facebook-icon

ขอบพระคุณสำหรับแรงสนับสนุนเจ้าค่ะ

[7] เสน่หาแรกรัก ~ รอคอย

ชื่อตอน : [7] เสน่หาแรกรัก ~ รอคอย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 382

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2563 09:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[7] เสน่หาแรกรัก ~ รอคอย
แบบอักษร

เสน่หาแรกรัก

รอคอย

ขอเพียงได้เคียงข้าง ไม่อยากห่างแม้ชั่วคืน

 

 

 

 

 

วันเพ็ญเดือนสิบสอง คืนวันลอยพระประทีป แม่อัปสรตื่นเต้นราวหัวใจจะกระเด็นออกมาข้างนอก เนื่องด้วยข้อความสารภาพรักที่ถูกส่งไปฉบับนั้น ซึ่งอ้ายสนมันย้ำชัดเจนหนักหนาว่า มันได้ยื่นให้ถึงมือผู้รับตามคำสั่งแล้วจริง ๆ

​“หากท่านขุนก็มีใจให้ฉันเช่นกัน ก็จงมารับฉันที่เรือน”

​แล้วเขาจะมาหรือไม่ แล้วเขามีใจให้เราหรือไม่ เราจะได้รู้คำตอบในวันนี้

​แม่อัปสรจัดการแต่งองค์ทรงเครื่องตั้งแต่เย็น บรรจงเลือกอาภรณ์ที่สวยสดงดงามที่สุด เครื่องหน้าเครื่องหอมจัดเต็ม ใบหน้าสวยหวานหยาดเยิ้ม เรือนร่างอรชรงดงามไม่มีที่ติ ลูกสาวพระยาที่เพียบพร้อม งามสะพรั่งน่าเชยชมในวัยสิบเก้า วัยที่กลิ่นกายสาวกำลังพลุ่งพล่าน วัยที่อารมณ์กำหนัดบังเกิดรุนแรง

​พอฟ้าเริ่มมืดหล่อนก็ลงไปนั่งที่ท่าน้ำ การรอคอยที่ไม่รู้ว่าจะสมหวังหรือไม่นั้นช่างทรมาน เพียงแค่ชั่วนาทีก็รู้สึกราวกับว่ามันช่างยาวนานเสียเหลือเกิน

​อ้ายสนบ่าวรุ่นใหญ่ที่คอยดูแลอุ้มชูหล่อนมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กตัวน้อย ๆ ก็แอบชะเง้อมองดูนายด้วยความเป็นห่วง จนเพลาล่วงเลยไปจนมืดค่ำแล้วก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของขุนดำรงพลเทพ

สาวงามที่ท่าน้ำเริ่มกังวลว่าตนคงเป็นแม่สายบัวแต่งตัวเก้อ

​“พี่ขุนเขาคงจะคิดว่าเราใจง่าย เป็นผู้หญิงแท้ๆแต่กลับเป็นฝ่ายส่งจดหมายรักให้ผู้ชายก่อน อีกทั้งยังนัดให้เขามาหา มารับถึงเรือนในยามวิกาล”

​แต่จะให้ทำอย่างไร ความรักความต้องการที่มันลึกซึ้งเกินกว่าจะเก็บเอาไว้ได้ อย่างน้อยก็ควรบอกให้เขาได้รับรู้ไว้ ดีกว่ามานั่งเสียดายทีหลัง

​คิดถึงอ้อมกอดอันแสนอบอุ่น อยากเดินเกาะกุมมือกับเขาอีกสักครั้ง คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว

​“รอพี่นานหรือไม่แม่อัปสร”

​เสียงก้องกังวานของใครบางคนดังขึ้นมาจากด้านหลัง

​ภาคย์เลี้ยวรถเข้าไปในห้างดังกลางกรุง พอรถจอดเข้าที่ตรงที่จอดรถของผู้บริหารเขาก็หาวจนน้ำตาไหล วันนี้คงง่วงจนไม่มีกระจิตกระใจจะทำงาน

​กายทิพย์ของแม่อัปสรยังคงนั่งยิ้มหวานอยู่ข้างๆ ภาพฝันร้ายอันแสนเจ็บปวดยังคงฝังชัดเจนอยู่ในใจ แต่น่าแปลกที่เขาไม่มีความรู้สึกโกรธแค้นใด ๆ ในตัวหล่อนเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หัวใจของเขากลับรู้สึกโหยหาเรียกร้องอยากให้หล่อนมาอยู่ข้างๆตลอดเวลา

​“คุณจะไม่ไล่ฉันแล้วใช่ไหมคะ ตกลงคุณยอมให้ฉันอยู่ข้างๆคุณต่อไปใช่ไหมคะ”

​หล่อนพูดขึ้นมาเหมือนว่ากำลังอ่านใจเขาได้

​ภาคย์ถอนหายใจยาวก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบ เขารู้ดีว่าถึงไล่หล่อนก็ไม่ไป ยังคงติดตามเขาอยู่ทุกก้าวเพียงแต่ไม่ยอมให้เขาเห็นเท่านั้น

​“ระวังอย่าให้ใครมองเห็นคุณก็แล้วกัน”

​“ไม่มีใครมองเห็นฉันได้หรอกค่ะ ถ้าฉันไม่อนุญาต ในเวลานี้ฉันอนุญาตให้คุณมองเห็นฉันได้แค่คนเดียว”

​กายทิพย์ของแม่อัปสรในชุดเดรสสีหวาน รองเท้าส้นสูง ผมยาวเป็นลอนสยาย สวยหวานหยาดเยิ้ม เดินเคียงคู่กับภาคย์เข้าไปในห้าง

​นี่ถ้าหล่อนเป็นมนุษย์แล้วกำลังเดินอยู่ที่นี่ พวกผู้ชายคงตกตะลึง มองกันเหลียวหลังแน่ๆ

​ภาคย์ก้าวเข้ามาในตัวตึก พลันรู้สึกถึงสัมผัสอันอบอุ่น ของมือเล็ก ๆที่ยื่นมาเกาะกุมมือเขาไว้แน่น

​“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ขอฉันเดินจับมือไปกับคุณแบบนี้เถอะนะคะ”

​พอสิ้นเสียง มือใหญ่ก็กำมือเล็ก ๆ นั่นไว้ มันคือสัมผัสอันคุ้นเคย มันคือสัมผัสที่เขาเคยเป็นเจ้าของ!

​“สวัสดีค่ะคุณภาคย์”

​มธุรดาเลขาสาวรีบออกมาทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส เมื่อเห็นเขาเดินกำมือแปลกๆออกมาจากลิฟต์

​“เอ๊ะ! ทำไมคุณภาคย์ดูเพลียๆ งั้นเดี๋ยวรดาจะไปชงกาแฟมาให้นะคะ ถ้าคุณภาคย์รู้สึกไม่สบายหรือต้องการอะไรก็บอกรดาได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ รดามีหน้าที่ดูแลคุณ”

เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เขา

​“เลขาของคุณนี่ ดูแลคุณดีจังเลยนะคะ”

​เจ้าของมือนุ่มที่กุมมือเขาอยู่พูดออกมาน้ำเสียงแฝงความหึงหวง!

​ภาคย์อมยิ้มก่อนจะหันมามองหน้าสวยๆของกายทิพย์ข้างๆ

​“งั้นคุณก็ดูแลผมให้ดีกว่าเขาสิ”

​ภาคย์เข้ามาในห้องแล้วนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ ก่อนจะอ้าปากหาวออกมาอีกครั้ง

​“กาแฟได้แล้วค่ะคุณภาคย์”

​“ขอบคุณครับคุณรดา ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป วันนี้คุณช่วยลงไปเดินตรวจความเรียบร้อยในห้างแทนผมหน่อยได้ไหมครับ ผมรู้สึกปวดหัว”

​“อุ๊ย! ได้เลยค่ะคุณภาคย์ งั้นวันนี้รดาจะลงไปอยู่ข้างล่าง ถ้าคุณภาคย์ต้องการอะไรเพิ่มเติม ก็โทรเรียกรดาได้เลยนะคะ”

​“ครับ ขอบคุณมากครับ”

​พอเลขาสาวเดินออกไป ชายหนุ่มก็คว้าถ้วยกาแฟขึ้นมาจะดื่ม แต่ถูกมือเรียวเล็กแย่งไปเสียก่อน

​“ถ้าง่วง ถ้าเพลีย ก็ต้องนอนค่ะ ไม่ใช่ดื่มกาแฟ”

​กายทิพย์ของแม่อัปสรกระพริบตาหนึ่งครั้ง ประตูห้องทำงานก็ล็อคทันที

​เธอคว้าร่างใหญ่ให้ล้มลง ศีรษะทุยมาหนุนอยู่บนตักของเธอพอดี เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆและความเนียนนุ่มของต้นขาขาว

​“คราวนี้คุณจะไม่ฝันร้ายแน่นอนค่ะฉันรับรอง คุณจะฝันดีจนไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยล่ะ”

​นิ้วมือนุ่มลูบไล้ไปมาเบาๆตามเส้นผมของเขา พาให้ชายหนุ่มเคลิ้มหลับไปโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว