ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทางเลือก : 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2563 03:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือก : 5
แบบอักษร

ตอนนี้ฉันฝ่าสายฝนมาหยุดยืนที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่มหึมาของท่านเจ้าสัว เพราะฉันตัดสินใจแล้วว่าจะลองมาขอความช่วยเหลือจากท่านดู ดวงตากลมโตของฉันกวาดสายตามองไปรอบบริเวณด้วยความตื่นตาตื่นใจ เพราะตั้งแต่เกิดมา ฉันยังไม่เคยเห็นบ้านใครที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

“มาหาใครคะ?”

“......”

“คุณคะ คุณคะ มาหาใครคะ?”

“มาหาเจ้าสัวบุญชัยค่ะ” ฉันสะดุ้งรีบตอบกลับ ไม่รู้ว่าสติของตัวเองมันหลุดไปตั้งแต่ตอนไหน ฉันถึงไม่ได้ยินเสียงของคนรอบข้าง

“ตอนนี้เจ้าสัวบุญชัยไม่อยู่ค่ะ” เธอคนนั้นตอบกลับมา

“......”

“จะเข้าไปรอด้านในไหมคะ?”

“ก็ได้ค่ะ” ฉันตอบตกลง เพราะบ้านฉันกับบ้านเจ้าสัวค่อนข้างอยู่ไกลกันพอสมควร ถ้าจะให้เสียเวลาไปกลับก็คงจะหลายชั่วโมง แล้วตอนนี้ฝนก็กำลังตกหนัก ฉันเลยตัดสินใจว่าจะขอรอท่านอยู่ที่นี่

“งั้นเชิญตามมาทางนี้เลยค่ะ”

“......” ฉันพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย พร้อมเดินตามผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้าน สายตาของฉันสอดส่องมองสิ่งของไปรอบๆไม่หยุด บ้านฉันทั้งหลังยังเล็กกว่ากรงหมาของบ้านเจ้าสัวซะอีก ทำไมบ้านของท่านถึงได้มโหฬารขนาดนี้นะ นับว่าเป็นบุญที่ฉันได้เข้ามาเหยียบ

ฉันเดินมาหยุดอยู่ที่ห้องรับแขก ก่อนที่จะค่อยๆหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาด้วยความระมัดระวัง เพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอเรอทำอะไรเสียหาย แล้วยกมือกอดตัวเองเพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บ หลังจากที่เดินตากฝนมา สภาพของฉันตอนนี้มันเปียกปอนจนดูแทบไม่ได้

“รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?” แม่บ้านถามฉันด้วยความเป็นมิตร

“ขอเป็นน้ำเปล่าแก้วนึงค่ะ”

“งั้นรอสักครู่นะคะ”

“......” ฉันคลี่ยิ้มบางๆให้แม่บ้านคนนั้น ก่อนที่เธอจะเดินหายออกไป

ฉันก้มมองนาฬิกาข้อมือ พร้อมกับคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ตอนนี้ชีวิตของน้องขึ้นอยู่กับฉันแค่คนเดียว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ยังไงริวก็ต้องหาย

เอี๊ยดดดด เสียงล้อยางที่เสียดสีกับพื้นถนนดังขึ้นสนั่นจนฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์ในระหว่างที่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ฉันรีบหันหลังกลับไปมองตามเสียงนั่น เจ้าสัวบุญชัยกลับมาแล้วงั้นเหรอ แต่ไม่ใช่! เพราะคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่เจ้าสัว แต่เป็นผู้ชายหน้าตาดีที่ไหนก็ไม่รู้เดินเข้ามาแทน ดวงตาเฉี่ยวคมของเขาหันมามองฉันแค่เพียงเสี้ยววินาที

“ใครมา?” เขาเอ่ยถามป้าแม่บ้านที่อยู่แถวนั้น เมื่อเหลือบมองเห็นฉันที่นั่งอยู่ห้องรับแขก

“แขกของท่านเจ้าสัวค่ะ”

“สวัสดีค่ะ” ฉันพนมมือไหว้คนที่มาใหม่อย่างนอบน้อม เพราะดูท่าทางเขาน่าจะอายุมากกว่าฉันหลายปี

“มีธุระอะไรกับพ่อฉัน?”

“เอ่อ...คะ...คือว่าฉัน” ฉันอึกอักมองซ้ายมองขวาอย่างตื่นๆ เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง เขาคนนี้คือลูกเจ้าสัวบุญชัยงั้นเหรอ

“พวกป้าออกไปก่อน” เขาหันไปบอกแม่บ้านที่อยู่บริเวณนั้น เมื่อเห็นท่าทางอึกอักของฉัน

“ค่ะคุณใหญ่” ป้าแม่บ้านรับคำสั่งก่อนที่จะพากันเดินออกไป

“ว่าไง! เธอมีธุระอะไรกับพ่อฉัน!?”

“ฉันมีธุระอยากจะรบกวนท่านเจ้าสัวน่ะค่ะ”

“เรื่องเงิน?” เขาเอ่ยถามอย่างรู้ทัน

“......” ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ เป็นอย่างที่เขาพูด เพราะฉันมาที่นี่ก็เพราะเงิน

“ถ้างั้นตามฉันมา”

สองขาของฉันเดินตามเขาแบบอัตโนมัติอย่างว่าง่าย ในสมองของฉันมันสั่งการแค่ว่า เขาเป็นที่พึ่งสุดท้ายสำหรับฉันและริวในตอนนี้ พอมาถึงจุดนี้ มันไม่รู้สึกว่ากลัวอะไรแล้ว

แกร่ก! ประตูห้องบานใหญ่ถูกเปิดออก ก่อนที่คุณใหญ่จะเดินนำเข้าไปในห้อง ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆห้องนี้ ก็พบว่ามันคือห้องทำงานขนาดใหญ่

“เธอจะเอาเท่าไหร่?” เขาเอ่ยถามขึ้นเป็นประโยคแรกทันทีที่เดินเข้ามา พลางหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งที่ถูกวางอยู่ที่กลางห้องพร้อมกับโต๊ะทำงานขนาดใหญ่

“หะ...ห้าแสนค่ะ”

“เงินมากมายขนาดนั้น ฉันคงให้เธอยืมไม่ได้หรอก”

“แต่ฉันเดือดร้อนจริงๆนะคะ ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน” ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเมื่อความหวังสุดท้ายที่มีกลับถูกปฏิเสธแบบไม่ใยดี ฉันรู้ดีว่าเงินห้าแสนมันเยอะมากขนาดไหน แต่ถ้าฉันไม่มีเงินก้อนนี้ น้องชายฉันคงไม่รอด

“นั่นมันเป็นปัญหาของเธอไม่ใช่ของฉัน!”

“......” ฉันก้มหน้าหยุดนิ่งชะงักไป ก่อนที่น้ำตามันจะค่อยๆไหลลงมาอาบทั้งสองแก้มเมื่อได้ยินคำพูดที่แสนเย็นชาจากเขา ถ้าฉันไม่เดือดร้อนจริงๆ ฉันคงไม่กล้าแบกหน้ามาขอความช่วยเหลือถึงที่นี่

“แต่ถ้าเธออยากได้เงินก้อนนี้ ฉันก็มีข้อเสนอให้เธอ!”

“......” ฉันรีบเงยหน้าแล้วรีบยกมือปาดน้ำตา เพื่อรอฟังข้อเสนอหลังจากที่หมดหวังไปก่อนหน้านั้น ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าข้อเสนอที่คุณใหญ่ต้องการมันคืออะไร

“ขายตัวให้ฉัน แล้วเงินก้อนนี้จะเป็นของเธอ!”

พรึ่บ! สิ้นสุดคำพูดของเขา เงินปึกหนาจำนวนหลายปึก ก็ถูกโยนลงมาต่อหน้าฉันอย่างไม่ใยดี เขาทำเหมือนกลับว่ามันเป็นแค่เศษกระดาษหรือเศษเงินของเขา ส่วนฉันได้แต่ยืนอึ้ง มันพูดอะไรไม่ออก ขะ...ขายตัวงั้นเหรอ ฉันคงไม่คิดจะทำแบบนั้นเพราะตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยเรื่องอย่างว่าเลยสักครั้ง แล้วฉันก็ไม่เคยคิดที่จะขายตัวด้วย

“ไม่มีทาง ฉันจะไม่ยอมขายตัวให้คุณ”

“กว่าพ่อฉันจะกลับจากดูงานก็อาทิตย์หน้า เธอคงรอได้ใช่ไหม?”

“......” ฉันสะอึกอยู่ในลำคอเมื่อเขานั้นพูดจบ อะ...อาทิตย์หน้างั้นเหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นมันคงไม่ทันแน่ๆ ถ้าไม่มีเจ้าสัวฉันก็ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใคร แต่ถ้าจะให้ฉันขายตัวแบบที่เขาพูด ฉันคงทำไม่ได้จริงๆ

“ร้อนเงินนักไม่ใช่หรือไง!?” ริมฝีปากของคุณใหญ่ เหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยัน สายตาที่เขาใช้มองฉันในตอนนี้ ฉันรู้สึกว่าไม่ชอบมันเอาซะเลย

“......” ฉันรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นปกปิดที่หน้าอก เมื่อคุณใหญ่ค่อยๆใช้สายตาสำรวจมองเรือนร่างของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

“จะเอาหรือไม่เอา ฉันจะให้เวลาเธอคิดแค่สามวัน!”

“......”

ฉันก้มหน้ากำมือแน่น พร้อมริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแบบอัตโนมัติ ความตึงเครียดเริ่มผุดขึ้นเข้ามาในความคิดของฉัน ในขณะที่คุณใหญ่กำลังหันหลังเดินออกไปจากตรงนี้

“ดะ...เดี๋ยวค่ะ” ฉันถือวิสาสะคว้าข้อมือคุณใหญ่เอาไว้ ซึ่งเขาก็หันมามองหน้าฉันแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“......”

“ตกลงค่ะ ฉันจะขายตัวให้คะ...คุณ”

 

 

 

🔥🔥🔥🔥🔥🔥

ทีเรยาจับไม่เห็นจะว่า พี่ใหญ่ทำไมสองมาตราฐานแบบนี้ล่ะคะ

สั่นสู้มันไปเลยเรยา จัดให้พี่ใหญ่สักโบกสองโบก ท่าทางคงจะหิวมาก อดอยากปากแห้ง

น้องมาถึงก็จะฟาดเลยหรอพี่ เบาได้เบานะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว