email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บอบช้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 971

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2563 07:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บอบช้ำ
แบบอักษร

#ภาดล

ไม่รู้ว่าผมหลับไปนานสักเท่าไหร่แล้ว ผมค่อยๆลืมตาขึ้น พร้อมกับอาการที่ยังมึนหัวปวดหัวไม่หาย เอามือมาแปะไว้ตรงหน้าผาก พยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมื่อวาน นึกเท่าที่จำได้ ขาดสติ ความรู้สึกขาดๆหายๆ ภาพความทรงจำติดต่อกันแทบไม่ได้ ผมพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่รู้สึกเหมือนมีอะไรมาเกี่ยวรั้งเอวผมไว้ ผมค่อยๆปลายตาหันไปมอง ทางซ้ายมือ ผมเบิกตาโตปากค้างด้วยความตกใจ พยายามพยุงตัวลุกขึ้นด้วยความตกใจ แต่ก็ลุกขึ้นไม่ไหวร่างกายมันปวดร้าวโดยเฉพาะช่วงล่างรู้สึกเจ็บและหน่วงมาก ขาแทบไม่มีแรงจะยก จนผม ต้องนอนราบลงไปอีกครั้ง

มันเกิดอะไรขึ้น! สิ่งเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวผมตอนนี้ ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน มานอนกับเขาได้ยังไง แล้วร่างกายที่เปลือยอย่างนี้ล่ะ หรือว่า ไม่นะ ไม่จริงใช่ไหม

"ตื่นแล้วเหลอ.." เสียงแหบนิดๆ ทำให้ผมต้องหันไปมองสบตาเข้ากับดวงตาที่คมกริบ

"คุณ เป็นใคร ทำไม ผมถึงไม่อยู่ในสภาพแบบนี้ คุณทำอะไรผม" ผมพูด ด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว มือเล็กๆของผมยัดไว้ที่หน้าอก เพราะอีกฝ่ายเริ่มคุกคามยกตัวขึ้นค่อมร่างผมไว้ด้วยท่าตะแคง มืออีกข้างก็ท้าวศีรษะ จนทำให้หน้าเราใกล้กันมาก

"ถะ...ถอยไป" ผมพูดตะกุกตะกักๆพร้อมกับยันร่างที่แข็งแกร่งนั้นถ้าเทียบกันแล้ว คนตรงหน้าผม ตัวใหญ่เต็มไปด้วยกล้าม ซึ่งต่างจากผมมากผมดูตัวเล็ก ไปเลย

"นี่จำไมได้เหลอ..นึกดูดีๆ คนอุตส่าห์ช่วย" ใบหน้าหล่อเหลานั้นยังคงตอบผม ด้วยน้ำเสียงที่ยียวนกวนประสาทเล็กๆก่อนที่จะพูดต่อ

" ก็นายโดนวางยาปลุกเซ็กส์ พอฉันช่วยนายมาได้ นายก็มาอ้อนวอนขอให้ฉันช่วยต่อ" พูดพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

"มะไม่จริง" ผมตอบกลับไปทันควันเพราะผมไม่เชื่อ

"นึกดูดีๆ" สายตาคมกริบจ้องมอง คำพูดที่ออกมา ดูจริงจัง

ผมค่อยๆนึกถึงเหตุการณ์ แต่มันก็นึกภาพอะไรจะไม่ออก

"โอ๊ย ไม่นงไม่นึกอะไรทั้งนั้น ปล่อยผมผมจะกลับห้อง" ผมพยายามดิ้นให้ออกจากวงแขนนั้น ด้วยเรี่ยวแรงที่มีอันน้อยนิดเหลือเกิน แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

" นายไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ ฉันคือมังกร เจ้าของที่นี่ แล้วก็เป็นเจ้าชีวิตของนาย" ชายหน้าหล่อเหลาหันมาตอบผมด้วยสายตาและน้ำเสียงที่จริงจัง หยดน้ำตาเล็กๆที่มันร่วงหล่นออกจากดวงตาของผม ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

" หมายความว่ายังไง ผมไม่เข้าใจ" คำพูดของผมพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงหล่น

" ลุงนายไม่ได้บอกหรอ ว่านายมาที่นี่เพราะอะไร" จบคำพูด ของชายหน้าคมนั้น สายตาผมก็หม่นแสงลงทันที

" ลุงอีกแล้วหรอ" ผมพูดได้แค่เพียงเบาๆเพราะในใจตอนนี้มันบอบช้ำเหลือเกินบอบช้ำทั้งร่างกายบอบช้ำทางจิตใจไม่เคยคิดเลยว่าลุงจะทำกับผมได้ขนาดนี้ ศักดิ์ศรีผมชีวิตผมไม่เหลืออะไรแล้ว แล้วต่อไปผมจะทำยังไง ตอนนี้อยู่หรือตายก็คงไม่ต่างกันแล้ว

" ร้องไห้ทำไม เจ็บ หรอ" ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่ผม ผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าดวงตานั้นแฝงไปด้วยความห่วง

" ปล่อยผมเถอะครับ ผมอยากกลับห้อง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง แต่แทนที่ชายที่ชื่อมังกรจะปล่อย กลับกอดผมแน่นกว่าเดิม

"ไม่ นายเป็นสมบัติของฉันนายก็ต้องอยู่กับฉัน ของในห้องจะเอาไว้อย่างนั้นแหละ เดี๋ยวฉันจะให้คนของฉันเตรียมเสื้อผ้าให้นาย แล้วเมื่อไหร่ที่ดีขึ้นฉันจะพากลับไปที่บ้าน"

จุ๊บ! ชายหน้าคมถือวิสาสะก้มลงจูบหน้าผากผมอย่างเร็ว

"คุณ.. คนฉวยโอกาส คนบ้า ปล่อยนะ อือออ..."

ไม่ทันที่ผมจะได้พูดจบ ปากของเราทั้งสองก็ประกบกันอีก ผมพยายามฝืนใช้มือของผมดันล่างแกร่งนั้นออกแต่ก็ไม่เป็นผล ผมเม้มปากเพื่อไม่ให้ลิ้นเรียวนั้นเข้าไปในปากผมได้ ริมฝีปากร่างผมถูกดูดอย่างแรง และลิ้นเรียวนั่นก็เข้าไปซุกอยู่ในริมฝีปากของผม เหมือนนักสำรวจสำรวจไปทั่วโพรงปากสุดท้ายผมก็ต้องยอมแพ้

"อือ..." เสียงครางเบาๆในลำคอของชายที่อยู่ตรงหน้าทำให้ผมหน้าร้อนผ่าว ผมค่อยๆเปิดรับรสจูบนั้น เพราะตอนนี้ผมไม่มีแรงที่จะดันล่างนั้นออกแล้ว ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ค่อยๆถอนริมฝีปากออก

" ทีหลัง อย่าด่าผัว" คำพูดนั้นทำให้ผมหน้าแดงทันที

"ผัวบ้าอะไรล่ะ ผมเป็นผู้ชายนะจะบ้าเหรอ อือ..."

ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดก็ถูกประกบปากอีกครั้ง

"อื่อออออ..." ผมพยายามท้วง

" พูดกับผัวให้ดีๆหน่อยสิ" ผมกำลังจะอ้าปากเพื่อจะด่าอีกครั้ง ชายหน้าคม ก็ยื่นหน้ามาใกล้ผมอีกจนผมต้องเอามือมาปิดปากผมไว้

" ไม่พูดแล้วครับ ปล่อยผมเถอะนะผมอยากอาบน้ำ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่อ้อนนิดๆเพื่อให้ร่างแกร่งนั้นปล่อยผมออก

" เดี๋ยวฉันอุ้มไปนายเดินไม่ไหวหรอก ครั้งแรกไม่ใช่หรอ" พูดพร้อมกับเอามือมาเกลี่ยน้ำตาที่แก้ม หน้าผมนี่แดงแล้วแดงอีกชาแล้วชาอีกคำพูดแต่ละคำของเขานะ ยังไม่ทันได้ปฏิเสธร่างแต่งนั้นก็ช้อนอุ้มผมทันที เดินตรงไปที่ห้องน้ำ

" ปล่อยนะผมเดินไปเองได้"

" อย่าดิ้น ไม่งั้นนายได้เป็นอาหารเช้าให้ฉันแน่" จบคำพูดผมจำเป็นต้องปิดปากเงียบ เพราะด้วยสภาพร่างกายของผมแล้วไม่สามารถรับได้อีกแล้ว มันเจ็บและปวดไปหมด ผมยังคงนั่งนิ่งๆอยู่ในอ่าง เขาถอดบ็อกเซอร์ผมออกๆอายเหลือเกินครับกับสิ่งที่เห็น นั่งกอดเข่าอยู่อย่างนั้นไม่ขยับเขยื้อนเลย ปล่อยให้คุณมังกรอาบน้ำให้ผมอยู่อย่างนั้น ผมไม่เข้าใจในการกระทำของเขาสักเท่าไหร่ แต่ว่ามันก็ดูอ่อนโยนหรือว่าเขาต้องการจะรับผิดชอบ ยังไงซะ ผมก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ในใจผมก็อยากจะขอบคุณเขานะที่ช่วยผมเรื่องเมื่อคืน แต่มันจะต่างอะไรล่ะเหมือนหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ โถ่ความ บริสุทธิ์ของผมหมดกัน

ผม กับคุณมังกรใส่เสื้อคลุม คุณมังกรอุ้มผมมานั่งที่เตียง

" ฮัลโหล กรช่วยให้เด็กเตรียมชุด ให้กับภาดลด้วย แล้วก็อาหารเช้าด้วยนะ" คุณมังกรวางโทรศัพท์ที่อยู่หัวเตียงลง แล้วเดินมานั่งข้างๆผม

" ยังเจ็บอยู่ไหม ถ้าไม่ไหวจะพาไปหาหมอ"

" ไม่ค่อยเท่าไหร่แล้วครับ"

" ทำไมทำหน้าเศร้าอย่างนั้นล่ะ"

" เปล่าครับผมไม่เป็นไร" ผมตอบกลับไปนิ่งๆเงียบๆนั่งก้มหน้าลงอยู่อย่างนั้น ตอนนี้ ผมเหมือนมีแค่ร่างกาย ถ้าจิตใจและวิญญาณผมมันได้ตายไปหมดแล้ว

#มังกร

ผมนั่งจ้องหน้าเด็กหนุ่มที่นั่งข้างๆผม สังเกตดีๆใบหน้านี้ ดูคล้ายผู้หญิงมากกว่าผู้ชายซะอีก แววตาที่ดูเศร้า ทำให้ในใจของผมหดหู่ไม่ใช่น้อย ผมยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้ผมมีความสุขมาก ซึ่งผมไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนแต่อาจจะเป็นแค่ผมคนเดียว ผมอยากจะทำให้แววตาที่เศร้านี้มันหายไป เปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มที่สดใส ผมจำเป็นต้องโกหก ว่าลุงของเขาเป็นคนขายเขาให้กับผม มันอาจจะทำให้ภาดลเขาเจ็บปวด แต่เพื่อไม่ให้ภาดลหนีผมไปไหน

" นายไม่ต้องกังวลหรอก นายอยากได้อะไรก็บอกมา ชีวิตของนายต่อไปนี้ฉันจะดูแลเอง" ผมพูดแล้วเอามือ ไปว่างที่ผมที่นุ่มน่าสัมผัสนั้น ภาดลเงยหน้ามองผมอย่างสงสัย

"ผมไม่กล้าเรียกร้องอะไรหรอครับ ผมเป็นแค่ลูกหนี้"

" เมีย" ผมพูดโต้ตอบกลับทันที ทำให้ร่างบางหันมามองผมและเบิกตากว้าง ก่อนที่จะหลบสายตา

" ความสัมพันธ์ของเรามันอาจจะเริ่มต้นด้วยไม่ดีสักเท่าไหร่ แต่ถ้านายไว้ใจฉัน ฉันจะทำให้นายมีความสุข" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเท่าที่ผมจะจริงจังได้เพื่อให้เผื่อภาดลจะรับรู้ถึงความจริงใจของผม ผมคิดจะรับผิดชอบเด็กคนนี้จริงๆ ผมรู้สึกชอบเด็กคนนี้ไปแล้ว จากที่กรเล่าให้ผมฟังแล้วผมรู้สึกเห็นใจเด็กคนนี้มาก เสียทั้งพ่อทั้งแม่แล้วต้องมาถูกลุงแท้ๆขายอีก ผมตัดสินใจ ที่จะไม่ให้ลุงคนนั้นมายุ่งเกี่ยวกับภาดลตลอดชีวิตของเขา ด้วยการจ่ายเงิน 3 ล้านบาท แลกกับการเซ็นสัญญาให้ภาดล อยู่ในกรรมสิทธิ์ของผมเพียงผู้เดียว ซึ่งลุงเขาก็ตกปากรับคำโดยไม่ต้องอธิบายอะไรมากแค่นี้ก็รู้แล้ว ว่าเงินสำคัญ

ผมพาร่างบางลงมาข้างล่าง ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 16:00 น แล้ว ผมเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ ที่มีวีณาและกรกำลังยืนอยู่ก่อนแล้ว มีสายตาหลายคู่จับจ้องมองมาที่ผมและภาดล แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ ร่างบางพยายามแกะมือผมออกจากเอวบางแต่ผมหันไปทำตาดุๆให้แล้วกระซิบข้างหูขู่เอาไว้

" ถ้าไม่อยากโดนจูบโชว์ ก็อยู่เฉยๆ" ซึ่งมันก็ได้ผล ร่างบางไม่กล้าขยับ ได้แต่ถูกแรงของผมที่โอบรัดเอวอยู่ดึงไปดึงมาก็เท่านั้น

" คุณมังกร จะพาน้องฉันไปไหนคะ" วีณาเอยทัก

" พากลับบ้าน" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบ

" อย่างนี้ก็ได้หรอ แล้วจะพากลับไปตำแหน่งอะไรมิทราบ" วีณายังคงกวนผมไม่เลิก

" เมีย" คำตอบผมทำให้กรและวีณาหันมองหน้ากันและกระพริบตาถี่ๆ

" ไม่ต้องสงสัยกันแล้ว ที่ลงมานี่ก็กะว่าจะมาสั่งงาน แล้วเดี๋ยวจะพาดลกลับเลย อยู่นี่นานไม่ได้ ไว้ใจใครไม่ได้สักคน" ผมตอบกลับไป มองหน้าสองคนนั้นอย่างคาดโทษ

" แล้วคุณท่าน" กรพูดขึ้น

" ไม่ต้องห่วงหรอกฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว นายก็รู้นี่ว่าพ่อฉันไม่เคยมีปัญหา" ผมตอบกรไป เพราะผมได้เคลียร์ทุกอย่างไว้หมดแล้ว ถึงพ่อจะมีอิทธิพลและใครๆก็เกรงกลัวพ่อ แต่ผมต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่าพ่อใจดีกับผมมาก ไม่ว่าผมจะทำอะไรจะเป็นยังไงหรือจะคบใครเพราะไม่เคยว่าผมสักครั้ง และเรื่องนี้ผมก็โทรไปบอกพ่อตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ท่านรับทราบและไม่ได้ว่าอะไร แค่ถามกับผมมาว่าจะพามาวันไหนก็บอกจะได้เตรียมห้องไว้ให้ เป็นไงล่ะพ่อผมใจดีไหมครับ ผมหันไปมองร่างบางนั้นอีกทีก็ยังคงเห็นใบหน้าที่วิตกกังวล ทำให้ผมรู้สึกอยากจะแกล้ง

" ไม่ต้องกลัว พ่อฉันไม่เอาถึงตายหรอกนะ" จบคำพูดของผมร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองผมและเบิกตา

กว้างทันที ผมนี่อดที่จะยิ้มไม่ได้

" พี่ล้อเล่นไม่มีอะไรหรอก" คำพูดของผมทำให้ร่างบางหน้าแดงมาเล็กน้อย เพราะผมแทนตัวเองว่าพี่ ทั้งๆที่ยังไม่ได้ตกลงกับร่างบางเลย

" ก็น้องดลต้องเรียกพี่ว่าพี่มังกรอยู่แล้วนี่ไง" คำพูดของผมพร้อมด้วยแววตาสายตากรุ้มกริ่มนั้นยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เหมือนแกมบังคับไปในตัวว่าต้องเรียก

" ไหนลองเรียกซิ" ร่างบางนั้นยังคงเงียบและนิ่ง ผมเลยค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ

"พี่มังกร" เสียงน่ารักนั้นหลุดออกมาจากปากพร้อมหันหน้าหนีผม

"ฮ่ะๆๆ" ผมอดที่จะหัวเราะกับความใสซื่อและความน่ารัก ของคนที่ยืนข้างๆผมไม่ได้

" อากาศ ฉันเป็นอากาศไปแล้วจ้ะ Hello ฉันอยู่นี่เห็นปะ" เสียงของวีณาเลยแซวไม่หยุด ทำให้ผมหันไปมองสายตาจ้องเขม่ง แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจเบ้ปากใส่ผมซะงั้น

" ดลถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยรีบมาหาพี่เลยนะ ถ้าคุณมังกรใช้งานดลหนัก ดลโทรมาหาพี่นะเดี๋ยวพี่จะไปรับ" วีณาพูดจบก็แลบลิ้นใส่มังกรแล้วก็เดินหนีไป เลยไม่ทันที่จะให้ผมตอบกลับเลยแม้แต่น้อย แสบจริงๆนะเนี่ยคนนี้ กรพี่ก็ยังยืนอึ้งอยู่

" ไม่ไปทำงานหรอครับ" ผมหันไปถามเลิกคิ้วใส่เล็กน้อย จนเจ้าตัวเลิกลักแล้วก็รีบบอกว่า

"ผมจะไป เช็ดโต๊ะ เอ๊ย สั่งคนงานเช็ดโต๊ะครับ" ดูตลกดีจังพูดจาตะกุกตะกักผมละอออมยิ้มไม่ได้

" ไปกันเถอะ" ผมดึงร่างบางไปที่รถทันที เพื่อจะพาออกไปหาซื้อของใช้เสื้อผ้า ที่เขาชอบ

 

 

 

ความคิดเห็น