ชายหนุ่มเดินเข้ามาในวิหารสีทองสว่างโดยมีคู่สนทนานั่งหันหลังให้เขาอยู่หลังม่านบางๆสีขาวนั่น

เสียงตวาดของอีกคนทำให้ร่างสูงชะงักไป

เสียงที่เอ่ยเรียกชื่อของใครบางคนนั้นช่างเบาหวิวเหมือนมันจะกลืนไปกับความเงียบสงัด

ร่างสูงเดินออกไปจากวิหารของเทพอีกตนโดยปล่อยให้อโฟรดี้นั่งกำหมัดไว้ด้วยความเจ็บใจ

ณ โลกเบื้องล่างที่เคยสงบสุขมาเนินนานเเต่ในตอนนี้กลับลุกไหม้ไปด้วยสงครามที่เทพเป็นคนก่อ

เสียงกรีดร้องเลือดและการสูญเสียนั้นแพร่กระจายไปตั้งแต่วินาทีนั้น

และฝันร้ายก็ได้เริ่มต้นขึ้น..

ณ แดนท้องฟ้า

ทั้ง2รีบเข้าไปดูอาการของเทวดาหนุ่มที่สภาพสะบักสะบอมทั้งตัว

เด็กหนุ่มร่างเล็กบินออกไปเหลือแค่ทัตสึยะที่คอยดูอาการของคิโด

2,000ปีผ่านไปสงครามก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเผ่าอื่นๆก็เริ่มตอบโต้การก่อสงครามโดยการเข้าร่วมเพื่อให้เผ่าของตนเองอยู่รอด

ณ หมู่บ้านแดนเหนือเเห่งหนึ่ง

"ฆ่าพวกมันซะ!!..แล้วจับเด็กๆมา!นี่คือคำสั่งของท่านเทพ!!"

"อยู่ในนี้นะลูก!"

หญิงสาวว่าพลางดันตัวเด็กเข้าไปในตู้เก็บของเล็กๆ

"เดี๋ยวแม่กลับมา..ไม่ต้องกลัวนะลูก"

เธอพูดแบบนั้นทั้งๆที่น้ำเสียงสั่นครือและปิดประตูลงโดยเเง้มไว้นิดนึง

โครม!!

"ลูกแกอยู่ที่ไหน!!!"

"ชั้นไม่มีลูกจริงๆค่ะได้โปรดอย่---!!"

ฟึบ-

ศรีษะของหญิงสาวหลุดออกจากบ่าเลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นจนเลอะไปทั่วบริเวณใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เปื้อนไปด้วยเลือดของผู้เป็นแม่นั้นกำลังช๊อคกับภาพตรงหน้า

ผู้คนเหล่านั้นเดินออกไปจากบริเวณบ้านและทิ้งซากของหญิงสาวไว้ตรงนั้น

"เผาบ้านมันเลย.."

"ครับ!"

พรึ่บ!!

เปลวเพลิงสีแดงได้โอบล้อมบ้านทุกหลังเอาไว้โดยรอบเสียงกรีดร้องของเหล่าผู้คนที่ถูกเผาทั้งเป็นดั่งก้องอยู่ในหูของเด็กหนุ่ม

เเละทันใดนั้นที่เด็กน้อยหมดหวังเขาก็ได้พบความหวังใหม่...ที่ได้มอบชีวิตใหม่ให้เขา..

ปั่ง.....ตูมมมม!!!!

เสียงระเบิดดังไปทั่วบริเวณเปลวไฟที่พวยพุ่งออกมามันต่างไปจากเปลวไฟทั่วๆไปภายในนั้นมีร่างของชายหนุ่มคนนึงอยู่

"นี่แก..เผ่าอัคคีเหรอ!!?"

เขาชักดาบเล่มยาวออกมาโดยที่ดาบนั่นห่อหุ่มไปด้วยเปลวเพลิง

เด็กน้อยพยายามดันตัวลุกขึ้นเขาได้รับบาดเจ็บจากผลของระเบิดเมื่อกี้ทำให้บ้านถล่ม

ชายหนุ่มได้ยินเสียงของอีกคนทำให้หันกลับไปมอง

ทั้งคู่จ้องตากันสักพักในควารู้สึกของทั้ง2มันช่างเหมือนโชคชะตาที่ทำให้ทั้งคู่มาเจอกันในรูปแบบนี้

อีกฝั่งของหมู่บ้าน

เสียงฝีเท้าและเสียงลมหายใจถี่ระรัวบ่งบอกถึงความเหนื่อยหอบเป็นอย่างดี

ร่างเล็กรีบวิ่งออกมาจากหมู่บ้านเเห่งนั้นที่กำลังลุกเป็นไฟเขาหนีออกมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยตัวคนเดียว..

"หามันให้เจอ!มันต้องอยู่แถวนี้นั่นแหละ"

ร่างเล็กสั่นกลัวสุดชีวิตจนเท้าบางๆนั่นดันไปเหยียบกับกิ่งไม้เเห้ง

แกร็บ!!

"เห้ย!มันอยู่ตรงนั้น!!"

ร่างเล็กพยายามวิ่งหนีสุดชีวิตตอนนี้เขาหวาดกลัวเหลือเกินไม่อยากโดนจับ ไม่อยากกลับไป ไม่อยากตาย..

พลั่ก..ตุบ!!

รากไม้หนาที่ขว้างกั้นอยู่ในความมืดมิดทำให้คนตัวเล็กล้มขมำลงไปกองกับพื้น

"จับมันเอาไว้!!"

-------------------------------

9ปีผ่านไป..

ณ ชั้นใต้ดินของโบราณสถาน

ริมฝีปากบางเอ่ยออกมาในขณะที่ดวงตาสีน้ำตาลสวยกำลังจดจ้องท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย

ณ ตีนเขาโอลิมปัส

"เร่งมือเข้าสิวะหรือวันนี้อยากอดข้าว!"

เป้ง!!

เสียงของจอบกระทบกับเเร่ใต้ดินดังสะท้อนว้อนทั่วบริเวณเด็กหนุ่มเรือนผมสีฟ้าน้ำทะเลวัย20ปียกมือขึ้นปาดเหงื่อและมองไปยังท้องฟ้าที่มืดครึม

ณ แดนศักดิ์สิทธิ์

ชายหนุ่มร่างสูงเเสยะยิ้มและเอ่ยทักทายผู้มาเยือนใหม่แต่สีหน้าของอีกคนนั้นกลับเรียบนิ่งไม่ออกอาการอะไรใดๆทั้งสิ้น

"ทั้ง3นิ่งเงียบไปกับเสียงตวาดของร่างบางแต่มีแค่ฮิโรโตะที่ยังทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนอยู่คนเดียว

มือบางของไอโฟรดี้ยกขึ้นมากันตัวสึรุงิเพื่อปรามอีกฝ่ายที่ยังเด็กเจ้าตัวก็ได้แค่เเสดงสีหน้าไม่พอใจเงียบๆเท่านั้น

ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเอ่ยปากพูด

ร่างสูงเดินเข้าใกล้ๆอีกคนและเชยคางขึ้นเขาโน้มหน้าเข้าไปจดจ้องใบหน้าอันนิ่งเฉยของอีกคนสักพักก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

มือหนาเอื้อมไปลูบไล้เรือนผมนุ่มของอีกฝ่ายและยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม

ฟึบ!!

คมดาบขององค์จักรพรรดิตวัดมาขั้นกลางระหว่างทั้ง2ฮิโรโตะมองตาขวางใส่โนซากะทันทีที่ผละออกมา

ในระหว่างที่ร่างของเทพผู้งดงามกำลังจะจากไปอโฟรดี้หันกลับมามองหน้าฮิโรโตะอีกครั้ง

Zero-End