facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[09]- คนนอกสายตา

ชื่อตอน : [09]- คนนอกสายตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 479

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2563 08:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[09]- คนนอกสายตา
แบบอักษร

[09]- คนนอกสายตา

 

"อาจารย์จอดตรงนี้ได้ไหมคะ" ไอด้าบอกกับมาร์คัสเมื่อเขาขับรถพาเธอออกมาไกลจากรั้วมหาวิทยาลัยพอสมควร และเธอก็ดูจนแน่ใจแล้วว่าโดเรนโต้ไม่ได้ตามมา

 

"ตรงนี้เหรอ?" มาร์คัสแค่ชะลอความเร็วลง ยังไม่ได้จอดรถในทันที

 

"ค่ะ" ไอด้ายิ้มแห้งๆพยักหน้ารัวๆ

 

"ผมจอดไม่ได้หรอก"

 

"ทำไมคะ" ไอด้าเสียงขุ่นทำหน้างอแบบไม่พอใจ

 

"ฉันขอลงตรงนี้ค่ะ ส่วนเรื่องเลี้ยงขนมฉันขอเป็นวันอื่นวันนี้ฉันไม่สะดวกแล้ว" อธิบายยาวยืดเมื่อมาร์คัสยังไม่ยอมจอดให้เธอลง เธอผิดเองแหละที่ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเป็นคนกระโดดขึ้นรถเขามากับเอง เขาไม่ได้บังคับสักนิด

 

ตอนนี้รู้ตัวแล้วว่าคิดน้อยไปหน่อย เธอไม่น่าประชดคนใจร้ายคนเดียวด้วยวิธีนี้เลยจริงๆ อาจารย์มาร์คัสนี่ไว้ใจได้หรือเปล่าก็ไม่รู้

 

"คุณไว้ใจผมได้" ไอด้าถึงกับตาโตเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย อาจารย์มาร์คัสนี่พูดราวกับว่าหยั่งรู้ความคิดของเธองั้นแหละ

 

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ไว้ใจแต่ว่า..." แต่อะไรดีล่ะไอด้า คิดสิคิด

 

เออ!...ก็ไม่ไว้ใจนั่นแหละ แต่ไม่กล้าพูด

 

"คุณกำลังกลัว" มาร์คัสพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มีความอบอุ่นเจืออยู่ในน้ำเสียง

 

"ใช่ไหมครับ คุณนักศึกษา"

 

"ไอด้าค่ะ ฉันชื่อไอด้า" ทำไมเธอต้องแนะนำตัวเองกับเขาด้วยเนี่ย เธอต้องไม่ไว้ใจเขาสิถึงจะถูก

 

"ผมทราบ คุณไอลดา"

 

"....!" ไอด้าเงียบและมองหน้าเขาอย่างชั่งใจ เขาเป็นถึงอาจารย์คงไม่แปลกที่จะรู้ชื่อจริงของเธอ และเขาก็คงคิดทำอะไรบ้าๆกับเธอหรอกเพราะนั่นมันหมายถึงเขากำลังขุดหลุมฝังตัวเองอย่างแน่นอน

 

ก็ได้ เธอจะลองไว้ใจเขาดูสักครั้ง

 

"อยากไปไหนไหม หรือจะให้ไปส่งที่บ้าน" มาร์คัสถามเมื่อเห็นว่าไอด้ามีท่าทีอ่อนลง เขาสังเกตได้จากแววตาของเธอ

 

"กลับบ้านค่ะ" ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตอนนี้เธอถึงไว้ใจและยอมตกลงให้เขาไปส่งบ้านอย่างว่าง่าย ทั้งที่เมื่อหนึ่งนาทีก่อนเธอยังคิดว่าเขาไม่น่าไว้ใจอยู่เลย

 

อาจจะเป็นเพราะรวมๆแล้วเขาก็ดูภูมิฐาน ใจดี ไม่น่ามีพิษมีภัยแหละมั้ง

 

"ให้ผมจอดหน้าบ้านหรือเข้าไปส่งข้างใน" มาร์คัสชะลอความเร็วเมื่อขับรถมาถึงเขตรั้วบ้านของมาดามเอเลน่า กวาดสายตามองลอดรั้วเข้าไปข้างในก่อนที่จะหันมาถามคนข้างๆที่นั่งเงียบมาตลอดทาง

 

"ไหนๆก็มาส่งถึงบ้านแล้วนี่คะ ขับเข้าไปข้างในเลยก็ได้ค่ะ" ไอด้าปรายตามองคนขับ แล้วบอกออกไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่

 

ถึงจะเป็นคำพูดประชดประชันเล็กๆ แต่มาร์คัสก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อได้ยิน รถของเขาจอดรอหน้าประตูไม่นานนัก ประตูบานใหญ่ก็เลื่อนเปิดออกเมื่อคนที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูเห็นว่ามีไอด้านั่งอยู่ในรถด้วย

 

"อาจารย์จะเข้าไปในบ้านก่อนไหมคะ" ไอด้าชวนมาร์คัสเข้าไปพบย่าของเธอตามมารยาท

 

"เรียกผมว่ามาร์คก็ได้นะ เรียกอาจารย์ทุกคำมันดูเป็นทางการยังไงก็ไม่รู้" ถึงเขาจะชินกับคำว่าอาจารย์ที่นักศึกษาต่างพากันเรียกขาน แต่มาร์คัสอยากให้ไอด้าเรียกแทนตัวเขาด้วยชื่อเล่นมากกว่า มันดูเป็นกันเองดี

 

"แต่ไอด้าว่าเรียกอาจารย์ก็ดีอยู่แล้วค่ะ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น" พูดจบไอด้าเปิดประตูลงจากรถไป เลยไม่ทันได้เห็นตอนที่มาร์คัสยิ้มมุมปากพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเบาๆเพราะนึกขำตัวเองที่โดนเธอตอกหน้ากลับมาแบบนั้น

 

"คุณย่าขา ไอด้ากลับมาแล้วค่ะ" ไอด้าเรียกหาย่าด้วยน้ำเสียงสดใส ความรู้สึกขุ่นมัวในใจหายไปภายในพริบตาเมื่อฝ่าเท้าบางก้าวเข้ามาในบ้านที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

 

"ใครมาส่ง อลันไม่ได้ไปรับหรอกเหรอ" มาดามเอเลน่าเปลี่ยนจากการทักทายหลานสาวเหมือนทุกครั้งเป็นการตั้งคำถามแทนเมื่อเห็นว่ามีผู้ชายอีกคนเดินตามหลังไอด้ามาติดๆ

 

"อลันไม่รู้ติดธุระด่วนอะไรน่ะสิคะคุณย่า จะไม่มารับก็ไม่โทรบอกล่วงหน้า ไอด้าเลยต้องรบกวนให้อาจารย์เขามาส่งอ่ะค่ะ" บอกแค่ว่าอลันไม่มารับแต่ไอด้าไม่ได้บอกว่าน้องชายให้ใครอีกคนมารับเธอแทน ไม่อยากพูดถึง ไม่อยากเอ่ยชื่อ

 

"อาจารย์?" มาดามเอเลน่ามองหน้าผู้ชายที่ไอด้าเรียกว่าอาจารย์แล้วหันมาถามย้ำกับหลานสาว

 

"อ๋อ!...อาจารย์มาคัสค่ะคุณย่า" ไอด้าแนะนำมาร์คัสกับย่าของเธออย่างเป็นทางการ

 

มาดามเอเลน่าได้ฟังอย่างนั้นก็คลายกังวลลง แล้วหันไปยิ้มให้เมื่อมาร์คัสโค้งศรีษะลงเล็กน้อยเป็นการแนะนำตัวเอง

 

"ขอบใจนะที่อุตส่าห์มาส่งหลานฉัน ถ้าไม่รังเกียจก็อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิ"

 

"เอ่อ!..." มาร์คัสเองก็ทำตัวไม่ถูกเพราะตั้งใจว่ามาส่งไอด้าแล้วก็จะกลับเลย แต่ถ้าปฏิเสธคำเชิญก็คงจะดูไม่เหมาะ

 

"ไอด้าขอเปลี่ยนจากการเลี้ยงขนมเป็นอาหารเย็นแทนก็แล้วกันนะคะอาจารย์"

 

"อ่า...ครับ" รู้สึกโล่งอกที่ไอด้าพูดขึ้นมาแบบนั้น มาร์คัสจึงตอบตกลง ตอนแรกเขาคิดมากกลัวว่าเธอจะไม่โอเคถ้าเขาอยู่ทานข้าวด้วย

 

"อ้าว!...ดอม ไม่รู้เลยว่าเธอจะมา" ไอด้าหันขวับไปมองเจ้าของชื่อที่ย่าของเธอเรียกขาน หัวใจดวงน้อยที่พยายามเข้มแข็งกระตุกวูบเมื่อเห็นสายตาคมกริบจากอีกฝ่ายที่จงใจจ้องมองมาที่เธอ

 

"คุณย่าขา ไอด้าขอตัวขึ้นไปข้างบนแปปนึงนะคะ" ไอด้าหาทางเลี่ยงไปแบบแนบเนียน

 

"อาจารย์คุยกับคุณย่ารอไปก่อนนะคะ" บอกกับมาร์คัสพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานให้เขาอย่างตั้งใจให้ใครอีกคนเห็น แล้วหันตัวเดินออกไปโดยไม่มองหน้าโดเรนโต้แม้แต่นิดเดียว

 

ตอนเย็นบนโต๊ะอาหาร ไอด้าคุยกับมาร์คัสที่พึ่งรู้จักกันอย่างถูกคอราวกับคุ้นเคยมาเป็นสิบปี แต่กับคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เกิด เธอแค่ยิ้มให้แบบฝืนๆแทบนับครั้งได้

 

มาดามเอเลน่าก็ทำได้ได้แค่คอยสังเกตอาการของหลานสาวที่ทำตัวสนิทสนมกับคนคนหนึ่งและเว้นระยะห่างจากอีกคนอย่างตั้งใจ มันเกิดขึ้นกับหลานสาวของเธอกันแน่

 

"ขอบคุณสำหรับอาหารเย็นนะครับมาดาม อาหารอร่อยมากครับ"

 

"ฉันดีใจนะที่คุณชอบ แล้วก็ขอบใจมากที่อุตส่าห์มาส่งไอด้าถึงบ้าน"

 

"ด้วยความยินดีครับมาดาม รบกวนมาดามมานานแล้วผมขอตัวกลับเลยนะครับ ผมกลับก่อนนะไอด้า" มาร์คัสบอกก่อนที่จะลามาดามเอเลน่าและไอด้าแล้วกลับไป

 

"ดอม ไม่สบายหรือเปล่าวันนี้ดูแปลกๆไปนะ" มาดามเอเลน่าถามโดเรนโต้ที่ยืนทำหน้าเศร้าอยู่ด้านหลัง

 

"เปล่าคับ แค่เครียดเรื่องงานนิดหน่อย" ปากก็บอกว่าเครียดเรื่องงานแต่สายตาเขาทอดมองไปยังไอด้าอย่างคาดหวัง แต่ไอด้ากลับไม่ชายตามองเขาเลยแม้แต่น้อย เธอมองตามรถของมาร์คัสที่ขับออกไปจนพ้นประตูแล้วก็หันตัวเดินกลับเข้าบ้านไปอย่างเงียบๆ ไม่บอกลา ไม่ส่งเขาขึ้นรถเหมือนอย่างที่เคยทำ

 

หรือว่า...ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป?

 

...........................................

 

รอนานใช่ไหม? ขอโทษได้ไหมล่ะ?

 

ความคิดเห็น