email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวใจของบ้าน

ชื่อตอน : หัวใจของบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 918

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2563 08:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจของบ้าน
แบบอักษร

มังกร พาภาดลมาห้างแห่งหนึ่ง เข้าร้านนึงออกร้านนึง ภาดลที่เดินตามด้วยแรงดึงจากมือของอีกฝ่ายที่จับไว้ไม่ปล่อย จนภาดลหน้าเริ่มจะเปลี่ยนสี ปากสีชมพูอ่อนๆกลับซีดลง มังกรหันสังเกตเห็น

" เป็นอะไรน่ะ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นไม่สบายหรือเปล่า" มังกรถามด้วยความเป็นห่วง เอามืออีกข้างหนึ่งมาแตะที่หน้าผาก

"เออ..ผม...เจ็บครับ" ภาดลพูดไม่ค่อยเต็มเสียงในคำสุดท้ายเท่าไหร่นักเพราะรู้สึกอาย

" อ้าว ทำไมไม่รีบบอกล่ะ ขอโทษนะ พี่ก็ลืมไปว่า...." คำสุดท้ายมังกรยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ออกมา ทำให้ภาดลที่กำลังมองหน้าอยู่ รู้สึกหน้าเริ่มร้อนและชาขึ้น ก้มลงทันทีไม่กล้าสบตา

" อย่าล้อได้ไหมครับ" ภาดลบอกกับมังกร เพราะตอนนี้เขารู้สึกเขินจนจะเก็บอาการไม่อยู่แล้ว ถึงแม้จะจำเรื่องราวเมื่อคืนไม่ได้ก็ตาม แต่เขาก็ไม่ใช่เด็กที่จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

"ฮ่ะๆๆ น่ารักจริงๆ งั้นเดี๋ยวพี่พากลับเลยแล้วกัน" มังกรอดที่จะหัวเราะในท่าทีที่ตัวเองเห็นไม่ได้เพราะมันน่ารักจริงๆ มืออีกข้างก็ยกขึ้นมาขยี้ผมอย่างเอ็นดู

"ครับ" ภาดลรับคำ และเดินตาม โดยที่มือของมังกรก็ยังไม่ปล่อยสักมือของภาดล

พอมาถึงบ้าน ที่ดูหลังใหญ่โตขนาดนั้นทำให้ภาดลไม่กล้าลงมาจากรถ หารคนรับใช้ที่มาเปิดประตูให้ก็ยืนมองแบบงงๆ ว่าคนตัวเล็กๆน่ารักๆที่อยู่บนหน้ารถกับเจ้านายนั้นเป็นใครกันแน่ แต่เพราะใบหน้าเล็กที่ดูน่ารักนั้น ทำให้หารไม่อาจเลี่ยงสายตาไปมองที่อื่นได้

" มองนานไปไหม เดี๋ยวเมียกูละลายหมดแล้วไอ้หาร" จบเสียงของมังกรทำให้หานต้องตกใจและเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้านาย

" มะ...เมียเหรอครับ" หารถึงกับพูดติดอ่างขึ้นมาทันที ในบรรดาคนรับใช้ทั้งหมด หารถือว่าเป็นคนสนิทของมังกร และอินทรีย์เลยก็ว่าได้ เพราะเขาสองคนเวลาไปไหนมาไหนก็มักจะหิ้วหารไปด้วยเสมอ หารอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็กๆรู้นิสัยใจคอของพี่น้องคู่นี้ดี ถ้าถึงขั้นที่เจ้านายใช้คำว่าเมียแสดงว่าคนคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ จริงๆอยู่เจ้านายออกจากเพลย์บอยนิด แต่ก็ไม่เคยพาใครเข้ามาในเขตรั้วบ้าน หรือแม้แต่ห้องที่อยู่ในคอนโด และห้องพักส่วนตัวที่อยู่ในผับหรูใจกลางเมือง

" ลงมาได้แล้ว จะนั่งอยู่อย่างนั้นหรือไง ส่วนเองไอ้หารจะตกใจอีกนานไหม" ประโยคแรกหันไปพูดกับร่างบาง ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่ประโยคหลังหันมาพูดกับคนละใช้ด้วยประโยค พี่ออกจะดุๆ

"ครับๆๆ เชิญด้านไหนเลยครับ" หารพูดจาอย่างสุภาพให้กับภาดล ภาดลเห็นยังงั้นก็เลยต้องรีบลุกและออกมาจากรถคันนั้น มังกรเดินอ้อมมาแล้วเอื้อมมือไปกระชับมือเรียวเล็กนั่น ก่อนที่จะหันไปมองที่หารอีกทีนึง

" คุณพ่อล่ะ" มังกรถามขึ้น

" คุณท่าน ดูแลคุณสีดาอยู่ในบ้านครับเพิ่งกลับมาเมื่อกี้นี้เอง ส่วนคุณอินทรีย์กับคุณมาลีนา ยังไม่กลับครับ" มังกรพยักหน้ารับรู้

" งั้นเดี๋ยวแกเอารถไปเก็บขนของขึ้นไปไว้ที่ห้องฉันด้วยนะเดี๋ยวฉันจะพาเมียฉันไปหาพ่อกับแม่ก่อน" ว่าแล้วมังกรก็จูงมือภาดลเข้าไปในบ้าน แต่ภาดลนี่สิกลับหน้าแดงทุกครั้งเวลาที่มังกรใช้คำว่าเมีย

[#ภาดล ก็มันยังไม่ชินนี่นามาเรียกว่าเมียๆๆๆอยู่ได้ ] ภาดลได้แต่คิดอยู่ในใจแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป จริงอยู่มังกรดีกับเขามากแต่เขาก็ไม่รู้ว่าที่มังกรดีกับเขาเพราะเห่อของใหม่ หลงหรือว่าชอบเขาจริงๆกันแน่ เพราะลุคของมังกรนั้นดูแล้วก็จะเป็นเพลย์บอยนิดๆด้วย

" เดี๋ยวพี่ จะพาไปดูหัวใจของบ้านหลังนี้นะ" มังกรพูดขึ้นและหันมามองที่หน้าของภาดล ภาดลมองกลับอย่างสงสัย

" แม่พี่เอง ท่านป่วยเป็นโรคซึมเศร้าน่ะ เป็นมาได้3ปีแล้ว" มังกรหยุดถอนหายใจสักครู่แล้วก็พูดต่อ

" เมื่อ 3 ปีที่แล้วครอบครัวพี่ได้เสียบุคคลสำคัญที่สุดในชีวิต น้องชายพี่ นกแก้ว เสียไปเพราะ ร่างกายน้องอ่อนแอมาก ต้านทานโรคที่อยู่ในตัวเองไม่ไหว แม่พี่ทำใจไม่ได้ทุกวันนี้ท่านจะนั่งอยู่ในที่เดิมๆและมองออกไปท่านบอกกับพี่ว่าเดี๋ยวนกแก้วจะมา ให้ไปนั่งตรงไหนท่านก็ไปได้แค่แป๊บเดียวแต่ท่านก็จะกลับมาที่เดิม" มังกรพูดด้วยสีหน้าที่เศร้า จนภาดลอดที่จะสงสารไม่ได้

" แล้วไม่มีคนดูแลหรอครับ" ภาดลถามขึ้น

" เมื่อก่อนก็เคยจ้างพยาบาลมาดูแลนะแต่ถูกไล่ตะเพิดไปหมดเลย ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกันก็เลยไม่จ้างแล้วก็ช่วยกันดูแล ที่บ้านมีคนใช้เก่าแก่อยู่ สามารถเข้าใกล้แม่ได้โดยที่ท่านไม่โวยวาย" มังกรถอนหายใจอีกครั้งด้วยความหนักใจ

" ถ้าพี่พาดลเข้าไป พี่ก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าท่านจะไล่ตะเพิดดลหรือเปล่าเนี่ยแหละเป็นสิ่งที่พี่กลัว" มังกรพูด แล้วหันมาสบตากับภาดล แววตานั้นบ่งบอกถึงความหนักใจ เดินกันมาเรื่อยๆ ในบ้านหลังใหญ่ ที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์อันหรูหรา เหมาะสมกับตัวบ้าน ผ่านห้องโถงใหญ่ ที่มีโซฟา หลายตัวเหมือนเป็นที่รับแขก ทางด้านซ้าย มีโต๊ะอาหารอยู่ซึ่งเป็นโต๊ะที่ใหญ่โตมาก มังกรยังจูงมือของภาดลเดินเข้าไปในตัวบ้าน ผ่านระเบียงเล็กๆไปยังห้องกระจกใส ที่มีคนสูงวัยกำลังนั่งจิบน้ำชากันอยู่ ข้างนอกห้องกระจกนั้นเต็มไปด้วยดอกไม้ สวยงามหลากหลายนานาพันธุ์มาก

" ดอกไม้พวกเนี้ยนกแก้วเป็นคนปลูกเอง คุณแม่ท่านจะชอบมานั่งที่นี่ที่สุด" ว่าแล้วมังกรก็เดินไปเปิดประตูกระจก

" คุณพ่อครับ" มังกรเรียกชายสูงวัย ที่นั่งอยู่ท่านค่อยๆเงยหน้าและโปรยิ้มบางๆมาให้

" มากันแล้วหรอ ทำตัวตามสบายได้เลยนะ ถือว่าที่นี่เป็นบ้านของเธอก็แล้วกัน" คนที่ดูภูมิฐาน ร่างกายสูงใหญ่ หน้าตาคมสัน ถึงผมจะมีสีขาวแซมประปรายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนที่อยู่ตรงหน้าแก่ลงเลยสักนิด กลับดูน่าเคารพน่าเกรงขาม

" สวัสดีครับ" ภาดล ยกมือใหว้อย่างสวยงามและสุภาพ

มังกรเอามือโอบด้านหลัง ด้านหลังของภาดลเดินดันเข้ามาใกล้ๆมารดา คุกเข่าลง และเอามือเกาะตรงพนักข้างส่งยิ้มให้มารดาก่อนที่จะเอ่ย

" แม่ครับผมกลับมาแล้วนะครับ" ทันทีที่พูดจบ คุณหญิงสีดาค่อยๆหันมามองหน้าของมังกร และโปรยิ้มมาบางๆ มือเล็กๆของคุณหญิงสีดาค่อยๆยกขึ้นมาลูบที่แก้ม

" ไปทำงานมาเหรอ เหนื่อยไหมลูก เนี่ยน้องยังไม่กลับมาเลย" มารดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ช้าและนุ่มนวล แต่แววตาฉายแววเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด

" แม่ครับผมพาคนสำคัญมาแนะนำให้แม่รู้จักครับ" พูดจบก็แหงนหน้าไปมองภาดล ภาดลคุกเข่าลงใกล้ๆอย่างรู้งาน

" นี่ดลแฟนผมครับ" คำพูดของมังกรทำให้คุณหญิงสีดาค่อยๆหันมามองหน้าภาดล แววตาฉายแววลุกวาว ตาโตเบิกกว้าง ปากที่เริ่มสั่นระริก คุณหญิงสีดาลุกพรวดขึ้น ทำให้ผู้เป็นพ่อและลูกชายตกใจ มังกรรีบเอามือมาป้อง ภาดลทันที เพราะกลัวว่ามารดา จะเข้ามา ไล่ออกไป คุณหญิงสีดายังยืนจ้องมองภาดลอยู่อย่างนั้น

" นกแก้ว นกแก้วมาหาแม่แล้ว" คุณหญิงสีดาพูดขึ้นและวิ่งมากอดภาดล

" นกแก้วแม่คิดถึงนกแก้วเหลือเกิน อย่าหนีแม่ไปไหนอีกนะ" ทั้งกอดทั้งพลักออกมาหอมแก้มหอมหน้าผากแล้วก็กอดพูดวนอยู่อย่างนั้น ผู้เป็นพ่อเองก็ยังตะลึงตกอยู่ในภวังค์ มังกรเองก็ไม่ต่างกัน ภาดลเองก็อึ้งกำลังรวบรวมสติกลับคืนมา

" คุณแม่ครับนั่นไม่ใช่น้องนกแก้วนั้นภาดลแฟนผม" มังกรเกิดขึ้นพร้อมกับดึงมารดาของตัวเองออกมา

" ไม่ อย่ามาดึงฉันฉันจะกอดลูกฉัน" ผู้หญิงสีดาพูดขึ้นและสะบัดตัว มากอดภาดลอีกครั้ง

" ไม่เป็นไรครับพี่มังกร" ภาดลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล กอดตอบคุณหญิงสีดาและลูบหลังเบาๆ

" คุณแม่นั่งก่อนนะครับ" ภาดลพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยน คุณหญิงสีดานั่งลงโดยดีโดยที่ไม่ขัดขืน มือนั้นก็ยังจับที่มือภาดลมืออีกข้างก็ลูบไปที่แก้มภาดลนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าคุณหญิงสีดา

" คุณแม่ครับผมดีใจนะครับ ที่คุณแม่มองผมเป็นนกแก้ว แต่ผมจะบอกว่า ผมชื่อภาดลนะครับ" คุณหญิงสีดาฟังแล้วก็สายหน้า และมีน้ำตาที่ไหลพราก ออกมาจากดวงตา

" อย่าเพิ่งร้องไห้สิครับ ผมจะไม่หนีหายไปไหน จะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ จะมาอยู่รับใช้และดูแลคุณแม่นะครับ" ภาดลพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและนิ่มนวลที่สุด มือเล็กบอบบางของภาดลยื่นมารูปที่ใบหน้าของคุณหญิงสีดาและเช็ดน้ำตาออกให้

" จริงนะ อย่าหนีแม่ไปไหนนะ อยู่เป็นเพื่อนแม่นะ" คุณหญิงสีดาระงับสติอารมณ์ได้มากขึ้น พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดีใจ จนทำให้ประมุขของบ้านและลูกชายถึงกับประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น อาจจะเป็นเพราะลักษณะที่คล้ายคลึงกับนกแก้วก็ได้ ถึงจะบางและเล็กกว่านกแก้วแค่นิดหน่อย

มังกรเห็นภาพนั้นก็พอจะนึกออกว่าทำไมเขาถึงเอ็นดูภาดลได้ขนาดนี้อาจจะเป็นเพราะลักษณะคล้ายกับน้องชายเขาก็ได้ มันต่างกันแค่ว่า กับน้องชายเขารักและเอ็นดู แต่กลับภาดล เขากลับหลง แล้วไม่อยากจะออกห่างจากคนคนนี้

" โล่งใจละสิไอ้เสือ เมียเข้ากับแม่ได้ขนาดนี้" คำพูดของชายสูงวัย ทำให้ภาดลหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง แต่มังกรกับยิ้มด้วยความรู้สึกที่ดีใจ คุณหญิงสีดาหันมาหาประมุขของบ้าน

" คุณภพคะนี่คือแฟนของมังกรหรอ" คุณหญิงศรีดาถามก้องภพประมุขของบ้านด้วยความรู้สึกสงสัย และเป็นไปด้วยความยินดี เหมือนจะมีสติกลับมา

" ใช่ น่ารักไหม อย่างนี้คุณหญิงของผมจะไล่ไหมนะ" ชายสูงวัยหยอกเย้าภรรยาอย่างน่ารัก

" ไม่ ไม่ให้ไป มังกร แม่ไม่ให้ไปนะ คนนี้ของแม่แม่ไม่ให้ไปไหน" คุณหญิงสีดาพูดขึ้น และมือก็รั้งภาดลเข้ามากอดไว้อย่างแน่น เหมือนกลัวใครจะมาพรากไปอีกสติของคุณหญิงหลุดอีกแล้ว ตอนนี้คุณหญิงยังป่วยอยู่ รู้ตัวบ้างไม่รู้ตัวบ้าง

" ไม่พาไปไหนหรอกครับ คนนี้ผมเอามายกให้แม่เลยนะ" มังกรพูดด้วยรอยยิ้ม ที่กว้างที่สุด เท่าที่เขายิ้มได้ เพราะมันดีใจมากที่แม่ไม่ได้ไล่ภาดลอย่างที่เขาคิดไว้ คุณหญิงคลายอ้อมกอดแต่มือก็ยังไม่ปล่อยภาดลในทันที

" คุณแม่ทานข้าวหรือยังครับ" ภาดลถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

" ใช่ข้าว กินข้าวกัน หนูหิวใช่ไหมลูก ป่ะเดี๋ยวแม่พาไป" คุณหญิงสีดาพูดจบและกำลังจะลุกขึ้น

" คุณแม่ครับ" เสียงของคนที่เพิ่งเข้ามาในห้องนี้ทำให้คนที่อยู่ในห้องพร้อมกับภาดลได้หันมอง พอภาดลเห็นก็ถึงกับอึ้งทันทีเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าหน้าตา เหมือนกับมังกรไม่มีผิดเพี้ยนเลยเพียงแต่ มีหญิงหน้าตาน่ารัก และบอบบางยิ่งอยู่ข้างๆก็เท่านั้นเอง

" มาแล้วหรอ อินทรีย์ คนนั้นแฝดน้องพี่เอง" มังกรเลยทักน้องชายของตนและหันไปตอบภาดล ใช่มังกรกับอินทรีย์เป็นพี่น้องฝาแฝดกัน และคนที่ยืนอยู่ข้างๆคือ มารีนา ภรรยาของอินทรีย์

" มีอะไรกันหรือเปล่าคะ แล้วนั่น"มารีนา เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันมามอง ร่างเล็กที่ยืนใกล้ๆกับคุณหญิงสีดา

" ภาดลแฟนพี่" มังกรตอบสั้นๆ

" อ้าวแล้วทำไมคุณแม่ ไปเกาะแขนอยู่อย่างนั้นล่ะ" อินทรีย์อดถามไม่ได้ เพราะปกติก็รู้กันอยู่แล้วว่าคุณหญิงสีดานั้น ใครเข้าใกล้ได้ที่ไหนไล่ตะเพิดไปทุกคนแต่กับคนนี้ทำไมถึงไม่ไล่ตะเพิด

" ฉันก็งงเหมือนกันแหละ" มังกรตอบกลับไป แล้วกับยักไหล่ให้ฝาแฝดน้องยังกวนๆ

" อินทรีย์ มาแล้วเหรอลูกเหนื่อยไหมหิวหรือเปล่า เนี่ยมังกร เขาเอาของขวัญมาให้แม่ด้วยนะ" คุณหญิงสีดาพูดแล้วยิ้มหันไปมองภาดล

" สวัสดีจ้า ฉันชื่อมาลีนานะ" มารีนาทักทายภาดลด้วยนำ้เสียงที่นุ่มนวล

มารีนา ก็ถือว่าเป็นสะใภ้ที่สมบูรณ์แบบทั้งกิริยาและมารยาท เป็นเด็กกำพร้าที่ครูหญิงสีดาชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก คุณก้องภพประมุขของบ้าน เปิดร้านดอกไม้ เธอดูแล ความรัก ของอินทรีย์กับมารีนา มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเหมือนกันที่จะมาถึงวันนี้ กว่าจะรู้ใจกันก็เกือบเสียกันไปเหมือนกัน

กิจการบ้านของก้องภพ มีหลายอย่างมาก บริษัทปีกย่อย 3-4 บริษัท มีบริษัท Big ใหญ่ ที่บริหารด้วยคุณก้องภพ มีสถานที่บันเทิงและสถานที่ท่องเที่ยว ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ซึ่งมังกรและอินทรีย์ช่วยกันดูแล ครอบครัวของมังกร จะจัดว่าเป็นเศรษฐีเลยก็ว่าได้ จริงๆคนในบ้านในครอบครัวไม่ต้องทำอะไรก็มีเงินหุ้นกันอยู่แล้ว แต่ก้องภพไม่ชอบให้ลูกอยู่เฉยๆเพราะเขาลำบากมาตั้งแต่อายุในน้อยๆกว่าจะมีเท่าถึงทุกวันนี้ เขาพร่ำสอนลูกๆอยู่เสมอว่า การที่ทำอะไรด้วยตัวเอง มันถือเป็นความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต เขาไม่เคยกีดกันไม่ว่าลูกอยากจะเลือกเรียนทางไหนลูกอยากจะคบใคร สิ่งที่เขาขอลูกมีเพียงแค่อย่างเดียว อย่าทำให้ครอบครัวสังคมเดือดร้อน

ภาพที่เห็นตรงหน้า ทำให้ก้องภพ รู้สึกอุ่นใจ เพราะภาดลเอง ก็ไม่มีท่าทางรังเกียจภรรยาของตนเลย เด็กคนนี้ เป็นคนที่มีจิตใจดีมาก นี่เป็นสิ่งเดียวที่ก้องภพสัมผัสได้ในตัวของภาดล ต่อไปนี้หัวใจของบ้านก็คงมีคนดูแลเราสินะ ก้องภพคิดอยู่ในใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น