ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) #ธัญท้าแต่งรอบที่1 เข้ามาอ่านมาติชมกันได้นะ เเล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ

ชื่อตอน : เจออีกเเล้ว

คำค้น : ธัญท้าแต่งรอบที่1

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 888

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2563 00:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจออีกเเล้ว
แบบอักษร

"ว่าไงสองคนนี้...ตกลงใครที่ลดค่าที่พักให้? น้องนัดรู้มั้ย? ใครก็ได้บอกหน่อยสิ" นธีกานต์ยังคงสงสัยอยู่

"โอ้ย...เดี๋ยวก็รู้เเล้วป่ะ อะไรจะอยาากรู้ขนาดนั้น" ครีมพูดพลางกินขนมปังมื้อเช้าไปด้วย

"ฮัลโหล...อ๋อมาถึงเเล้วเหรอคะ? จะให้ไปหาหรือจะมาหาล่ะ ฮ่าๆ...ดีๆขี้เกียจอยู่พอดีเลย" ฟ้าใสคุยโทรศัพท์กับใครสักคนอยู่

"สรุปน้องนัดรู้มั้ย? บอกพี่หน่อยสิ ไม่ต้องกลัวยัยพวกนี้หรอกถ้าบอกพี่ พี่จะปกป้องน้องเอง" ยังคงพยายามหาคำตอบ

"นัดก็อยากบอกพี่นะคะ...เเต่พี่ฟ้าเขา..." นัดหันไปมองฟ้าใสเเฟนของเธอที่หันมาส่ายหน้า ส่งสัญญาณว่าไม่ให้บอก

"โอเค...ไม่บอกก็ไม่บอก พี่ไม่อยากให้น้องมีปัญหากับเเฟน" คุณหมอหันไปย่นจมูกใส่เพื่อนสนิททั้งสองอย่างงอนๆ

"เเล้วนี่พ่อกับเเม่ไปไหนล่ะ?" ครีมถามขึ้น

"เห็นว่าจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นแล้วก็เลือกซื้อของที่ระลึกกัน ถ้าถามว่าทำไมไม่รอ....ก็น่าจะรู้คำตอบกันอยู่ในใจเเล้วนะ เเต่ละคนนอนกันอย่างกับถูกวางยาสลบ ฉันเลยบอกให้พวกท่านไปกันก่อนเลยไง"สีน้ำมองค้อนเหล่าเพื่อนๆที่นัดกันว่าจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นเเต่ไม่ตื่นกันสักคน

"ก็บรรยากาศมันน่านอนนี่หว่า" ครีมบอก

"อันนี้ฉันเห็นด้วยกับครีมมันว่ะ...โทษทีนอนเพลินไปหน่อย" ฟ้าใสยิ้มอ้อนๆ

"เก็บยิ้มนั้นไปยิ้มให้เเฟนแกคนเดียวเลย...เข้าพวกกันดีนักวันนี้ ไปยิ้มกันสองคนเลยไป...พี่ไม่ได้ว่าน้องนัดนะจ๊ะ" หันไปบอกเเฟนของเพื่อนด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม เเต่พอมองมาที่เพื่อนกลับงอนตุ็บป่อง

ไม่นานนักก็มีคนมากดกริ่งที่บ้านพัก

"มาเเล้วล่ะ..." ฟ้าใสบอกทุกคน

"ไปด้วยสิ ไปด้วย" ครีมวิ่งตามไปก่อนจะหยุดถามเพื่อนสาวที่มีท่าทีนิ่งเฉยว่าไม่ไปด้วยเหรอเพราะเมื่อกี้ยังอยากรู้อยู่เลย

"นี่ๆ...เเกไม่ออกไปด้วยเหรอ?"

"ไม่อ่ะ...ไม่รู้ว่าใครจะดีใจเพื่อ? ฉันไม่อยากเสียมารยาทหรอกเเต่...ก็ขอเสียหน่อยละกัน เเกก็รู้ว่าฉันเป็นโรคกระเพาะ...ฉันขอหาของกินอยู่ตรงนี้เเหละ" มือเรียวหยิบกล่องซีเรียลพร้อมเทใส่ชาม

"ตามใจนะ...งั้นฉันไปล่ะ"

"เดี๋ยวก็เห็นเองอ่ะเเหละ...เรื่องอะไรต้องออกไปรับ...ถ้าเกิดโดนยัยครีมหลอกให้คุยกับผู้ชายอีกล่ะ...เห้อ..."

"หวัดดีค่ะครู..."ครีมออกมาทักทายพร้อมไหว้เคารพ

"ครับ...." ชายหนุ่มรับไหว้

"เข้าไปนั่งในบ้านกันค่ะครู" ฟ้าใสพาครูที่สนิทไปในบ้านพัก

"เเล้ว...เอ่อ..." มองไปรอบๆ

"อ๋อหมอสีน้ำน่ะเหรอครู...เห็นว่าหาของกินอยู่...ครูกินไรยัง? ไปกินด้วยกันมั้ย?"

"เอ้อ...ผมกินมาเเล้วล่ะ"

"เอากาเเฟมั้ยคะครู?" นัดชวนคุยด้วย

"ใช่ๆเอากาแฟมั้ยคะ?" ครีมถามย้ำคำถามเดิม

"เอ่อ..."

"ถ้าครูเขาจะกิิน แกจะชงให้เหรอ? ว่าไงยัยครีม..." ฟ้าใสถามกวนๆ

"เปล่า...เเกก็รู้ใครชงอร่อย...คนชงอยู่ในครัวนู่นไง..." ครีมพูดเเล้วยิ้มร่า

"ความคิดเดียวกันนี่หว่า ฮ่าๆๆ ครูจะกินอะไรล่ะ? เดี๋ยวไอ่ฟ้าไปสั่งให้เองค่ะ" ฟ้าใสหันมาถาม

"ผมกินกาแฟอะไรก็ได้...เเต่ไม่เอาหวานนะ"

"ได้เลย...คิดว่าป่านนี้คุณหมอคงชงเสร็จพอดี..."

"คุยกันใหญ่เลยนะ...เห้อ...หรือเราจะอยู่ในครัวจนกว่าเขาจะกลับไปดี"

"หมอๆ" ฟ้าใสเรียกเสียงดัง

"ห๊ะ? อะไรอยู่ๆมาเรียกซะเต็มยศ?"

"ชงกาเเฟเสร็จยังขอเเก้วนึงดิ...เออ..เอาเเก้วที่อยู่ในมือนั่นเเหละ ยังไม่ได้กินช่ะ?"

"จ้ะ...ยังไม่ได้กิน...ทำไม...เเก้วอื่นไม่ได้รึไง? ทำไมต้องมาเเย่งของที่อยู่ในมือตลอด เดี๋ยวรินเเก้วใหม่ให้ก็ได้ที่จริงเเล้ว..."

"ฮ่าๆ ก็ได้เเย่งเเล้วมันรู้สึกดีอ่ะ...รู้ๆอยู่นี่ เคยเหรอ? เคยไม่ถูกฟ้าเเย่งเหรอ?"

"เห้อ...ไม่เคยอ่ะ"

"ใช่มะ...ฮ่าๆ งั้นเเก้วนี้้เราขอนะ จะเอาไปให้เเขก...มีหนมไรกินกับกาเเฟบ้างอ่ะ? เอาออกมาให้ด้วยนะคะคุณหมอขา" ยิ้มกวนประสาท

"เอ๊า...มืออีกข้างก็ว่างก็ถือไปเองสิ..." สีน้ำหน้าบึ้งอีกเเล้ว...ก็มันน่าหมั่นไส้ท่าทางกวนโอ๊ยของเพื่อนสนิทคนนี้จริงๆ

"ไม่ได้มือนี้ไว้จับมือเเเฟนสุดที่รัก...เคป่ะ?...เคนะ"

"จ้า..." ถอนหายใจ

"มาเเล้วครู กาเเฟอุ่นๆหอมๆ"

"ขอบใจนะ..." รับเเก้วกาเเฟมาดื่ม

"อร่อยมั้ยครู?... ถ้าอร่อยครูต้องขอบใจคนนู้น..." ชี้นิ้วไปยังทางที่เพื่อนเดินมา

"อ่ะนี่ขนม..." วางขนมลงอย่างเบามือเเต่ไม่ได้สนใจเเขก

"นี่ไงคนลดราคาให้...เเกอยากรู้นี่ใช่มั้ยล่ะคุณหมอ...."ฟ้าใสดึงมือของสีน้ำไว้เพราะรู้ว่าเพื่อนสนิทกำลังจะกลับเข้าไปในครัว

"เอ่อ...สะ...สวัสดีค่ะ" เมื่อหันไปสบตากับเเขกผู้มาเยือนเเล้วนี่เป็นคำเดียวที่นธีกานต์คิดออก หลังจากนั้นก็ได้เเต่หลบตาลงต่ำพร้อมยิ้มอ่อน

"หวัดดีครับ..." ตฤณยิ้มตอบ

"ได้เจอกันสักทีนะ...เห็นต่างคนต่างถามหากันอยู่" ฟ้าใสพูดออกมาห้วนๆ

ทั้งนธีกานต์เเละตฤณถึงกับอ้ำอึ้งทำตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าฟ้าใสจะพูดออกมาต่อหน้าทุกคนเเบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นต่างคนต่างไม่รู้ว่าอีกฝ่ายถามถึงกันผ่านฟ้าใส เพิ่งจะมารู้ก็วันนี้เเหละ

"เอ่อ...ก็...ก็เวลาที่คุยด้วย ฟ้าใสชอบพูดเรื่องครูให้ฉันฟังน่ะค่ะ...ฉันเลยถาม..."

"เอ้อ...ผะ..ผมก็เหมือนกัน..."

"ฮ่าๆ...ทำไมมือเย็นๆล่ะ...เราว่าเราไม่ได้เปิดเเอร์เเรงขนาดนั้น..." ฟ้าใสว่า

"ก็...ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันขี้หนาว...ไม่เร่งตรงไหน? นี่มันยี่สิบองศาเลยนี่...ถะ...ถ้าไม่มีอะไรฉันขอออกไปโทรหาพ่อกับเเม่เดี๋ยวได้มั้ย?"

"เอางั้นก็ได้..เชิญค้าบคุณเพื่อนหมอ..." ฟ้าใสปล่อยมือเพื่อนออก

นัดกับครีมได้เเต่สบตากันเเล้วนั่งเงียบๆ เพราะรู้สึกถึงรังสีความเย็นยะเยือกที่เเผ่ออกมาจากนธีกานต์ที่เริ่มรู้สึกอึดอัด นธีกานต์ไม่ใช่คนทีี่จะเฮฮากับคนที่ไม่สนิทเเละเธอต้องใช้เวลาในการปรับตัวเวลามีคนไม่สนิทมาอยู่ด้วยใกล้ๆ เเต่ฟ้าใสนั้นไม่ได้รู้อะไรข้อนี้เลย

"กินเลยครูไม่ต้องเกรงใจ...กาเเฟยังมีอีกเยอะ" ฟ้าใสยังอารมณ์ดีต่อไป

"เห้อ...อะไรเนี่ย...ขนาดมาเที่ยวเกาะก็มาเจอกันอีกเหรอ? อะไรจะหาเวลามาเที่ยวตรงกันขนาดนี้...เดี๋ยวนะ...คนลดราคา...งั้นครูตฤณก็เป็นหลานของเจ้าของที่นี่สิ!! เเล้วที่มาตรงกันได้ต้องเป็นเพราะยัยสองตัวนั้นเเน่ๆเลย! หนอย...นี่เราถูกหลอกอีกเเล้วเหรอเนี่ย...น่าอายชะมัดเลย..." คนที่ออกมาจากห้องรับเเขกได้ต้องมาพูดคนเดียวอยู่ข้างนอกตัวบ้านเพื่อระบายกับตัวเอง...เพราะจะพูดกับใครได้ล่ะ...มันไม่มีไง

"ขอบคุณที่ลดค่าที่นอนให้เรานะคะครู" ฟ้าใสยิ้มร่าเริง

"ไม่เป็นไร...เห็นว่าจะมาหลายคนไงผมเลยลดให้..." จิบกาเเฟไปด้วย แต่ตายังคงมองไปทางที่ใครบางคนหนีออกไปก่อนหน้านี้

"เดี๋ยวหนูจะรีวิวให้นะคะ...รับรองว่าลูกค้าต้องมาเข้าพักมากขึ้นเเน่นอน" ครีมยิ้มภูมิใจกับงานของตนที่เป็นที่ยอมรับในหมู่วัยรุ่น เธอมีคนติดตามเพจท่องเที่ยวอยู่มากมายเลยทีเดียว

"พ่อคะเเม่คะ...ตอนนี้อยู่ไหนกันเเล้วคะ?" โทรไปหาพ่อกับเเม่

"พ่อพาเเม่มาดูตลาดเเถวนี้น่ะ...คิดว่าถ้าซื้อของสดไปย่างกันเองน่าจะดีกว่า" มือนึงพ่อช่วยถือของเต็มไม้เต็มมืออยู่ มืออีกข้างถือมือถือให้ใกล้กับเเม่

"อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยลูก? เดี๋ยวเเม่จะได้หาให้" กำลังเลือกซื้ออาหารทะเลอย่างสบายอารมณ์

"อะไรก็ได้ค่ะ...งั้นเดินตลาดให้สนุกนะคะ...เดี๋ยวเจอกันค่ะ"

***

หลายปีก่อนหน้า

"เด็กๆ...วันนี้มีครูสอนคณิตศาสตร์คนใหม่มาสอนเราเเทนครูนะ...เพราะอีกไม่กี่วันครูจะลาคลอดเเล้ว...เพื่อความต่อเนื่องของการเรียน ครูอยากให้พวกเราได้เรียนกับครูคนอื่นไปก่อนระหว่างนี้นะ...เชิญค่ะ" ครูวันเพ็ญบอกก่อนจะออกจากห้องไป

ครูหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดี คิ้วเข้ม หุ่นดี(ในสายตาของเด็กนักเรียนสาวๆในห้องม.6/5หลายๆคนในตอนนั้น) เดินเข้ามาในห้อง การเเต่งตัวของเขาเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้วดูเเล้วบ่งบอกว่าต้องเป็นครูที่เจ้าระเบียบเเน่นอน ทำให้บรรยากาศในห้องดูน่าอึดอัดเพราะก่อนหน้านี้เด็กๆในห้องยังคุยกันเล่นกันเสียงดัง เเต่พอเขาเข้ามาทุกคนก็พร้อมใจกันเงียบเพื่อให้ความสนใจกับครูคนใหม่

"นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ..." นธีกานต์ผู้เป็นหัวหน้าห้องบอกเพื่อนๆให้ทำความเคารพครูคนใหม่

"สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีครับ"

เหล่านักเรียนในห้องทำความเคารพคุณครูคนใหม่ เขาหันมองกวาดตาไปรอบๆห้องเรียน ก่อนจะหยิบชอล์กขึ้นมาเเล้วเขียนตัวหนังสือตัวใหญ่บนกระดานดำ ว่า...

"ตฤณ วรเวศน์ธาตรี...ผมจะมาสอนวิชาคณิตศาสตร์เเทนครูวันเพ็ญในวันนี้เป็นวันเเรก...มีอะไรก็ยกมือถามกันได้...เเต่มีกฎว่าเวลาเรียนคือต้องเรียนนะ ไม่ใช่เเอบคุยเเอบเล่นกันในห้อง...เวลาให้ตอบก็ตอบ...ช่วยๆกันตอบก็ได้....ผมยินดีที่ได้รู้จักทุกคน...เเละหวังว่าเราทุกคนจะเป็นเด็กดีตั้งใจเรียนให้สมกับที่เป็นห้องท็อป เเละให้สมกับที่ครูวันเพ็ญเขาได้ชื่นชมพวกคุณให้ผมฟังมานะ...ก่อนอื่นผมอยากจะสร้างกลุ่มไว้คุยงานกันภายในห้องของรายวิชานี้...หัวหน้าห้อง...มีFacebookมั้ย ผมอยากให้แอดมาเเล้วสร้างกลุ่มดึงเพื่อนในห้องเข้ามา..."

"เอ่อ..ให้เพื่อนคนอื่นทำดีกว่าค่ะ...ฉันสร้างกลุ่มไม่เป็น" นธีกานต์บอกให้เพื่อนคนอื่นที่สร้างกลุ่มเป็นไปทำเเทน

"เสียดายวันนี้โมมันไม่มา...ที่จริงจะได้ให้ทำให้" ฟ้าใสพูด

"ก็โมไม่สบายนี่...อีกอย่างคราวหน้าสงสัยเราต้องหัดสร้างกลุ่มให้เป็นเเล้วสิ...หลายงานก็ต้องสร้างกลุ่มนี่..." สีน้ำพูดกับเพื่อนสนิท

.

.

.

"สำหรับวันนี้ก็พอเเค่นี้...วันนี้ผมให้เลิกก่อนเวลาสิบนาที จะได้เตรียมตัวไปพักเที่ยงกัน...ใครมีอะไรสงสัยมั้ย?" หันหน้ามาถามนักเรียน

"..." ไม่มีใครกล้าถามอะไร

"เดี๋ยวมีงานอะไรเพิ่มเติม หรือมีไฟล์งานอะไรผมจะอัพเดทในกลุ่มนะ..วันนี้ขอบใจมากที่ให้ความร่วมมือกันเป็นอย่างดี"

"นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ" หัวหน้าห้องที่ยังจดการบ้านไม่เสร็จต้องบอกเพื่อนๆให้ทำความเคารพก่อน

"ขอบคุณค่ะ/ขอบคุณครับ"

"ออกจากห้องได้ตอนหมดคาบนะ...ห้ามไปโรงอาหารก่อนเวลาพักเที่ยงด้วย" ครูหนุ่มมองเด็กในห้องด้วยสายตาคมเข้มนั้น

"ค่ะ/ครับ" ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง

"เเกๆ...ครูคณิตคนใหม่นี่หล่อเนอะ..." ครีมพูดขึ้น

"ขี้เก๊กไปหน่อย...เเต่สอนดี" ฟ้าใสว่า

"นั่นครูนะน่ะ..." สีน้ำยังคงจดการบ้านต่อ

"เฮ้ยไอ่ท่านหัวหน้าห้อง...ยังจดไม่เสร็จเหรอ?" ฟ้าใสชะเง้อหน้าเข้ามาดูในสมุด

"ใช่สิ...ครูเขียนไวมาก...เเถมเขียนในกระดานดำอีก ลายมือครูดูไม่ค่อยออกอ่ะ..."

"ฮ่าๆ ฉันว่าจะเขียนในไวท์บอร์ดหรือกระดานดำมันก็เหมือนกันเเหละ....เเต่รู้มั้ยทำไมเราเสร็จเร็ว...เราถ่ายโจทย์ไว้เเล้วเห็นมั้ยล่ะ(โชว์รูปให้ดู) สมัยนี้เขาต้องทำเเบบนี้...มัวเเต่นั่งจดเมื่อไหร่จะได้ไปกินข้าว นี่หิวเเล้วนะเนี่ย...เเต่จะว่าไปลายมือครูตฤณก็...ฮ่าๆ...ดูยากจริงๆอ่ะ" ฟ้าใสว่าพลางซูมรูปโจทย์ดู

"เฮ้ยเเต่ฉันว่านะไวท์บอร์ดมันเขียนลื่นกว่าน่าจะเขียนง่ายกว่ารึเปล่า? บางทีลายมือครูเขาอาจจะดีก็ได้..." ครีมพูดเเล้วจินตนาการถึงตอนที่ครูกำลังเขียน

"จะโทษกระดานดำว่างั้น?...เห็นคนหล่อไม่ได้เลย.." ฟ้าใสส่ายหน้าเบื่อหน่ายที่ครีมเป็นคนชอบคนหล่อ

"จดเสร็จเเล้ว...ไปกินข้าวเที่ยงกันเถอะ ในฐานะที่ฟ้าใสถ่ายโจทย์ไว้ก็ช่วยส่งโจทย์ให้โมด้วยนะ...เพื่อนจะได้มีงานส่ง" สีน้ำเก็บสมุดกับหนังสือไว้ใต้โต๊ะ

"จ้าๆ...ไปๆ...วันนี้หิวมาก...ไม่ทันซื้อไก่ทอดหน้าโรงเรียน..อดกินข้าวเช้าเลย เที่ยงนี้เลยยิ่งหิวเข้าไปใหญ่" ฟ้าใสบ่น

"กินไรกันดี?" สีน้ำเป็นคนถามเพื่อนก่อนเสมอ

"อยากกินยำมาม่า" ครีมพูด

"อยากกินราดหน้า..." ฟ้าใสพูด

"งั้นเเยกกันไปซื้อ..วันนี้เราอยากกินข้าวผัด เเล้วเดี๋ยวมาเจอกันที่โต๊ะ" สีน้ำบอก

"งือไม่เอา...เราอยากกินราดหน้า...เเล้วเราก็ไม่อยากไปซื้อคนเดียวด้วย...ท่านหัวหน้าไปซื้อเป็นเพื่อนหน่อย" ส่งสายตาออดอ้อน

"ก็ร้านมันอยู่ใกล้กัน...เเยกกันนิดเดียวมันไม่เป็นไรหรอกน่า..." สีน้ำไม่มองตาเพื่อน

"เเต่เค้าไม่อยากไปเข้าเเถวคนเดียวอ่ะ...นะไปซื้อเป็นเพื่อนหน่อย...นะๆๆน๊าาาา" เข้าอ้อนระยะประชิด

"อ่ะๆ..ก็ได้ก็ได้..เซ้าซี้จัง" สุดท้ายเเพ้ลูกอ้อน

"อ้าว!สีน้ำไหงได้ราดหน้ามากับเค้าด้วยล่ะ...ไหนว่าจะกินข้าวผัด?"ครีมถาม

"ก็ดูเจ้าตัวนี้สิ..."นธีกานต์หันไปมองค้อนฟ้าใสที่นั่งยิ้มอารมณ์ดีเเละกินอย่างอร่อยอยู่

"ช่วยไม่ได้นี่น่า...ก็เราอยากมีเพื่อนกินราดหน้าด้วยนี่...แต่ราดหน้าก็อร่อยใช่มั้้ยล่ะ? น่าๆเดี๋ยววันอื่นก็ไปกินข้าวผัดด้วยกันไง" ฟ้าใสยิ้มแฉ่ง

"จ้ะ..." สีน้ำมองบนใส่เพื่อนจอมตื้อเเล้วยิ้มออกมาอย่างหมั่นไส้เพราะไม่ได้โกรธจริงจังอะไร

.

.

.

ปัจจุบัน

"ไม่เจอกันตั้งนาน...อยู่ๆมาเจอติดๆกันเเบบนี้...ฉันไม่ไหวจริงๆ...เเถมเขาก็สนิทกับครีมกับฟ้าใส...ไม่ได้สนิทกับเราสักหน่อย...ถึงนั่งอยู่ตรงนั้นก็ไม่รู้จะคุยอะไรอยู่ดี...วันนั้น...เขา...จะจำเราได้มั้ยนะ?!ไม่หรอกมั้ง...เขาไม่เคยจำชื่อใครได้นี่...จริงมั้ยล่ะ...เห้อ..."

"ห๊ะ! ครูเจอยัยหมอที่โรงบาลด้วยเหรอ? ไม่เห็นสีน้ำมันบอกเลย" ฟ้าใสว่า

"ไม่เเน่ผมอาจจำคนผิดก็ได้..."

"ชื่อหมออะไรคะ?"

"เเพทย์หญิงนธีกานต์ พิทักษ์พล" ครูตฤณพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ใช่หมอมันล่ะ...เเต่วันๆมันเจอคนเยอะบางทีมันอาจเบลอๆเเล้วจำครูไม่ได้ก็ได้...เอาจริงๆนะครูบางทีมันยังต้องนึกเลยว่าเพื่อนมันชื่ออะไร...ฟ้าโดนมาเเล้ว...วันไหนที่มันเบลอๆมันจะอ๊องไปเลยอ่ะ"

"นินทาเพื่อนระวังนะ ระวังยัยหมอมันได้ยิน..." ครีมหันซ้ายหันขวาดูต้นทาง

"นัดไม่เกี่ยวนะคะ...เรื่องนี้พี่ๆคุยกันเอง...นััดไม่รู้เรื่อง..." นัดทำเป็นไม่ได้ยิน

"คุยกันสนุกเลยนะ..." คนถูกนินทาเดินเข้ามาโดยที่ไม่รู้เรื่องเลยว่าเขากำลังพูดถึงตัวเอง

"ไปนานเลยนะ...แฟนโทรมาเหรอยะ?" ครีมเเกล้งหยอก

"ไปคุยกับพ่อแม่มา...ฟงเเฟนที่ไหน?...ถ้าใครจะมีเเฟนก็เห็นเเต่คู่นี้เเหละ" หันมองฟ้าใสกับนัดที่นั่งชิดติดกันตลอดเวลาเหมือนปาท่องโก๋

"พ่อกับเเม่ซื้อของทะเลมาย่าง..เดี๋ยวจะได้กินด้วยกันไง...ยังไงก็เชิญครูด้วยนะคะ.." พูดกับเขาเเต่ไม่ได้จ้องเขาเลย

'กริ๊ง----' เสียงโทรศัพท์เข้า

"เเฟนเหรอจ๊ะ?" ครีมยังไม่เลิกเล่น

"ไม่ใช่เเฟน...ที่โรงพยาบาลโทรมา...ขอตัวเดี๋ยวละกัน" เเยกตัวออกไป

"เป็นหมอนี่ยุ่งจริงๆเนอะ...วันหยุดก็ไม่ได้หยุด...ขนาดมาเที่ยวยังมีสายที่ทำงานโทรมาตลอด...ถ้าเขาตามกลับก็ต้องกลับ"นัดพูดขึ้น

"จริง...นานๆทีได้เที่ยวกันเเต่งานก็ยังมาเเทรกตลอด...เเล้วครูล่ะ..ตอนนี้ครูเป็นผอ.แล้วนี่นา" ฟ้าใสหันไปถาม

"ก็ถ้างานมันจำเป็นต้องไปทำจริงๆก็เลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน...เราเองก็เป็นครูกันอยู่น่าจะเข้าใจผมนะฟ้าใส...นัด"

"เข้าใจค่ะครู"นัดตอบ

ถึงตอนพ่อเเม่กลับมาปิ้งย่างอาหารทะเลกินกันที่ลานว่างของบ้านพัก ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย มีเเต่นธีกานต์ที่เสนอตัวเป็นคนย่างอาหารทะเลให้คนอื่น

"เฮ้ยเเกไม่มากินด้วยกันล่ะ ย่างพอเเล้วล่ะมั้ง"ฟ้าใสโบกมือชวน

"นั่นสิลูกเเม่ก็ว่างั้นนะ"

"ทุกคนกินกันเถอะค่ะ...สีน้ำไม่ค่อยหิว...อีกอย่างมันยังไม่ตรงเวลาที่สีน้ำจะกิน...เดี๋ยวผิดเวลาจะปวดท้องเอาอีก"

"เอ้องั้นเดี๋ยวพ่อไปช่วยย่างดีกว่า..."

"ครูตฤณกินเยอะๆนะจ๊ะ แม่ซื้อมาเยอะมากเลย เด็กๆกินกันให้เต็มที่นะลูกนะ" คุณเเพรไหมตักอาหารให้ทุกๆคนชิมด้วยความเอ็นดู

"ขอบคุณครับ"

"ขอบคุณค่ะเเม่"

ความคิดเห็น