ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) #ธัญท้าแต่งรอบที่1 เข้ามาอ่านมาติชมกันได้นะ เเล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ

ดอกไม้ของฉัน

ชื่อตอน : ดอกไม้ของฉัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 646

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2563 00:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของฉัน
แบบอักษร

"ฮัลโหล..ฮัลโหลมีหมออยู่ในสายไหมคะ?"ครีมถาม

"มีอะไร? ทำไมวันนี้ตื่นเช้าล่ะ?!" คนที่ตื่นเช้าทุกวันถามเพื่อนที่ตื่นสายตลอดอย่างแปลกใจ

"ก็...ฉันอยากถามอะไรแกหน่อย? ตอนนี้แกยังไม่ไปโรงพยาบาลใช่ป่ะ?" เพราะครีมโทรมาเช้ามากจริงๆ

"ยัง...วันนี้ฉันต้องกินข้าวก่อนไปเข้าเวรให้ได้! ฉันก็เลยตื่นไวมาทำไข่เจียวไง..." คนเริ่มโมโหหิวพูด

"เฮ้ย...วันนี้ฉันไม่รบกวนแกมากจริงๆ...พอจะมีเวลาสักสองสามนาทีไหมอ่ะ?"

"แกรับจ๊อบขายประกันเพิ่มหรอ? มาซะเหมือนเชียว..."

"ฮ่าๆๆ ถ้าฉันขายฉันไม่ถามหรอกฉันจะยัดเยียดประกันให้แกอิอิ...ไม่ใช่จ้าฉันไม่ได้ขายประกัน ฉันแค่อยากจะถามแกเรื่องดอกไม้..."

"ถึงฉันจะชอบดอกไม้ฉันก็ไม่ได้รู้ทุกเรื่องนะจะบอกให้...แต่ถ้าถามคำถามง่ายๆก็พอจะตอบได้อยู่อ่ะ จะหาซื้อดอกไม้หรอ? เดี๋ยวแนะนำร้านประจำให้...แต่แกต้องเลี้ยงแคคตัสนะ...ฉันคิดว่าน้องจะอยู่กับแกได้นานเพราะน้องอดทนดีมากๆ...เผื่อวันไหนแกลืมรดน้ำน้องก็ยังมีโอกาสรอดไง.."

"โถ่..แกก็...อย่าเอาความจริงมาพูดเล่นแบบนี้สิ...คือฉันจะถามแกว่า ดอกไม้ดอกเล็กๆสีขาวๆ ตรงกลางเป็นสีเหลืองแล้วก็มีกลีบเล็กๆคล้ายที่เเกปลูกที่กระถางหน้าบ้านพัก มันเรียกว่าดอกอะไรนะ?"

"ดอกเดซี่...ถามแบบนี้มีอะไรรึเปล่า?"

"คือฉันเห็นว่าครูตฤณเขาซื้อดอกไม้คล้ายๆแกมาปลูกอะ...ฉันก็ไม่เเน่ใจว่ามันต้นเดียวกันไหมอ่ะก็เลยถามดู..."

"แกจะซื้อมาปลูกเหมือนเขาหรอ?"

"ฉันอาจจะซื้อเหมือนแกก็ได้ไม่ใช่หรือไง..."ครีมตอบกวนๆ

"ก็ถ้าแกจะปลูกตามฉัน...แกคงซื้อปลูกตั้งแต่มัธยมแล้วป่ะ? ฉันชอบของฉันมาตั้งแต่เด็กๆแล้วนี่..." คุณหมอมองบนใส่โทรศัพท์

"ไม่ต้องเลยนะ...ไม่ต้องเบะปากมองบนใส่โทรศัพท์เลยนะฉันรู้ว่าแกทำ...ทำอยู่ใช่ไหม?!" ครีมพูดอย่างรู้ทัน

"ก็รู้ตัวนี่!...รู้ตัวว่าฉันกำลังมองบนใส่แกด้วยเก่งเนาะ.."

"ฉันไม่ได้จะปลูกตามแกหรือปลูกตามครูเขาหรอก..ที่จริงอ่ะนะ...มีคนส่งดอกเดซี่ให้ฉันเมื่อเช้า..เป็นคุณหมอด้วยอ่ะแก...ฉันแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นคนที่แกแนะนำมาหรือเปล่า? แล้วก็ความหมายของดอกไม้ดอกนี้มันเป็นยังไงอ่ะ? แกไม่ต้องพูดเลยว่าทำไมฉันถึงไม่หาเองแกก็รู้อยู่ว่าฉันเป็นคนขี้เกียจอ่าน...นะบอกหน่อยถ้าบอกแล้วจะไม่กวนเลย...สำหรับวันนี้อ่ะนะ"

"ก็ได้ก็ได้...ก็คนที่ซื้อดอกไม้ส่งมาให้ก็คือคนที่ฉันแนะนำไปนั่นแหละ...แต่ไม่คิดว่าเขาจะสั่งให้ร้านดอกไม้มาส่งให้แกเร็วด่วนทันใจแบบนี้..." คนกำลังเอาไข่เจียวลงทอดส่ายหน้าเบาๆ และแอบอมยิ้ม

"ชื่อหมอเจ้าคุณด้วยอ่ะ แค่ชื่อก็กินขาดเเล้ว..."

"ดอกเดซี่ ก็มีหลายสี...แล้วเขาให้สีอะไรมาล่ะ?"

"สีเเดง..."ครีมบอก

"เดซี่สีแดงหมายถึง....การตกหลุมรักแบบไม่รู้ตัวน่ะ..."

"กรี๊ด...เขาจีบฉัน...หมอจีบฉัน..." ครีมเขินจนหน้าแดง

"แค่นี้ใช่ไหม? ฉันจะกินข้าวฉันหิว!!"

"ใช่แล้ว...thank you หลายเด้อ...แต่ครูตฤณอ่ะ...เขาปลูกสีเดียวกับแกเลยนะ..ที่แกชอบสีขาวเพราะอะไรอ่ะ? คนชอบสีขาวเหมือนกันก็น่าจะเหมือนกันถูกป๊ะ?" ครีมก็แค่อยากรู้ว่าทำไมเขาถึงชอบอะไรอะไรคล้ายกันก็เลยถาม จะว่าไปบุคลิกสองคนนี้ก็คล้ายกันอยู่นะ

"สำหรับฉัน ฉันคิดว่า...ดอกเดซี่ สีขาวมันน่ารัก...หมายถึงความไร้เดียงสา ความเที่ยงแท้...ก็..นั่นแหละเเกก็รู้ว่าฉันชอบเด็กๆ...วงเล็บว่าเด็กน้อยๆจริงๆไม่ใช่เด็กที่อายุน้อยกว่าไม่กี่ปี...หรือน้อยกว่าหลายปีอย่างที่เเกชอบ...ส่วนเจ้าคุณเขาอายุเท่ากัน...เเกรับได้นะ"

"ยิ่งกว่าได้อีก..หวังว่าจะคบกันไปได้ยาวๆ..."เขินจนตัวงอ

"ก็ดีแล้ว...ต่อไปก็ไปคุยกันเอาเองนะ...พอแกมีคู่แล้วอ่ะ ก็มีความสุขกับคู่ของแกได้เต็มที่เลยนะ ไม่ต้องห่วงฉัน...ฉันคงยังอยู่บนคานอีกนาน..."

"แกยังจะรอนายฝุ่นฟุ้งๆอะไรของแกที่วาดน่ะหรอ?" ครีมคิดถึงภาพที่สีน้ำเคยวาดแล้วติดไว้ในสมุดไดอารี่ได้ ครีมไม่ได้แอบดูนะตอนนั้นครีมถามว่าชอบผู้ชายแบบไหนสีน้ำก็เลยเอารูปวาดนั้นมาให้ดูเอง...

"ยังจะจำได้อีกเนาะ..." กินข้าวเเล้วตอนนี้

"จำได้สิ..ก็แกพูดถึงเขาไว้ตั้งเยอะ...ผู้ชายในฝันของแกอ่ะ..."

"ก็ไม่ว่าเขาจะอยู่ในสายลม...หรือจะเป็นฝุ่นจริงๆเหมือนที่แกว่า...เพราะยังไงเขาก็ยังไม่มีตัวตนให้ได้เจอ...เเต่ฉันคิดว่าถ้าเจอเขาเมื่อไหร่ฉันก็จะรู้เองนั่นแหละ....เพราะงั้นแกก็ไปมีความสุขกับอนาคตแฟนแกให้เต็มที่นะ ฉันก็จะรอนายฝุ่นฟุ้งๆของฉันต่อไปนั่นแหละ...เพราะฉันสบายใจแบบนี้โอเคนะ..."

"ก็ได้...แต่ถ้าวันไหนแกเจอแล้ว อย่าลืมบอกฉันด้วยล่ะ...ฉันแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นคนดีหรือเปล่าที่จะมาคบกับเพื่อนของฉันน่ะ...เพราะแกเป็นคนดี...ฉันแค่อยากแน่ใจว่าคนที่มาคบดีพอที่จะไม่ทำให้แกเสียใจ...แกรู้ใช่ไหม...ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะจับคู่ให้แกอย่างเดียวน่ะ.." ครีมบอกด้วยความรู้สึกจากใจจริงๆ

"ฉันรู้...ก็นั่นแหละอย่างที่ฉันบอกเจอเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น...ถึงวันที่เจอเเล้วจะบอกแกก็แล้วกัน...ฉันจะรีบกินข้าวแล้วก็ไปทำงานแล้วนะ แกก็อย่าลืมกินด้วยล่ะ" คุณหมอคนสวยไม่อยากจะให้เพื่อนเขินคนมาจีบจนลืมกินข้าวไปซะก่อน

"เข้าใจแล้วค่ะคุณหมอขา....คราวนี้ก็ขับรถดีๆนะแก แกว่างก็โทรมาหาฉันด้วยล่ะ...ฉันไม่กล้าโทรหาแกบ่อยช่วงที่แกมีงานยุ่งๆหรอก..." ครีมบอก

"ว่างแล้วฉันจะโทรไปโอเคนะ บ๊ายบายจ้ะ วางสายให้ด้วย"

"บ๊ายบาย" ครีมวางสายให้เพราะนธีกานต์เป็นคนไม่ชอบวางสาย ใครโทรคุยด้วยกันมานานจะรู้ดี

"อยู่ๆทำไมต้องมาปลูกดอกไม้ชนิดเดียวกันด้วยนะ...เขาแค่บังเอิญล่ะมั้ง...ใครๆก็ปลูกดอกเดซี่ได้เหมือนกัน...ไม่ได้เป็นดอกไม้โปรดของฉันคนเดียวสักหน่อย..พวกเขาก็คงชอบเพราะหลงความน่ารักของมันเหมือนกันเเน่ๆ" เมื่อคิดว่าไม่มีใครตั้งใจมาทำตามคนอื่นหรอก...โดยเฉพาะกับคนที่เขาก็ไม่ได้สนใจอยู่เเล้วด้วยตั้งเเต่เเรก ยิ่งไม่มีทาง ที่เขาทำเพราะเขาอยากทำ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราเลย

"ใครๆก็ชอบหนู...หนูรู้หรือเปล่า? เดซี่สุดน่ารัก...อิ่มกันเเล้วเนอะ...พี่สีน้ำไปทำงานล่ะ...ระวังอย่าให้แมลงมากัดด้วยนะรู้มั้ย บ๊ายบายจ้ะ...เเล้วเจอกันตอนเย็น..." นธีกานต์ออกมารดน้ำต้นไม้ดอกไม้เเล้วพูดกับพวกมันไปด้วยเหมือนกับพวกมันจะฟังเธอรู้เรื่องอย่างนั้นเเหละ เธอทำเเบบนี้เป็นประจำจนมันเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอ เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยเเล้วเธอก็จะมาดูแลพวกมัน ก่อนจะขับรถออกไปทำงานอย่างอารมณ์ดีเพราะวันนี้ได้กินข้าวเช้าไปนั่นเอง อาหารเช้าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเธอ...อันที่จริงต้องบอกว่าสำหรับสีน้ำแล้วเรื่องอาหารนั้นสำคัญสุดๆในทุกเวลาต่างหากล่ะเพราะเรื่องกินเรื่องใหญ่ค่ะ...

.

.

.

"ทำไมผอ. ถึงปลูกดอกเดซี่คะ?" ครูเจนถามเมื่อเห็นว่าผอ. สุดหล่อเปลี่ยนภาพโปรไฟล์เป็นรูปดอกไม้ที่พึ่งเอามาปลูกได้ไม่นาน เลยเกิดความสนใจขึ้นมา ลึกๆคือจะได้หารูปดอกไม้เเบบเดียวกันมาตั้งเป็นโปรไฟล์คู่(ในความมโนของตัวเอง)

"อ๋อ...แม่ผมชอบ..." ตฤณตอบสั้นๆ

"น่ารักจังเลยนะคะ....ฮุๆ" เกือบไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว

"วันนี้เวรคุณยืนรับนักเรียนหน้าประตูไม่ใช่หรอครับ?" เขาถามเมื่อเห็นว่าครูสาวยังไม่เตรียมตัวไปรอรับเด็กอีก ทั้งที่ใกล้เวลาที่เด็กจะมาเรียนแล้ว แต่กลับยังมาชวนเขาคุยเรื่อยเปื่อยอยู่ได้อีก

"ใช่ค่ะใช่! กำลังจะไปเลยค่ะ..งั้นเจนไปนะคะผอ." พูดเหมือนรีบ แต่เดินอิดออด คอยดูว่าเขาจะเรียกกลับไปหรือเปล่า

"เชิญครับ..." ตฤณไม่มีความคิดที่จะรั้งให้เจนอยู่คุยต่อในหัวเลย

"ดอกไม้ของฉัน...ยังไงก็คือดอกไม้ของฉันอยู่วันยังค่ำ...เธอช่างน่ารัก บริสุทธิ์ ไร้เดียงสา แต่เธอก็ช่างมีความอดทนและเข้มแข็งในตัวเอง...มันเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันหลงรักเธอ หลงในความเป็นเธอ...ยิ่งได้เห็นเธอเติบโต...ฉันก็อยากจะเห็นความสง่างามของเธอมากขึ้น...ฉันอยากเห็นมันใกล้ๆ ฉันอยากรู้จักเธอมากขึ้นจริงๆ...และฉันก็อยากจะรู้ว่าเธอน่ะจะซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อความรักอย่างที่เขาว่ากันจริงรึเปล่า...เดซี่สีขาวของฉัน...ดอกไม้ของฉัน...ฉันจะไม่ยอมให้แมลงตัวไหนมายุ่งกับเธอเเน่นอน...เธอเชื่อใจฉันได้...ฉันจะทำให้เธอเห็นเอง...เธอก็...เติบโตขึ้นต่อไปเป็นดอกไม้ที่สวยงามของฉัน...แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆนะ...ต่อไปตลอด...คนบ้าอะไรคุยกับต้นไม้?! หึ...ฉันเองก็มีงานต้องไปทำต่อนี่นะ..." รดน้ำดอกไม้เสร็จก็รีบเดินไปยังห้องทำงานทันทีเพราะวันนี้มีงานต้องทำอีกเยอะ

...

"สวัสดีจ้า...วันนี้ยิ้มอารมณ์ดีมาเลยนะคุณหมอสีน้ำคนสวย" พยาบาลสาวทักทายก่อน

"ก็อารมณ์ดีนิดนึงค่ะ...วันนี้สีน้ำกินข้าวเช้ามาด้วยนะพี่...พี่กุ้งรู้ไหมว่าวันไหนที่ฉันหิวข้าวเเล้วเจอคนไข้เยอะ วันนั้นฉันจะง้องแง้งมาก...และงอเเงเก่ง...วงเล็บในความคิดกับตัวเองน่ะค่ะ...ในหัวนี่คิดเรื่องอื่นไม่ได้เลยจริงๆนอกจากของกิน...ก็คนมันหิวอ่ะพี่ แล้วคือจะคุยกับใครไม่รู้เรื่องไง...แต่วันนี้รับรองค่ะคนไข้มาเยอะก็ไม่หวั่น...เพราะวันนี้ชาร์จแบตมาเต็มค่ะคิกๆ" นธีกานต์หัวเราะอย่างร่าเริง

"พูดแล้วนะ...พูดเองด้วยนะว่าวันนี้ชาร์จแบตมาเต็มแล้ว...พี่จะบอกว่าวันนี้เดี๋ยวมีไปตรวจสุขภาพเด็กที่โรงเรียนS เต็มวันอ่ะน้องหมอ..ได้เจอทั้งเด็กเล็ก เด็กโต บั่นทอนแบตเตอรี่ของน้องแน่นอน...แต่บอกเองนะว่าไหวอ่ะ"

"ค่ะ...ก็พูดแล้วนี่เนาะ... แต่ทำไมสีน้ำไม่รู้เรื่องนี้เลยอ่ะพี่...จริงสิ ลืมไปว่าเขามีประชุมกันแต่ฉันไม่อยู่ แหะๆ" ยังอารมณ์ดีอยู่

"งั้นก็ไปกันเลยจ้า...คนที่ไปก็มีพี่ พี่หมอการ์ตูน แล้วก็ผู้ช่วย 2-3 คน... พวกเราไปอ่ะดีแล้วเพราะว่าน่าจะเข้ากับเด็กๆได้มากกว่า บางทีเด็กมันกวนๆก็มี หมอก็ใช่ว่าจะทนเด็กซนได้ทุกคน...อย่างหมอน้อยหน่าที่เขาไม่ชอบเด็กอ่ะ...รู้ๆกันเนาะ...ครั้งก่อนที่ไปเด็กร้องไห้ตั้งหลายคน เเค่เขาจ้องหน้าเด็กก็เบะเเล้วอ่ะ" กุ้งหันไปแอบมองหมอที่หน้าบึ้งตลอดด้วยหางตา แล้วอมยิ้ม

แน่นอนหมอต้องมีความอดทนเยอะ แต่ถ้าโดนสิ่งที่ไม่ชอบรบกวนมากๆขึ้นมาความอดทนอาจจะหมดได้

ในกรณีนี้คือเด็ก...หมอน้อยหน่าไม่ชอบเด็กตั้งแต่เเรก เเละทำใจดีตลอดไม่ได้จริงๆ ถ้าถูกกระตุ้นให้โมโหเยอะๆ จากก๊วนเด็กซน มีหวังได้ภูเขาไฟปะทุขึ้นมาบ้างเเน่ๆ เลยอยู่ทำงานที่โรงพยาบาลดีกว่า

"ได้ยินนะ..." หมอน้อยหน่าหันมาจ้องเพื่อนสาวอย่างไม่จริงจังนัก

"ฮ่าๆ หูดีจริงนะ...เพื่อนใครแสนรู้..." กุ้งหยอกล้อ

"จะขอมือเลยด้วยมั้ยล่ะ? โถ่ว...ก็คนมันไม่ชอบเด็กอ่ะ..ยังไงไปแล้วก็ฝากเอาขนมไปให้ไอติมหน่อยสิ..."

"ครูพละเเฟนน้อยหน่าเข้าล่ะ" กุ้งบอก

"โอ้ย...ใครเขารู้กันหมดละเพราะเเกแหละกุ้ง.."

"มีอยู่นะคะคนเพิ่งรู้..." นธีกานต์บอก

"ตายละ! นี่สีน้ำเพิ่งรู้เหรอ? เขินจัง" หมอน้อยหน่าเขินจนหน้าเเดง

"เขินอะไรไม่รู้...วัยนี้ละ...อีกสองเดือนขึ้นเลขสาม" กุ้งพูดขึ้น

"เอาจริงสีน้ำจะไม่รู้เลยนะถ้าแกไม่พูดขึ้นมาอ่ะ...ฉันบอกน้องว่าฉันยี่สิบแปด...โถ่ แก่เลย"น้อยหน่าเบะปาก

"ก็แก่อยู่แล้วป่ะ...ไหนขนมอะไรเอามาเราจะไปละ"

"ฉันทำคัพเค้กให้ไอติมไปอ่ะ...เห็นบ่นๆว่าอยากกินก็เลยทำให้"

"โอเคเจอแล้วเดี๋ยวจะเอาไปส่งให้ถึงมือเลย...ไปกันเถอะสีน้ำ พี่การ์ตูนเขารออยู่บนรถกับผู้ช่วยแล้ว เราต้องไปให้ถึงก่อน 9 โมง" กุ้งเดินนำไปขึ้นรถ

...

"เด็กๆวันนี้จะมีคุณหมอกับคุณพยาบาลมาช่วยตรวจสุขภาพให้กับพวกเรานะคะ" เจนบอกกับเด็กนักเรียนของตน

"ไม่ดื้อไม่ซนเชื่อฟังคุณหมอนะคะเวลาคุณหมอกับพยาบาลมาแล้วเนี่ย" ออยบอกอีกแรง

เมื่อมาถึง ทั้งหมอพยาบาล ผู้ช่วยพยาบาล ขนของแล้วก็ลงมาจัดสถานที่ด้วยกันอย่างตั้งใจ โดยมีเหล่าคุณครูมาช่วยด้วยอีกเเรง

"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ ของหนักๆบอกมาเลยเดี๋ยวยกให้" ชายหนุ่มในชุดพละตรงเข้ามาช่วย

"ถ้าจะช่วยอ่ะ ช่วยยกลังนี้ไปจะไม่ดีกว่าเหรอ?" กุ้งถาม

"ok ครับ หลังจากช่วยคุณหมอคนสวยคนนี้จัดโต๊ะก่อน.." ไอติมยิ้มกวนๆ

"ไม่ต้องเลย...ไม่ต้องยุ่งกับคนสวยเลย เขาจัดของเขาเองได้ " หมอการ์ตูนว่า

"ผมไม่ได้จะจีบน้องเขาสักหน่อย พี่ๆก็..." ทำเหมือนไม่คิด

"พาเด็กๆมาได้แล้วไป...ชักช้าก็สงสารเด็ก"

งานตรวจสุขภาพเป็นไปได้ด้วยดี เด็กอนุบาลน่ารักและเชื่อฟังที่สุดแล้ว การชั่งน้ำหนักส่วนสูงนั้นครูเขาจะจัดการเองก่อนจะมาถึงขั้นตอนที่ให้หมอเป็นคนตรวจซึ่งหมอก็เเบ่งหน้าที่กันทำ มีการพูดคุยซักประวัติสุขภาพ มีการตรวจร่างกาย จะมีผู้ช่วยพยาบาลเป็นคนทำให้ หมอการ์ตูนดูเรื่องช่องปากและมีผู้ช่วยด้านนี้ ส่วนคุณหมอนธีกานต์นั้นเป็นคนฉีดวัคซีนให้กับเด็กๆโดยมีพยาบาลใจดีอย่างพี่กุ้งช่วย

"ฉีดยากันนะคะคนเก่ง.." หมอสีน้ำฉีดยาอย่างเบามือ

"ไม่เจ็บเลยเนอะ...ไม่เจ็บเลย" พยาบาลพี่กุ้งเป็นคนช่วยจับเด็กไม่ให้ดิ้น

"แกๆ หมอคนนั้นที่ดูยังเด็กอ่ะ หน้าคุ้นบ้างป่าว?" เจนบอกให้ออยช่วยดู

"เออๆฉันก็สังเกตมาพักนึงแล้วว่ามันดูคุ้นๆน่ะแก แต่คิดไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน"ออยพยายามคิด

"เห้อ..เเต่ยังไงก็ไม่ได้สวยหรือเด่นสู้ฉันได้เลย..."เจนหันมาดูกระจก

"เฮ้ยเเก! หรือใช่คนที่มาหาผอ.ที่บ้านพักวันก่อนรึเปล่า?! ที่เเกชวนฉันมาแอบดูอ่ะ!!" ออยคิดขึ้นได้

"ใช่เหรอ? ไม่รู้สิ...ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าผอ.จะคบคนที่ดูจืดๆเเบบนี้..." เจนมองไปยังหมอสาวที่ทำงานอยู่โดยที่เธอไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย

"อยากรู้ก็เข้าไปถามดิ...ตอนพักเที่ยง!"ออยเสนอความคิด

"ก็ดีเหมือนกันนะ...จะได้รู้กันไปเลย..."

เเล้วการตรวจสุขภาพช่วงเช้าก็ผ่านไปได้ด้วยดี เเน่นอนว่ามีความเหนื่อยความเมื่อยล้าบ้าง เพราะว่าทำงานติดต่อกันไม่ได้ลุกจากสถานที่นี้เลยหลายชั่วโมงเมื่อถึงเวลาพักเที่ยง ในที่สุดก็ถึงเวลากินข้าว เเน่นอนทั้งหมอ พยาบาล ผู้ช่วยพยาบาล...ครู เด็ก...ทุกคนหิว...เเล้วเเยกย้ายกันไปหาอาหารมาเติมเต็มช่องว่างในกระเพาะให้เต็มที่

"เราได้จัดโต๊ะเอาไว้ให้ทุกคนแล้วนะครับ เดี๋ยวไปรับประทานอาหารกันที่โรงอาหารได้เลยนะครับ" ครูไอติมเดินนำไป

"เป็นไงเราชาร์จแบตเต็มมาตอนเช้า...ตอนนี้แบตใกล้หมดหรือยัง?" กุ้งถาม

"ก็ยังโอเคค่ะ...ก็นี่ไงไปเติมแบตกัน" สีน้ำยิ้มสดใส

"ได้ทำงานกับเด็กนี่ ชอบใจใหญ่เลยนะเราอ่ะ" หมอการ์ตูนว่า

"ก็ค่ะ...เด็กน่ารักนี่คะพี่ตูน" สีน้ำมองไปยังเด็กๆที่รับประทานอาหารกลางวันกันอยู่ เเล้วยิ้มเอ็นดู

"แล้วไอติมไม่กินด้วยกันที่นี่หรอ?" กุ้งถาม

"ไม่อ่ะครับ...โต๊ะครูก็เป็นอีกโต๊ะนึงนะครับพี่ ผมไปกินกับครูเจนครูออยแล้วก็ครูคนอื่นที่โต๊ะข้างๆห้องนี่ไงครับแต่ว่าเขายังไม่มาเลย..."

"ไอติม...น้อยหน่าฝากขนมมาให้ด้วยนะ...ขากลับก็อย่าลืมทวงด้วยล่ะ อยู่บนรถกลัวว่าเดี๋ยวจะลืมเอาให้" กุ้งบอก

"ได้เลยพี่...ไอ้ติมไม่ลืมหรอกครับ...เเฟนอุตส่าห์ทำให้ทั้งที"

...

"อิ่มแล้วเหรอ?" การ์ตูนถามหมอรุ่นน้อง

"ค่ะ...จะเป็นไรมั้ยคะถ้าสีน้ำขอไปเดินย่อยเเถวๆนี้ นิดนึงก่อนช่วยตรวจต่อช่วงบ่าย..."

"ตามสบายเลยจ้ะ...เเล้วเดี๋ยวเจอกันที่ห้องเดิม" การ์ตูนบอก

นธีกานต์ก็เดินออกมานอกห้องรับประทานอาหาร เธอไปนั่งใต้ร่มไม้คนเดียว เเล้วฟังเพลงด้วยหูฟังที่ติดตัวมาตลอด

"ฮัลโหลครับเเม่...พักเที่ยงเลยหยุดกินข้าวก่อน..."

"จะได้กลับบ้านมั้ยลูกเย็นนี้?" คุณเเต้วถามลูกชาย

"คงไม่ได้กลับล่ะครับ...ขอโทษนะครับแม่"

"ไม่เป็นไรหรอกลูก ก็ลูกต้องทำงานนี่นา......วันนี้ก็สุขสันต์วันครบรอบวันเกิดนะ...33ปีเเล้ว...มีความสุขมากๆ...เเข็งเเรงๆ คิดอะไรก็ขอให้คิดบวก คิดเเบบผู้ใหญ่ขึ้น การงานพัฒนาก้าวไกล ปัญหาใดๆก็อย่าได้เข้ามารบกวน...เเล้วก็มีหลานให้เเม่ไวๆนะ"

"อันหลังนี่...เป็นการอวยพรให้ลูกเจอแฟนดีๆหรือเป็นคำสั่งครับแม่?"

"ก็ทั้งสองแหละจ้ะ...เจอคนดีๆแล้วก็มีหลานดีๆให้เเม่ไวๆ...เเม่อยากอุ้มหลานเเล้ว...พ่อเขาก็อยากอุ้ม..." มองดูสามีที่ปลูกต้นไม้อยู่ข้างบ้าน

"ครับๆ...ถ้าเจอเเล้วผมจะรีบพาไปรายงานตัว...งั้นเดี๋ยวเย็นๆผมโทรไปใหม่นะครับเเม่...รักแม่นะครับ...พ่อด้วย..." ตฤณวางสายไปด้วยรอยยิ้ม

"หนังสือเล่มใหม่นี่ดีจริงเลย...ขออ่านสักหน้าสองหน้าก่อนไปตรวจเด็กแล้วกันนะ..." หยิบหนังสือนวนิยายเล่มใหม่ออกมากจากกระเป๋าผ้า

"ยังเป็นเหมือนเดิมอยู่เหรอ?..." เขาเห็นว่าใครบางคนที่นั่งใต้ต้นไม้กำลังเอาหนังสือออกมากางอีกเเล้ว

"จริงสิ...บรรยากาศแบบนี้...ก่อนนั้น...หลังพักเที่ยงจะเป็นวิชาคณิตศาสตร์...เขียนทริคอะไรไว้มุมกระดาษตอนส่งงานไม่ได้เลย...ฮ่าๆ...ไอ่เราก็คิดว่าเผื่อได้งานคืนจะได้ทำถูกไงถ้าลืมไปแล้วอ่ะ...เเต่...เห้อ...ครูก็ไม่ให้ใบงานกลับคืนมาที่จดไปก็เลยไม่ได้กลับมาอ่าน...เเถมแอบอ่านหนังสือตอนทำงานเสร็จก็ไม่ได้...อะไรก็ไม่รู้...พอมานั่งในโรงเรียนแบบนี้จู่ๆก็คิดออกขึ้นมา..." พูดคนเดียว

-ตอนที่ยังเป็นเด็กม.ปลายอยู่-

"ผมจะบอกอะไรให้นะ...ใบงานที่ส่งกันมา...ไม่ต้องจดวิธีคิดอะไรละเอียดมากก็ได้...บรรยายมาหมด...มันดูรกกระดาษไม่สะอาดตา..." มองเหล่ไปที่คนชอบจดวิธีทำ

"เขาว่าเเกป่ะวะ?" ฟ้าใสเหล่สีน้ำตาม องศาที่ครูหนุ่มมอง

"จะไปรู้เหรอ...ก็เผื่อวันไหนเราลืม ถ้าได้ใบงานคืนจะได้กลับมาทำถูกไง...แล้วเราก็จดน่ารักด้วยอ่ะ...ไม่ได้เขียนสกปรกสักหน่อย..." พูดเบาๆกับเพื่อนสนิท

"ฮ่าๆ...เพราะมีรูปการ์ตูนจุ๊กจิ๊กที่มุมกระดาษมากกว่ามั้งเราว่า...ไม่ก็คำพูดตะมุตะมิของเเกแหละ...ครูคงกวาดตาเเล้วเผลอไปอ่านตอนตรวจ...ฉันคิดภาพออกเลย อิอิ...ตรวจๆอยู่เเล้วอ่านเจอ การ์ตูนบอกว่าสู้ๆนะอยู่ที่มุมแบบนี้อ่ะ"ครีมคิดภาพในหัว

"แต่ฉันว่าคนจดมั่วกว่าคือครีมป่ะ? มันจดวิธีของวิธีทำอีกทีเลยนี่หน่า กร๊ากๆ" ฟ้าใสหัวเราะ

"หนังสือ...เราก็ไม่จำเป็นต้องอ่านเยอะนะ...ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าหัวอ่านเยอะไปก็ไม่มีประโยชน์...แล้วอ่านบนรถก็อาจจะทำให้สายตาเสียอีกด้วย..." พูดบอกลอยๆ

"ครูตฤณเขาต้องเห็นแกแล้วเเหละ...เด็กแปลกที่อ่านได้ทุกที่ทุกเวลามีแต่เเกอ่ะ...หัวหน้าเนิร์ด.."ฟ้าใสกระซิบ

"แต่ฉันอ่านแล้วจำได้ป่ะ...ฉันไม่ได้อ่านลอยไปลอยมาสักหน่อยนึง...แล้วเขาไปเห็นฉันตอนไหนเนี่ย?" สีน้ำกระซิบตอบบ้าง

"ทุกตอนอ่ะแก...คือมีเเกต้องมีหนังสืออ่ะ...จำไม่ได้เหรอ? ตอนที่พ่อแกมารับไม่ได้แล้วนั่งรถคิวกลับอ่ะ...แกเล่าฉันเองนี่..." โมบอก

"...ลืมไปได้ไง...รู้มั้ยตอนนั้นฉันกำลังทำโจทย์วิชาความถนัดเเพทย์อยู่..กำลังทำพาร์ทไอคิวสนุกๆ...เเล้วฉันก็พักสายตามองออกนอกรถ...ฉันเจอครูตฤณที่กำลังข้ามถนนมองมาพอดี...ฉันนี่รีบหันหนีอย่างไว...จะว่าไปพวกเราก็เจอครูตฤณบ่อยมากนะ...ขนาดวันที่ไม่มีวิชาของแก...เราก็ยังเจอเลย...ก็เข้าใจนะว่าโรงเรียนเรามันก็ไม่ได้กว้างขนาดนั้นแต่...ทำไมอ่ะครูน้อยที่ฉันอยากเจอจะถามเรื่องวาดรูปฉันไม่เจอ เเต่ฉันเห็นครูเดินไปเดินมารอบโรงเรียน...ทำไมฉันพูดเเบบนี้ใช่มั้ย..ตอนเช้าฉันเจอที่ม้านั่งหินอ่อน...ตอนเที่ยงเราทุกคนเจออันนี้ปกติ...ตอนบ่ายฉันอยู่ห้องสมุดก็เจอ ตอนฉันไปห้องศิลปะก็เห็นเขาเดินผ่านห้องไป...ตอนนั่งรอพวกเเกซื้อขนมฉันก็เห็นเขาเข้ามาร้านขนมด้วย...ทั้งที่ร้านใต้ตึกเขาก็มี...หรือฉันมึนไปเอง?" สีน้ำกระซิบบอกเพื่อน

ช่วงนี้เป็นช่วงที่เด็กนักเรียนในห้องเริ่มกลับมาคุยเสียงดังกันอีกครั้งเพราะเริ่มสนิทกับตฤณมากขึ้น

"อ่ะ..แฮ่ม ผมบอกเเล้วไงใครเสร็จงานแล้วนั่งเงียบๆไป...เดี๋ยวกลายเป็นว่าเฉลยคำตอบคนอื่นอีก..." กวาดตาไปที่โตะกลางห้องที่กลุ่มของสีน้ำนั่งอยู่

"แล้วเราไม่ได้คุยกันเสียงดังสักหน่อยครู..." ฟ้าใสพูดแบบกวนๆขึ้นมา

"ใกล้หมดเวลาแล้วครับแล้วช่วยเงียบกันก่อนได้ไหมล่ะ.."

"โต๊ะอื่นครูไม่เห็นว่าอะไรเลยเสียงดังจะตาย..." ครีมกระซิบ

"เขาอาจจะคุยงานกันก็ได้..คนที่เสร็จแล้วถ้าเพื่อนมาให้ช่วยสอนก็สอนได้นะ...แต่ว่าอย่าไปเฉลยคำตอบให้เขา...เดี๋ยวเวลาสอบเขาก็ทำไม่เป็นกันพอดี"มองมาที่โต๊ะกลางโต๊ะเก่าเจ้าเดิม

"ค่ะ" แก๊งค์หัวหน้าห้องพยักหน้าหงึกๆ

-กลับมาที่เวลาปัจจุบัน-

"ออยแกเห็นอะไรป่ะ!!" เจนถาม

"เห็นอะไรวะก็เห็นหมอคนนั้นอยู่คนเดียวใต้ต้นไม้..."

"แกลองเงยหน้าขึ้นไปดูที่ตึกชั้น 3 ที่หันมาแล้วเจอต้นไม้สิ..." เจนชี้นิ้วให้ดู

"ผอ.มองอยู่! มองลงมาที่ใต้ต้นไม้...เเกฉันว่าดอกไม้ที่ผอ.ปลูกอ่ะ...เเกต้องเเย่งมันมาละเเหละ...แกถึงจะได้มา...ไม่งั้นคงมีใครเเถวนี้ฉกเอาไปชัวร์ๆ..."

"ดอกไม้นั่นน่ะต้องเป็นของฉันคนเดียว!..ฉันไม่แบ่งให้ใครหรอกก็จำคำฉันไว้ละกัน..."

 

 

 

ความคิดเห็น