Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รักแรก 5 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2563 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรก 5 100%
แบบอักษร

รักแรกตอนที่ 5 

หลังจากจบกีฬาเฟรชชี่ก็ผ่านมาได้เกือบสองเดือนทุกอย่างเริ่มเข้าสู่บทบาทการเป็นนักศึกษาปีที่หนึ่งอย่างสมบูรณ์ และช่วงนี้ก็ใกล้สอบมิดเทอมที่ใกล้เข้ามา พี่รหัสภีมก็มักจะเอาข้อสอบมาเก่ามาให้ภีมโดยตลอด ส่วนความสัมพันธ์ก็ภีมกับยูก็ยังคงเดิมเป็นแค่เพื่อนกันแค่นั้น การติดต่อก็ยังคงเดิมมีแค่ข้อความสุดท้ายเมื่อสองเดือนที่แล้วว่าเขาถึงหอพักแล้วที่ยังคงค้างข้อความแค่นั้น 

“ภีมสอบเสร็จไปเที่ยวบ้านกูมั้ย”ริวถามขึ้น ตอนนี้พวกเขาเริ่มสนิทกันมากแล้วจึงเริ่มใช้ภาษาการพูดที่เป็นอันเองไปด้วย มีแต่ภีมที่ไม่พูดแทนกูมึงกับเพื่อนเพราะเขาติดเป็นนิสัยไปแล้ว 

“ขอดูก่อนนะเพราะเราต้องกลับบ้าน” 

“เออจริงด้วยดิลืมว่ะ” 

“งั้นไปเที่ยวบ้านภีมดีกว่า”ริวพูดขึ้น 

“จริงเปล่า ไปนะยู เดี๋ยวเราพาเที่ยวสวน” 

“เดี๋ยวชวนไอ้ซูมก่อนนะกูขับรถไม่เป็นครึครึ”ริวหันเราะขึ้น ภีมก็ได้แต่ส่ายหน้าแล้วยิ้มให้ 

“ แหม่ จีบไอ้ภีมแต่วันเลยนะมึง”ตุ้มที่เดินมาหาพูดขึ้น 

“กูก็อยากจะจีบแต่ไอ้ภีมมันไม่มองกูอ่ะดิ”ริวพูดพร้อมยิ้มให้นิดๆ เขาแค่แกล้งแซวภีม 

“พอเลยสองคนนี้ หิวข้าวแล้วอ่ะเราไปกินข้าวกัน แต่ว่าบัวไปไหนอ่ะ”ภีมถามขั้น 

“ไอ้บัวมันไปหาพี่รหัสมัน เห็นว่าไปเอาหนังสือคงกลับบ้านมันเลย”ตุ้มตอบ สองคนเลยพยักหน้ารับรู้และก็พากันไปที่โรงอาหารและตุ้มก็ขอตัวกลับหอพัก เหลือแค่ภีมกับริว และก่อนหน้านี้ซูมโทรมาหาริวให้มารอเขาที่ตึกวิศวะเพราะเขาเลิกเรียนบ่ายโมงและจะได้กลับหอพร้อมกัน ริวเลยภาภีมนั่งรถบัสมหาวิทยาลัยไปตึกวิศวะ  

“เดี๋ยวนั่งรอไอ้ซูมตรงนี้แล้วกัน จะได้ไปซื้อของเข้าห้องกันก่อนกลับห้อง”ริวพูดภีมเลยพยักหน้าแล้วทั้งสองคนก็นั่งรอซูมด้านข้างตึกคณะวิศวะ 

“หิวน้ำมั้ยภีมเดี๋ยวไปซื้อให้นั่งรอตรงนี้แป๊ปนะ”ริวที่เห็นว่านั่งรอซูมมาได้เกือบครั่งชั่วโมงไปแล้ว 

“ริวหิวหรอ” 

“ใช่ ร้านอยู่หน้าตึกเดี๋ยวไปซื้อก่อน คอแห้งแล้ว”ริวพูดแล้วก็ยิ้มให้ภีม ภีมเลยพยักหน้าให้เขานั่งรอตรงนี้ได้ ริวเลยเดินออกไปซื้อน้ำให้ภีมนั่งรออยู่ที่นี่จะได้ไม่ต้องเดินไปเดินมาให้เหนื่อยและเผื่อว่าซูมอาจลงมาจะได้เจอภีมอีกด้วย 

“มาทำอะไร”อยู่ ๆก็มีเสียงคนถามภีมทางด้านหลัง ภีมหันไปมองก็เจอคนที่เขาไม่คิดว่าจะเจอ 

“เรามารอซูม”ภีมตอบแล้วยิ้มให้คนที่ถามนิดๆ ยูเลยพยักหน้ารับ 

“ปิดเทอมกลับบ้านหรือเปล่า” 

“กลับ ยูล่ะ” 

“กลับ” 

แล้วทั้งคู่ก็เงียบ 

“แล้วกลับยังไง”ยูถามขึ้นอีก ยูยืนคุยด้วยโดยที่ไม่ได้นั่งลงที่โต๊ะ 

“เราว่าจะกลับรถทัวร์” 

“แล้วที่บ้านไม่มารับหรือไง” 

“เราว่าจะกลับเอง” 

ยูเลยพยักหน้ารับนิดๆ 

“กลับพร้อมกันมั้ย”ยูถามขึ้น ภีมถึงกับอึ้งไป 

“เออ...เราเกรงใจ”ภีมพูดตอบเบาๆออกมา 

“จะกลับวันไหนก็บอกจะได้กลับพร้อมกัน” 

“แต่ว่า...” 

“ยู ไปยังมึง”ยังไม่ทันที่ภีมจะพูดต่อเพื่อนของยูก็เรียกยู ยูเลยหันไปมองเพื่อนและหันมามองภีม 

“โทรมาว่าจะกลับวันไหน แล้วนัดกันอีกที”ยูพูดแค่นั้นเขาก็เดินออกไปหาเพื่อน ปล่อยให้ภีมไม่ได้พูดต่อ แล้วริวก็เดินกลับมาพอดีพร้อมกับซูมทีลงจากอาคารเรียนพอดีด้วยเช่นกัน 

“ปล่อยช้าจังว่ะ พวกกูมานานแล้วเนี่ย”ริวหันมาพูดบ่นซูม 

“อาจารย์สั่งงาน”ซูมตอบแค่นั่น  

“งั้นเราไปกันเลยดีกว่า”ริวเลยพูดขึ้นแล้วชวนภีมแบะซูมกลับ แล้วทุกคนก็พาไปห้างซื้อของแล้วกลับมาที่ห้องพักในช่วงเย็น พวกเขายังคงใช้ชีวิตดำเนินไปเรื่อย ๆ จนถึง ช่วงสอบมิดเทอม และแล้วก็วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่พวกเขาสอบเสร็จ  

“คืนนี้นะมึงฉลองกันที่ร้านเดิม”ตุ้มพูดบอกเพื่อนทั้งสามคน 

“เออๆเจอกัน มึงล่ะบัวมาได้เปล่า”ริวถามเพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม 

“ได้ดิ กูสบายมาก ว่าแต่ บอมกับรินมาด้วยหรือเปล่าภีม” 

“โทรมาบอกว่าไม่ได้มาอ่ะ เพราะเห็นว่าเพื่อนในสาขาเขาก็นัดเลี้ยงกันแบบเรา ว่าจะมากินกับพวกเราตอนเปิดเทอมทีเดียว”ภีมพูดบอก 

“งั้นเราสี่คนแล้วก็พวกจินไปด้วยก็เจ็ดคนพอดี”ตุ้มพูดบอกเพื่อนที่มีเพื่อนในสาขาพวกเขาไปด้วยอีกสามคนแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ ภีมถึงห้องเขาก็ล้มตัวนอนลงที่นอนนิ่มๆทันที 

“เห้อ ในที่สุดก็สอบเสร็จเหนื่อยเป็นบ้า”ภีมพูดออกมาเบาๆ เขาโล่งใจในการสอบมากและคิดว่าเขาต้องทำคะแนนได้ดีพอสมควรเพราะเขาอ่านหนังสือและทำความเข้าใจเนื้อหาไปตรงกับที่ออกข้อสอบพอดีเลย 

เสียงโทรศัพท์ของภีมก็ดังขึ้น เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูก็ยิ้มออกมาแล้วรับสาย 

ภีม:ครับแม่ 

แม่ภีม:จะกลับบ้านวันไหนลูกแม่จะได้ไปรับ 

ภีม:ภีมว่าจะกลับพรุ่งนี้ครับ แต่แม่ไม่ต้องมารับหรอกครับภีมว่าจะกลับเองนั่งรถสองชั่วโมงกว่าๆก็ถึงแล้ว อีกอย่างภีมอยากลองนั่งรถกลับเองดูอ่ะครับ 

แม่ภีม:ถ้าภีมอยากลองก็ได้จ๊ะงั้นแม่ไปรับที่ขนส่ง ภีมขึ้นรถกี่โมงก็โทรบอกแม่ก่อน เดี๋ยวแม่จะออกไปรับที่ตลาดนะครับ 

ภีม:ครับแม่ แม่ใจดีที่สุดเลย 

แม่ภีม:แล้วข้อสอบทำได้มั้ยเอ้ยเด็กดีของแม่ 

ภีม:ได้ครับ วันนี้ภีมจะไปแลองกับเพื่อน่าจะกลับดึกหน่อยครับแม่ 

แม่ภีม:จ๊ะ อย่างไงก็อย่าดึกมากมันอัตราย 

ภีม:ครับแม่ 

แม่ภีม:แค่นี้ก่อนก็ได้ลูกพรุ่งนี้เจอกันที่บ้านนะครับ 

ภีม:ครับแม่รักแม่นะครับ 

แล้วภีมก็วางสาย เขามักจะโทรไปบอกแม่เสมอถ้าจะออกไปเที่ยวไหนดึกๆ แล้วภีมก็หลับตาพักผ่อนสายตกลงเพราะเขาเองก็รู้สึกเพลียว่าจะงีบหลับสักสองสามชั่วโมงก่อนที่จะออกไปฉลองกับเพื่อนๆ ภีมพักสายตาไม่ถึงชั่วโมงก็มีสายโทรเข้าจากไลน์ ภีมสะดุ้งตื่นแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือรับสายเลยโดยไม่ได้ดูว่าใครโทรมา 

ภีม:ว่า 

สายเข้าเงียบไม่มีการตอบรับ 

ภีม:ว่าไง วินหรอ 

สายเข้า:จะกลับบ้านวันไหน 

ภีมค่อยๆลืมตามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพราะเสียงไม่ใช่เสียงวินแต่มันก็คุ้นหูอยู่แล้วก็เห็นว่าคนโทรเข้าคือคนที่ชวนเขากลับบ้านพร้อมกัน เพราะวินจะกลับหลังเขาหนึ่งอาทิตย์ 

ภีม:เราจะกลับพรุ่งนี้ 

ยู:กี่โมง 

ภีม:ยูจะกลับพรุ่งนี้หรอ 

ยู:ใช่ แล้วจะกลับกี่โมง 

ภีม:น่าจะสี่โมงเช้า แต่เราว่าเราจะ 

ยู:รอที่หน้าหอเดี๋ยวไปรับ  

ภีม:ขอบคุณนะ 

ยูไม่ตอบอะไรทั้งคู่ก็เงียบ 

ภีม:ยูถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ 

ยู:สะดวก แค่นี้ก่อนนะ แล้วยูก็วางสายไป ภีมที่มองสายที่ดับไปแล้วถอนหายใจออกมา นี่เขาต้องกลับคนที่เขาแอบปลื้มจริงๆหรอเนี่ย แล้วภีมก็มองนาฬิกาตอนนี้หกโมงเย็นไปแล้วเขาเลยไม่นอนต่อเลยอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อรอเวลาทุ่มกว่าๆแล้วก็ออกไปพร้อมเพื่อนๆ พอถึงร้านปิ้งย่างหลังมอพวกเขาก็เริ่มบรรเลงการกินกันเลย โดยทั้งเจ็ดคนก็ขนของกินมาเต็มโต๊ะสนองการกินมื้อนี้อย่างเต็มที่ ส่วนซูมมาส่งริวและภีมเขาก็ไปฉลองกับเพื่อนกลุ่มวิศวะด้วยเช่นกัน ซูมกับยูอยู่คนละกลุ่มกันแต่ทั้งคู่ก็สนิทกันในระดับหนึ่ง 

“มึงอิ่มนี่ไปต่อที่ร้านใจ่ใจ๋เปล่า”ตุ้มถามขึ้น 

“เอาดิกูอยากไปพดี”เพื่อนอีกคนพูดขึ้น 

“สั่งเที่ยงคืนกลับคงไม่เป็นไรหรอกมั้งมึง”บัวพูดสมทบ 

“ริวมึงให้ซูมไปรับที่นั่นได้เปล่า” 

“มันก็อยู่ร้านนั้นอยู่แล้ว” 

“อ้าว งั้นก็ดีเลยงั้นเราไปกัน น้องภีมมึงห้ามปฏิเสธเพราะมึงต้องกลับพร้อมไอ้ริวครึครึ”ตุ้มพูดพร้อมยกยิ้มขึ้นแล้วพอพวกเขากินอิ่มก็พากันนั่งรถตุ้มและรถของเพื่อนอีกคนไปที่ร้านดังกล่าว ภายในร้านเสียงดนตรีขับกล่อมเป็นร้านกึ่งผับแบบนั่งชิวๆฟังดนตรีเล่นสดไม่เหมือนผับที่อยู่หลังมอพวกเขาที่เคยไปครั้งแรก พอทุกคนไปถึงก็นั่งโต๊ะที่ว่าง แล้วริวก็โทรบอกซูม พวกเขาก็นั่งดื่มกันไปฟังเพลงกันไป ภีมนั่งกินน้ำอัดลมเหมือนเดิม จนผ่าไปสักพักริวเลยชวนภีมเข้าห้องน้ำ  

“เสร็จแล้วก็รอกูหน้าน้ำนะอย่าพึ่งเดินออกไปคนเดียว”ริวพูดบอกภีม ภีมเลยพยักหน้าแล้วก็เข้าห้องไป ภีมทำธุระเสร็จก่อนริวเขาเลยเดินมาล้างมือ 

“อ้าวน้องภีมนี่น่า”ฟอยด์ทักขึ้น ภีมเลยยกมือไหว้ 

“มาเที่ยวหรอ” 

“ครับ มากับเพื่อน” 

“ไปกับพี่แป๊ปนึงสิ พี่ปลื้มเขาอยากเจอเรา” 

“คือว่า”แล้วภีมก็หันไปมองริวที่เดินออกมาพอดี ฟอยด์เลยมองไปที่ริว ริวยกมือไหว้ 

“พี่ขอตัวน้องภีมแป๊ปนึงสิ พวกพี่อยากคุยกับน้องภีมสักแป๊ป” 

“งั้นผมไปด้วยครับ”ริวพูดขึ้น 

“กลัวเพื่อนหายหรือไงเรา”เพื่อนฟอยด์อีกคนพูดขึ้น 

“ครับ”ริวก็ตอบไปตรงๆ 

“งั้นไปสองคนเลยแล้วกัน”ฟอยด์เลยพูดขึ้นแล้วเดินนำรุ่นน้องไปริวและภีเลยเดินตามเพราะถ้าไม่ไปก็กลัวจะเสียมารยาท พอเขาเดินตามรุ่นพี่ไปนั้นก็เจอโต๊ะคนคนหนึ่งที่มองภีมตั้งแต่ภีมเดินมาทางนี้ ภีมเองที่เดินตามริวก็ไม่มองหน้าใครเขาเดิมตามหลังริวติดๆ เลยไม่รู้ว่าใครมองเขาบ้าง  แล้วภีมก็เดินผ่านดต๊ะของยูไป 

“เห้ย ภีมนี่หว่า มาพวกรุ่นพี่บริหารหรอว่ะ”ไปร์พูดขึ้น 

“มึงรู้จักหรอว่ะ แต่ไอ้คนเดินนำหน้าแฟนไอ้ซูมนี่หว่า”เพื่อนอีกคนพูดขึ้น 

“มึงก็บ้าแฟนอะไรเพื่อนมัน เที่ยวพูดมั่วเดี๋ยวไอ้ซูมก็ซัดมึงหรอก”เพื่อนอีกคนพูดขึ้น ไปร์หันไปมองยูที่มองภีมอยู่ พอยูรู้สึกว่าไปร์มันมองเขาเขาเลยหันมามองไปร์แล้วก็ดื่มต่อ ไม่พูดอะไร 

“แม่งกูว่า มีคนชอบไอ้ภีมแหง่ๆ”ไปร์พูดขึ้นอีกแล้วมองที่โต๊ะที่ภีมนั่งลงไปแล้ว 

“กูชอบว่ะเพื่อนมึงคนนี้ ไปร์กูขอเบอร์มั้งดิ ไลน์ก็ได้”เพื่อนในกลุ่มพูดขึ้น 

“กูไม่มีว่ะ อีกอย่างกูหวง”ไปร์เลยพูดขึ้นพร้อมยกยิ้ม 

“อ้าวสรุปมึงชอบ” 

“กูไม่ขอตอบหึหึ”ไปร์พูดตัดบทแล้วเขาก็ดื่มต่อมีแอบมองภีมเป็นครั้งคราว แต่พอเขามองไปที่ภีมทีไรก็เห็นว่าเพื่อนสนิทของเขาก็มองด้วยเช่นกัน ไปร์นั่งมองดูแล้วก็ยกยิ้มนิดๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร  

ส่วนภีมเขาเดินมาที่กลุ่มโต๊ะของปลื้มก็ยกมือไหว้รุ่นพี่ที่นั่งรวมห้าคน ปลื้มมองภีมอย่างไม่เชื่อสายตาว่าเขาจะเจอภีมที่นี่ 

“อ่ะนั่งก่อน ไอ้ไนท์มึงลุกให้น้องภีมกับริวนั่งดิ”ไนท์ที่นั่งข้างปลื้มลุกขึ้นเปลี่ยนที่อย่างรู้งาน แล้วก็ให้ภีมนั่งข้างปลื้ม 

“มาเที่ยวหรอเรา”ปลื้มถามขึ้น 

“ครับ” 

“ทำข้อสอบได้มั้ย” 

“ได้ครับ”ภีมตอบไปตามจริง 

“ค๊อกเทลล์เบาๆสำหรับน้องภีมของพี่ รับรองไม่เมา ส่วนนี่ของมึงริวกูรู้ว่ามึงคอแข็งพอได้”ฟอยด์ส่งแก้วเหล้าให้ 

“ไอ้ภีมมันกินไม่ได้หรอกพี่มันไม่เคย”ริวขัดขึ้น 

“นิดเดียวน่ารับรองไม่เมา”ฟอยด์ขยั้นขยอให้ภีมดื่ม ภีมเห็นว่าริวดันแก้วออกแล้วฟอยด์ก็ดันแก้วไปมากันอยู่เลยจับแก้วไว้ 

“แก้วเดียวนะครับ ผมไม่ชอบ”ภีมเลยพูดขึ้นแล้วภีมก็จิบไปนิดนึง 

“หมดเลยน้อง เข้ามหาลัยแล้วเราต้องลองทุกอย่าง”รุ่นพี่อีกคนพูดขึ้น 

“มึงจะบังคับน้องทำไมว่ะ”ปลื้มจับแก้วน้ำของภีมออกแล้วดื่มเอง ภีมหันมองแบบอึ้งๆ ริวเองก็มองหน้าปลื้มด้วยเช่นกันเขานึกแล้วในใจว่าปลื้มเหมือนจะมีที่ท่าชอบภีมมาตั้งแต่ตอนแรกๆที่เจอกัน 

“ผมขอตัวก่อนดีกว่าครับเดี๋ยวเพื่อนรอ”ริวพูดขึ้นแล้วหันมาชวนภีมกลับ 

“โอเค แต่เดี๋ยวสิพี่ขอไลน์เราหน่อยได้มั้ย”ฟอยด์ยังไม่เลิกตอแย 

“พอแล้วไอ้ฟอยด์พวกเราไปเถอะ”ปลื้มขัดขึ้น ทั้งริวและภีมเลยลุกขึ้นแล้วยกมือไหว้ลา 

“อะไรว่ะไอ้ปลื้ม กูทำเพื่อมึงนะเนี่ย”ฟอยด์พูดออกมาขณะที่ริวและภีมเดินออกไปเขาได้ยินพอดี ภีมที่ได้ยินเขาไม่หันไปมองปลื้มเลยและก็เดินออกไปพร้อมกับริวไปเลย 

“ภีม”ช่วงที่ภีมเดินผ่านดต๊ะไปร์ ไปร์เลยเรียกขึ้น ภีมเลยหันไปมองแล้วก็เจตอเพื่อนเก่าจริงๆ  

“เห้อ คนรู้จักมึงเยอะจริงนะไอ้ตัวเล็ก”ริวพูดบ่นออกมาเบาๆ 

“หวัดดีรองเดือนมหาลัย”ไปร์ทักริวขึ้น ริวก็ยิ้มทักทายนิดๆ 

“นั่งก่อนๆ”ไปร์เลยเดินไปจับมือภีมเดินมาที่โต๊ะตัวเองอย่างเป็นกันเอง 

“ไอ้ซูมนั่งตรงโน้น กูเห็นมันมองมึงอยู่”ไปร์พูดบอกกับริว 

“อืม” 

“ไปหามันก่อนก็ได้ ภีมมันอยู่กับกูได้ไม่ต้องห่วงมึงจะกลับค่อยมารับ”ไปร์พูดขึ้น ภีมที่ยืนข้างไปร์ได้แต่ยืนเงียบๆเพราะเขาเจอคนที่พึ่งคุยกันเมื่อเย็นนี้ด้วย 

“เอางั้นก็ได้ ภีมเดี๋ยวกูมานะ”ริวพูดขึ้นเพราะยังไงทั้งยูและไปร์ก็เพื่อนภีม เพื่อนคงอยากเจอกันเลยปล่อยให้ภีมอยู่กับเพื่อนตัวเอง แล้วริวก็เดินไปหาซูม 

“นั่งๆ โดนมอมเหล้าเปล่าว่ะเนี่ย”ไปร์พูดขึ้นพร้อมดันให้ภีมไปนั่งข้างยู ยูก็ขยับตัวให้ภีมนั่งด้วยแบบอัตโนมัติ ภีมเลยทักทายทุกคนรวมทั้งยูด้วยแล้วเขาก็นั่งข้างยู 

“เปล่าไม่ได้โดนมอม” 

“ปกติไม่ค่อยเห็นจะเที่ยว นี่เจอสองครั้งแล้วมั้ง ไอ้วินมันรู้เปล่าเนี่ยว่าเด็กดีของมันแอบเที่ยว”ไปร์ถามขึ้น 

“เราไม่ได้แอบ พอดีเรามากับเพื่อนที่สาขา วินก็รู้” 

“เออๆล้อเล่น ว่าแต่กลับบ้านวันไหนกลับพร้อมเราเปล่าเรากลับเมื่อรืน” 

“เรากลับพรุ่งนี้” 

“กลับวันเดียวกับมึงนี่”ไปร์ถามยูขึ้น ยูไม่ตอบ 

“ก็กลับพร้อมกันเลยดิว่ะ” 

“เรากลับพร้อมยูอ่ะ”ภีมตอบไปตรงๆ ไปร์ที่ได้ยินถึงกับอึ้งไปนิด แล้วยกยิ้มขึ้น 

“อ้าวหรอ มึไม่เห็นบอกกูเลยว่ะเพื่อน”ไปร์พูดขึ้น 

“กูต้องบอกมึงทุกเรื่องเลยหรือไง” 

“โอ๊ะโอ โดนว่ะ ยูมันด่าไอ้ไปร์ว่ะ”เพื่อนอีกคนพูดขึ้น 

“ถ้าเป็นกูด่ามากกว่านี้ ว่าเผือกฮ่าๆ”เพื่อนอีกคนสมทบขึ้น แล้วมองภีมแล้วก็ยิ้มออกมา  

“ภีม ถามอะไรหน่อยได้มั้ย”เพื่อนคนที่จะขอเบอร์ภีมกับไปร์พูดขึ้น ภีมมองแล้วก็พยักหน้านิดๆ 

“ภีมมีแฟนยังอ่ะ” คำถามนี้ทำให้ทุกคนในกลุ่มเงียบ ภีมเองก็ตกใจกับคำถามนิดๆแต่ก็เป็นปกติที่คนมักจะชอบถามเขาอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะถามกันทำไมจัง 

“เรายังไม่มีแฟน”ภีมเลยตอบไปตรงๆ 

“ว้าว โสดซะด้วย 

“แล้วเราก็ยังไม่คิดมีด้วย”ภีมตอบตัดบทไป 

“ฮ่าๆ จอดไปเลยไม่มึงไอ้ฟา”ไปร์พูดพร้อมหัวเราะขึ้น 

“โห่...ภีมไม่ให้โอกาสได้พูดต่อเลย มึงก็อดไอ้ไปร์”ฟาพูดพร้อมหัวเราะเยาะไปร์ไปด้วย 

“กูรู้ตั้งนานแล้วว่าภีมมันไม่สนใจใครหรอกไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงและก็ผู้ชาย”ไปร์พูดขึ้นอีก 

“มันเป็นเด็กเรียน เรียนอย่างเดียวที่กูรู้จักมา”ไปร์พูดบอกอีกครั้งแล้วหันมองไปยูและภีมที่นั่งข้างกันอยู่ 

“ไอ้ริวมารับแล้ว”ไปร์พูดบอกกับภีม ภีมมองริวที่เดินมาหาเขา 

“งั้นเราไปก่อนนะเพื่อนๆรออยู่”ภีมพูดขึ้นแล้วลุกจากเก้าอี้ 

“ถ้ากินเหล้าไม่เป็นก็ไม่ต้องลอง”ยูพูดขึ้นแล้วมองไปที่ภีม ภีมพยักหน้าแล้วก็เดินไปพร้อมกับริวที่เดินมารับเขากลับโต๊ะ  

“แหม่ ถ้ากูไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนกันกูคิดว่าไอ้ยูนี่เป็นแฟนกับภีมเลยนะ” ฟากระซิบพูดกับไปร์ ไปร์ไม่พูดต่อเขาก็ชวนคุยเรื่องอื่นไป ยูก็นั่งดื่มต่อไปเช่นกันมีสาวๆโต๊ะข้างมาขอชนแก้วพวกเขาตลอดบางคนก็นั่งคุยด้วยแต่ก็ไม่ได้สานต่อกันแต่อย่างใดพวกเขาดื่มกันสักพักก็แยกย้ายกันกลับ ก็เหมือนกับภีมที่กลับโต๊ะไปหาเพื่อนไม่ถึงสิบนาทีพวกเขาก็ชวนกันกลับเช่นเดียวกัน ภีมกลับก่อนยูก่อนเกือบสองชั่วโมง 

เช้าวันรุ่งขึ้นภีมตื่นมาแต่เช้าเขาเตรียมตัวอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าและทานข้าวมื้อเช้ามีแค่นมกับขนมปังเล็กน้อยเพราะเขากลัวไม่ทันเวลาที่ยูจะมารับภีมมองนาฬิกาข้อมือเห็นว่ายังสามโมงเช้าอยู่เลยนั่งดื่มนมรอเวลาแต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือเขาก็ดังขึ้น ภีมดูหน้าจอก็เห็นว่ายูโทรเข้ามา 

ยู:เตรียมตัวเสร็จหรือยัง 

ภีม:เสร็จแล้วเดี๋ยวก่อนสี่โมงเราไปรอยูที่หน้าหอนะ 

ยู:อืม  

แล้วยูก็วางสาย ภีมเลยรอเวลาผ่านไปประมาณเก้าโมงครึ่งก็เตรียมตัวลงไปรอที่ด้านล่างแล้วเขาก็เห็นรถของยูจอดยูเลยรีบเดินออกไปหาแล้วยูเห็นภีมเดินมาเขาก็ลงจากรถแล้วคิดในใจว่ายูว่าถึงตอนไหน 

“ยูมาถึงนานหรือยัง”ภีมถามขึ้น 

“สักพัก”แล้วยูก็เอากระเป๋าเป้ของภีมใส่ที่เบาะหลังให้แล้วก็เปิดประตูรถให้ภีมอีกด้วย 

“ขอบคุณนะ”ภีมตอบแล้วเข้าไปนั่งในรถและยูก็ขึ้นฝั่งด้านคนขับ แล้วเขาก็ขับรถออกไป  

การเดินทางครั้งแรกที่ภีมมีโอกาสได้ใกล้ชิดคนที่เขาแอบปลื้มมันก็จะเกร็งๆทำให้ภีมทำตัวไม่ค่อยถูก ยูเปิดเสียงเพลงคลอเบาๆ 

“ยูกินข้าวเช้าหรือยัง”ภีมเลยชวนคุยขึ้นเพื่อลดอาการประหม่าของตัวเอง 

“ยัง” 

“อ้าว งั้นยูแวะกินข้าวก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวจะปวดท้อง” 

“ชินแล้ว”ยูตอบ 

“งั้นหรอ”ภีมพูดเบาๆ 

“กินทีเดียวเที่ยง แล้วกินมาหรือยัง”ยูถามต่อ 

“เรากินนมมาแล้วอ่ะ”ภีมตอบยูเลยพยักหน้ารับ 

“ง่วงก็นอนได้”ยูพูดขึ้นอีก 

“เราไม่ง่วงหรอก นั่งเป็นเพื่อนยูขับดีกว่า” 

“อืม”ยูตอบแค่นั้น แล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยอะไรต่อ ภีมก็นั่งมองด้านข้างผ่านกระจกไปเรื่อยๆตลอดทาง แต่เหมือนว่านั่งเพลินไปทำให้เขาเริ่มจะง่วงนอนเฉยทั้งที่นั่งรถแค่ไม่ถึงชั่วโมงเลย ภีมพิงเบาะแล้วก็หลับตานอนหลับไป ยูมองภีมที่หลับไปแล้วก็ส่ายหน้านิดๆ พอเขาขับรบมาได้สักระยะก็จะใกล้ถึงตัวเมืองในจังหวัดบ้านเขาก็เห็นว่าเกือบเที่ยง ยูเลยแวะจอดร้านอาหารข้างทาง แล้วก็สะกิดเรียกภีมให้ตื่น ภีมที่รู้สึกว่ามีคนสะกิดเขาเลยตื่นขึ้น 

“ถึงแล้วหรอ ขอโทษทีที่เผลอหลับ”ภีมพูดแบบเขินๆ 

“แวะกินข้างจะเที่ยวแล้ว” 

“อ๋อ”แล้วภีมกับยูก็ลงจากรถแล้วเข้าไปในร้าน 

“กินอะไรสั่งเลย” 

“เอาข้าวผัดไข่ครับ”ภีมพูดบอกกับพนักงาน ยูได้ยินถึงกับยิ้มขึ้นมานิดๆแล้วนึกใจเมนูอาหารที่สั่งอย่างเด็กชะมัด 

“กระเพราะทะเล หนึ่ง ต้มกระดูกอ่อนหนึ่ง”ยูบอกพนักงาน 

“รับน้ำอะไรดีคะ” 

“น้ำชาเขียวหนึ่งแก้วครับ”ภีมพูดบอก 

“เพิ่มเป็นสองครับ”ยูพูดต่ออีก แล้วพนักงานก็เข้าไปด้านใน 

“ยูชอบชาเขียวหรอ”ภีมถามขึ้น 

“กินได้หมด” 

“คิดว่ากินแต่น้ำอัดลม”ภีมพูดเบาๆแต่ยูก็ได้ยิน 

“ปกติก็กินน้ำอัดลม แต่วันนี้ขี้เกียจสั่ง”ยูเลยตอบออกมา ภีมเลยไม่กล้าพูดอะไรต่อเขาเลยแค่พยักหน้ารับแบบเข้าใจแล้วอาหารก็มา  ทั้งคู่ก็ลงมือกินข้าวเที่ยง ภีมมองอาหารจานเดียวที่ยูสั่งเหมือนมันจะน่าอร่อย ยูเห็นสายตาภีมก็พอเดาได้ว่าภีมน่าจะอยากกินแบบที่เขาสั่ง 

“ลอง”ยูตักข้าวของเขาใส่จานของภีม 

“ไม่เป็นไร”ภีมพูดตอบ 

“จะเผ็ดหน่อยลองชิมดู ถ้าอยากกินก็สั่งอีกจาน” 

“ไม่เป็นไรเรากินข้าวผัดดีกว่า ไม่รู้จะหมดหรือเปล่า มันเยอะเกินครึครึ”ภีมพูดขึ้นแล้วหัวเราะออกมา เพราะมันเยอะจริงๆ  

“ไม่หมดก็ไม่เป็นไร ต้มอร่อยลองชิมดู”ยูพูดพร้อมขยับถ้วยต้มให้ใกล้ภีมจะได้ตักสะดวกขึ้น แล้วยูกับภีมก็กินข้าว ภีมตักข้าวกระเพราที่ยูแบ่งมาให้ชิม แล้วก็ปรากฏว่ามันเผ็ดภีมเลยดื่มน้ำตาม ขนาดกินเข้าไปคำเดียวมันก็เผ็ดจี๊ดขึ้นมาทันที ปากเล็กๆก็เริ่มแดง ยูมองภีมตลอด 

“ซดน้ำต้มช่วยได้ กินไม่ได้ก็เขี่ยออก ร้านนี้เขาทำเผ็ด”ยูพูดบอกภีมพยักหน้าแล้วตักน้ำต้มซดไป  

“ยูมากินบ่อยหรอ” 

“ผ่านมาก็แวะกิน” 

“อ๋อ เผ็ดแต่อร่อยดี”ภีมก็กินข้าวผัดของตัวเองต่อ แล้วทั้งคู่ก็กินจนอิ่ม ยูเรียกพนักงานมาคิดเงิน ภีมจะจ่ายในส่วนของเขาแต่ยูก็จ่ายตัดหน้าไปก่อน แล้วทั้งคู่ก็ออกจาร้านและก็เดินทางต่อ 

“นี่ของเรานะ”ภีมหยิบเงินแล้ววางที่ช่องวางของในรถ 

“เก็บไป” 

“แต่ว่า” 

“เดี๋ยวค่อยเลี้ยงคืน” 

“เอาอย่างงั้นหรอ” 

“อืม”ยูตอบ ภีมเลยหยิบเงินคืนกลับมา แล้วก็มองไปยังข้างทางต่อจนถึงตัวจังหวัด 

“ยูส่งเราตรงห้างxxเดี๋ยวแม่เรามารับ จะได้ไม่ต้องขับไปไกล”บ้านยูอยู่ในตัวจังหวัดส่วนบ้านภีมอยู่ใกล้ตัวเมืองไปอีกสามสิบโล 

“เดี๋ยวไปส่ง” 

“แต่มันไกลนะ” 

“โทรบอกแม่ไม่ต้องมารับ” 

ภีมเลยพยักหน้ารับแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาแม่ แล้วก็วางสายแล้วยูก็ขับรถไปยังทางบ้านภีม โยที่ภีมไม่ต้องบอกทางแต่อย่างใด ภีมนึกสงสัยเหมือนว่ายูจะรู้จักบ้านของเขา ตอนเรียนภีมจะนั่งรถไปกลับจะเป็นพี่ชายพี่สาวมารับมาส่งทุกวันบางวันก็เป็นพ่อและแม่ภีมไม่อยากอยู่หอเพราะยังไงคนในครอบครัวของเขาก็มาทำงานที่ในจังหวัดกันทุกวันอยู่แล้วโดยเฉพาะพี่ชายและพี่สาวของเขามาทำงานทุกวันอยู่แล้ว  

“บ้านอยู่หลังไหน”ยูถามขึ้นเขารู้แค่ว่าบ้านภีมอยู่แถวนี้แต่ไม่รู้ว่าหลังไหนแน่ 

“ที่มีป้ายรับซื้อผลไม้”ภีมตอบแล้วยูก็ขับรถไปจอดตรงด้านหน้าโรงงานที่รับซื้อผลไม้  

“บ้านอยู่ที่นี่หรอ” 

“บ้านเราอยู่ข้างในไปอีก พ่อแม่อยู่นี่ เราเข้าบ้านไม่ได้”ภีมชี้ไปทางถนนเข้าด้านในไปอีกซึ่งก็ไม่เห็นบ้านภีม 

“ขอบคุณนะที่มาส่ง”ภีมพูดพร้อมเปิดประตูลงจากรถ ยูก็ลงมาด้วยเขาหยิบกระเป๋าเป้ของภีมมาส่งให้ 

“กลับวันไหนก็โทรบอก” 

“ไม่เป็นไร เราเกรงใจเรากับยูอาจกลับไม่ตรงกัน” 

“อืม จะกลับเมื่อไหร่ก็โทรบอกแล้วกัน”ยูพูดแค่นั้น เขาก็ขึ้นรถแล้วขับออกไปเลย ภีมเลยมองตามแล้วก็นึกในใจว่าเขาทำไมไม่ชวนยูเข้าไปกินน้ำในบ้านเป็นการขอบคุณ 

“เรานี่นะขี้ลืมจริงๆ”ภีมพูดกับตัวเองออกมาเบาๆแล้วแม่ของภีมก็เดินออกมาจากโรงงาน 

“อ้าวมาถึงแล้วหรอครับ แล้วเพื่อนที่มาส่งล่ะ” 

“กลับไปแล้วล่ะครับ” 

“อ้าวทำไมไม่ชวนเขาเข้าบ้าน เรานี่นะน่าจะชวนเพื่อนกินน้ำกินขนมก่อนเป็นการขอบคุณเขา” 

“ภีมลืมชวนอ่ะครับ”ภีมตอบแค่นั้นแม่ส่ายหน้าแล้วก็กอดคอลูกชายพาเดินเข้าโรงงานไป ภีมสวัสดีพี่ป้าน้าอาทุกคนที่มาทำงานวันนี้ แล้วก็เข้าไปหาพ่อ ภีมกับพ่อแม่อยู่ดรงงานแค่ช่วงบ่ายแล้วก็พากันเข้าบ้าน พอตอนเย็นพี่ชายพี่สาวกลับมาบ้านต่างมารุมกอดน้องชายสุดที่รักด้วยความคิดถึง วันนี้แม่ฟ้าเลยทำอาหารเยอะเป็นพิเศษเพื่อต้อนรับลูกชายคนเล็ก  พอทุกคนกินข้าวเสร็จก็คุยกันจนถึงเวลาเข้านอนก็แยกย้ายกัน ภีมคลุกอยู่กับพี่ชายและพี่สาวจนดึกก็กลับมาห้องนอนของตัวเองแล้วก็อาบน้ำเตรียมที่จะเข้านอน พอภีมล้มตัวลงนอนเขาเลยหยิบโทรศัพท์มือถือมาเล่นก่อนนอน เขาตอบแชทเพื่อนที่ส่งมาจนครบ แล้วเขาก็เห็นแชทของยูทียังไม่มีการส่งตอบกันเลยตั้งแต่เมื่อเช้า ภีมว่าจะส่งข้อความไปหายูว่าถึงบ้านหรือยังเมื่อตอนบ่ายแต่ก็ไม่กล้า เขาเลยปล่อยเลยตามเลยไป  

“เห้อ คงหลับแล้วแหละ”แล้วภีมก็ปิดโทรศัพท์แล้วก็ดับไปหัวเตียงแล้วก็นอนหลับไป  

ด้านยูเขาไปส่งภีมเสร็จก็กลับมาถึงบ้าน เขาก็ใช้ชีวิตปกติมีไปช่วยงานที่บริษัทพ่อเขาบ้างพอเย็นเพื่อนกลุ่มเก่าๆกลับบ้านมาก็นัดชวนกันไปกินดื่มกันตามปกติ พอดึกๆเขาก็กลับบ้าน และเตรียมเข้านอนเขาก็เอาโทรศัพท์มาเปิดดูไปเรื่อยๆแต่ไม่มีการโพสหรือลงรูปอะไร แชทมีคนส่งมาบางคนก็ตอบบางคนเขาก็ปล่อยว่างไป เขาเห็นตรงชื่อแชทของภีมไม่มีการส่งข้อความมาเขาเลยเปิดอ่านก็มีแต่ข้อความเมื่อตอนเช้า ไม่รู้ความรู้สึกเขาเป็นอย่างไร แค่ตอนนี้เขารู้สึกอยู่กับภีมเขามีความสุขแบบแปลกไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ยิ่งเห็นการกระทำแบบเปิ่นๆโก๊ะๆของภีมมันทำให้เขายิ้มออกมาง่ายๆด้วยเช่นกัน 

........................................................................................ 

ยังคงเดินเรื่องไปเรื่อยๆก่อนนะคะท่านผู้อ่าน เรื่องนี้แนวรักรสหวานแบบเดิม🤘 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว