email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ฝากติดตามผลงานของ "พันเก้า" ด้วยนะคะ

Sm-08 : ความช่วยเหลือ [2/2]

ชื่อตอน : Sm-08 : ความช่วยเหลือ [2/2]

คำค้น : สิงห์ขังรัก,สิงห์คำราม,สิงห์ซอ,หึง,ดุ,ร้าย,yibo,wang yibo,nancy,momoland,พันเก้า,โหด,nc,เสือ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2565 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sm-08 : ความช่วยเหลือ [2/2]
แบบอักษร

 

Sm-08 

[ความช่วยเหลือ] 

 

“…” ฉันไม่ตอบอะไร ยอมสวมเสื้อเขาแต่โดยดี กลิ่นน้ำหอมจางๆ ลอยฟุ้งรอบตัวยามสวมใส่เสื้อเขาแล้ว ความอบอุ่นจากด้านในเสื้อยังไม่จางหายเพราะเขาเพิ่งถอดออก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยแตะปลายจมูก หน้าฉันร้อนผ่าวเล็กน้อย แบบนี้มันเหมือนถูกคนๆ นี้โอบกอดอยู่เลยไม่ใช่หรือไง 

 

บ้าจริง… ฉันคิดฟุ้งซ่านอะไรอยู่เนี่ย 

 

ฉันไม่ได้กอดเขาแน่นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ทำเพียงกอดรอบเอวเขาหลวมๆ แทน สายตามองบ้านเรือนรอบตัวก่อนจะนึกขึ้นได้เมื่อเห็นว่าทางที่รถแล่นผ่านคือทางไปบ้านของฉัน 

 

“เอ่อ… จอดก่อนได้ไหมเฮีย” 

 

“…” ไร้เสียงตอบรับจากร่างสูงตรงหน้า ฉันคิดว่าเขาได้ยินนะ แต่ทำเมินใส่มากกว่า เพราะงั้นฉันเลยกระตุกชายเสื้อด้านหน้าของเขาแรงๆ สองสามที และมันได้ผล ความเร็วรถชะลอลงก่อนจะเข้าจอดริมทาง 

 

ฉันรีบผละตัวออกมานั่งตัวตรงเพื่อเว้นระยะห่าง สิงห์คำรามเบี่ยงตัวกลับมาหาเล็กน้อย สีหน้าเขาเย็นชามาก แววตาติดจะคุกรุ่นหน่อยๆ 

 

“มีอะไร?” 

 

“เอ่อ… ฉันลงตรงนี้ก็ได้ค่ะ” ฉันทำท่าจะลงจากรถจริงๆ แต่ถูกมือหนาดึงข้อมือไว้ 

 

“ทำไม? อีกไม่กี่ซอยก็ถึงบ้านเธอแล้ว” ก่อนหน้านี้สิงห์คำรามเคยมาส่งฉันที่บ้าน จึงไม่แปลกที่เขารู้จักบ้านฉัน แต่ปัญหาคือฉันกลับไปในสภาพนี้ไม่ได้น่ะสิ 

 

“คือว่า… ฉันต้องหาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ฉันกลับบ้านชุดนี้ไม่ได้” ฉันก้มหน้าตอบอ้อมแอ้ม ดวงตาคมหลุบมองเสื้อผ้าฉันชั่วครู่ ไม่สิ เขาหลุบมองต้นขาที่โผล่พ้นชายเสื้อคลุมของฉันต่างหาก ทำเอาหน้าฉันร้อนเห่อไปหมด จู่ๆ ก็นึกถึงสายตาที่เขายืนมองฉันตอนถ่ายแบบขึ้นมา 

 

ฮือออ คนบ้าอะไร สายตาเย็นชาแต่กลับสร้างดาเมจรุนแรงให้กับคนถูกมองได้อย่างมหาศาลขนาดนี้ 

 

“น่ารำคาญ” เขาพึมพำใส่ฉันจบก็หันกลับไป รถซูเปอร์บิ๊กไบค์ขับเคลื่อนต่อไป แต่คราวนี้จุดหมายไม่ใช่บ้านฉัน แต่เป็นที่ไหนสักที่ซึ่งฉันก็ไม่กล้าถาม กระทั่งรถมาจอดใต้คอนโดแห่งหนึ่ง 

 

“ที่นี่ที่ไหนคะ?” ฉันเดินตามเขาเข้ามาในลิฟต์ด้วยท่าทีระแวดระวังพอสมควร เพราะมันไม่ใช่คอนโดของเขา แต่สิงห์คำรามก็คือสิงห์คำราม ผู้ชายปากหนักที่พูดน้อยราวกับกลัวดอกพิกุลจะร่วงจากปากก็ไม่ปาน 

 

เขาพาฉันมาหยุดยืนหน้าห้องๆ หนึ่ง มือหนายกขึ้นทุบประตูเสียงดังลั่น ฉันกะพริบตาปริบๆ มองเขา 

 

ปึงๆๆ 

 

เอ่อ… ออดก็มีไหมคะ ทำไมเฮียไม่กด? 

 

“เออๆ มาแล้ว สันดานเดิมเลยนะมึง ออดมีเสือกไม่กด” เจ้าของห้องเปิดประตูมาพร้อมกับประโยคคำพูดในใจฉันเลย ฉันมองเขาด้วยสีหน้าเหวอนิดๆ เขาเองก็เช่นกัน “อ้าว น้องซอ?” 

 

“พะ พี่ผัดกะเพรา?” 

 

ใช่แล้ว ร่างสูงตรงหน้าฉันหรือก็คือเจ้าของห้องที่เรามาเคาะประตูก็คือเพื่อนของเฮียสิงห์ที่ฉันเพิ่งเจอเมื่อเย็น และเขาก็คือพี่ผัดกะเพราที่ฉันไม่รู้จักชื่อด้วยนั่นแหละ 

 

“ทำไมมากับไอ้สิงห์ได้?” ใบหน้าหล่อใสขมวดคิ้วแปลกใจ เขามองฉันสลับกับสิงห์คำราม 

 

“ยืมห้องให้เธอเปลี่ยนชุดหน่อย” สิงห์คำรามผลักไหล่เพื่อนตัวเองให้หลบทางก่อนจะหันมามองฉัน “เข้าไปสิ” 

 

“เอ๊ะ… เอ่อ” ฉันทำหน้าลังเล เขาพาฉันมาที่นี่เพราะเรื่องนี้นี่เอง “ความจริงแวะห้องน้ำที่ปั้มก็ได้นะเฮีย ตอนแรกฉันก็ตั้งใจจะเปลี่ยนที่นั่น” 

 

“พูดบ้าอะไร นี่เธอไม่ระวังตัวเกินไปแล้ว” น้ำเสียงเรียบๆ ของเขามีแววคุกรุ่นขึ้นมา ฉันก้มหน้างุดอีกรอบ  

 

สุดท้ายสิงห์คำรามเป็นฝ่ายดึงแขนฉันเข้าไปในห้องเพื่อนเขาซะเอง 

 

“ยืมห้องนอนมึงหน่อย” เขาผลักฉันเข้ามาในห้องนอนแล้วปิดประตูทันที “รีบเปลี่ยนซะ” 

 

ฉันยืนนิ่งอยู่หลังบานประตู ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากด้านนอก เป็นเสียงของสิงห์คำรามกับพี่ผัดกะเพราเจ้าของห้อง 

 

“เรื่องอะไรกันวะ กูงงไปหมดแล้ว มึงกับน้องซอนี่มันยังไง ทำไมถึงมาด้วยกันได้วะ?” 

 

“ไม่เสือกสักเรื่องได้ไหม?” 

 

“อ้าวไอ้นี่ กูเป็นเจ้าของห้องไหม? กูก็มีสิทธิ์จะรู้ป่ะว่าเรื่องมันเป็นมายังไง” 

 

ฉันยืนฟังต่ออีกนิดและเมื่อไม่ได้ยินเสียงโต้ตอบอะไรกันอีก จึงหันกลับมาเปลี่ยนชุดในที่สุด ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีฉันก็กลับมาอยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อย เก็บชุดเดิมใส่กระเป๋าสะพายและถือเสื้อแจ็คเก็ตราคาแพงของสิงห์คำรามออกมาจากห้องนอน 

 

“ขอบคุณนะคะที่ให้ยืมห้องนอน” ฉันก้มหัวขอบคุณเจ้าของห้องที่จนป่านนี้ก็ยังไม่รู้เลยแฮะว่าพี่เขาชื่ออะไร และเหมือนเขาอ่านความคิดฉันได้ 

 

“ไม่เป็นไรครับ พี่ชื่อเธียนะ เรียนอยู่ปีสี่คณะเดียวกับไอ้สิงห์” 

 

อ้อ… ชื่อพี่เธียสินะ 

 

“สายซอ ปีสองสถาปัตย์ค่ะ” ฉันแนะนำตัวตามมรรยาทเช่นกัน 

 

“อ่า พี่รู้จักน้องซออยู่แล้วนะ น้องเป็นดาวคณะด้วยใช่มั้ย” ฉันยิ้มเจื่อนหน่อยๆ ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเขาถึงรู้จักชื่อฉันตั้งแต่แรก เพราะฉันเป็นดาวคณะนี่เอง พูดตามตรงฉันไม่ค่อยเอ็นจอยกับตำแหน่งนี้สักเท่าไหร่ เพราะมันเป็นตำแหน่งที่ให้ทั้งคุณและโทษกับฉันจริงๆ 

 

“กลับได้แล้ว” ร่างสูงลุกขึ้นจากโซฟาเดินผ่านหน้าพวกเราไป ฉันมองตามเขางงๆ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้พี่เธีย 

 

“งั้นซอกลับก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ” 

 

“โอเคครับ ไว้เจอกันที่มอนะครับ” พี่เธียตามมาส่งที่หน้าประตู ฉันยิ้มตอบก่อนจะหันหลังเดินตามสิงห์คำรามมาหยุดยืนหน้าลิฟต์ ดวงตาคมหลุบมองเสื้อในวงแขนฉันเล็กน้อย 

 

“ถือไว้ทำไม สวมเข้าไปสิ” 

 

“เอ๊ะ แต่ว่านี่มันของเฮีย…” ฉันเงยหน้าขมวดคิ้วมองเขา แววตาดุๆ ติดเย็นชาจ้องมานิ่ง 

 

“บอกให้สวมก็สวม อย่าเถียง” 

......... 

TALK 

โง้ยยย ดุเก่งงง คนอะไรน้อยิ่งดุยิ่งกราวใจ 555 

ส่วนมากพวกดุๆ แบบนี้มีแววจะหลงเมียทุกคนนะ อิอิ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว