ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 472

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2563 01:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5
แบบอักษร

- บิล -

 

หลังจากที่ผมออกไปและฝากให้ลูอิสช่วยดูแลเวด ก็ได้แต่หวังว่าลูอิสจะไม่ทำเรื่องแบบนั้น เจ้านั้นยิ่งชอบหักห้ามใจตัวเองไม่ค่อยได้ 

 

ในระหว่างที่กำลังคิด ผมก็ขับรถมาถึงสถานที่ที่เวดบอก แต่กลับกลายเป็นว่าตรงนั้นมีตำรวจจำนวนนึงกำลังสอบสวนอยู่ เกิดอะไรขึ้นกัน

 

ผมแอบมองการทำงานของตำรวจอยู่ห่างๆ อาชีพที่ผมทำเป็นความลับ ไม่สามารถให้คนทั่วไปรู้ได้ แม้แต่ตำรวจก็เถอะ 

 

"นั้นมัน... ผู้บัญชาการตำรวจนิ มาทำอะไรที่นี่ถึงไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่เค้าก็เป็นคนใหญ่คนโตในระดับนึงเลยรู้จัก 

 

 

แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ ผู้บัญชาการมาเองแสดงว่าต้องเป็นคดีใหญ่แน่นอน แต่ตำรวจไม่มีทางรู้เรื่องคดีนั้นแน่ๆ 

 

ไม่ได้การแหละ เราต้องรีบกลับฐาน ไม่งั้นอาจจะโดนเป็นผู้ต้องสงสัยได้ เพราะแถวนี้ไม่ค่อยมีใครอยู่ ทุกคนที่อยู่บริเวณนี้อาจจะเป็นผู้ต้องสงสัยหมด

 

เมื่อผมคิดได้แบบนั้นจึงรีบขับรถกลับฐาน และค่อยไปตามสืบว่าตำรวจรู้อะไรมาถึงมาที่นี่

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

"ลูอิส! เรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงผมเบาลงเพราะกำลังตกใจภาพที่เห็นตรงหน้า สภาพที่เจ้าเพื่อนตัวดีของผมนอนอยู่ที่พื้นไม่ใส่กางเกง และเวดในร่างหมาป่านอนอยู่บนตัว แค่นั้นไม่พอคราบน้ำสีขาวยังบ่งบอกได้ถึงว่าทำกันเสร็จด้วย

 

"กะ กลับมาแล้วหรอบิล" อีกคนยิ้มแห้งๆมาให้ผม

 

"ฉันโคตรจะผิดหวังในตัวนายเลย..." ผมมองอีกด้วยสายตาที่หยามเหยียด ใครจะไปคิดว่าเจ้านั้นจะกล้าทำทั้งๆที่ผมออกไปได้ไม่นานมาก

 

"นายฟังฉันก่อนนน มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ!!" อีกคนเถียง 

 

"คราบน้ำนั้นยังเป็นหลักฐานไม่พออีกหรอ" ผมยืนกอดอกมอง

 

"มันก็ใช่ แต่ว่านายช่วยอุ้มเวดออกไปก่อนได้มั้ย ฉันจะเล่าให้นายฟัง" อีกฝ่ายร้องขอ 

 

"เฮ้อ... ถ้าไม่ติดว่าฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย คงปล่อยทิ้งให้อยู่สภาพนี้แล้ว" ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะอุ้มเวดไปนอนบนโซฟา และให้เวลาอีกคนใส่กางเกง 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

 

"มีอะไรจะเล่า ก็เล่ามา" ผมไปนั่งตรงข้ามกับอีกฝ่าย

 

"เวดกลับเป็นคนได้แล้ว ถึงจะได้ไม่นานก็เถอะ" อีกคนพูด

 

"แล้วไง พอเวดกลับเป็นคนได้นายเลยทำเลยว่างั้น?" ผมพูดด้วยน้ำเสียงประชดเล็กน้อย

 

"ไม่ใช่แบบนั้นน! อยู่ๆเวดก็ฮีทขึ้นมา" เป็นเรื่องที่ผมลืมนึกไปเลย ว่าโอเมก้าต้องมีช่วงฮีท คือผมไม่ได้ลืมหรอก แต่แค่ไม่คิดว่ามันจะเกิดเร็วขนาดนี้

 

"เดี๋ยวก่อนนะ นายทำตอนเวดฮีท... นายรู้ใช่มั้ยว่าเวลาฮีทโอกาสติดลูกจะสูง" โอเมก้าชายถ้าทำเวลาอื่นจะมีสิทธิ์ท้องต่ำกว่าผู้หญิง แต่ถ้าหากเวลาฮีท มีโอกาสที่จะท้องสูงมาก

 

"รู้..." อีกคนตอบ

 

"แล้วถ้าเวดท้องขึ้นมาจะทำไง!? นายพร้อมมีลูกแล้วหรอ!" เจ้าหมอนี้ชอบทำอะไรไม่คิดตลอดเลย!

 

"ฉันไม่เป็นคนเริ่มนะบิล! เวดเป็นคนเริ่ม ฉันพยายามห้ามแล้ว แต่..." อีกคนไม่พูดจบประโยค

 

"แต่อะไร?" ผมถามต่อ

 

"แต่มันรู้สึกดีมากจนฉันไม่อยากห้ามเลย" หมอนั้นตอบผมด้วยใบหน้ามีความสุข เห็นแล้วอยากจะกระทืบ

 

"ฉันดึงก่อนที่จะปล่อยข้างในแล้วนะ แต่ไม่รู้ว่าทันมั้ย" อีกฝ่ายก็คงพยายามหาข้ออ้างต่อ

 

"เฮ้อ... ฉันเหนื่อยใจกับนายจริงๆเลย เอาเป็นว่าถ้าเกิดมีลูกขึ้นมา นายรับผิดชอบเอง ฉันไม่ช่วย" ผมบีบหว่างคิ้วตัวเองเบาๆ

 

"แน่นอน! ฉันจะทำตัวเป็นพ่อดี!" อีกคนพูดอย่างภาคภูมิใจ

 

"แล้วถ้ามีลูกขึ้นมาจริงๆ นายจะบอกพ่อยังไง ลูกที่ไม่ได้เกิดกับมาเป็นสิงโต100%" คำถามผมทำให้อีกฝ่ายเงียบไปครู่นึง

 

"ถึงเวลานั้นค่อยคิดแล้วกัน แต่ฉันว่าพ่อฉันน่าจะเข้าใจ" ถึงในโลกปัจจุบันการมีลูกข้ามสายพันธุ์เริ่มมีมากขึ้น แต่ไม่ใช่กับบางสายพันธุ์ อย่างเช่นสิงโตเป็นต้น การรักษาความบริสุทธิ์ของสายพันธุ์ถือเป็นเรื่องสำคัญที่ตระกูลของลูอิสยังคงรักษาไว้ 

 

สำหรับผม พ่อของลูอิสเป็นคนใจดี ใจกว้างก็จริง แต่ถ้าสำหรับเรื่องนี้ผมไม่รู้ว่าท่านจะยอมรับได้รึเปล่า...

 

 

 

-------------------------------

 

- เวด -

 

ผมค่อยๆตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่สบายตัว เห็นไปมองรอบๆก็เห็นสองคนนั้นนั่งหลับบนโซฟา 

 

"งึด..." เมื่อผมขยับตัวก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บที่แผ่ไปทั่วร่าง เกิดอะไรขึ้นกัน เราแค่นอนไปเฉยๆ ทำไมถึงเจ็บ

 

จมูกผมได้กลิ่นเลือด และเมื่อดมหาต้นต่อก็ไม่ใช่ของใครที่ไหนของผมเอง แถมมันไหลออกมาจากทางตรงนั้น...

 

และในหัวผมมีภาพปรากฏขึ้นมาลางๆถึงเหตุการณ์ที่น่าอับอาย ยิ่งเห็นกางเกงตัวเองที่ถูกพับไว้อยู่ข้างๆทำให้มั่นใจเลยว่า มันไม่ใช่แค่ความฝัน ผมมีอะไรกับลูอิสจริงๆ แถมตอนฮีทด้วย

 

เอาไงดีๆๆ เราอยู่ที่นี่ต่อไปมีหวังอาจจะเกิดเรื่องแบบนั้นอีกแน่ ก่อนอื่นเราต้องแปลงเป็นคนให้ได้ก่อน

 

โชคยังเข้าข้างผมอยู่บ้าง ผมกลับร่างคนได้ในสภาพที่ไม่ได้ใส่กางเกง จึงรีบใส่กางเกง แต่ขยับตัวนิดเดียวก็รู้สึกเจ็บแล้ว อาการฮีททำให้เราต้องการจนรู้สนความเจ็บปวดเลยงั้นหรอ

 

ผมค่อยๆย่องออกไปข้างนอก เพื่อไม่ให้2คนนั้นรู้ตัว 

 

เมื่อออกมาข้างนอก พบว่าพระอาทิตย์ก็พึ่งขึ้น ตอนนี้ทั้งตัวผมไม่มีอะไรติดตัวเลย กระเป๋าเงิน โทรศัพท์หายไปตั้งแต่ตอนที่โดนจับไป

 

อย่างน้อยตอนที่โดนพาไปโรงพยาบาล ผมพอจำทางได้บ้าง จึงรู้ว่าตรงนี้อยู่แถวไหน ห่างจากห้องพักเราพอสมควรแหะ แต่ยังไงก็ดีกว่าอยู่ที่นี่

 

ผมจึงแบกสังขารตัวเองเดินกลับห้องพัก ระหว่างที่เดินผมกลับรู้สึกหวาดระแวงทุกสิ่งทุกอย่าง 

 

หลังจากเดินมา30นาทีก็ถึงที่พัก แต่ผมกลับรู้สึกถึงความผิดปกติ มีชายสองคนแต่งตัวมิดชิดพยายามปกปิดหน้าตา แอบด้อมๆมองๆบริเวณประตูทางเข้า หรือว่าจะเป็นคนของเจ้าพวกนั้น

 

และสิ่งที่บ่งบอกว่าความคิดผมถูกคือมีคนนึงมีรอยแผลที่ขา แถมผมพอจำรูปร่างและกลิ่นได้ เจ้านั้นคือเจ้าม้าที่ผมกัดไป มันมาตามผมแน่ๆเลย

 

ขณะที่ผมกำลังแอบมองการกระทำของสองคนนั้น กลับมีคนนึงหันมา ผมจึงรีบแอบหลบหลังกำแพงแถวนั้น แต่ไม่แคล้วให้อีกฝ่ายหายสงสัย 

 

สองคนนั้นเดินมาทางนี้ ผมจึงรีบวิ่งเข้าไปแอบในซอกตึกและรอจนสองคนนั้นจะเดินกลับไป

 

ตอนนี้กลับห้องตัวเองก็ไม่ได้ คงมีทีเดียวที่ผมจะไปได้...

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

ผมมายืนถึงหน้าบ้านที่ใหญ่พอควร มันคือบ้านของครอบครัวผมเอง ไม่คิดว่าต้องแบกหน้ากลับมา แต่ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนแล้วจริง 

 

"น่าอายเป็นบ้า..." ผมทำใจอยู่สักครู่นึงก่อนจะกดกริ่งประตู

 

"นะ นายน้อยเวด กลับมาแล้วหรอครับ" เสียงพูดออกมาจากลำโพงกริ่ง คงเห็นจากกล้องที่ติดไว้แน่ๆเลยรู้ว่าเป็นผม แต่ไม่แปลกที่อีกคนจะถามแบบนั้น เพราะผมไม่กลับบ้านมาหลายปีแล้ว

 

"ฟรานซิสช่วยเปิดประตูให้ผมหน่อย ผมไม่มีกุญแจ" ผมพูดกับฟรานซิส ผู้เป็นพ่อบ้านของที่บ้าน เนื่องจากผมคิดว่ายังไงคงไม่มีทางกลับมาบ้านอีกเลยคืนกุญแจบ้านให้พ่อไปแล้ว ถึงพ่อจะอยากให้เก็บไว้ก็เถอะ

 

"นายน้อยกลับมามีอะไรรึเปล่าครับ" ฟรานซิสเปิดประตูและออกมาต้อนรับผม 

 

"แค่อยากกลับมาเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก..." ใครมันจะไปกล้าพูดล่ะว่า ตอนนี้ฉันเป็นโอเมก้ากำลังจนตรอกไม่มีที่ไป

 

"อ้าวเวด ยังไม่ลืมทางกลับบ้านหรอ" ทันทีที่ผมเข้าบ้าน คนที่กล่าวทักผมไม่ใช่ใครที่ไหน เวสตั้น หนึ่งในพี่ชายของผมเอง

 

"ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ได้" พี่ชายของผมแต่ละคนผู้ส่งไปผู้บัญชาการที่เมืองต่างๆ จะกลับมาแค่เสาร์อาทิตย์ แต่วันนี้วันธรรมดา ไม่น่าเป็นไปได้ที่จะอยู่บ้าน

 

"ฉันอยากกลับบ้านบ้าง ไม่เหมือนใครแถวนี้ที่พยายามทำตัวเป็นlone wolfหรอก" อีกคนตอบก่อนจะเดินเข้ามาหา

 

"จะกวนตี---" ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ ดันกลับร่างหมาป่าเฉยเลย มากลับร่างอะไรตอนนี้!?

 

"อ้าว อยากสู้ก็ไม่บอก เดี๋ยวจัดให้" และพี่ผมก็บ้าแปลงเป็นหมาป่าตาม 

 

'ไม่ใช่แบบนั้น!!!!' ผมรีบตะโกนปฏิเสธ

 

'เตรียมตัวเลยไอ้น้องชาย!' เวสตั้นไม่ฟังที่ผมพูดสักนิดอก่อนจะกระโจนเข้ามาใส่ แบบนี้มีแต่ต้องเล่นด้วยสินะ

 

 

 

'เวด นายทำอะไรของนาย...' แทนที่ผมจะสู้กลับ แต่กลายเป็นผมกำลังทำท่าหงายท้องยอมแพ้ อะไรวะเนี่ยยย สัญชาตญาณของโอเมก้างั้นหรอ

 

"ทำเสียงโหวกเหวกโวยวายอะไรกัน" เจ้าของเสียงทุ้มต่ำที่ดูทรงอำนาจของคนที่ไม่อยากเจอที่สุดตอนนี้เดินลงมาจากบันได

 

"เวด... แกมาได้ยังไง" เมื่อเดินลงมาถึงพ่อพูดทักผมก่อนเลย อาจจะเพราะด้วยสีขนของผมอ่อนที่สุดในบ้านละมั้ง ขนพ่อผมสีเทาเข้ม แต่ของแม่ผมสีขาว ลูกทุกคนออกมาสีเข้มเหมือนพ่อ ยกเว้นผมที่สีออกไปทางอ่อนเหมือนแม่ ทำให้เด่นชัดกว่า

 

"หวัดดีครับพ่อ" เวสตั้นแปลงเป็นร่างคนและกล่าวทักทาย ผมรีบลุกขึ้นยืนแต่ยังกลับร่างคนไม่ได้อยู่ดี

 

"น้องแกมาตั้งแต่เมื่อไหร่" พ่อดูแปลกใจกับการที่ผมกลับมาเป็นพิเศษจนน่าสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

 

"เมื่อกี้เองครับ ว่าแต่พ่อมีอะไรถึงเรียกผมมา" ไหนบอกอยากกลับบ้าน 

 

"เรื่องน้องแกเนี่ยแหละ" พ่อผมตอบและหันมาจ้องผม

 

 

 

เรื่องอะไรอีกเนี่ย...

 

 

 

------ จบ ตอนที่5 ------

 

คุยหลังจบตอน

 

สัญชาตญาณโอเมก้าของน้องเริ่มมาแล้ว 555

 

ขอบคุณรี้ดที่ทุกท่านที่เข้ามาอ่าน เข้ามาเม้นนะคะ ที่มาช้าไม่ใช่อะไร กำลังหาแรงบันดาลใจ+อู้ไปทำอย่างอื่นอยู่😅 ถึงจะมาช้าแต่เราไม่ทิ้งเรื่องแน่นอนค่ะ ไม่ต้องห่วง ><

 

ความคิดเห็น