ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) #ธัญท้าแต่งรอบที่1 เข้ามาอ่านมาติชมกันได้นะ เเล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ

ไปเที่ยวกันเถอะ

ชื่อตอน : ไปเที่ยวกันเถอะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2563 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไปเที่ยวกันเถอะ
แบบอักษร

วันนี้ทำงานเสร็จแล้วคุณหมอคนสวยได้เข้ามานั่งพักผ่อนในห้องพักแพทย์ที่จัดไว้ให้ ร่างสวยเอนตัวลงนอนกับโซฟาอย่างสบายใจเเละเริ่มจะสบายเกินไปจนง่วงนอน ด้วยอากาศที่เย็นกำลังพอดี กับผ้าห่มผืนโปรดที่คลุมมิดตัวนั้นเองทำให้ดวงตากลมโตเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆในเวลาต่อมา

เพราะงานที่เจอมาเมื่อวานรวมกับหลายๆวันที่ผ่านมาก็หนักเอาเรื่องเลยทำให้ร่างกายบังคับให้หลับเองโดยอัตโนมัติเมื่อมีโอกาส

"วันนี้งานเสร็จไว เลยแอบมานอนเล่นตรงนี้หรอ?" คุณหมออีกคนพูดขึ้น

"อ้าวพี่การ์ตูน...ว่างแล้วหรอคะเนี่ย? หรือว่ามีอะไรให้สีน้ำช่วย?!" ลืมตาขึ้นมาอย่างเร็ว

"ก็พักเที่ยงแล้ว...วันนี้คนไข้น้อยด้วยเลยว่างละจ้ะ...เมื่อวานได้ข่าวทำงานหัวฟูเลยนี่เรา...ใครจะกล้ากวนต่อ...จะหลับก็กลับเถอะ" นั่งลงใกล้ๆ

"พี่กุ้งบอกพี่เหรอคะ? จริงๆก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะพี่....แหะๆ...เมื่อวานแค่คนมาเยอะ พอดีเป็นวันที่มีเคสฉุกเฉินหลายเคสเข้ามาด้วย...เราก็รู้กันว่าใครว่างต้องช่วยกันก่อน โรงพยาบาลอำเภอมีหมอกับเจ้าหน้าที่น้อย ถ้าไม่ช่วยกันคนไข้ก็จะแย่เอา"

"เข้าเวรดึกมาหลายคืนแล้วสิสีน้ำ...ตานี่เป็นน้องหมีแพนด้าเลย"

"อืม...ก็ธรรมดาค่ะรู้ๆกันอยู่คนเข้าเวรทั้งวันต้องเป็น...ดีนะยังเป็นแค่น้อง...ไม่ใช่แม่แพนด้าอ่ะพี่..."

"ฮ่าๆๆ...เรานี่ยังอารมณ์ดีได้อีกนะ...วันนี้ถึงคราวพี่แลกเวรคืนให้บ้างเเล้ว...สองสามวันนี้ก็พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ ขอบใจมากที่เเลกเวรให้พี่ตั้งหลายวัน" ตบบ่าเบาๆ

"ช่วยๆกันค่ะพี่...งั้น...วันนี้สีน้ำกลับเลยนะคะ...เผื่อได้กลับบ้านสักหน่อย" เก็บของเตรียมพร้อมออกไปจากห้อง และแน่นอนว่าไม่ลืมเอาผ้าห่มผืนโปรดไปด้วย

"งั้นขับรถกลับบ้านดีๆล่ะ พี่ฝากสวัสดีคุณพ่อคุณแม่ด้วย...เอ้อเดี๋ยว...สีน้ำ"

"มีอะไรเหรอคะ?"

"พี่ไปไชยามาซื้อไข่เค็มมาฝากด้วย...อยู่ที่หลังรถอ่ะอย่าลืมเอาไปด้วยขากลับ หมดนั่นเลยนะพี่ให้หมดเลย เพราะพี่เก็บของตัวเองไว้ที่บ้านเเล้ว"

"ขอบคุณค่ะ...เย็นนี้มีของกินเเล้วสิ..."

พอไปถึงรถกระบะของหมอการ์ตูนก็เห็นกล่องไข่เค็มอยู่ท้ายกระบะหกกล่อง...จะขนยังไงล่ะทีนี้มันไม่มีเชือกมัด

"เราก็คิดว่าพี่ให้กล่องสองกล่อง....งั้นขนทีละนิดละกัน"

เมื่อเก็บของเข้ารถเก๋งลูกรักเสร็จ นธีกานต์ก็รีบขึ้นรถเพื่อกลับบ้านทันที เเต่มีสายโทรเข้ามาเสียก่อนจึงต้องจอดรถแล้วคุยให้เสร็จ

"สวัสดีค่ะ นธีกานต์พูดค่ะ" เห็นเบอร์แปลกโทรเข้ามา

"สวัสดีค่ะ...ไม่ทราบว่าชาบูที่สั่งไว้จะให้ไปส่งที่ไหนคะ?" คนที่โทรเข้ามาพูดขึ้น

"ขอโทษนะคะ...คือฉันยังไม่ได้โทรสั่งชาบูค่ะ...นี่ใครคะ?!" น้ำเสียงจริงจังเพราะรู้ว่าโดนอำเล่นเเน่นอน

"ฮ่ะๆ นี่เพื่อนเองไง...ฉันครีมไงแก เเหมทำเสียงจริงจังไปได้"

"เอ๊า!! เเล้วนี่เบอร์ใครอ่ะ? อย่าบอกว่าเปลี่ยนเบอร์อีกเเล้วนะ!"

"ใช่ฉันเพิ่งเปลี่ยนเบอร์ใหม่มา...นี่เบอร์มงคลนะเนี่ย...เขาว่าใครเป็นเจ้าของคู่ครองจะมาเร็ว"

"ฟังจากเสียงดูมีความสุขเนอะ..."

"แน่นอนสิยะ...เปลี่ยนแล้วจะได้เลิกโสดสักที"

"ไม่อยากโสดเป็นเพื่อนกันก่อนเหรอคะ?"

"ไม่เอาอ่ะ...ใครจะอยาก...อีกอย่างแกโสดมาตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้เลยนี่"

"แหม...ก็ไม่นานเท่าไหร่หรอก...ยี่สิบสามปลายๆเอง"

"แกไม่ซีเรียสอะไรนี่...แต่ฉันซี...จะว่าไปเเล้วอะไรซีๆนะ...เอ๊ะ..." คิดทบทวนทำให้เงียบไปสักพัก

"ตกลงว่าไง? ซีอะไร?"

"นี่ฉันต้องมีธุระถึงจะโทรหาเเกได้เหรอ? เริ่มน้อยใจละนะเว้ย..." เสียงดูหงอยๆ

"หืม...ไม่ต้องมาทำเป็นน้อยใจ..เวลาฉันโทรไปเเกเคยได้รับมั้ยล่ะ..."

"ก็คนมันไม่ว่างนี่หว่า...เขียนบล็อกท่องเที่ยวอ่ะก็ยุ่งๆหน่อยป๊ะ..."

"ทำงานตรวจคนไข้ทุกวันไม่เว้นวันหยุด...มันก็จะยุ่งๆหน่อยเหมือนกันค่ะ" ย้อนคำพูดกลับ

"เเต่ยัยฟ้าใสมันโทรหาเเกติดบ่อยใช่รึเปล่าล่ะ? บางทีเยอะกว่าเเกคุยกับที่บ้านอีกป่าววะ?"

"ก็เค้าเล่นยิงสายมาตลอดที่เค้าว่างไง....พอตรงกับที่ว่างฉันเลยโทรกลับ...แล้วเมื่อกี้ลืมเเล้วเหรอ? อะไรซีๆนะ?" เตือนความจำเพื่อน

"อ้อใช่...เกือบลืม...คือสองสามวันนี้แกว่างใช่ป่ะ...แล้วเหมือนเเกก็เปรยๆว่าจะกลับบ้าน...ฉันเลยอยากชวนไปเที่ยวด้วยกันหน่อย...เเค่วันเดียว..."

"เอาจริงๆพอว่างฉันอยากจะกลับไปใช้เวลาที่บ้านมากกว่า....แกเข้าใจใช่มั้ย เพราะว่าฉันไม่ค่อยได้กลับบ้าน..."

"เฮ้ยฉันรู้...แต่ว่า...นานๆทีจะได้ไปเที่ยวนะเว้ย..."

"เเล้วจะไปเที่ยวที่ไหน?"

"ก็นี่ไง....โอ้ ทะเล แสนงาม...เเสนง๊าม แสนงาม ฟ้าสีครามสดใส สดใส๊ สดใส มองเห็นเรือใบ เรือใบ๊ เรือใบ อยู่ในท้องทะเล ทะเล๊ ทะเล..."

"..."

"นี่ก็ฟังจนจบนะ....ปล่อยให้ฉันร้องอยู่ได้อ่ะ ไม่ห้ามกันเลย"

"อ้าว! ก็คิดว่าอยากร้องไง...."

"ตกลงว่าไงล่ะ? จะไปได้มั้ย ทะเล..."

"ก็ไปได้...ฉันว่างแล้วนี่...แต่ขอกลับไปถึงบ้านก่อนแล้วค่อยไปวันที่สองได้มั้ย?"

"ก็ได้...ตามนั้น...ฉันให้เเกเลือกที่ด้วยอ่ะ....อยากไปเกาะไหน? หรือหาดไหน? ตามใจเเก..."

"ไม่เป็นไรแกเลือกเลย...ฉันรู้ว่าแกไปทำงานด้วยเหมือนกัน...จะไปเก็บภาพชายหาดสวยๆก็บอกมาตรงๆเถอะ"

"เกลียดคนรู้ทัน....แต่ก็ถือว่าไปเที่ยวด้วยไง เปลี่ยนบรรยากาศ แกไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนนานแล้วนี่"

"ก็ขอบใจที่ชวน...แล้วมีใครไปบ้างล่ะ? ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าแกชวนฉันแค่คนเดียว..."

"ก็มียัยฟ้าใสกับน้องนัด..."

"แน่ใจว่ามีแค่นี้?"ถามย้ำ

"ก็ใช่สิจะมีใครอีกล่ะ....ฉันไม่ใช่คนที่ชอบจับคู่ให้เพื่อนสักหน่อย...แกก็รู้ใช่ป่ะ...ขนาดฉันเองตอนนี้ยังโสดเลยแก" ครีมยอมเล่นตัวเอง

"จะให้ฉันเชื่อจริงๆว่างั้นสิ...รอบก่อนที่พาเพื่อนของแฟนมาแนะนำฉันยังจำได้อยู่เลย..."

"ก็ฉันหวังดีไหม? เห็นโปรไฟล์ดีๆก็เลยเอามาให้เลือก....แกจะอยู่บนคานอีกนานแค่ไหนกัน? แฟนก็ต้องมีตอนที่ยังสวยๆนี่แหละ ถ้ามัวเเต่ทำงานงกๆจนหน้าเหี่ยวแล้วต่อไปจะมีใครมาชอบเเก..."

"ก็ขอบใจที่อุตส่าห์หาคนมาให้....แต่แกก็รู้ว่าฉันไม่ใช่จะคบใครก็ได้ง่ายๆ....แล้วก็ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนจะมาชอบคนอย่างฉันหรือเปล่า? ฉันต้องทำงานแน่นอนว่ามันเกือบทั้งวันหรือบางวันก็ไม่ได้กลับบ้านเลยด้วยซ้ำ....ฉันไม่มีเวลาจะได้ดูแลเอาใจใส่ใครแม้กระทั่งคนในครอบครัวที่ฉันรักมากที่สุด....ผู้ชายจะชอบผู้หญิงที่ไม่มีเวลาให้ ไม่ได้มานั่งเอาใจเขา....ไม่มาทำให้เขามีความสุข....แล้วก็เห็นว่างานสำคัญอย่างฉันหรอ?"

"โอ๊ยแก...เอาจริงๆมันก็มีนะคนที่สนใจแก...แต่เพราะแกเป็นคนจริงจังและดูเข้าถึงยากเนี่ยแหละเขาก็เลยไม่กล้าเข้ามาจีบ...ตั้งแต่ม. ปลายก็มีคนมาถามฉันเรื่องของแกตั้งหลายคน...ทุกคนดูก็กล้าๆกลัวๆไม่กล้าเข้าไปคุยกับแกเอง...แถมเพราะฉันบอกแก แกก็บอกว่าแกไม่อยากรู้อีกอะ...ฉันล่ะสงสารเพื่อนพวกนั้นเลย...ที่จริงแกน่าจะมีแฟนก่อนเพื่อนในกลุ่มทุกคนซะอีกแต่แกไม่เอาเองไง..."

"ก็..."

"ไม่ต้องมาก็เลย...ฉันสิอยากมีคนมาชอบแทบตาย...แต่ก็ดันไม่มีอีก...พอมีมันก็ดันไม่สนใจฉันก็ถือว่ามันเป็นแฟนฉันแล้ว...ไม่ต้องใส่ใจอย่างนั้นหรอ?"

"แล้วโต้งล่ะ...ที่เรียนห้องเดียวกัน ที่ชอบจีบแกประจำ...แกก็ไม่สนใจเขาเหมือนกันถูกไหม?..."

"ไม่เหมือนกันสักหน่อย..."

"ก็ขนาดเขาเปิดตัวเต็มที่แล้ว...เดินหน้าจีบแกตั้งแต่ม.สี่แกยังไม่อะไรเลย...เพราะคนไม่ใช่คือไม่ใช่ถูกมั้ย?... ฉันก็เหมือนกัน ถ้าฉันไม่ชอบ ถึงจะมีprofileดีเเค่ไหนแต่เขาไม่ใช่สำหรับฉัน ฉันไม่ใช่สำหรับเขา...มันก็ไปด้วยกันไม่ได้"

"เเต่ไอ้โต้งมันทำเกินไปตั้งเเต่ยังไม่ได้เป็นเเฟนไง...ขนาดฐานะเพื่อนมันยังผิดเลยป่ะ?!"

"ก็เกินไปจริงๆ...อันนี้ฉันเข้าใจ...ถึงขั้นแฮกรหัส facebook ของแกได้...มันล้ำเส้นเกิน...เป็นฉัน ฉันก็ไม่โอเค"

"ใช่มั้ยล่ะ...มันสอบตกตั้งแต่ยังไม่เริ่มนี่นา..." ครีมหัวเสียเมื่อคิดถึงตอนนั้น

"ถึงฉันจะช่วยเอาเรื่องที่เขาอยากพูดกับแกมาพูดด้วยเพราะถือว่าฉันรับปากมา...แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะให้แกตกลงปลงใจจะเป็นแฟนเขานะ...เพราะงั้นเเกก็ต้องเข้าใจฉันด้วย...ฉันคิดนะว่า..สักวันเราก็ต้องเจอคนที่เป็นคู่กันเอง...ในเวลาที่เหมาะสม..."

"แล้วถ้าไม่มีใครสักคนมาเลยล่ะ?"

"เเสดงว่าเนื้อคู่ยังไม่เกิดมั้ง...แล้วตกลงแกจะไปที่ไหนล่ะ?"

"เพื่อนใครวะเปลี่ยนเรื่องเก่ง..."

"อ้าว...กลัวเพื่อนเบื่อไง...ว่าไง จะไปหาดอะไร? ที่ไหน ยังไง?"

"ว่าจะไปเกาะพีพีอ่ะ แกสะดวกป่ะ?"

"ก็ได้นะ...แล้วถ้าเปลี่ยนเป็นฉันจะพาพ่อแม่ไปเที่ยวด้วยแล้วไปค้างคืนล่ะ...เเกว่าดีมั้ย?" หมอสาวเสนอความคิดเห็น

"ก็ได้นะ...เเต่ใครจ่ายล่ะ?!"

"เรื่องเงินนี่ไม่เข้าใครออกใครจริงๆเลยนะเพื่อนฉัน..." นธีกานต์ยิ้มเอ็นดู

"ก็ถ้าแกจะค้างคืนฉันก็เอาด้วย...แต่จะพักแล้วก็เอาที่พักดีๆแพงๆไปเลย ทั้งบริการและสิ่งแวดล้อมมันต้องเลิศแน่นอน"

"ใครจ่ายล่ะ...ฉันว่าไม่งั้นจะกลับแล้วไปเลยดีมั้ยล่ะ? จะได้นอนสักสองคืน..."

"ย้ำจังเรื่องจ่ายตังค์...ก็ถ้าแกตกลงเราออกคนละครึ่งก็ได้นะ..." ครีมออกความคิด

"ก็ได้...ที่แพงๆมันก็วิวสวยด้วยใช่มั้ยล่ะ..."

"ใช่สิ...ทั้งสวยทั้งดีเลยล่ะ...แลกกับจ่ายเเพงหน่อย"

"งั้นในฐานะที่ฉันจะพาพ่อกับแม่ไปด้วยฉันจ่ายเอง...ตกลงนะ ส่วนที่เที่ยวตรงไหนสวยแกก็จัดการแนะนำมาเลย เรื่องที่พักเรื่องของกิน อะไรต่างๆฉันจัดการเอง"

"ใจป้ำนะเเกอ่ะ..."

"ก็นานๆทีได้เที่ยวไง...หรือว่าเเกอยากจะใจป้ำช่วยออกคนละครึ่งล่ะ?"

"เรื่องไรล่ะ...เมื่อกี้แกบอกเองว่าจะจัดการนี่นา...ฮ่าๆ"

"จ้า...บอกเองจ้า"

"งั้นตกลงตามนี้นะ...เดี๋ยวถึงบ้านฉันไปรับแกเลย ส่วนฟ้าใสฉันว่าเขาคงขับตามกันมาเองเเหละ"

"โอเค...งั้นเก็บของรอเลยนะ...ว่าแต่เเกสนใจที่พักทีไหนอ่ะ?"

"ก็ยังไม่มีเป็นพิเศษ...หรือแกมีเเนะนำ?"

"มีนะแต่แพงหน่อย จ่ายไหวป่ะล่ะ?"

"สองคืนกับวิวสวยๆ บริการดีๆ ฉันยอมแลกอ่ะ..."

"ดีมาก...แบบนี้ครีมชอบฮ่ะๆ พอดีฉันพอจะรู้จักอยู่บ้าง คนนี้เขาเป็นหลานเจ้าของที่พัก..."

"นี่...ถ้าจะจับคู่ให้..แกจีบเขาเองละกัน..."

"ฮึ้ย!! ฟ้าใสมันสนิทกว่าฉันอีก...ฉันว่าถ้าเราเข้าไปพักมันจะต้องต่อราคาให้ได้แน่ๆ แล้วฉันจะเเถมรีวิวโรงเเรมให้ตอบแทนที่ลด"

"มีเพื่อนหัวการตลาดนี่ดีจริงๆนะ"

"ขอบใจที่ชม...นี่แกชมหรอกใช่มั้ย?"

"คิดเอาเอง...ฮ่ะๆ...งั้นวางนะ..ถ้ายังไงจองเลยก็ได้เดี๋ยวเจ้จ่ายเอง"

"โอเค...บาย"

"บาย..."

ขับรถกลับไม่ถึงสองชั่วโมงก็ถึงบ้าน แทนที่จะเข้าไปเลยกลับบีบแตรรถอยู่หน้าบ้าน

"ใครมาน่ะ?! เพื่อนพ่อเหรอ?" คุณเเพรไหมถามสามี

"ไม่ใช่นะแม่...ไม่มีใครนัดว่าจะมานี่นา" คุณพนาหันไปตอบภรรยาด้วยความสงสัยไม่ต่างกัน

"งั้นเราไปดูด้วยกันเถอะค่ะคุณ"

เมื่อออกมาหน้าบ้านก็เห็นรถที่คุ้นเคยจอดอยู่ ทั้งคู่ดีใจจนยิ้มแก้มปริ

"ไม่ทราบว่านี่บ้านพิทักษ์พลรึเปล่าคะ?" หญิงสาวลดกระจกรถลง

"ยัยสีน้ำ! จะมาทำไมไม่บอกพ่อกับแม่ก่อน!!"

"ถ้าบอกจะได้เห็นพ่อกับแม่ยิ้มแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้เหรอคะ? ก็สีน้ำอยากมาเซอร์ไพรส์"

"หิวมั้ย? ยังไม่ได้ทำอะไรเลย...เดี๋ยวแม่ไปทำกับข้าวให้นะ อยากกินอะไร? เดี๋ยวแม่กับพ่อไปซื้อมาทำเลยดีกว่า" คุณแพรไหมตื่นเต้นดีใจ

"ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ สำหรับสีน้ำไม่ว่าแม่ทำอะไรก็อร่อยหมดแหละค่ะ" ลงจากรถมากอด

"เเหม...เราก็พูดเกินไป" ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ก็ชอบนะที่มีคนชมบ่อยๆ

"ดูๆ...พ่อบอกแล้วอย่าพูดบ่อย เห็นมั้ยเเม่ตัวลอยเเล้วนั่น"

"แหมพ่อก็..."

"ไม่ต้องซื้อของหรอกค่ะ...สีน้ำอยู่บ้านแค่แป็บเดียว"

"อ้าว! นี่จะกลับแล้วเหรอ? ยังไม่ได้เข้าบ้านเลยจะมาทีก็ไม่ได้นาน..ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย" คุณแม่ถอนหายใจ

"โอ๋...ไม่เอาไม่น้อยใจนะคะ...ก็ที่อยู่บ้านแป็บเดียวเพราะสีน้ำจะพาแม่กับพ่อไปเที่ยวทะเล"

"ห๊ะ?! เมื่อไหร่ลูก?"

"ตอนนี้เลยค่ะ...มันอาจจะฉุกละหุกไปหน่อยแต่..."

"พ่อ..ไปเก็บของกัน!" คุณแม่ลากพ่อไปจัดเตรียมของอย่างรวดเร็ว

"ไม่มีอะไรที่แม่รับมือไม่ทัน..." คุณพ่อหันมาพูดกับลูกสาว

"ฮ่าๆ...จริงด้วยค่ะ"

ไม่นานนักพ่อกับแม่ก็ออกมาพร้อมกระเป๋าเดินทาง

"เชิญขึ้นรถได้เลยค่ะคุณผู้ชายและคุณผู้หญิง" นธีกานต์เปิดประตูรถให้พ่อแม่

"จุ๊ๆคิดจะทำอะไรน่ะ"

"ก็สีน้ำจะขับให้พ่อกับเเม่นั่งไงคะ"

"ไม่ๆ...พ่อไม่ยอมหรอก...นานแล้วนะที่พ่อไม่ได้ขับรถให้ลูกนั่ง...พ่ออยากขับเอง...เพราะฉะนั้นเอารถพ่อไป"

"แต่สีน้ำอยากให้พ่อกับแม่พักผ่อนสบายๆ"

"การไปเที่ยวกับลูกกับแม่...พ่อว่าพ่อก็สบายนะ สบายใจ และจะยิ่งดีถ้าพ่อได้เป็นคนขับ"

"ให้พ่อเขาขับเถอะลูก" แม่บอก

"ก็ได้ค่ะ...."

เมื่อนั่งรถออกมาสักพัก

"คิดถึงจริงๆเลย...ช่วงที่ได้ขับรถไปรับไปส่งลูกที่โรงเรียนทุกวัน" คุณพนายิ้มอารมณ์ดี

"ตอนนั้นยังเป็นเด็กน่ารักๆ ที่ติดบ้านอยู่เลย" คุณแพรไหมสมทบ

"ตอนนี้หนูก็ยังเป็นเด็กติดบ้านนะคะ....เเค่มีหน้าที่ให้ทำเลยกลับไม่ได้"

หลังจากนั้นก็ไปรับครีมต่อแล้วตรงไปสถานที่เที่ยวทันที

"สวัสดีค่ะพ่อ สวัสดีค่ะแม่"

"ไหว้พระเถอะลูก"

นั่งรถมาได้สักพักครีมเลยกระซิบถามเพื่อนสนิทว่าทำไมถึงไม่ได้ขับรถเอง สรุปใครพาใครเที่ยวนะเนี่ย

"แก...ไหนว่าพาพ่อแม่ไปเที่ยว นี่พ่อแม่พาเที่ยวนี่หน่า...ฮ่ะๆ"

"พ่อเขาอยากขับรถ ฉันเลยให้เขาขับ นานๆทีจะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้า"

"ว่าแต่เราไปไหนกันนะลูก?" พ่อถาม

"เราจะไปเกาะพีพีค่ะ...สีน้ำให้ครีมจองที่พักไว้แล้ว"

"งั้นพอใกล้ๆก็บอกทางพ่อนะ ว่าทางไปที่พักมันทางไหน"

"ได้ค่ะ ครีมบอกเองค่ะ"

เมื่อมาถึงบรรยากาศโดยรอบก็ร่มรื่น น่าพักผ่อน แต่คนที่พักผ่อนคนแรกคือคนนี้

"สีน้ำ...ถึงแล้วเเก..ตื่นได้เเล้ว" ครีมที่นั่งเบาะหลังด้วยกันเป็นคนปลุก

"สงสัยอดหลับอดนอนมาอีกล่ะมั้งเนี่ย...ถ้าไม่ติดว่าต้องไปเช็คอินก็อยากให้นอนต่อหรอก" พ่อบอกอย่างเอ็นดู

"สีน้ำตื่นลูก...ถ้าไม่ตื่นเดี๋ยวพ่อกับเเม่ไปจ่ายเงินเองแล้วนะ" แม่บอก

"ค่ะๆ ตื่นแล้ว..ตื่นแล้วค่ะ"

"คุณแม่ทำได้ไงอ่ะคะ!?" ครีมเขย่าตัวยังไม่ตื่น

"เขากลัวเขาไม่ได้จ่ายเงินไง...พอบอกว่าจะชิงจ่ายเลยตื่น" แม่ตอบ

"ก็ตอนนี้สีน้ำมีเงินเดือนแล้ว...สีน้ำก็อยากช่วยจ่ายบ้างนี่คะ..."

พอมาถึงบ้านพักทุกคนถึงกับชื่นชม เพราะวิวตรงนี้มันสวยจริงไรจริง คุ้มกับที่จ่าย

"โห...สวยอ่ะ...ไม่เสียเเรงที่ฉันจอง" ครีมบอก

"ไม่เสียเเรงที่ได้มาพักที่นี่จริงๆ ถึงราคาสูงก็ยินดีจ่าย...แต่เขาลดให้15%จริงด้วย...เป็นไปได้ไง นี่มันไฮด์ซีซั่นนะ" นธีกานต์เริ่มรู้สึกแปลกๆ

"แหม...บอกแล้วไงว่าเขาลดให้" ครีมยิ้มหวาน

"ฟ้าใสต่อรองเก่งขนาดนั้นเลย?"

"ฉันยังไม่ได้ต่อราคาเลยแก.." ฟ้าใสที่เพิ่งเข้ามาบอก

"ครีม..งั้นแกต่อเหรอ?"

"ฉันก็เปล่า...แกนั่นแหละต่อราคา..."ครีมยิ้มเจ้าเล่ห์

"ห๊ะ!? นี่อย่าบอกว่าแกเอาอีกแล้ว?! ฉันบอกเเล้วไงฉันไม่อยากคุยกับใครตอนนี้..." นธีกานต์พูดอย่างตรงไปตรงมาเสมอ ดูเหมือนครั้งนี้จะไม่พอใจจริงๆจนเริ่มงอน

"ฮ่าๆๆ ก็เพราะเเกงอนแล้วมันน่าหมั่นเขี้ยวไงฉันเลยชอบเเกล้ง...ที่จริงพอรู้ว่าพวกเราจะมาเขาก็ลดให้เเล้ว...เดี๋ยวเจอเขาแกก็รู้เอง"

"แกสองคนจะไม่บอกฉันจริง?"

"เออ..เดี๋ยวเจอรู้เลย" ฟ้าใสบอก

"งั้นต่างคนต่างเเยกไปเก็บของกันก่อน...พ่อกับแม่พักห้องใกล้สระน้ำชั้นหนึ่งแล้ว...ส่วนไอ้ครีมมันก็นอนกับแก...ฉันกับนัดมาเที่ยวฟรี งั้นแกเอาห้องวิวสวยสุดไป" ฟ้าใสบอก

"ขอบคุณนะคะ" ครีมพูด

"ฉันให้สิทธิ์คนจ่ายตังค์ไง...แกจ่ายเรอะ" ฟ้าใสพูดกวนๆ

"ที่จริงทุกห้องก็วิวสวยหมดนะ แค่คนละมุมมองเอง...ถ้าแกอยากได้ห้องบนก็เอาไปก็ได้" คนสาย ซัพพอร์ตเสมออย่างสีน้ำบอกเพื่อนๆ

"เฮ้ยวิวชั้นสองมันสวยกว่าอยู่แล้ว...แกจ่ายแกเอาห้องนั้นถูกแล้วเว้ย...อีกอย่างระเบียงใหญ่ก็มี...อยากดูวิวมุมสูงกว่าก็แค่ขึ้นไปดูที่ระเบียงใช่มั้ยนัด"

"จริงค่ะพี่"

เมื่อตกลงกันได้ก็เป็นไปตามนั้น มื้อเย็นวันนี้คงจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากอาหารทะเลสดใหม่ ที่น่าอร่อย ทุกคนสั่งของที่อยากรับประทานกันมาทำให้บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารน่ากินเต็มไปหมด

"ตกลงคนที่ลดให้คือใคร?"

"ยังไม่ลืมอีกเหรอ?" ครีมหันมาถาม

"ยัง..."

"เดี๋ยวเขาก็มาเจอเองเเหละพรุ่งนี้..."

"พรุ่งนี้..."

"อ้าวเด็กๆ รีบกินสิลูก เดี๋ยวจะเย็นชืดหมดนะ"

"ค่ะ...."

ค่ำคืนนั้นก็จบลงสุดท้ายนธีกานต์ก็ไม่รู้ว่าใครกัน ที่เต็มใจลดค่าที่พักให้โดยที่ไม่หวังอะไรตอบแทน

"สรุปไปเที่ยวไหนกัน" แชทของพี่การ์ตูนเด้งขึ้นมา

"ทะเลค่ะ"

"น่าอิจฉาจัง....ไว้คราวหน้าพี่ค่อยพาที่บ้านไปเที่ยวบ้างดีกว่า...กลับมาแล้วรีวิวที่พักที่เที่ยวให้พี่ด้วยนะ"

"ได้เลยค่ะพี่"

"ฝันดีน้อง" พี่การ์ตูนบอก

"ฝันดีค่ะพี่...ถึงรู้ว่าคืนนี้พี่จะไม่ได้นอนเพราะเข้าเวรก็ตาม"

"ใครบอกว่าพี่ไม่หลับ....พอไม่มีเคสอะไรพี่ก็หลับตลอด...พี่ไม่ได้แอบนะ...แต่พอไม่มีอะไรทำร่างกายมันก็ปิดสวิทช์ไปเองฮ่าๆ"

"เข้าใจค่ะ...งั้นบายนะคะ"

"บายจ้า"

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น