email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ค่าของคน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2563 21:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ค่าของคน
แบบอักษร

# ภาดล

"ลุงจะพาผมไปไหนครับ" ผมถามคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าลุงของผมซึ่งผมไม่อยากจะนับว่าเป็นลุงสักเท่าไร แต่กลับเงียบไม่มีแม้แต่คำบอกไม่มีแม้แต่คำอธิบาย ซึ่งผมก็คงเดาไม่ยากคงพาผมไปขัดดอกที่ไหนสักทีล่ะสิ

" คราวนี้ที่ไหนครับลุง แล้วผมต้องอยู่นานไหม" ผมอดที่จะถามไม่ได้ แต่กลับไม่มีคำตอบออกมาจากปากของลุงเลย กลับมีน้ำใสๆไหลรินลงมาแทน

" ครั้งนี้มันอาจจะไม่ได้กลับมา ลุงขอโทษลุงยอมรับว่าลุงมันเลวมันชั่วแค่ไหน แต่ถ้าลุงไม่ทำอย่างนี้ครอบครัวของลุงก็อาจจะตายกันทั้งหมด" คำพูดของลุงผมแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง

" หลายปีมานี่ลุงรู้สึกผิดมาก ลุงพยายามเปลี่ยนตัวเองหลายอย่างลุงมีครอบครัว มีลูกที่กำลังน่ารัก ลุงทำธุรกิจ และตั้งใจว่าถ้าหนีก้อนนั้นหมดลุงจะรับเรามาอยู่ด้วยแล้วจะส่งเสียเราเรียนชดเชยในสิ่งต่างๆที่ลุงทำผิดกับเราไว้" ลุงหยุดพูดหลังจากพูดประโยคยาวให้ผมฟังผมก็ยังคงมองหน้าลุงอยู่อย่างนั้นมองด้วยสายตาที่มีคำถามแล้วยังไงต่อ

" แต่เมื่อปีที่แล้ว ก่อนเราจะออกมาก่อนลุงจะหมดหนี้ธุรกิจของลุงมีปัญหา ลุงเลยเอาบริษัทและบ้านไปค้ำประกันกับคนคนนึงไว้ แต่ปัญหามันก็ยังไม่หมดเพราะลุงไม่มีเงินก้อนที่จะไปใช้หนี้เขา ลุงกลัวเพราะอิทธิพลเขามันสามารถทำให้ครอบครัวลุงหายไปได้เลยลุงก็เลยยื่นข้อเสนอ" ลุงหยุดพูดแค่นั้นแล้วเงียบก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่มันกำลังเขี่ยไปเขี่ยมาเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างหรือมันไม่กล้าพูดออกมาซึ่งผมพอจะเดาออกได้ ผมยิ้มที่มุมปากสายตาของความผิดหวังมันพรั่งพรูออกมาด้วยหยดน้ำตาของผมเอง

" เท่าไหร่ล่ะครับ " ผมเอ่ยถาม แต่ไม่ได้เงยหน้ามามองหน้าของลุง

"หืม....." ลุงกล่าวเพียงแต่เสียงในลำคอด้วยความสงสัย

" ค่าของผมมันมีค่าเท่าไหร่ครับ" ผมเงยหน้ามาสบตาลุงน้ำตาผมก็ไหลลงมาอีกครั้งในใจผมก็คิดว่าค่าของคนอย่างผมมันจะมีค่าสักเท่าไรแล้วครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายมั้ย ฝันสลายครับสิ่งที่ผมอยากจะไปเรียนมหาลัยที่คุยกับน้าไว้ ผมคงไม่ได้ไปเรียนแล้ว มันพังหมดแล้วครับ

"10 ล้าน" คำตอบของลุงทำให้ผมเบิกตากว้าง แล้วผมก็คิดทันทีว่า ผมคงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว ได้แต่ภาวนาไว้ในใจ ว่าในที่ที่ผมไปขอให้มีเทวดานางฟ้าใจดีเหมือนบ้านหลังเก่าก็พอ

รถแท็กซี่แล่นมาจอดหน้าสถานที่บันเทิง แห่งหนึ่งซึ่งดูสถานที่แล้วมันใหญ่โตมาก ลุงพาผมเดินเข้าไปข้างในผมเห็นคนคนนึงแต่งตัวใส่เสื้อเชิ้ตสีออกฟ้าอ่อนๆ แขนเสื้อถูกพับขึ้น กางเกงยีนส์สีเข้ม คงสูงประมาณ 185 ได้ละมั้ง ถ้าเทียบกับผมแล้วก็ห่างไกลครับ ลักษณะของผมบอบบางยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนอีก ผมสูงแค่ 165 ผอมบางไม่มีอะไรที่เหมือนผู้ชายได้เลย อาจจะเป็นเพราะความผิดปกติ ของร่างกายผมเอง แม่เคยบอกว่าในตัวผมมีฮอร์โมนผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย มันก็ไม่แปลกหรอกครับที่ร่างกายของผมจะคล้ายกับผู้หญิงเพียงแต่ไม่มีหน้าอกก็เท่านั้นเอง

"คุณกรครับ" ลุงเรียกชื่อชายคนที่กำลังหันหลังแล้วเขาก็หันกลับมายิ้มบางๆให้ลุง

"เอ้า.. ลุงชัยมาแล้วหรอไหนบอกว่าอีก 2-3 วันไง เจ้านายผมวันนี้ไม่เข้าด้วยสิ" คำตอบที่ดูเหมือนสนิทสนมกับลุงได้ตอบออกมา แล้วเอาเอกสารในมือยื่นให้กับลูกน้องไปเก็บมือสองข้างล้วงที่กระเป๋า

" คนนี้เหรอลุง โหตัวเล็กขนาดนี้จะทำอะไรได้ไหมเนี่ย" พูดสายตาก็มองผมตั้งแต่หัวยันเท้า ผมเห็นสายตาอย่างนั้นผมก็รู้สึกหวั่นๆยังไงไม่รู้รีบหลบตาแล้วก้มหน้าลงทันที

" ทำอะไรได้บ้างอ่ะเราอ่ะ" ชายคนนั้นถามผม

"ผม...เออ...ผม" ผมไม่รู้จะตอบว่ายังไงเพราะผมไม่รู้ว่าเขาจะให้ผมมาทำในตำแหน่งอะไร

"อะพอๆ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเป็นพนักงานเสิร์ฟไปก่อนละกัน รอคุณมังกรเข้ามาอีกทีแล้วค่อยว่ากันว่าจะให้อยู่ตำแหน่งอะไร" ชายคนนั้นพูดเหมือนตัดบทแต่ก็ไม่ได้ใช้คำพูดอะไรที่รุนแรงกับผมมากนัก ฟังฟังดูแล้วออกจากใจดีซะด้วยซ้ำ ผมได้แต่ยกมือไหว้และขอบคุณ มีคนพาผมไปที่ห้องพักซึ่งตอนนั้นผมก็แยกห่างออกจากลุงมาโดยพี่ผมไม่ได้หันกลับไปมองหน้าลุงเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าลุงแกจะบอกว่าแกจะรู้สึกผิดแค่ไหนก็ตาม เมื่อมาถึงห้องพักก็ดูเป็นห้องพักเล็กๆมีเตียงมีเฟอร์นิเจอร์ครบดูแล้วก็ไม่ได้ลำบากอะไร ผมวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงจัดของลงตู้อย่างแล้วเหมอลอยคิดไปต่างๆนานา วันนี้โชคดีเขาบอกว่าผมยังไม่ต้องฝึกงานให้ผมฝึกพรุ่งนี้ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง

ก๊อกๆๆๆ เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น จนผมต้องรีบเดินไปเปิดประตู พอประตูเปิดออกผมก็เห็นหญิงสาวสวยร่างบาง ยืนอยู่หน้าประตูในมือถือเหมือนชุดพนักงาน เธอยิ้มหวานให้ผม

" นี่ชุดพนักงานนะจ๊ะ มีอะไรก็ถามพี่ได้นะ เดี๋ยวประมาณ 8:00 น เราจะมีอาหารเช้านะจ๊ะออกไปทานได้เลย ส่วนอาหารเที่ยงเราจะเริ่มช้าหน่อยประมาณ 13:00 น นะ ทานเสร็จมาหาพี่ได้เลยนะเดี๋ยวพี่จะได้สอนงานเรา อ๋อลืมไป พี่ชื่อวีณานะจ๊ะ"

" ออ... ขอบคุณมากครับพี่วีณา ผมชื่อภาดลนะครับเรียกดลเฉยๆก็ได้ ต่อจากนี้ไปฝากด้วยนะครับมีอะไรเรียกใช้ผมได้ตลอดเลย" ผมตอบพร้อมกับยิ้มบางๆให้พี่คนสวยที่อยู่ตรงหน้า พี่เขายื่นมือมาหยิกแก้มเบาๆ

" น่ารักจังเลย น่ารักอย่างนี้พี่ว่าอีกไม่นานพนักงานทุกคนต้องหลงเราแน่ๆเลย" ผมได้แต่ทำหน้าอึ้ง พี่เขายื่นเสื้อให้ผมแล้วเขาก็เดินสายออกไป

พอ13:00 น ผมแต่งตัวออกมาอย่างเรียบร้อย พอเดินออกมาพนักงานที่ผมคิดว่ามีไม่เยอะนั้นจริงๆแล้วมันเยอะกว่าเมื่อตอนช่วงเช้าอีก ผมกวาดตามองไปทั่วเพื่อมองหาที่วีณา เห็นพี่วีณากำลังขะมักเขม้นเช็ดแก้วเครื่องดื่มอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ เห็นอย่างนั้นผมก็รีบเดินไปหาพี่วีณาทันที

" มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ" ผมพูดพร้อมกับยิ้มบางๆให้พี่เขา

" อุ้ยขยันจังเลยเราเนี่ย พี่ว่าเราไปกินข้าวก่อนดีไหมเดี๋ยวพี่พาไป" พูดจบพี่วีณาก็วางแก้วที่เพิ่งเช็ดเสร็จลงเก็บผ้าอย่างเรียบร้อย แล้วเดินออกมาจากเคาน์เตอร์บาร์

หน้าที่ของผมคือเป็นเด็กเสิร์ฟ ส่วนมากตำแหน่งที่ผมอยู่จะอยู่ใกล้ๆกับพี่วีณาจึงไม่ค่อยลำบากเท่าไหร่เพราะมีอะไรพี่แกก็คอยช่วยเหลือตลอด คุณกรก็เดินเข้ามาถามว่าไหวไหม สถานที่เที่ยวแบบนี้ผมยังไม่เคยคิดเลยว่าพนักงานหรือผู้ดูแลจะมีน้ำใจมากมายขนาดนี้ พี่กรเดินมาหาผมแล้วบอกกับผมว่ารู้เรื่องทุกอย่างแล้วได้แต่บอกว่าสงสารผมเดี๋ยวถ้านายใหญ่กลับมาจะบอกให้ นายใหญ่ที่นี่สงสัยจะอายุกลางคนละมั้ง เพราะผมเองก็ไม่เคยเห็นได้แต่เดาว่าคงแก่แล้ว

"ดลจ๊ะ.." ผมหันไปตามแรงเรียกของหญิงสาวร่างบางที่ชื่อพี่วีนา

"ครับ"

" เดี๋ยวเอาเครื่องดื่มชุดนี้ไปส่งที่โต๊ะทางนั้นทีนะจ๊ะ" พี่วีณาพูดขึ้นพลางชี้นิ้วไปโต๊ะหนึ่งผมมองตามไปมีผู้ชายอยู่ประมาณ 3-4 คนแล้วมีน้องๆสวยๆนั่งอยู่ ผมพยักหน้ารับเอาเครื่องดื่มและเดินตรงไปที่โต๊ะนั้นทันที เสริฟอย่างสุภาพตามที่เขาสอนไว้ทุกอย่าง แต่พอแก้วสุดท้ายวางลง

หมับ!!!

ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะนั้นจับที่ข้อมือผม

" มานั่งด้วยกันก่อนสิน้องน่ารักๆแบบนี้พี่ทิพย์ไม่อั้นนะจะบอกให้" จบคำพูดประโยคนั้นผมได้แต่อ้าปากค้าง ไม่รู้แล้วว่าจะต้องทำยังไงต่อ หันไปซ้ายขวาเพื่อขอความช่วยเหลือก็เห็นพวกพี่ๆและเพื่อนๆกำลังขะมักเขม้นทำงานกันอยู่

"ป่ะปล่อยครับ" ผมพูดตะกุกตะกัก มืออีกข้างก็พยายามแกะมือของลูกค้าออก

" มีเล่นตัวด้วย บอกมาเลยดีกว่าว่าค่าตัวเราเท่าไหร่" พอจบประโยคผมหน้าเริ่มแดงร้อนผ่าวขึ้นทันทีด้วยความโกรธ ถึงผมจะดูลักษณะคล้ายผู้หญิงแต่ผมเป็นผู้ชายนะ จะทำยังไงดีนี่ก็ลูกค้า

"คุณทันครับ ปล่อยน้องเถอะครับน้องตกใจหมดแล้ว อย่าแหย่น้องเล่นแบบนี้สิครับน้องก็เพิ่งมาทำงานวันนี้วันแรกนะ" เหมือนเสียงสวรรค์มาโปรดผมหันไปมองก็เห็นพี่กรยืนพูดอย่างสุภาพ จนมือของคนคนนั้นค่อยๆคลายผมออก แต่สายตายังจ้องผมไม่หยุด พี่กรส่งซิกให้ผมออกไปก่อนผมก้มโค้งคำนับและรีบเดินออกไปทันที ใจเต้นตุ๊บๆต่อมๆเดินมาทางพี่วีณา พอแกเห็นก็ตกใจ

" โดนแต๊ะอั๋งหรอ ว่าแล้วไงไหนดูซิ"พูดพร้อมกับชะโงกหัวไปมอง "ไอ้คนนี้อีกละชอบจริงๆเลยพนักงานใหม่"

" พี่วีณารู้จักเขาด้วยหรอครับ"

" ใช่..นั้นชื่อทันเขาเป็นเพื่อนคุณมังกรแต่ก็เหมือนเป็นเพื่อนที่ไม่ได้สนิทอะไรมากหรอก ถ้ารอบหน้าเขามาเดี๋ยวพี่จะดูให้นะจ๊ะให้เราอยู่ห่างเขาที่สุดเลย ตาคนนี้อันตรายมองใครแล้วไม่เคยพลาด"

" น่ากลัวจังครับ" หน้าผมซีดผาด ผมต้องเจออะไรอย่างนี้อีกเยอะคิดแล้วมันก็น่าเศร้าใจจริงๆ

พนักงานหลายคนก็เริ่มที่จะรู้จักผมแล้ว ผมทำงานที่นี่มาวันที่ 2-3 วันที่ผ่านมาได้ทิปเกือบ 1,000 บาท ผมดีใจมากความหวังในการเรียนของผมมันเริ่มกลับมาอีกครั้ง ผมไม่คิดที่จะได้ค่าแรงหรอกครับเพราะผมรู้ตัวดีว่าผมมาทำงานใช้หนี้ แต่ทิปพวกนี้นี่แหละครับจะทำให้ผมสานฝันผมต่อไปได้

หมับ!!!! ฝ่ามือที่แข็งแรงของคนๆนึงได้ฉุดดึงผมลงไปนั่ง ด้วยความแรงของการดึงข้อมือ ผมเลยลงไปนั่งตักอย่างไม่ได้ตั้งใจ ความตกใจทำให้ผมหันหน้ารีบไปมองเจ้าของมือคนนั้นทันที

" คุณทัน" ผมเบิกตาโตทันที "ปล่อยผมครับผมจะต้องทำงานครับ" ผมบอกและลุกลี้ลุกลนที่จะขึ้นพยายามตื่นตัวเต็มที่แต่ด้วยแรงของผมมันก็มีน้อยเหลือเกิน ผมโดนร่างใหญ่กอดเอวไว้อย่างแน่นหนา มืออีกข้างหนึ่งก็คว้าแก้วเหล้าขึ้นมา

" ดื่มให้หมดถ้านายดื่มหมด 3 แก้วฉันจะปล่อยนายทันที และแถมเงินให้อีก 5'000" ให้ตายเถอะพูดมาได้ผมไม่เคยดื่มดื่มเป็นซะที่ไหนล่ะเหล้าเนี่ย แต่ถ้าผมไม่ดื่มผมก็คงลุกไม่ได้ ผมตัดสินใจฝากแก้วกระดกดื่มทันทีไม่ใช่เพราะเงินหลอกนะแต่ผมอยากลุกออกไปจากตรงนี้

"แอ๊กๆๆ" ด้วยความที่ผมไม่เคยกิน ผมถึงกับสำลักอย่างหนัก ทำให้คนที่อยู่ในโต๊ะหัวเราะชอบใจ

" ชื่ออะไรเราอ่ะ" คุณทันถามผมหน้าของเขาใกล้เข้ามาเรื่อยๆผมได้จะเบี่ยงหน้าหลบออก

" ผมชื่อภาดลครับ" พูดจบแก้วที่ 2 ก็ถูกยื่นมาทันที

" ผมไม่ทานแล้วได้ไหมครับผมไม่เคยทาน" ผมรู้ตัวทันทีเพราะหน้าผมมันเริ่มร้อนและการพูดของผมมันเริ่มช้าลงเรื่อยๆ

" บอกให้กินก็ต้องกินสิ แต่ถ้านายไม่กินฉันจะกินนาย" คำพูดนั้นทำให้ผมต้องรีบคว้าแก้วมากระดกอีกครั้ง

"แค๊กๆๆๆ" อาการสำหรับผมกลับมาอีกครั้ง ผมกำลังแย่ใครก็ได้ช่วยผมที

ความคิดเห็น