[มิสเทร-]

[มิสเทรเน่]

ร่างบางบนเตียงสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนเรียกหา...และเมื่อลืมตาก็พบกับเจ้าของน้ำเสียงอันอ่อนโยนนั้น

ทั้ง3ในชุดเครื่องแบบทหารเดินมาที่ห้องบัญชาการหลักที่มีจอโปรเจคเตอร์อันใหญ่ติดอยู่กลางห้อง

ภายในห้องก็พบกับหน่วยอื่นๆอีกประมาณ2-3หน่วยที่ประจำการที่นี่รวมถึงพวกเขาทั้ง9คนด้วย

เด็กคนนี้ชื่อมัทสึคาเซะ เทนมะเป็นทหารระยะกลางและก็เป็นรุ่นน้องของพวกผมด้วย^^แถมยังเก่งถึงขนาดได้ชื่อว่าเป็น"ยมทูต"เลยล่ะนะ

กาเซลล์ ทหารระยะกลางที่ถนัดในการใช้ปืนเป็นหลักความแม่นยำเป็นที่หนึ่งเสมอรวมถึงการคาดเขาตำเเหน่งของศัตรู..สมกับเป็น"เนตรสังหาร"จริงๆ

ซาคุมะ จิโร่ ทหารระยะกลางเหมือนกับ2คนนั้นแต่สมรรถภาพทางร่างกายเขาคงเหนือกว่ากาเซลล์แล้วก็เทนมะมากอยู่น่ะนะคำว่า"เพชรฆาตร"นี่เหมาะสมที่สุดแล้ว

คาเซมารุ อิจิโรตะ หัวหน้าทหารระยะกลางมีความเร็วและความคล่องตัวเป็นเลิศจึงได้ฉายาว่า"สายลมแห่งหายนะ"

คิริโนะ รันมารุ นายทหารระยะกลางและระยะไกลมือระเบิดมือฉมังเก่งกาจในด้านการวางระเบิดและแก้ระเบิดคิริโนะจึงโดนกองทัพเรียกว่า"เจ้าหญิงแห่งกับดัก"

มิโดริคาวะ ริวจิ กำลังทหารสนับสนุนเก่งเรื่องการรักษาและการวิ่งระยะไกล จนเป็นที่ยอมรับว่าเป็น"สุดยอดซัพพอร์ต"

อะฟุโระ เทรุมิ หรือที่ทุกๆคนรู้จักกันในนามอโฟรดี้ นายทหารฝีมือดีที่ถูกเกณฑ์เข้ามาในหน่วยของเราอย่างเข้มงวดที่สุดตอนนี้เขาอยู้ได้ทุกตำแหน่งเลยล่ะใครๆก็กล่าวขานว่าเขาคือ"นางฟ้าผู้ถล่มสวรรค์"

มิสเทรเน่ คาลุส นายทหารระยะประชิดีไม่ถนัดการใช้อาวุธนอกจากดาบสั้นประจำตัวและรองเท้ากับสนับมือแบบพิเศษของตน ศิลปะการต่อสู้นับว่าเก่งกาจที่สุดเลยทีเดียวจึงได้ขนานนามว่า"นางระบำเเห่งความตาย"

และผมเอนโด มาโมรุ ทหารระยะประชิดคนสุดท้ายในหน่วยผมถนัดการใข้อาวุธทุกชนิดและมีศิลปะการต่อสู้ติดตัวมาบ้างตัวผมมีพละกำลังมากกว่าคนปกติทั่วไปจึงถูกกล่าวว่าเขานั้นเป็น"องค์ราชินีสีเเดง"

พรึ่บ!!!!

จอโปรเจคเตอร์ฉายภาพของครูฝึกที่พวกเขาคุ้นเคยดี เพราะครูฝึกคนนี้ก็คือเพื่อนและรุ่นน้องของพวกเขานั่นเอง

เฟย์ รูน ทหารหัวกะทิที่ได้รับตำแหน่งครูฝึกของกองกำลังป้องกันตนเอง เขาเป็นทหารระยะไกลเเละเป็นสไนเปอร์มือหนึ่งแห่งกองทัพญี่ปุ่น เฟย์คือเพื่อนสนิทของเทนมะเพราะเคยได้เอนโดช่วยชีวิตไว้

น้ำเสียงอันหนักแน่นของ"หัวหน้าทหาร"ดังลั่นทั่วห้องบัญชาการ ทหารกว่า300นายยกมือขึ้นแนบกับศรีษะและทำความเคารพครูฝึกตามคำสั่ง

เมื่อได้ยินดังนั้นเอนโดก็ขบคิดขึ้นมาเพราะการที่นายหญิงของพวกเขาออกคำสั่งมาเองแบบนี้คงจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นจนไม่อาจบอกเบื้องบนได้แน่ๆ

นัยตาสีน้ำตาลสวยของหัวหน้าทหารเหลือบไปมองลูกทีมทุกๆคนที่ยืนประจำการที่หน่วยย่อยของตนด้วยความเป็นห่วงเต็มหัวใจแต่มันก็ถูกซ่อนเอาไว้ด้วยนัยตาที่เย็นชาและเยือกเย็นอยู่เสมอ

มือบางจับมือนายทหารร่าบางเรือนผมสีมรกตเเน่น มิสเทรเน่สัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่ส่งผ่านมา ถึงใบหน้าของหัวหน้าของพวกเขานั้นจะเย็นชาและไร้ความรู้สึกแค่ไหนตัวเขาก็รู้ดีกว่าใคร

ว่าเอนโด มาโมรุนั้นถึงจะเเข็งแกร่งแค่ไหนแต่จิตใจนั้นเปราะบางเกินไป

ทุกคนแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทางแต่สายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นนั้นมันจะยังไม่หายไปไหน

.. . .

อีกด้านนึง

หน่วย05.03-ทิศตะวันตก

[หัวหน้า!แย่แล้วครับ!!]

[ทหาร2นายจากแถวหลังบาดเจ็บสาหัสครับ!!"

ทุกคนรีบวิ่งกันจ้าละหวั่นออกมาแต่ใครจะไปรู้ว่ามีสไนเปอร์กว่า20คนกำลังเล็งกระบอกปืนมาหาพวกเขาตลอดเวลา!

[พวกมันรู้ตัวแล้วครับ]

[หึ..มันสายไปแล้ว!ยิงได้เลย!!!]

ปั่ง!..ปั่ง!ๆๆ--!

[อ๊ากกก!!]

ทหารส่วนใหญ่โดนกระสุนเข้าเต็มๆและล้มลงไปทันที!กาเซลล์และซาคุมะพยายามหาที่ซ่อนตัวและก็พากันไปหลบที่หลังหิน..แต่ทว่า!

ปั่ง!!

ร่างบางลมตัวลงพิงผนังหินอย่างเหนื่อยอ่อนริมฝีปากขบกันแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวด ตอนนี้สถานการณ์กำลังเข้าขั้นวิกฤต!!

[จะรีบส่งกำลังเสริมไป!!หน่วยสนับสนุนกำลังบึ่งไปช่วยแข็งใจไว้!]

เกร้งง

กระสุนอันหนาเปื้อนเลือดถูกมือบางควักออกมาจากปากแผลและโยนออกไปอย่างไม่ใยดีตามด้วยเสียงหอบหายใจของเจ้าของร่างที่กำลังฉีกเสื้อมาห้ามเลือดอยู่

ฐานบัญชาการ

ว่าแล้วร่างของครูฝึกตัวน้อยก็เดินออกไปจากห้องบัญชาการใหญ่...ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและกรุ่นโกรธ

ทิศเหนือ

. . .

To Be Continental

จบภาคปฐมบท