N-Think

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่​ 13 ไม่ได้ตั้งใจ

ชื่อตอน : ตอนที่​ 13 ไม่ได้ตั้งใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2563 14:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่​ 13 ไม่ได้ตั้งใจ
แบบอักษร

คอนโด​ XYZ

 

02:30น.

กวินมองนาฬิกา​ที่ข้างฝาห้อง​ เขาออกมาหานมอุ่นๆดื่ม​ หลังจาก​ที่เขากับน้องชายกลับมาตั้งแต่ห้าทุ่ม​ พอถึงห้องก็แยกย้ายกันเข้าห้องตัวเอง​ ชายหนุ่ม​ไม่ได้เปิดไฟ​ดวงใหญ่​ เพราะมีไฟสลัวจากหลอดไฟดวงน้อยที่ติดไว้ตามมุมห้อง

แกร๊ก...

ประตู​คอนโด​ค่อยๆถูกเปิดออก​ บรรยากาศ​ในห้องรับแขกมืดสนิท​ มีไฟสลัวเท่านั้น​ ร่างบางเปิดประตู​เข้ามา​ ค่อยๆเดินเข้าห้องโดยไม่เปิดไฟ​รินอาศัยความสลัวของหลอดไฟพาตัวเองไปห้องตัวเอง

"กลับมาแล้วเหรอ... ดึกจัง​ กลับมายังไง" เสียงชายหนุ่ม​ถามจากครัว เป็นเสียงของกวินที่ถามผู้มาเยือน

"มาแทกซี่​" รินตอบเรียบๆออกจะอ้อแอ้นิดๆไม่ใส่ใจกวินนัก​ ก่อนจะเดินเซๆไปตามทาง

ตุ๊บ!!!

"โอ้ยยยยย" รินร้องแสดงอาการเจ็บ​ที่ข้อเท้าเอามือกุมข้อเท้าตัวเอง​ แล้วล้มตัวจับแน่น​ กวินได้ยินเสียงอีกฝ่ายรีบเปิดไฟหลักทันทีและรีบไปดู​ร่างบาง

ร่างบางนั่งหายใจ​หอบถี่​ หน้าแดง​เสียง"อื้อ"ในลำคำคอ​ กวินคุกเข่านั่งข้างๆ

"เจ็บมากมั้ย" กวินถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล​จะจับข้อเท้าของร่างบาง​มาดู รินเอาข้อเท้าหลบหน้ามุ้ยแสดงท่าทางเจ็บข้อเท้าใบหน้าเหยเก

"ม่ายยต้อง​ อย่ามายุ่ง​ ม่ายยต้องจับ" รินบอกเสียงอ้อแอ้​ หน้าแดง​ สีหน้าเจ็บปวดชายหนุ่ม​นึกขันเอ็นดูในท่าทางของอีกฝ่าย

"หวงตัวจัง​แล้วลุกไหวมั้ย" กวินถามอีกฝ่ายขำๆ

"หวายยย สบายมาก​ อึก"เสียงสะอึกของรินบ่งบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าร่างบางกำลังเมา​

พรึบ!!! กวินอุ้มร่างบางในท่าเจ้าสาวไว้ในอ้อมแขนแกร่ง

" เห้ยยย จาทำอารายยย​ ลุกไหวม่ายต้องอุ้ม​ ปล่อยน้าาา" รินบอกเสียงอ้อแอ้​ พยายาม​ทุบอกแกร่งของชายหนุ่ม​ ขาเรียวพยายาม​ดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม​

" ดิ้นมากโยนทิ้งเลยนะ" กวินทำท่าจะโยนทิ้ง​ รินรีบกอดคอชายหนุ่ม​เพราะความกลัวตก ชายหนุ่มยิ้มอย่างเอ็นดูร่างบางในอ้อมแขน

"ตัวยังหอมเหมือนเดิมเลยน้า"กวินก้มลมไปสูดกลิ่นกาย รินเบี่ยงหน้าหลบน้อยๆ ก่อนจะฟุบหลับซบอกแกร่งด้วยความง่วงและหมดแรง​ รอยยิ้มร้ายๆลอบมองร่างบางที่หลับสนิทอย่างน่าเอ็นดู​ ก่อนจะอุ้มไปวางในห้องนอนของร่างบาง

ร่างของรินถูกวางลงบนเตียง​ กวินจะลุกออกเพื่อดูอาการที่ข้อเท้า​ ทว่าแขนของร่างบางยึดคอของกวินไว้แน่น​จนกวินต้องนอนทับร่างบาง​ กวินมองหน้าร่างบางใกล้ๆ​

ชายหนุ่มลูบหน้าสวยก่อน​ใช้นิ้วลูบริมฝีปาก​ที่คุ้นเคย​ ชายหนุ่ม​ก้มหน้าลงใช้ลิ้นร้อนเลียลิมฝีปากร่างบาง​

"มารื้อฟื้นความหลังกันหน่อยดีกว่า" ชายหนุ่มกระซิบข้างหู​ยิ้มร้าย

ก่อนดึงปลายคางหน้าสวยนิดนึงเผยอปากออกเล็ก​น้อย​แต่มันก็มากพอที่จะเปิดทางให้ชายหนุ่ม​ใช้ลิ้นร้อนสำรวจโพรงปากชิมความหวาน​ ชิมรสชาติ​ที่ชวนคิดถึง​ ร่างบางตอบสนองอีกฝ่ายอย่างเป็นธรรมชาติ​ กวินยิ้มอย่างพึงพอใจ

" อื้อ... อืมมม"รินครางออกมา​ กวินกำลังเคลิ้ม​กับรสจูบนั้น ความหวานนั้น

กึก!!! ​ฟันคมๆของร่างบางจะกัดโดนลิ้นของชายหนุ่ม​ รสชาติ​คาวเลือด​ออกมารวมคลุกเคล้า​ กวินสะดุ้ง​เฮือก​ รีบถอนลิ้นและริมฝีปากออกมา​ รีบปิดปากตัวเอง

ชายหนุ่มร้องเบาๆในลำคอ​ ก่อนมือของร่างบางจะปล่อยคอของเค้า​ กวินมองอีกฝ่ายในขณะเอาสองแขนยันคร่อมร่างนั้นอยู่​ รินจะขยับดุกดิ๊กไปมา

"หิวข้าวจัง" เสียงจากร่างบางคล้ายเสียงละเมอพูดออกมา​ และขยับปากเหมือนจะเคี้ยวอะไรสักอย่าง

'หิวข้าวอะไรตอนนี้วะ'​กวินฉงนใจในร่างเล็กที่นอนหลับตาพริ้ม แล้วก้มไปหอมแก้มใสนั้น

พลั๊ก!!! โครม!!!

ร่างบางยกเท้าข้างที่ไม่เจ็บขึ้นมายันกวินเต็ม​แรงกลางแก่นกายที่ตั้งแข็งอย่างมีอารมณ์​ จนตกเตียงโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งตัว​ ทั้งเจ็บและจุก​ ไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะแรงเยอะเหมือนกัน

"โอ้ย"กวินร้องออกมาเมื่อรู้ตัวอยู่ปลายเตียงของอีกฝ่าย ทั้งเจ็บและจุก

'ละเมอเหรอ?'​

กวินลุกขึ้นยืนมองร่างบางที่ขยับตัวไปมาเหมือนคนนอนไม่สบาย วาดแข้งขาจนเต็ม​เตียง​ กวินกัดฟันกรอดแล้วกุมกวินยักษ์​ออกไปจากห้อง​ ตอนนี้​มันต้องการจะได้รับการปลอบขวัญ

"เกือบไปแล้วมั้ยละลูก"กวินพูดกับลูกชาย

รอยยิ้ม​ของร่างบางยิ้มภายใต้ความมืด​ ใครจะเมากันเล่า​ เจ้าของร้านเหล้า​จะเมาเหล้าได้ไง​ รินแค่ต้องการความสะใจก็เท่านั้น​ยิ้มร้ายๆมองชายหนุ่ม​ที่เดินออกจากห้องไป

...

...

...

เช้า

จิโร่เดินออกมาจากห้องนอนของตน สวมชุดอยู่บ้านสบายๆ เดินออกมานั่งที่โต๊ะอาหาร มองพี่ชายที่กำลังทำอาหารด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

"มึงเป็นไรวะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น"จิโร่ถามเพราะปกติ ถ้าหน้าไม่เรียบเฉยก็จะไปทางฮัมเพลงอารมณ์ดีมากกว่า

"ก็น้องตัวดีอ่ะดิ เมื่อคืนมันเมากลับมาแล้วไปเตะขอบโซฟาขาเจ็บ กูก็เลยอุ้มไปที่นอน"กวินเว้นระยะคำพูด แล้วหน้าบึ้งกว่าเดิมอีกพูดถึงแล้วเขาก็ยังเจ็บไม่หาย

"แล้วมึงรื้อฟื้นกับน้อง? แล้วทำไมหน้ามึงควรสดชื่นไม่ใช่เหรอ?"จิโร่ถามจิบกาแฟไป สายตามองพี่ชายไป

"ได้รื้อฟื้นเชี้ยอะไรละ กูกำลังจูบมันเลย มันก็กัดปากกูแล้วบอกว่าหิวข้าว แถมยังถีบกูอีกกลางลูกรักกูเลย พูดแล้วยังเจ็บไม่หาย"กวินพูดอย่างอารมณ์เสีย จิโร่ได้ยินก็กลั้วหัวเราะแทบสำลักกาแฟที่กินไป

"โอ้ยกูไม่รู้ว่าจะสงสารมึงดี หรือว่าสมน้ำหน้ามึงดี"พูดแล้วก็หัวเราะจนท้องแข็ง

"ครับๆพี่ ผมจะรีบไปแทนพี่รันครับ"น้ำเสียงรีบร้อนออกจากห้อง พร้อมด้วยกล้องคู่ใจและรองเท้าผ้าใบคู่โปรด รินรวบผมไว้ที่ท้ายทอยและมัดด้วยยางวงก่อนจะรีบออกไปอย่า่งรวดเร็ว สองพี่น้องมองดูอาการรินที่รีบอย่างสนใจ เมื่อร่างบางออกจากห้องไปทั้งสองมองหน้ากันอย่างขอความคิดซึ่งกันและกัน

"ไหนมึงว่าน้องเจ็บขาไง"จิโร่ถามอย่างขอความเห็น คนเป็นพี่ส่ายหน้า

"หรืออาจจะเป็นเพราะน้องเมาเมื่อคืนหรือเปล่า หรือรีบจนลืมว่าเจ็บขา หรือมึงว่าไง?"จิโร่ได้แต่เงียบนิ่งกับคำถามของพี่ชาย​ ปกติเขาก็ไม่ใช่คนที่จะต้องคิดอะไรซับซ้อน​ แต่ทำไมเรื่องของคนตัวเล็กเขากลับสนใจเป็นพิเศษ

ปัง!!!! เสียง​เปิดประตู​ดังขึ้น​ สองพี่น้องหันไปตามเสียง​ ปรากฏ​ว่าเป็นรินรีบเปิดประตู​มาด้วยอาการ​ตื่น​

" จิโร่วันนี้​ว่างมั้ย?" รินถามคนตรงหน้า​ เพราะจู่​ๆพี่ที่ทำงานแจ้งว่าวันนี้​นายแบบป่วยถ่ายงานไม่ไหว​ รินเลยรีบหานายแบบเฉพาะกิจที่อยู่​ใกล้ตัว​ เจ้าของชื่อคิดครู่หนึ่ง​ก่อนจะตอบไป

"ว่างดิ" จิโร่ยิ้ม​ ชายหนุ่ม​ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกร่างบางกระชากแขนให้ตามไปโดยเร็ว​ กวินมองสองคนที่แลดูใกล้ชิดและสนิทสนม​กันจนคนตัวสูงและอายุมากกว่ารู้สึกอิจฉาน้องชายตัวเอง

...

...

...

เมื่อถึงลานจอดรถ​จิโร่จะไปที่รถตัวเอง​ แต่รินที่กระชากแขนจิโร่ไปที่รถคู่ใจของตัวเอง​ก่อนหยิบหมวกสำรองมายื่นให้​

"ไปรถรินนะจิโร่" รินบอกเสียงอ้อน​ งานนี้สำคัญมากจะมามัวถือศักศรี​ไม่ได้​ เวลารีบร้อนรินจะไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นที่จะขึ้นรถคนอื่นแทนเพราะกลัวไม่ทันใจ

ชายหนุ่ม​แปลกใจ​ที่อยู่​ๆอีกฝ่ายมาอ้อน​ รู้สึกชอบที่อีกฝ่ายเป็นแบบนี้ จนอยากให้เป็น​บ่อยๆ​

รินเห็น​จิโร่ไม่มีปฏิกิริยา​อะไรสักอย่าง​ (นางอึ้งอยู่555)​ รินเลยถือวิสาสะ​สวมหมวกกันน็อก​ให้อีกฝ่าย​ ตึก​ ตึก​ ตึก​ นายแบบหนุ่ม​รู้สึกใจเต้นวูบไหวกับสิ่งที่ร่างบางทำ

รินรีบสวมหมวกกันน็อก​ให้ตัวเองแล้วขึ้นขี่รถจักรยานยนต์​คู่ใจ

"ขึ้นซิ หรือขึ้นไม่เป็น" รินถามจิโร่ออกไปทางขึ้นเสียง​เพื่อเรียกสติ​ จิโร่ได้สติพยักหน้า​และรีบขึ้น​ รินสตาร์ทรถทันที​ ก่อนจะคว้ามือจิโร่เกาะเอวตัวเองไว้

"เกาะแน่นๆนะน้องนะพี่จะซิ่ง" รินบอกแนวขำๆ​ ก่อนจะรีบขับออกไปอย่างรวดเร็ว​ หลายอย่าง​ทำให้จิโร่แปลกใจในอาร​มณ์ที่หลากหลาย​ตั้งแต่เมื่อเช้า รินดูเป็น​กันเอง​ และเป็นมิตรมาก​ จิโร่ถือโอกาสนี้กอดเอวร่างบางไว้

'นุ่มจัง​ หอมด้วย' ชายหนุ่ม​คิด​และเผลอกอดร่างบางแน่น

รินเข้าใจว่าจิโร่กอดตัวเองแน่นเพราะกลัวการทักษะการขับรถของตัวเอง​ เพราะหลายคนที่เคยขึ้นรถกับรถต่างชอบพูดว่ารินขับรถเร็ว​จนน่ากลัว ซิกแซก​ แซงอย่างมีชั้นเชิง​

"กลัวเหรอ​ กอดแน่นเชียว​ ขอโทษ​นะที่ขับเร็ว" รินถามอีกฝ่ายได้แต่ยิ้มแห้งๆ​ ปล่อยเลยตามเลย​ เขาอยากจะบอกรินว่าไม่ได้​สนใจมองทางเลย​ สติมันหลุดตั้งแต่รินตัวนุ่ม​แล้ว​ นุ่มจนอยากกลืนกินทั้งตัว

"เออใช่ลืมบอกไป​ ที่ให้มาด้วยหนะให้มาถ่ายแบบนิตยสาร​ใหม่ของบริษั​ทที่เพิ่งคลอด​ นิตยสาร​เอาใจสาววาย​ นายจะได้ขึ้นปกกับนายแบบใหม่​ โทษทีนะไม่ได้ตั้งใจลืมบอก" รินยิ้มที่มุมปากกับอาการเหวอของอีกฝ่าย​

"พี่รินแย่แล้วคู่ที่จะมาถ่ายอีกคน​ ไม่มาหนะพี่​ สงสัย​ต้องให้พี่รินถ่ายคู่กับพี่จิโร่แล้ว"รินอ้ำอึ้งไม่คิดว่าเหตุการณ์​จะเป็นอย่างนี้​

'เชี่ยแล้วไง'

**********************

ความคิดเห็น