email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 23 : โลกของค้ำฟ้า

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 23 : โลกของค้ำฟ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2563 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 23 : โลกของค้ำฟ้า
แบบอักษร

คลองแสนรัก 

หลังจากที่ผมพาคนน่ารักมาถึงมหาวิทยาลัย ผมจูงมือเขาให้เดินตาม เพื่อไปนั่งรอดูผมซ้อมฆ่าเวลา ก่อนที่เขาจะไปเรียน ตอนแรกผมก็อยากให้เขามาดูผมซ้อม แต่ผมเกรงใจเขา เพราะเมื่อคืนก็กลับดึกจึงไม่อยากไปรบกวนอะไร 

ตอนที่คนน่ารักพูดออกมาว่าจะไปนั่งรอเข้าเรียนพร้อมกับดูผมซ้อมไปด้วย ผมก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่เขาเอ่ยปากออกมา ไอ้ผมมันก็ไม่อะไรหรอก แค่อยากมีโมเมนต์แฟนมานั่งเฝ้าก็แค่นั้นเอง เห็นไหมไม่มีอะไร จริง ๆ 

"อ่าว ๆ ข้ามใหม่ปลามัน เดินมาแล้วว่ะ พวกเรา" 

แมนเอ่ยแซวทันที ที่เห็นเพื่อนตนเองเดินมากับแฟนหมาด ๆ ของมัน เพราะตั้งแต่เมื่อวานมันก็หายหัวไปเลย ไอ้ที่บอกว่าจะเลี้ยงเหล้า แมร่งก็ไม่จริง พูดหลอกให้ดีใจผมไปงั้น 

 

ฮิ้ววววววว 

 

สิ้นเสียงของแมนบรรดาเพื่อน ๆ ในคณะที่มาซ้อมกันก็โห่เสียงแซวออกมาดังสนั่น จนทำให้ผู้คนรอบข้างหันมามอง 

"เลิกแซวไอ้เวร แฟนกูเขิน" ข้ามฟ้าพูดออกไปทันที หลังจากเห็นใบหน้าของแฟนตนเองมีท่าทีเขินอาย โดยที่เขายืนหลบข้างหลังของผม แล้วนำหัวของเขามาพิงเอาไว้ที่หลังของผม เพื่อซ่อนใบหน้าแดง ๆ ของเจ้าตัง 

 

ฮิ้ววววววว 

ใจมันได้ 

 

"เป็นไงบ้างวะ" แมนถามออกไปอีกครั้ง 

"อะไร" 

"อะแฮ่ม คุณข้ามรู้สึกยังไงกับการมีแฟนน่ารักแบบนี้ครับ" 

"กูต้องรู้สึกยังไง นอกจากรู้สึกหวงวะ หมาแถวนี้มันเยอะ ชอบแย่งอะไรที่มีเจ้าของ" 

 

ข้ามฟ้าพูดพร้อมกับหันหน้าไปยังนที ที่ยืนอยู่บริเวณใกล้เคียงกัน โดยที่นทีมองกับมาพร้อมกับแสยะยิ้มเบา ๆ 

"สัส" ข้ามฟ้าสบถออกมาหลังจากเจอสายตาและท่าทีกวนบาทา 

เมื่อแมนรู้สึกว่าบรรยากาศตอนนี้มันดูจะไม่ดีแล้ว กลัวว่าก่อนที่จะซ้อมเรือจะมีมวยกันซะก่อน 

"ไป ๆ แยก ๆ ซ้อมใครซ้อมมัน มึงก็เร็วไอ้ข้าม" 

"เออ ๆ " ข้ามฟ้าตอบรับแมนออกไป ก่อนที่จะหันหน้ามาหาคนขี้อาย ที่ตอนนี้ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา 

"คนน่ารัก พวกมันไปกันหมดแล้ว เงยหน้ามาได้ครับ" 

"จะ...จริงเหรอ" 

"จริงครับ" 

"อื้อ" ค้ำคูณค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา เมื่อเงยหน้าขึ้นมา จึงหันไปมองรอบข้าง ๆ ฟู่ เจ้าตัวผ่อนลมออกมาหลังจากพบว่าไม่มีใครมองแล้วจริง ๆ 

"ขี้เขินนะ เราอะ" 

ข้ามฟ้าจึงถือโอกาสแซวแฟนตัวเองออกไป เพราะมันรู้สึกว่าตอนนี้คนตรงหน้า จะน่ารักเป็นพิเศษ แก้ม ๆ แดง ๆ จะไว้ใจได้ก๋า หึ 

"กะ...ก็คนมันเยอะ เราไม่ได้เขินมาก เราเขินนิดเดียว" ค้ำคูณเอ่ยออกไปพร้อมกับยกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ขึ้นมา จากนั้นจึงประกบเข้าหากันเพื่อบอกว่านิดเดียวจริง ๆ นะ 

"ทำไมถึงขยันทำตัวน่ารักจังฮึ" ข้ามฟ้าเอ่ยออกมาพร้อมกับหันซ้ายหันขวา เพื่อมองดูว่าใครหันมามองแฟนตนเองบ้าง เมื่อไม่มีจึงหันไปหาค้ำคูณตามเดิม 

"งั้นฟ้าไปซ้อมก่อนนะครับ ฟ้าฝากของหน่อยนะครับ" ข้ามฟ้าควักโทรศัพท์กับกระเป๋าตังยื่นให้คนน่ารัก 

"นี่ครับ" 

เมื่อข้ามฟ้ายื่นมาให้ค้ำคุณจึงรับไว้ทันที "เราจะดูแล อย่างดีเลย ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" 

"ครับ รหัสมือถือของฟ้า คือ วันเกิดของคนน่ารักนะ ไปก่อนนะ" 

"ฟ้า ฟ้า" หลังจากที่ข้ามฟ้าทิ้งบอมใหญ่ไว้จึงเดินหายไปทันที 

"ทำไมฟ้าถึงรู้วันเกิดคูณได้ ทั้ง ๆ ที่คูณก็ไม่เคยบอก" 

 

แกร๊ก ๆ ค้ำคูณเกาหัวด้วยความงง จากนั้นจึงหันหลังไปนั่งม้านั่งที่ตั้งอยู่ตรงนั้น เพื่อที่จะได้ใช้สายตาของคูณมองฟ้าเวลาฟ้าซ้อม ฟ้าต้องเท่ห์มาก ๆ แน่เลย 

 

"กูมาล่ะ ข้ามฟ้าพูดเมื่อถึงบริเวณที่เพื่อน ๆ อยู่" 

"เออ เห็นแล้ว คนมีแฟนอะเนาะ ต้องร่ำลากันเป็นธรรมดา เคเค เข้าใจได้ เข้าใจ" แมนพูดออกมาด้วยท่าทางยียวน หมั่นไส้มันทำเหมือนคนไม่เคยมีแฟนไปได้ รอกูมีบ้างเถอะกูจะแห่ทั้งมอ.แมร่งเลย 

"มึงก็มีบ้างดิ ยากตรงไหน" 

"ก็ยากตรงที่กูหาไม่ได้ไง ไปจีบหญิง หญิงก็บอกว่ากูเป็นเพื่อนสาวเขา กูแมร่งหงึด กูผิดเหรอที่กูหน้าหวาน กูว่ากูก็หล่อนะเว้ย" 

แมนพูดความในใจออกมาจนข้ามฟ้ามองละเห็นใจมัน แต่ต่างจากเมฆที่มองแมนด้วยสายตาเอ็นดู 

"กูสงสารมึงว่ะเพื่อนกระซิก เศร้า เป็นเศร้า" ข้ามฟ้าพูด 

"ตอแหล มึงน่ะตอแหล ร้องเชี่ยไรไม่มีน้ำตา" 

"กูหาให้เอาไหม" 

"เอา" แมนตอบทันทีที่ข้ามฟ้าเสนอออกไป 

"กูขอมองหาแป๊บ" 

"เออ ขอสวย ๆ นะมึง" 

 

หลังจากแมนพูดจบข้ามฟ้าจึงหันไปมองรอบ ๆ มองไปมองมาก็มาสะดุดที่คนคนนึง 

"กูว่ากูหาได้แล้ว" 

"ใคร" แมนถามออกไปด้วยความตื่นเต้น ในทีา่สุดจะได้มีแฟนกับเขาสักที 

 

หมับ ข้ามฟ้าเอื้อมมือไปดึงคนคนนึงเข้ามาอยู่ตรงหน้าของแมน 

"นี่ไง กูเสนอไอ้เมฆ เพื่อนกู เป็นไงหล่อไหม" 

คนที่ถูกนำมาไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำ นอกจากจ้องไปที่หน้าของแมนด้วยสายตามีความหวัง 

"ไม่เอาว่ะ มันไม่ใช่สเปคกู" แต่ก็ต้องผิดหวัง เมฆจึงเบนหน้าหนีจากแมนทันที 

"กูไปซ้อมก่อนนะ" จากนั้นเมฆจึงเอ่ยออกมาและเดินจากไป จนทำให้แมนมองตามหลังออกไปและหันถามข้ามฟ้าออกมาด้วยความสงสัย 

"มันเป็นอะไรของมันวะ" 

"กูจะไปรู้เหรอ บางทีมันอาจจะนอยด์ ๆ จากคำพูดมึงก็ได้นะ กูไปละ" โตแล้วเรียนผูกต้องเรียนแก้ มันต้องรู้ด้วยตัวมันเอง ผมจะไม่บอกออกไปหรอกนะ 

"เอ้า ไอ้ข้ามกลับมาก่อน" 

 

แมนตะโกนตามหลังของข้ามฟ้าไป 

"กูไปพูดอะไรวะ ก็เปล่านี่หว่า ก็มันไม่ใช่สเปคกูจริง ๆ นี่ แถมยังเป็นเพื่อนกันอีก เอาจริง ๆ " 

ผมไม่ได้รังเกียจหรือไม่ชอบชายรักชายหรอกนะ แต่ไอ้เมฆเนี่ยนะ เฮ้อ เลิกคิดยิ่งคิดยิ่งเครียด ไปซ้อมก่อนดีกว่าเพราะตอนนี้ทุกคนรอผมคนเดียว 

 

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป 

การซ้อมได้ดำเนินการมาเรื่อย ๆ แต่มันก็ยังไม่พร้อมเพียงเท่ากับคณะอื่นเขา เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ตัวจริงรวมตัว จึงทำให้ยังไม่มีเคมีที่เข้ากัน 

จนทำให้โมที่เป็นรุ่นพี่ยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่ในตอนนี้ เพราะมีแรงกดดันมาจากพี่ปีสูงอีกที เพราะคณะของเราไม่เคยแพ้ใคร 

โมเลยกลัวจะทำมันพังเมื่อตกมาถึงมือของโม เลยทำให้โมต้องดุด่าว่ากล่าวเป็นพิเศษ 

"เฮ้ย!! พวกมึงน่ะ เวลาพายให้จังหวะกันด้วยดิวะ! มึงพ่ายกันไปคนละทิศคนละทางแบบนี้ ชาตินี้มึงจะชนะเขาไหม" 

"ขอโทษครับ เหล่าโลจิสติกส์ปี2" 

กล่าวขอโทษออกมาอย่างพร้อมเพียง เพราะพวกเราก็พายกันไม่พร้อมจริง ๆ พวกเรารู้ว่าพี่เขาหวังไว้มาก จะไม่ทำให้ผิดหวังครับ 

"เออ ไม่เป็นไร กูแค่อยากให้คณะของเราชนะแค่นั้น ไม่ต้องกดดันไป" แต่หารู้ไหมว่าคำที่โมพูดออกมามันยิ่งกว่ากดดันเสียอีก 

"โห่ พี่ขนาดไม่กดดันนะ ถ้ากดดันจะขนาดไหน" เป็นเสียงของข้ามฟ้าที่กล่าวออกไป เพราะในปี2 ไม่มีใครกล้าเถียงหรอกนอกจากข้ามฟ้า 

"ถ้ากดดันมึงก็จะจุก เพราะมึงเป็นกดไหลย้อน" 

หลังจากที่โมเล่นมุกออกไป เสียงบรรดาปี2 ที่กำลังพูดคุยกันเงียบลงไปสนิท จากนั้นจึงหันหน้ามองมาที่โมเพียงผู้เดียว กา กา กา 

"ไม่ขำเหรอวะ กูไม่อยากให้เครียด เพราะถ้าเครียดพวกมึงจะพายไม่ชนะนะเว้ย" โมพูด 

"ผมว่าพวกผมเครียดกว่าเดิมเพราะพี่เนี่ย เครียดกับมุกของพี่มึงจริง ๆ " เหล่าบรรดาปี2 ต่างโอดควรออกมา 

"เออ ๆ ไม่เล่นก็ได้วะ มุกกูออกจะตลก มึงดูสิแฟนไอ้ข้ามมันยังนั่งขำเลย" 

 

สิ้นเสียงของโมปี2 จึงหันไปมองทัน แต่ภาพที่เห็นคือ ค้ำคูณกำลังนั่งขำ โดยที่มือกุมท้องตัวเองไว้ 

"เฮ้ย ๆ พวกมึงน่ะ หันหน้ากลับมาเดี๋ยวนี้ อย่าหันไปมองแฟนกู มองเฉย ๆ กูไม่ว่า แต่ถ้าทำตาหวานใส่เมื่อไหร่ ตาพวกมึงบอดแน่" ข้ามฟ้าพูดออกมาเพราะพวกมันหันไปโปรยเสน่ห์ให้แฟนของผมอย่างเต็มที่ แต่ขอโทษเขาคือของกู 

"หวงเก่ง" 

"ก็แฟนกู หรือมึงจะมีปัญหาไอ้แผน" 

"ไม่มีจ้ะ ไม่มี โหดจังเลยพ่อ พ่อเมื่อยไหมจ๊ะ เดี๋ยวนวดให้" แผนเมื่อรู้สึกไม่ปลอดภัย จึงทำการประจบประแจงทันที 

"เออ ดี แล้วคนน่ารัก หยุดขำได้แล้วครับ มันไม่มีอะไรให้น่าขำเลยนะ หยุดขำแล้วเงยหน้ามามองฟ้าได้แล้วครับ แฟนคนน่ารักอยู่นี้นะ ยู้ฮู ได้ยินไหมครับที่รัก!!!! " 

 

เสียงข้ามฟ้าพูดดังลั่น จนทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองกันเป็นตาเดียว ทำให้คนที่กำลังจะขำต่อ หยุดขำทันที มองไปที่ผู้คนด้วยอาการที่ปากอ้าตาโตค้างอยู่แบบนี้ "ฟ้า" จากนั้นหน้าแดง ๆ จึงปรากฎออกมาสู่สายตาประชาชน 

 

ฮิ้วววววว 

มันเต๊าะเก่งจริง ๆ โว้ย น้องกูเนี่ย 

อิจฉาข้ามฟ้าฉิบที่แฟนมันน่ารักขนาดนี้ 

 

 

ฟ้าคงไม่ได้ยินหรอก เสียงของคนที่พูดถึงกันในแง่ต่าง ๆ แต่คูณได้ยินไง คูณไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ตรงไหนดี เพราะเอาไปไว้ที่อื่นมันก็ยังเขินอยู่ดี อือออออออ 

ไม่เอาอย่าไปสนใจสิคูณ ในระหว่างที่ค้ำคูณกำลังหลบสายตาของคนที่มองมา จู่ ๆ ก็มีแจ้งเตือนในโทรศัพท์เข้ามา 

"หือ โทรศัพท์ใครกันนะ" ด้วยความที่สงสัย คนน่ารักจึงควักโทรศัพท์ทั้งสองเครื่องออกมา จากนั้นจึงกดที่หน้าจอเพื่อดูว่า เป็นของใครกันแน่... 

กึก หลังจากที่เปิดดูก็ต้องสตั้นอยู่แบบนั้นไปหลายนาที 

 

เซียล : คิดถึงจัง พี่ข้าม 

เซียลคือใครกันแน่ ความสงสัยที่ไม่สามารถปิดมิดได้ภายในใจของค้ำคูณ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ เพราะจะให้คูณเปิดมือถือของฟ้าคูณก็ไม่กล้า 

คูณอยากให้เขามีพื้นที่ส่วนตัวที่คูณไม่ต้องเข้ายุ่งเกี่ยว เพราะถ้ายุ่งเกินไป กลัวฟ้าจะรำคาญเอา 

ถ้าการที่คูณเข้าไปยุ่งแล้ว ทำให้ฟ้ารำคาญ คูณสู้เก็บความอยากรู้ของตนเองไว้ในใจดีกว่า เพราะแบบนี้คูณเลยนั่งรอฟ้า หวังว่าฟ้ามาค่อยถามออกไป 

คนน่ารักนั่งไม่ติดเพราะอาการร้อนรนในใจมันมากกว่าสิ่งไหน ๆ ค้ำคูรพยายามชะเง้อมองดู ว่าการซ้อมในครั้งนี้ จะพักกันเมื่อไหร่ 

 

แปะ ๆ โม ปรบมือออกมาเพื่อเรียกรวมพล เมื่อปรบมือไปสองสามที เรือทุกรำของคณะจึงมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพียง 

"ตอนนี้แดด แมร่งก็ส่องหัวแล้ว แยกย้ายกันไปกินข้าว แล้ว 13.00 น. มาเจอกันอีกที ถ้าเข้าใจแล้วเลิกซ้อมได้" 

 

สิ้นเสียงของโมบรรดาเหล่าโลจิสติกส์ปี 2 ก็แยกย้ายกระจายตัวกันไปแต่ละที่ ก็คงมีแต่ข้ามฟ้านั่นแหละที่มีที่หมายเดียวในตอนนี้ พอเขาแยกย้ายกันข้ามฟ้าจึงเดินตรงไปหาคนน่ารักที่นักทำหน้าตาดูไม่ปกติ เป็นไรรึเปล่า 

 

ทันทีที่ข้ามฟ้าเดินมาถึงตัวของค้ำคูณ จึงเอ่ยถามออกไปทันที 

"มีอะไรรึเปล่าครับ ทำไมทำหน้าแบบนั้น" 

ค้ำคูณไม่ได้ตอบอะไรออกไป นอกจากยื่นโทรศัพท์มือถือให้คนตรงหน้า หลังจากที่ข้ามฟ้ารับมือถือมาแล้วจึงกดดูทันที แต่เมื่อกดหน้าจอก็ปรากฎไลน์ของคนกันเอง อ๋อ ที่ทำหน้าตาแบบนั้น แสดงว่าเรื่องนี้สินะ หึ เด็กขี้หวง 

ข้ามฟ้ายังไม่อธิบายอะไรออกไปนอกจากตอบไลน์ 

 

ข้ามฟ้า คนหล่อ 

คิดถึงเหมือนกันครับ แม่อยู่บ้านไหม 11.15 น. 

 

 

เซียล 

อยู่ค่ะ แม่ฝากมาบอกว่า มาเยี่ยมแม่บ้าง 11.17 น. 

 

 

ข้ามฟ้า คนหล่อ 

พี่ยังไม่ว่าง เอาไว้พี่จะไปหา รักเซียล รักแม่นะครับ 11.20 น. 

 

 

ผมว่าผมเลิกคุยเพียงแต่เท่านี้ดีกว่า เพราะดูคนตรงหน้าแล้ว คงอยากรู้เต็มทน แต่ก้ไม่ยอมถามออกมา ดูสิมองขนาดนี้ บอกก็ได้วะ 

"คนน่ารักเห็นไลน์ของฟ้าใช่ไหม" ข้ามฟ้าถามออกไปเอง เพราะถ้ารอคนน่ารักเขาคงไม่ถามออกมา 

"อะ...อื้อ แต่เราไม่ได้อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของฟ้านะ เราแค่เห็นโทรศัพท์มันดังจึงไม่รู้ว่าของใคร" ค้ำคูณว่าออกไปด้วยเสียงคล้ายกำลังสภาพความผิดของตนเอง ด้วยอาการหงอย ๆ 

"หงอยอีกแล้ว" 

ข้ามฟ้าเอ่ยพูดออกไป พร้อมกับยกมือของเจ้าตัวที่เคยลูบไปที่ศรีษะของเขาไปมา เมื่อคนตรงหน้านั้นเกิดอาการเศร้าในใจ 

"อยากรู้อะไรไหนถามมาสิครับ ถ้าคนน่ารักไม่พูดฟ้าจะเล่าถูกเหรอครับ หืม" 

"กะ...ก็เรากลัวเราไปก้าวก่ายชีวิตฟ้าเกินไป" 

"อะไรทำให้คิดแบบนั้นฮึ เราเป็นแฟนกันแล้ว ไม่มีคำว่าก้าวก่ายครับ ฟ้าให้คนน่ารักเข้ามาก้าวก่ายได้อย่างตามสบายเลยครับ" 

"อื้อ" 

"เพราะฉะนั้นมีอะไร จะถามไหนถามมาสิครับ" 

ข้ามไม่มีท่าทีที่จะเร่งเร้าแฟนของตนเอง เพราะรู้ว่าคนน่ารักเป็นคนที่ขี้เกรงใจ จึงไม่อยากไปเร่งรัดอะไรเขา นอกจากการยืนลูบหัวของเขาไปมาแบบนี้ 

"ระ...เราอยากรู้ว่าเซียลคนที่ทักมาเขาคือใครเหรอครับ" ค้ำคูณถามเสร็จจึงหลบตาสายของข้ามฟ้า โดยการก้มหน้าลงไปเพื่อรอฟังคำตอบ 

"สุดท้ายก็ถามออกมาจนได้นะ คนน่ารัก เซียล คือ น้องสาวของฟ้าเองครับ ที่ทักมาเพื่อบอกว่าแม่ฟ้าให้กลับไปเยี่มท่านบ้างก็แค่นั้น ไม่มีอะไรเลยครับ" ข้ามฟ้าพูดออกไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก ที่รู้สึกเอ็นดูแฟนตนเองที่ตอนนี้มีท่าทีเลิ่กลั่ก 

"ระ...เหรอครับ แหะ ๆ อายจัง แต่ทำไมถึงชื่อไม่เหมือนฟ้าเลยล่ะครับ" ค้ำคูณเงยหน้าขึ้นไปถามด้วยความสงสัย 

"เซียล ในภาษา ฝรั่งเศษ แปลว่า ท้องฟ้าครับ ตอนที่ท้องเซียลแม่ฟ้าอยู่ที่นั่นเลยตั้งออกมา" 

"แม่ฟ้าท่านเก่งจัง" 

"แฟนฟ้าก็น่ารักจัง" 

"อือ ฟ้า ก็น่ารักยิ่งตอนฟ้าพายเรือนะ เท่ห์โครต ๆ เลย คูณอยากพายเป็นบ้าง ฟ้าช่วยสอนหน่อยได้ไหมครับ" ค้ำคูณส่งเสียงอ้อนออกไป 

"หึ ได้สิครับ แต่ไม่ใช่ที่คลองนี้นะครับ มันอันตรายเกินไป เอาไว้ฟ้าจะพาไปสอนที่อื่นดีไหมครับ" 

"อื้อ ดีครับ" 

 

ในระหว่างที่ข้ามฟ้ากำลังพูดคุยกับค้ำคูณอย่างออกรสชาติ เสียงที่ไม่ได้รับเชิญก็ดังขึ้นมา จ๊อก แฮะ นั่นคือเสียงท้องร้องของค้ำคูณเอง 

"หิวแล้วเหรอครับ" ข้ามฟ้าถามออกไปหลังจากที่ได้ยินเสียงท้องของคนน่ารักร้องออกมาดังลั่น 

"นิดนึงครับ" ค้ำคูณตอบไปด้วยท่าทีอาย ๆ 

"ไม่นิดแล้วมั้งครับฮึ ไปครับ ไปกินข้าวกันดีกว่า เดี๋ยวฟ้าจะพาไปส่งที่คณะเรียน" 

"อื้อ" 

 

 

เมื่อได้เวลาที่ต้องไปกินข้าวคนทั้งคู่จึงจูงมือกัน ออกไปยังโรงอาหาร โดยที่ทั้งคู่ยังเป็นที่พูดถึงของคนทั้งมหาวิทยาลัย เนื่องจากวีระกรรมที่ข้ามฟ้าตั้งใจให้คนพูดถึงไปนานแสนนาน มันสำเร็จแล้ว แต่ในความสำเร็จก็ต้องมีทั้งคนชอบและไม่ชอบ แต่กระแสส่วนใหญ่ จะไปในทางบวกมากกว่าทางลบ 

 

 

โรงอาหาร 

"กินอะไรดีครับวันนี้ จะกินข้าวมันไก่หรือกะเพราทะเล" ข้ามฟ้าหันไปถามคนข้างตัวหลังจากที่มายืนอยู่ระหว่างร้านของแม่ค้าทั้งสองที่ขายคนละอย่างกัน 

"ฟ้าอยากกินอะไร" 

"ฟ้าเหรอครับ" ข้ามฟ้าถามออกไปด้วยความแปลกใจ 

"อื้อ เราอยากกินเหมือนฟ้าบ้าง วันนี้เราให้ฟ้าเลือก" 

คูณให้ฟ้าเป็นคนเลือกบ้าง เพราะทุกครั้งที่เรากินข้าวด้วยกัน ฟ้ามักจะกินเหมือนคูณตลอด เพราะเหตุผลที่คูณชอบกิน วันนี้คูณเลยอยากจะไปชิมสิ่งที่ฟ้าชอบบ้าง 

"กินได้ใช่ไหมครับ" ข้ามฟ้าถามออกไปอีกครั้งเพื่อเช็คความมั่นใจของคนข้างตัว 

"อื้อ ได้ครับ ฟ้าเลือกมาเลย" 

"โอเคครับ งั้นตามฟ้ามานี่ครับ" 

 

หลังจากที่ข้ามฟ้าพูดจบ จึงออกเดินเพื่อนำคนน่ารักไปกินในสิ่งที่ผมอยากกินนั่นก็คือ สุกี้ นั่นเอง 

"นี่แหละ คือของโปรดของฟ้า" 

 

เมื่อข้ามฟ้าพูดออกมาค้ำคูณจึงยืนหน้าเข้าไปดูในสิ่งที่ฟ้าชอบจากจานของคนอื่น 

"อือน่ากิน" 

"คนน่ารักเอาหน้าออกมาจากจานของคนอื่นครับ" 

"โอเคครับ เอาออกมาแล้ว ฟ้าสั่งเลยสิสั่งเลย 

"จริง ๆ เลย โอเคครับ" 

"ป้าครับ เอาสุกี้ทะเล 2 ครับ" สุดท้ายถึงจะกินในสิ่งที่ตัวเองชอบ แต่ก็ยังสั่งของโปรดแฟนตนเองมาด้วย ก็ผมอยากให้เขามีสุขในการกินให้มากที่สุข จะได้โตไว ๆ 

"รอแป๊บนะ ลูก" 

"ได้ครับ" 

 

ระหว่างที่ยืนรออาหารจากป้า ข้ามฟ้าจึงยกโทรศัพท์มือถือ ขึ้นมากดเล่น และมีรอยยิ้มออกมาหลังจากดูมือถือ 

จนทำให้คนที่อยู่ข้างตัว สงสัยว่ามันมีอะไรในนั้นกันแน่ จึงพยายามที่จะชะเง้อดู โดยที่ไม่ให้เจ้าของมือถือรู้ ด้วยการชำเลืองแค่ห่างตาเพื่อมองดู จนทำให้เจ้าของโทรศัพท์รู้ตัว 

"อะแฮ่ม ๆ พบคนแอบมองหนึ่งอัตรา" 

เมื่อถูกจับได้ค้ำคูณจึงพยายามทำให้ปกติที่สุด โดยที่ไม่มีพิรุธใด ๆ ออกมา ไม่มีจริง ๆ 

"ปะ...เปล่า" แล้วจะพูดเสียงสั่นทำไมคูณ ความไม่มีพิรุธที่สร้างมาพังหมด 

"เหรอ อยากดูด้วยกันก็บอกดี ๆ ครับ" ผมเห็นตั้งแต่มองมาที่ผมแล้วทำท่าจะชะเง้อ แล้วแต่แค่นิ่งเพื่อรอดูว่าเขาจะทำอะไร 

ค้ำคูณไม่ตอบอะไรออกไปนกจากเบือนหน้าหนี จนทำให้ข้ามฟ้าต้องเอาแขนของตนเอง ไปเกี่ยวคอของค้ำคูณ จากนั้นจึงดึงมาไว้ในอ้อมอกของตนเอง โดยที่คางของข้ามฟ้าเกยบนหัวของคนน่ารักอยู่ และเพราะในท่าทางนี้จึงทำให้คนที่ยืนซื้อสุกี้ ตาลุกวาวกันเป็นแถว 

 

ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของค้ำคูณเต้นออกมาไม่เป็นจังหวะ เพราะไม่ขาดคิดว่าคนข้างหลังจะทำกันแบบนี้ 

"ฟะ...ฟ้า" 

"หืม ว่าไงครับ" 

"ปล่อยเราเถอะ เรายอมดูดี ๆ ก็ได้ จะไม่ดื้อกับฟ้าแล้ว ปล่อยเถอะนะ" ค้ำคูณพยายามส่งเสียงอ้อนออกไปอย่างสุดตัว แต่มันก็ไม่ได้ผล 

"ไม่เชื่อหรอกครับ เดี๋ยวคนน่ารักก็ดื้ออีก อยู่แบบนี้น่ะ ดีแล้ว เพราะฟ้าโครตชอบเลย ฟ้าชอบที่ได้ทำอะไรกับค้ำคูณแบบนี้ ตัวของค้พคูณพอดีกับการวางคางของฟ้าพอดี ดูโชคชะตาสิ ต่างพาเรามาพบกันได้อย่างเหมาะสมจริง ๆ ต้องขอบคุณ โชคชะตาในวันนั้นจึงทำให้เรามีกันในวันนี้" 

 

 

เพจ สาววายครองโลก 

แอดของยาลม ยาดม ยาหม่อง ยาอะไรก็ได้ที่ช่วยไม่ให้แอดหัวใจหยุดเต้น เพราะมันต้านทานไม่ไหวกับความรักของข้ามฟ้ากับคนน่ารักของเขา อะไรมันจะหวานปานนั้นคะ 

ถามจริงเถอะค่ะ แค่ปกติยังหวานกันไม่พอเหรอคะ ถึงต้องมาหวานกันที่โรงอาหาร ทำให้ลูกเพจของแอดตาร้อนพราว รวมถึงแอดด้วย 

ลูกเพจของแอดถึงส่งรูปของคนที่งสองมาอย่างถล่มทลายแบบนี้ ไปค่ะ ไปให้สุด แล้วหยุดที่คำว่าที่... แอดมินในทุกคนไปเติมกันเอาเองดีกว่าค่ะ เพราะคำที่แอดมินจะเติมลงไปมันชั่งบาปเหลือเกิน 

[แนบรูป] เป็นรูปที่ข้ามฟ้ายืนเกยคางอยู่หัวของค้ำคูณ 

ถูกใจ คอมเมนต์ แชร์ 

 

หลังจากที่เกิดการเขินอายกันไปในครานั้น ตอนนี้เขาทั้งคู่เมื่อกินอาหารเสร็จแล้ว จึงพากันเดินมาที่ตึกเรียนของค้ำคูณ เพื่อส่งเขาไปเรียน 

"ตั้งใจเรียนนะครับ วันนี้เจอไอ้นทีอีกไหม" 

"เจอครับ" 

"ถ้างั้นฟ้าคงห้ามอะไรไม่ได้ แต่ตอนเดินไปหาฟ้าเดินไปคนเดียวได้ไหม อย่าพ่วงมันไปด้วย เข้าใจรึเปล่า" 

"เข้าใจครับ" 

"ดีมากครับ งั้นตั้งใจเรียนนะ ช่วงนี้ฟ้าอาจจะไม่ค่อยมีเวลาว่างให้ ฟ้าขอโทษด้วยนะ หลังจากแข่งเรือเสร็จเราไปเที่ยวทะเลไหมครับ ไปในที่ที่เราพบกันเป็นครั้งแรก ไปรำลึกความหลังกันครับ ไปไหม" 

 

ผมอยากไปมากอยากไปขอบคุณสถานที่ที่นั้นที่ทำให้ผมได้พบเขาและได้รักกับเขาในที่สุด ท่าไม่มีสถานที่นั้นก้ไม่มีคำว่าเรา 

"อื้อ ไปครับ คูณอยากไปทะเล" ค้ำคูณพูดออกไปด้วยอาการดีใจ 

"หึ งั้นก็ตั้งใจเรียนนะครับ" 

"อื้อ ฟ้าก็ตั้งใจซ้อมนะ" 

"ครับ ที่รัก" 

 

ขอบคุณโลกที่ส่งคนน่ารักมาให้ผม ขอบคุณนะครับ 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้ 

#จีบคุณด้วยจดหมาย 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น