Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รักแรก 4 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2563 13:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรก 4 100%
แบบอักษร

รักแรกตอนที่ 4 

กิจกรรมแข่งขันกีฬาเฟรชชี่และการประกวดดาวเดือนได้เริ่มขึ้น โดยกิจกรรมช่วงเช้าก็มีการแข่งขันกีฬาส่วนใหญ่จะเป็นรอบตัดสินชิงชนะเลิศ เพราะก่อหน้านี้สองสามวันมีการแข่งขันแบบพบกันหมดไปแล้ว และวันนี้คณะโลจิสติกส์ก็ได้เข้าชิงชนะเลิศกีฬาแบตมินตันที่มีริวเป็นผู้เข้าแข่งขันอีกด้วยทำให้วันนี้ภีมเลยมาเชียร์ริวพร้อมกับกลุ่มเพื่อนๆ  ต่างส่งเสียงเชียร์ริวตลอดเวลาที่ทำการแข่งขันจยจบเกมส์ริวก้เป็นฝ่ายชนะ ส่วนกีฬาอื่นๆคณะของพวกเขาไม่ได้เข้ารอบเลย  

“ริวมึงไม่ไปเตรียมตัวประกวดว่ะ”ตุ้มพูดขึ้น 

“เออจริงด้วย มึงต้องไปเตรียมตัวแล้วล่ะริว”บัวพูดย้ำอีกที ตอนนี้กลุ่มพวกเขาสี่คนเริ่มสนิทกันเลยพูดแบบสนิทๆกันแล้ว 

“พี่เขาบอกให้ไปตอนบ่ายสอง”ริวตอบเพื่อน 

“ภีมต้องไปเป็นเพื่อนริวนะ เราบอกพี่แจนแล้วว่าภีมจะไปเป็นเพื่อนไอ้ริวมันอ่ะ”บัวพูดบอกเพื่อน ภีมเลยพยักหน้ารับพร้อมส่งยิ้ม  บัวพูดกูมึงกับทุกคนได้แต่มายกเว้นแค่ภีมเธอรู้สึกว่าภีมเป็นน้องน้อยของเธอ 

“มึงโคตรสองมาตรฐานเลยอ่ะบัว ว่าแต่มึงจะให้ไอ้ภีมไปเป็นเพื่อนไอ้ริวทำไมว่ะ มันไปคนเดียวได้”ตุ้มพูดขึ้น 

“ก็พี่แจนเขาบอกกูให้ย้ำไอ้ริวอ่ะ เขากลัวน้องริวสุดหล่อจะหนีการประกวดอ่ะดิ กูเลยบอกพี่เขาว่าเดี๋ยวให้ภีมไปเป็นเพื่อริวมัน มันจะได้ม่เหงาและก้เกร็ง ส่วนกูกับมึงมีหน้าที่ไปสแตนบายหน้าเวทีกับเพื่อนๆคอยส่งเสียงกรี๊ดดังๆให้ไอ้ริวก็พอ แล้วอีกย่างมึงกับกูต้องไปรวมตังค์เพื่อนซื้อหัวใจที่เขาเตรียมไว้ให้คะแนนป๊อปปูล่าโหวตด้วยไง เห็นว่าวิศวะก็ตัวเกร็งอีกด้วยมึง” 

“เกร็งอะไร คนหล่อๆในคณะไม่ได้ประกวดสักหน่อย ”ตุ้มพูดขึ้น 

“คนที่ประกวดก็หล่อติดท๊อปนะมึง คนชื่อไปร์อ่ะ เพื่อนภีมไม่ใช่หรอ”บัวหันมาถาม ภีมไม่ตอบอะไรแค่ยิ้มนิดๆ เขาไม่สนิทกับไปร์ และก็เพื่อนกลุ่มไปร์เลยก็ว่าได้ มีแค่วินที่สนิทกัน 

“ถ้าไอ้คนที่ชื่อยู และก็ไอ้ซูมเพื่อนสนิทไอ้ริวประกวดนะมึง ต่อให้มีหัวใจกระดาษแสนดวงก็ไม่พอกูว่า”ตุ้มพูดขึ้น 

“มึงก็พูดให้ไอ้ริวเสียความมั่นใจ”เพื่อนอีกคนที่เดินมาหาพูดขึ้น 

“เออจริง”เพื่อนอีกคนก็พูดขึ้นอีก 

“แต่เดี๋ยวกูแค่พูดไปงั้นแหละไอ้ริว ก็ตัวท๊อปเหมือนกันแหละ”ตุ้มเลยพูดตัดบท 

“ว่าแต่เหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง จะไปไหนกันดีว่ะ”บัวพูดขึ้น 

“กูว่าจะไปดูไอ้ซูมมันแข่งบอล”ริวพูดขึ้น ซูมบอกกับเมื่อเช้าว่าจะแข่งฟุตบอลช่วงห้าโมงเช้าและมันก็ใกล้แข่งแล้ว 

“ไปดิ คณะวิศวะคนเตะมีแต่คนหล่อ พวกมึงไปด้วยกันป่ะ”บัวพูดพร้อมยิ้มหวาน 

“ไปสิ”เพื่อนๆตอบพร้อมกัน ยกเว้นภีมไม่ตอบเพื่อนๆเลยมอง 

“ไปก็ได้”ภีมเลยตอบออกมาเบาๆ แล้วกลุ่มเพื่อนๆของภีมก็พากันไปที่สนามฟุตบอลที่ตอนนี้นักกีฬาเริ่มลงสนามวอร์มกันอยู่ มีคณะวิศวะและคณะสถาปัตย์วอร์มร่างกายกันอยู่ 

“แข่งใกล้เที่ยงร้อนตายชัก”ตุ้มพูดขึ้น 

“เออดิ ปกติจะแข่งบ่ายๆ ทำไมมาแข่งเวลานี้ว่ะเนี่ย”เพื่อนอีกคนพูดขึ้น 

“ก็เขากลัวว่าทุกคนจะไม่ไปดูประกวดดาวเดือนตอนเย็นมั้ง ถ้าแข่งเย็นมึงลองคิดดูเขาก็มารุมดูในสนามไม่ดีกว่าหรอมีแต่คนหล่อๆทั้งนั้น”เพื่อนผู้หญิงอีกคนที่มาด้วยพูดขึ้น 

“เออก็จริงว่ะ”บัวหันไปมองดูรอบๆสนามมีคนมาเชียร์เยอะมากและรวมทั้งกลุ่มสาวๆก็มีมากด้วยเช่นกัน พอวอร์มร่างกายเสร็จนักกีฬาก็กลับเข้าฝั่ง ซูมที่เดินมาที่ฝั่งวิศวะเขาเงยหน้ามองดูที่อัฒจรรย์ก็เห็นริว ภีมและกลุ่มเพื่อนมาดูก็ยิ้มให้นิดๆ บัวและเพื่อนผู้หญิงที่มาด้วยก็ส่งเสียงกรี๊ดให้ ซูมเขินนิดๆแล้วก็หันมาสนใจพี่ที่เป็นคนคุมทีมที่กำลังบอกพวกเขาอยู่ 

“อ้าวไหนว่ายูสุดหล่อของกูจะลงว่ะ”บัวพูดขึ้น 

“ของมึงตอนไหนว่ะบัว”ตุ้มแขวะขึ้น 

“ฮ่าๆ”เพื่อนๆพากันหัวเราะ 

“ภีมพวกมันรุมเรา”บัวหันมากอดภีม ภีมยิ้มขำออกมา 

 ภีมเองก็สังเกตตั้งแต่มาเขาไม่เห็นยูจริงๆตามที่บัวบอก ตึ้งแต่วันที่ยูมาคืนสมุดให้ และยูเพิ่มเป็นเพื่อนในไลน์เขาก็ไม่ได้ติดต่อหายูเลย และยูก็ไม่ได้แชทมาหาเขาเช่นกัน 

“นั่นไงสุดหล่อมึงอ่ะบัว”ตุ้มพูดพร้อมพยักหน้าให้บัวมองไปตรงทางเข้าสนามอีกด้าน 

“มันพึ่งแข่งบาสเสร็จ วิศวะได้ที่หนึ่งอีกแล้ว”กลุ่มคนที่นั่งข้างๆกลุ่มพวกเขาพูดขึ้น น่าจะเป็นกลุ่มเพื่อนที่เรียนวิศวะด้วยกัน 

“โห่ อย่าบอกนะว่ามันจะมาลงฟุตบอลอีก ฟิตฉิบ”ตุ้มพูดขึ้นแล้วทำหน้าตาทึ่งๆ ส่วนพวกสาวๆก็พากันยิ้มหวานและส่งเสียงกรี๊ดตอนที่ยูเดินมายังกลุ่มเพื่อนนักกีฬา มีกลุ่มสาวๆเรียกชื่อยู ยูก็หันมามองนิดๆแล้วก็หันไปเตรียมตัวลงสนามเขาถอดเสื้อออกและใส่เสื้อทีมฟุตบอลใส่แทน ตอนถอดเสื้อออกสาวๆก็พากันกรี๊ดอีก ส่วนภีมที่เขาเองก็แอบมองด้วยเช่นกันแล้วอยู่ๆหุเขาก็แดงแต่ดีที่ไม่มีใครเห็น ภีมเลยหลบตาไม่มองภาพนั้น  

“โด่ หุ่นก็พอกับกูแหละ”ตุ้มพูดขึ้น 

“ใช่รึ”บัวถามพร้อมเบะปาก 

“กูว่านะเทียบกับริวจะดีกว่าน่าจะพอกัน”เพื่อนผู้หญิงอีกคนพูดขึ้น  

“เออพอๆ ดูเขาแข่งได้แล้ว”ริวเลยพูดขัดขึ้น แล้วริวก็หันไปมองภีมที่ก้มหน้าไม่มองสนาม 

“ภีม” เสียงเรียกของบอมที่เดินมากับรินที่มาหาภีมพอดีทักขึ้น 

“บอม ริน”ภีมเงยหน้าทักเพื่อนพร้อมยิ้มให้ ช่วงนี้เขาไม่ได้เจอเพื่อนซี้สองคนนี้ด้วยเช่นกัน  เพื่อนของภีมขยับให้สองคนนั่งข้างภีมพวกเขาก็รู้จักกันอยู่แล้ว 

“กว่าจะเจอกัน จบประกวดคืนนี้เราไปกินหมูทะหลังมอกันนะ” รินพูดขึ้น ภีมเลยพยักหน้ารับเพราะเมื่อคืนเขาแชทคุยกับสองคนนี้ว่าวันนี้จะนัดกินหมูกระทะกัน 

“โอ้ยมึงนางรินดูพาพ่อยอดขมองอิ่มของกู ทำไม่มันหล่อขนาดนั้นว่ะ”บอมพูดขึ้น  

“แหม่ของมึงอีกแล้วหรอนางบอม กูว่านะมีคนที่จะมาแย่งมึงแล้วว่ะ”รินหันไปมองกลุ่มสาวสวยคณะอักษรที่เดินเข้าสนามมาพอดี และที่แน่ๆเธอเป็นตัวเร็งในการประกวดดาวคืนนี้อีกด้วย 

จูนโบกมือให้ภีมเชิงทักทาย ภีมส่งยิ้มให้ แต่บอมกับรินก็แค่มองเท่านั้น 

“เห้ย ทำไมไม่ทักเพื่อนกันล่ะ”ริวถามบอมขึ้น 

“ใครเพื่อน ยัยนั่นเห็นพวกกูเป็นเพื่อนที่ไหนล่ะ เดินสวนกันยังไม่ทักเลย แต่ภีมที่นางทักเพราะหวังผลต่างหาก”ริวฟังก็ขมวดคิ้วสงสัย 

“บอม ริวงง”รินพูดขึ้นแล้วเบะปากใส่นิดๆ 

“ก็นางกับวินเพื่อนภีมอ่ะเลยกุ๊กกิ๊กกันมาก่อนอ่ะดิ  แต่ไปไงมาไงมาจีบยูนี่ก็งง ตั้งแต่มอห้าแหละสรุปนางจะชอบใครแน่ล่ะเนี่ย”รินพูดบอก 

“ติดใครก็คนนั้นแหละนี่ไม่ได้ว่านางนะ แต่ที่แน่ๆตอนนี้น่าจะยูล่ะเพราะที่ดรงเรียนเก่าเขาคิดว่าไอ้วินกับไอ้ภีมมันเป็นแฟนกัน นางเลยไม่ค่อยตอแยมั้งนะ ไม่แน่ใจความคิดนางเหมือนกัน”บอมตอบแล้วก็หันมามองภีม 

“ใช่เปล่า”บอมหันมาถามภีม 

“เรากับวินเพื่อนกันนะ ไม่ใช่แฟนกันสักหน่อย” 

“เพื่อนก็เพื่อนจ้า เน๊าะนางรินเน๊าะ”บอมแซวขึ้น แล้วเสียงกรรมการก็เป่านกหวีดเรียกนักกีฬาลงสนาม มีซูมลงแข่งแต่ยูยังไม่ได้ลงสนาม การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น มีส่งเสียงเชียร์ของสองคณะดังขึ้นตลอดการแข่งขัน จนพักครึ่งคะแนนก็ยังเสมอศูนย์ต่อศูนย์  

“จะเที่ยงแล้วว่ะ จะดูต่อหรือเราจะไปกินข้าวดี”ตุ้มพูดขึ้น 

“ไปกินข้าวกันก่อนก็ได้นะกูยังไม่หิวว่ะ”ริวพูดขึ้น  เพื่อนๆต่างมองหน้ากัน 

“เอางี้ กูว่านะใครหิวก็ไปกินก่อน เดี๋ยวบ่ายๆกูไปกินแล้วจะแยกไปหาพี่แจนกับไอ้ภีมเลยแล้วกัน พวกมึงก็เจอกันตอนเลิกงานก็แล้วกัน”ริวเลยพูดบอกเพื่อนอีกครั้ง 

“เออตกลงตามนี้ก็ได้กูไปหาข้าวกินกันก่อนแล้วเย็นๆก็เจอกันทีเดียวแล้วกัน ประกวดหกโมงเย็นพวกเราก็ไปพักกันก่อนแล้วกัน”ตุ้มพูดบอกเพื่อนแล้วต่างก็แยกย้ายกัน เพราะพวกเขาหิวข้าวแล้วด้วย มีภีม บอมและรินที่ยังนั่งอยู่กับริว 

“สองคนไม่หิวข้าวหรอ ภีมด้วยไม่หิวข้าวหรอไปกินก่อนก็ได้เดี๋ยวพอจะไปหาพี่แจนจะโทรหา”ริวถามเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วย 

“ยังไม่หิวหรอก”ภีมพูดบอกแล้วจะหันมาถามเพื่อนอีกสองคน 

“ยังไม่หิวเหมือนกันเก็บท้องไว้กินหมูทะหลังมออยู่ คืนนี้พวกเรามานอนห้องภีมอ่ะ”บอมพูดขึ้น 

“มันจะเปิดดึกเลยหรอ น่าจะประกวดเลิกสามสี่ทุ่มเลยมั้ง”ริวพูดบอก 

“พวกเรามีแผนสองไม่ต้องห่วง”รินพูดขึ้น 

“แผนสองคือ” 

“ก๋วยเตี๋ยวโต้รุ่งหลังมอไง”บอมพูดขึ้น วันนี้พวกเขาเตรียมตัวมานอนกับภีมแล้วก็เลยว่าจะชวนกันกินและคุยโต้รุ่งกันไปเลย นานๆทีจะได้มาหากันสักทีเพราะต่างเรียนอยู่คนละสาขากัน 

“คงไม่ต้องแผนสองหรอกเพราะมันมีร้านหมูกระทะอีกร้านที่เปิดโต้รุ่งอยู่เดี๋ยวพาไป”ริวพูด ทุกคนเลยทำท่าดีใจโดยเฉพาะภีม 

“ตรงนั้นมีร้านขายของกินด้วยอ่ะ เราไปซื้อมากินรองท้องกันก่อนมั้ย”บอมพูดขึ้นพร้อมชี้มือร้านตรงข้างๆสนามที่เขาเห็น 

“เอาดิ เดี๋ยวมึงไปกับกูดีกว่าให้ภีมกับริวรอที่นี่แหละ”รินพูด 

“รินนั่งรอกับริวก็ได้เดี๋ยวเราไปกับบอมเอง”ภีมบอกเพื่อนตัวเล็กที่ไม่ต่างจากเขาเท่าไรแต่เขาก็เป็นผู้ชายจะให้ผู้หญิงอย่างรินไปซื้อมันก็ดูไม่ดีอย่างไงก็ไม่รู้ 

“เอางั้นหรอ”รินหันมามองภีม ภีมพยักหน้าแล้วเขาก็ลุกเดินไปกับบอม ในสนามฟุตบอลตอนนี้ก็อยู่ในช่วงพักครึ่งและตอนนี้ก็บ่ายโมงพอดีแดดก็ร้อนอย่างมากอีกด้วย และถึงเวลาการแข่งขันในครึ่งหลัง ภีมและบอมก็เดินเข้ามานั่งที่อัฒจรรย์เหมือนเดิมและก็พากันกินขนมที่พวกเขาซื้อมา และนักกีฬาก็ลงสนามและก็มีคนคนหนึ่งที่ภีมดูสนใจเป็นพิเศษนั้นก็ลงเล่นด้วย 

“เอาแล้วยูสุดหล่อของกูลงแล้วล่ะริน”บอมลุกขึ้นยืนส่งเสียงเหมือนกับกลุ่มสาวๆที่นั่งข้างที่ส่งเสียงเชียร์อยู่ รินก็เริ่มลุกขึ้นยืนส่งเสียงเชียร์ด้วยเช่นกัน ภีมก็ได้แต่มองเขานึกถึงตัวเองที่เคยแอบมองคนคนนี้ตอนลงแข่งกีฬาที่โรงเรียนเก่าเสมอ แล้วพอกรรมการเป่านกหวีดทำการแข่งขัน การแข่งขันก็เริ่มขึ้น ในสนามตอนนนี้เริ่มคึกคักต่างสงเสียงเชียร์กันอย่างสนุกสนาน มีผลัดกันเตะลูกกันไปมาจนมาถึงห้านาทีสุดท้ายยูส่งบอลให้ซูมเตะเข้าประตูไปทำให้วิศวะนำหนึ่งศูนย์  ริวที่เห็นซูมเตะเข้าประตูเขาดีใจจนลุกขึ้นตบมือและดีใจแบบสุดๆ ภีมหันไปมองพร้อมส่งยิ้มและดีใจกับริวด้วยการแปะมือกัน 

“ซูมเก่งสุดๆเลย”ภีมพูดขึ้น 

“ยูมันส่งให้ดีด้วยแหละ”ริวพูดตอบแล้วก็นั่งดูเกมส์การแข่งขันต่อจนจบการแข่งขันคณะวิศวะก็ชนะไป ริวมองนาฬิกาก็ใกล้เวลานัดแล้ว 

“เราไปกันเลยดีกว่าภีมเดี๋ยวพี่แจงรอ”ริวหันมาบอกเพื่อนคนตัวเล็ก ภีมเลยพยักหน้าแล้วทั้งสี่คนก็พากันเดินออกจากสนาม 

“ริว”เสียงเรียกจากทางด้านหลัง ริวหันไปมองเห็นซูมวิ่งเข้ามาหา 

“จะไปแล้วหรอว่ะ” 

“อืม” 

“เดี๋ยวกูไปส่งรอแปปดิ กูไปเอาของก่อน” 

 “กูไปได้ มึงพึ่งแข่งเสร็จเหนื่อยจะตายไปพักเถอะ” 

“เออน่ากูไม่เหนื่อยหรอกรอก่อน” 

“ก็ได้”ริวหันมาบอกซูม ซูมเพียงแค่ยิ้มให้กับเพื่อน ๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเขาก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้องพักนักกีฬาเลย 

“พอซูมมีเหงื่อเปียกตามตัวแบบนี้ดูเซ๊กซี่มาก คนอะไรจะหล่อปานนั้น”บอมพูดยิ้มเขิน 

“อันนี้จริงกูเห็นด้วย”รินพูดพร้อมทำท่าเขิน 

“ริวๆ ซูฒมีแฟนยังอ่ะ”บอมถามขึ้น 

“ยังนะ ไม่เห็นมันจะคุยกับใครเลยแต่มีเราอาจไม่รู้ก็ได้”ริวตอบ  

“ว้า จะจับจิ้นริวซูมสักหน่อย”รินพูดพร้อมสงสายตาวิบวับมาใส่ริว  

“เออ กูว่านะอย่าพึ่งมาเอาเขาสองคนเข้าวงการมึงค่ะ แค่วินภีมมึงจิ้นตั้งนานยังได้แค่เพื่อนกันเลย” 

“เห้อภีมอ่ะ ทำให้รินหน่อยก็ไม่ได้”รินทำท่างอนใส่ ภีมเลยเอาหน้ามาถูที่แขนรินแบบอ้อน 

“มันไม่ได้จริงๆอ่ะริน เราขอโทษ” 

“ยอมจ้า อย่าอ้อนแบบนี้รินไม่ไหว”รินหันมากอดรอบเอวภีมไว้ ทุกคนพากันขำ แล้วอยู่ๆ กลุ่มนักกีฬาของคณะวิศวะก็เดินออกมาพร้อมมองกลุ่มของภีมแล้วยิ้มให้ และซูมก็เดินตามหลังมาด้วย  

“ไป”ซูมพูดพร้อมชวนทั้งสี่คนมาด้วยกัน ซูมเอารถยนต์ที่บ้านมาใช้แล้ว รถเขาเป็นรถสปอร์ตสีขาวมุกยี่ห้อหนึ่ง   

“จะไปกันหมดหรอเอางี้เดี๋ยวเราสองคนแยกกลับหอก่อนดีกว่า” 

“จะกลับได้ไง คืนนี้เราต้องไปนอนด้วยกันนะ เมื่อเช้าเราก็มาด้วยกัน งั้นซูมไปส่งริว เดี๋ยวพวกเรานั่งรถเมล์ตามไปนะ”ภีมพูดบอก 

“นั่งหมดอยู่แล้ว เดี๋ยวบอมมานั่งหน้า พวกเราสามคนอัดกันไปได้ ภีมกับรินตัวก็เล็กไม่เบียดหรอก”ริวพูดขึ้น 

“ไม่เบียดหรอกไปได้ เราไปกันเถอะ”ซูมพูดบอกพร้อมเปิดประตูให้บอมขึ้น บอมเขินแล้วก็ขอบคุณซูมที่เปิดประตูให้ แล้วอยู่ๆเจ้าของรถสปอร์ตสีดำอีกคันก็กดเปิดล็อคประตู ทำให้ทุกคนนั้นก็อดหันไปมองไม่ได้ 

“โอ้ยตายเลยกู รถยูอ่ะมึง”รินแอบกระซิบบอกบอมและภีมด้วยความเขิน ยิ่งยูมาในมาดแบดๆแบบนี้มันทำให้พวกเขาอดมองไม่ได้จริงๆ  

“หวัดดียู”บอมเลยทักขึ้นพร้อมโบกมือให้นิดๆ ยูเลยหันมามองเห็นเพื่อนดรงเรียนเก่ายืนเรียงกันอยู่หนึ่งในนั้นก็มีคนที่เขาเอาสมุดไปคืนที่หอด้วย ยูเลยยิ้มให้นิดๆ ทั้งบอมและรินแอบกรี๊ดในใจ 

“กลับหอกันหรอ”ยูถามขึ้น 

“เปล่า จะไปส่งไอ้ริวประกวด เออนี่รินเพื่อนเรา ส่วน”ซูมแนะนำรูมเมทตัวเองแต่ก็ต้องหยุดพูดเพราะบอมพูดขัดขึ้น ซูมลืมไปว่ายูกับภีมเรียนจบมาจากที่เดียวกัน 

“เรารู้จักกันอยู่แล้วล่ะ”บอมเลยพูดขัดขึ้น ซูมเลยพยักหน้า 

“ไปหอประชุมหรอ ไปกับเราก็ได้นะ เราผ่านพอดี”ยูพูดขึ้น ทั้งบอมและรินต่างมองภีมเหมือนถามความเห็นทางสายตา 

“ภีมเราไปพร้อมยูกันมั้ย”บอมเลยถามขึ้น 

“แต่ว่า”ภีมหันไปมองริวและซูมความจริงรถของซูมพวกเขาก็ไปด้วยกันหมดอยู่แล้วแต่ติดที่บอมจะตัวใหญ่กว่าคนอื่น 

“อ่ะสรุป พวกเราขอไปรถยูนะ ริวจะได้นั่งสบายๆ”รินเลยพูดขึ้นแล้วหันมายิ้มเขินนิดเหมือนว่าเธอจะได้ขึ้นรถของหนุ่มหล่อที่พวกเธอแอบกรี๊ดนั้นหมายรวมถึงบอมด้วย  

“งั้นก็ได้ นานๆทีเพื่อนดรงเรียนเดียวเจอกันจะได้คุยกันด้วย”ริวพูดบอกและก็เป็นไปตามคาด บอมและรินดึงภีมขึ้นรถยูมาด้วย แต่แปลกที่สองคนนั้นกรี๊ดยูแต่กับดันให้ภีมนั่งหน้ามาคู่กับยูซะงั้น ภีมเลยต้องนั่งหน้าอย่างงงๆแต่ก็แอบเขินจนตอนนี้หัวใจเขาเต้น และก็เต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ภายในรถมีเสียงเปิดคลอเบาๆ ทั้งสี่คนต่างก็มีชวนคุยกันบ้างแต่จะมีแค่คนที่นั่งด้านหลังคุยกัน ส่วนภีมและยูก็ได้แค่นั่งเงียบ ยูเองก็มีแอบมองก็เห็นคนตัวเล็กแค่นั่งเงียบๆแค่นั้น จนยูขับรถมาจอดที่ลานจอดรถที่หอประชุม 

“ขอบคุณนะ”เสียงภีมหันมาบอกยูตอนที่เขาจะลงจากรถ ยูแค่พยักหน้าให้แล้วทั้งสามคนก็พากันลงรถ แล้วยูก็ขับออกไป พวกเขาก็เดินมายืนรอริวที่ต้นไม้ด้านหน้าอาคารหอประชุม 

“นี่มึงถ้ากูไม่ติดว่ากูจิ้นวินกับภีมนะกูจะจิ้นยูกับภีมแหละ ดูดิโคตรอิมเมจในนิยายวายที่กูอ่านเลยมึง”รินพูดขึ้น 

“เดี๋ยวๆทำไมคิดแบบนั้นไม่เอาหรอก แต่รินไม่ได้ชอบยูแบบว่าเออ...แฟนหรอกหรอ”ภีมถามขึ้น  

“บ้า เราแค่ชอบความหล่อ เรากับบอมอ่ะชอบยูเพราะหล่อเฉยๆ ไม่ได้ชอบจะมาเป็นฟงเป็นแฟนหรอกเพราะเราว่ายูน่าจะมีคนที่เขาชอบอยู่แล้วเราว่านะ แต่เราแอบจิ้นภีมกับยูไม่ได้ นิดเดียวเอง” 

“ไม่เอาอ่ะ”ภีมรีบปฏิเสธแต่ในใจกับหวั่นๆแปลกๆ 

“ถ้ากูสนิทกับยูสักหน่อยนะกูจะยุให้ยูมันมาจีบไอ้ภีม”บอมพูดขึ้น  

“พอเลย” 

“กลัวไอ้วินหึงหรอ ล้อเล่นน่า”บอมเลยยิ้มล้อภีม 

“พอเลยเรากับวินเพื่อนกันไม่ใช่เป็นแฟนกัน แซวยังไงมันก็ไม่ใช่อยู่ดี” 

“ว่า หมดแนวจิ้นเราเลย บอมกูว่าจิ้นคู่นี้ก็ดีนะ”รินชี้ไปที่ริวกับซูมที่เดินมาหากลุ่มพวกเขาพอดี ทั้งรินและบอมก็แปะมือกันแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆ ทั้งริวและซูมก็มองงงๆ และพอถึงเวลานัดภีมก็เข้าไปที่ห้องแต่งตัวกับริว ส่วนเพื่อนๆก็พากันกลับหอพัก ภีมให้กุญแจห้องกับบอมและรินไปอยู่ห้องก่อนแต่สองคนไม่ได้กลับแต่พวกเขาไปนั่งเล่นรอเวลาแถวๆใกล้สถานที่จัดประกวดแทนเพราะเพื่อนสาขาเขาบางคนก็ไม่กลับเลยไปนั่งคุยกันแทน 

 

ไฟแสงสีสาดส่องบนเวทีการประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัย ช่วงต้นของการประกวดมีการแสดงดนตรีของกลุ่มรุ่นพี่ของชมรมดนตรี ขับกล่อม นรักศึกษาต่างพากันนั่งรอชมการประกวดแบ่งกันไปตามคณะแต่ไม่ได้แยกสาขาทำให้รินและบอมไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนของภีมและริว  

“ภีมจะหาพวกเราเจอมั้ยเนี่ย”บัวหันไปถามริน 

“โทรหาเมื่อกี้บอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อริวก่อนอ่ะ พอริวขึ้นเวทีจะออกมาหาพวกเรา เดี๋ยวเราออกไปรับภีมเอง”รินพูดบอก เพื่อนๆเลยพยักหน้ารับ 

และพิธีกรบนเวทีก็ขึ้นเวทีและประกาศเรียกชื่อผู้เข้าแข่งขันตามคณะวิชา พอผู้ประกวดขึ้นเวทีครบทุกคณะต่างส่งเสียงเชียร์ ภีมที่ให้กำลังใจริวเสร็จเขาก้เดินออกจากห้องพักเพื่อเดินมาทางด้านหน้าหอประชุมเขาจะเข้าไปเชียร์ริวพร้อมกับกลุ่มๆเพื่อน 

“ภีม”เสียงเรียกชื่อเขาดังขึ้น ภีมหยุดเดินแล้วหันมามองตามเสียงเรียก 

“สวัสดีครับ”ภีมยกมือไหว้รุ่นพี่ปีสามที่ชอบแซวเขาอยู่บ่อยๆนั่นก็คือกลุ่มพี่ปลื้ม 

“ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะครับ”ฟอยด์ถามขึ้น 

“พอดีผมไปอยู่เป็นเพื่อนเพื่อนมาครับกำลังจะเข้าหอประชุม” 

“พวกพี่กำลังจะเข้าไปพอดีไปพร้อมกับพี่เลยมั้ย”ฟอยด์พูดขึ้นอีก 

“ครับ”ภีมตอบแล้วยิ้มให้กับกลุ่มรุ่นพี่นิดๆ  

“มึงเดินนำน้องไปดิ”ฟอยด์ดันปลื้มให้เดินพาภีมไป ปลื้มส่ายหน้าแต่ก็เดินนำภีมไป ภีมเลยไม่ได้โทรให้เพื่อนมารับคิดว่าเดินไปก็คงจะเจอกลุ่มเพื่อนแทน พอภีมเข้าหอประชุมไปพร้อมกับพี่ปีสามก็มีสายตาคู่หนึ่งมองอยู่อีกมุมหนึ่ง เขามองด้วยสายตานิ่งแล้วเขาก็เดินแยกไปอีกทาง 

ภีมเดินตามรุ่นพี่มาจนเขาเห็นกลุ่มเพื่อนๆเลยขอตัวเดินไปหากลุ่มเพื่อน ปลื้มมองตามหลังคนตัวเล็กจนเพื่อนๆแอบมองสายตาของปลื้ม 

“ไงมึง น่ารักใช่ป่ะ”ฟอยด์แอบกระซิบถาม ปลื้มไม่ตอบเขากอดอกมองการแสดงบนเวทีแทน  

“เห้ยภีมทางนี้”ตุ้มโบกมือให้ภีม ภีมเลยเดินไปกากลุ่มเพื่อนที่จองที่นั่งให้เขา 

“ไอ้ริวหล่อมากเลยอ่ะ”บัวหันมาพูดกับภีม ภีมพยักหน้าแล้วยิ้ม 

“มากจริง แต่ไอ้ไปร์ก็หล่ออ่ะมากด้วย มันได้แง่ๆเลยอ่ะ”รินหันมาคุยกับกลุ่มเพื่อน 

“จริงมึง ริว ไปร์ใครจะได้เนี่ยกูเลือกไม่ถูกเลยอ่ะ”บอมพูดขึ้น 

“รอลุ้นผลค่ะ”รินเลยพูดตอบแล้วก็นั่งลุ้นการประกวดต่อ ไปร์เลือกการแสดงตีกลองชุดพร้อมกับร้องเพลงมันดูเท่ห์แบบแบดๆมาก ให้มีเสียงเชียร์ดังมาก  

“มึง ถ้ายูประกวดกูว่าจะมากกว่านี้อีกอ่ะ เสียงกรี๊ดดังมาก”บอมพูดพร้อมทำท่าขนลุก 

“เออว่ะแต่ยูจะประกวดอะไรล่ะกูไม่เคยเห็นยูมันจะร้องเพลงเลย นอกจากเล่นดนตรีทุกอย่างมันก็เล่นได้กลุ่มพวกมันทุกคนเล่นได้ทุกคนแต่กูไม่เคยได้ยินยูมันร้องเพลงสักที”รินพูดขึ้น เขาแอบปลื้มกลุ่มยูมานานแต่ก็พอรู้ว่ากลุ่มนี้ชอบเล่นดนตรีแต่นักร้องนำก็มีแค่ไปร์คนเดียว 

“ก็จริงว่ะ มาโชว์ความหล่อก็พอมึงแบบมาเล่นเบสโชว์ก็พอมึง คะแนนก็ท่วมแล้วมั้ง”บอมพูดขึ้น 

“อ่ะมาแล้ว เพื่อนกู”ตุ้มตะโกนออกมาเมื่อพิธีกรประกาศชื่อริว และการแสดงริวก็เริ่มขึ้น  

“ทำอะไรว่ะเนี่ย” ภาพฉายไสล์บนเวทีเริ่มขึ้น แล้วก็มีเสียงดนตรีขับกล่อมและริวก็ใช้ความสามารถพิเศษที่เขาฝึนฝนและชอบเป็นพิเศษมาโชว์คือเขียนทรายประกอบดนตรี ภายในห้องเงียบและดูสนใจการแสดงนี้เป็นพิเศษ เพื่อนทุกคนไม่รู้เลยว่าริวจะแสดงอะไร การแสดงเขียนภาพเป็นภาพของการสื่อถึงการศึกษาของเด็กคนหนึ่งที่ไปเรียนตั้งแต่อนุบาล ประถม มัธยม และมาศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย โดยภาพการสื่อสารแบบง่ายๆจนจบภาพสุดท้ายคือสัญลักษณ์ของสาขาโลจิสติกส์ที่เขาเรียน เมื่อเพลงจบลงมีเสียงกรี๊ดและเสียงตบมือของคนในหอประชุมเสียงดังมากดังพอๆกับคณะวิศวะมันทำให้ดูว่าปีนี้คณะวิศวะและบริหารเป็นคู่ชิงที่เบียดกันมาเลยก็ได้ และพอจบทุกการแสดงการถึงเวลาการให้คะแนนของขวัญใจมหาชนที่ตัดสินด้วยหัวใจกระดาษที่ทางสโมสรจัดทำขึ้น และทุกคนก็นำมามอบให้กับผู้เข้าประกวดที่เขาชอบและการลงคะแนนก็สิ้นสุดลง และผู้เข้าประกวดก็กลับไปพักและถูกเรียกขึ้นมาใหม่อีกสิบนาทีต่อมาหลังจากการแสดงดนตรีจบ และพิธีกรก็ประกาศรางวัลขวัญใจมหาชน และเหนือความคาดหมายคือริวได้ การแสดงเขาสามารถกวาดใจคนในหอประชุมไปได้เยอะมากเลยครองรางวัลขวัญใจมหาชนไป และรางวัลดาวมหาวิทยาลัยปีนี้ก็เป้นสาวสวยจากคณะแพทย์ได้ไป ส่วนเดือนมหาวิทยาลัยก็เป็นไปตามที่คาดหมายก็คือคณธวิศวะได้ไป และริวก็ได้ที่สอง รางวัลรองชนะเลิศ ส่วนจูนเธอก็ได้ที่สองเช่นเดียวกัน พอจบการประกวดกลุ่มภีมก็พากันออกมารอริวตรงด้านข้างหอประชุม และบางคนก็ขอตัวแยกย้ายกันกลับหอพัก เหลือแค่ภีม ริน บอมและตุ้ม ส่วนบัวกลับไปก่อน และซุมก็เดินมาหาภีมเพื่อรอริวด้วย 

“อ้าวยังไม่ไกลับหรอเด็กๆ”ฟอยด์ถามขึ้นเมื่อเขาเดินผ่านกลุ่มเด็กๆ 

“ยังครับรอริวก่อน”ตุ้มตอบ 

“จะไปฉลองกันที่ไหน”ฟอยด์ถามขึ้นอีก 

“หมูกระทะหลังมอครับ”บอมตอบตามความจริงที่พวกเขานัดกันไว้ 

“พวกพี่ก็จะไปกันพอดี ไปพร้อมพวกพี่เลยมั้ยจะได้เลี้ยงฉลองริวได้รางวัลด้วย”ทุกคนพากันมองหน้าแต่พวกเขาก็หันไปมองซูมที่อยู่คนละคณะ 

“ไม่เป็นไรไปด้วยกันนี่แหละ ไม่ต้องเกร็งเราเป็นเพื่อนน้องๆก็เป็นน้องพี่ด้วยเหมือนกัน”ฟอยด์พูดขึ้นอีก ซูมเลยโค้งทำความเคารพ แต่เขาเองก็อยากได้ความเป็นส่วนตัวแต่ก็รอริวมาตัดสินใจเอาเอง และริวก็มาพร้อมรุ่นพี่ปีสองที่เป็นคนดูแล 

“ตกลงวันนี้เราไปกับเพื่อน แล้วพรุ่งนี้ให้พี่เลี้ยงนะเจ้าริว ห้ามผิดนัด”แจนพูดขึ้น 

“ครับพี่แจน” 

“อ้าวแล้วพี่ๆมาทำอะไรกันคะเนี่ย”แจนถามขึ้น 

“พอดีพี่ว่าจะไปกินหมูกระทะกับน้องๆเขาสักหน่อนนะ”ฟอยด์พูดขึ้น 

“อ้าวไหนบอกว่าวันนี้จะขอกินแค่กลุ่มเพื่อนล่ะจ๊ะ”แจนหันมาถามริว 

“คือผม...พึ่งรู้เหมือนกันครับ” 

“เอางี้ พวกพี่กลับก่อนดีกว้าพวกเราไปกินกันเถอะจะได้เป็นส่วนตัว ไปไอ้ฟอยด์กลับกูมีนัดกับพี่ดัน”ปลื้มพูดตัดบท 

“อะไรว่ะ โอเคงั้นตามสบายโอกาสหน้าค่อยนัดเลี้ยงก็ได้ ไปก่อนนะเด็กๆ”ฟอยด์เลยต้องเดินตามปลื้มออกไป ทุกคนเลยพากันโล่ง ให้พวกไปกินกับรุ่นพี่มีหวังเกร็งตาย และทั้งหกคนก็พากันไปกินร้านที่พวกเขาคุยกันไว้ว่าจะไปฉลองกันที่ร้านนี้ ตุ้มที่เอารถมาด้วยเลยขับรถตามมาอีกคัน พอถึงที่ร้านทุกคนก็เริ่มกิจกรรมการกินที่พวกเขาอยากจะกินหมูกะทะกันมานมากแล้ว  

“ภีม หมูสุกแล้วอ่ะย่างไม่ต้องไหม้มากเพื่อสุขภาพ”รินคีบหมูมาให้ภีม 

“ขอบคุณนะ น่ากินมาก”ภีมคีบเข้าปากพร้อมยกนิ้วโป้งว่ายอดเยี่ยม  

“อร่อยเขาล่ะ”บอมพูดขึ้นพวกเขารู้ดีว่าภีมชอบของปิ้งย่างเป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้ว ต่างปิ้งย่างกันอย่างสนุกสนานพร้อมกับพูดคุยกันไปด้วย จนล่วงเวลาผ่านไปทุกคนเริ่มอิ่มและชวนกันกลับ 

“แกก่อนกลับเราไปนั่งชิวๆที่ร้านนี้กันมั้ย”บอมพูดขึ้นกับทุกคนที่กำลังจะเดินออกมาจากร้าน 

“ผับ น่ะนั่นมึง ไม่ดีมั้ง”รินพูดขึ้น พวกเขาก็ยังใส่แค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์กันเท่านั้นไม่ได้แต่งตัวดูดีซะเลย และอีกอย่างพวกเขาใส่ชุดนี้ตั้งแต่เช้าจนตอนที่ห้าทุ่มเข้าไปแล้วด้วย 

“แป๊ปเดียวนะมึงแค่เข้าไปดูบรรยากาศเอง สักเที่ยงคืนกลับบ้านก็ได้ คิดดูดิกว่ากูจะได้มาอีกคงอีกนานมึงก็รู้ว่าพี่ชายกูอ่ะเรื่องเยอะจะตาย”บอมพูดขึ้น 

“ก็ได้นะ พวกเราเข้าไปแป๊ปเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอก ไหนๆร้านมันก็อยู่แค่นี้เอง”ตุ้มพูดขึ้นแล้วมองหน้าเพื่อนๆ ทุกคนเริ่มคิด 

“ว่าไงภีมจะลองเข้าไปมั้ย”ริวถามขึ้น 

“เราอย่างไงก็ได้”ภีมตอบเพราะเขาเองไม่เคยเข้าสถานที่แบบนี้เลยสักครั้ง 

“งั้นสรุป เราเข้าไปเลยแล้วกัน กินแค่เบียร์เหยือกเดียวแล้วกลับโอเค”ตุ้มเป็นคนสรุปแล้วก็พากลุ่มเพื่อนๆไปที่ร้านอาหารกึ่งผับที่อยู่ไม่ห่างจากร้านหมูกะทะหลังมอไม่มากนัก  

เสียงเพลงจากนักดนตรีที่ร้องเพลงจังหวะแนวแด้นซ์ดังกระหึ่ม มีกลุ่มนักเที่ยวลุกเต้นตามจังหวะอย่างสนุกสนาน ตุ้มเดินนำเพื่อนไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ รินเดินคู่มากับภีม มีริวและซูมเดินตามหลัง และทุกคนก็เข้านั่งที่โต๊ะ พร้อมกับสั่งเครื่องดื่ม 

“เสียงดังมากเลย”รินหันมาพูดกับภีม ภีมพยักหน้ารับแบบเห็นด้วย 

“ตาลายด้วยล่ะ”ภีมพูดตอบ เขาเริ่มรู้สึกมึนกับแสงไฟที่เล่นแสงสีอยู่ 

“ไหวมั้ยมึง”บอมถามภีมและรินที่ดูแล้วรู้สึกจะไม่สนุกเข้าซะเลย ทั้งสองคนก็เลยได้แต่พยักหน้าให้นิดๆ แล้วนักร้องก็เริ่มร้องเพลงช้า  

“เห้อโล่งหูหน่อย”รินพูดขึ้น เพื่อนๆพากันขำ  

“เอ้าไอ้ซูมมาไงว่ะเนี่ย”เพื่อนที่เรียนวิศวะกับซูมเดินเข้ามาทักซูม 

“มากับเพื่อนน่ะ” 

“อ้าวหรอ หวัดดีทุกคนเราเป้งนะ” 

“หวัดดี “ทุกคนก็แนะนำตัวกันไป 

“พวกเพื่อนนั่งกันอยู่บนโน้นอ่ะ ฉลองให้ไอ้ไปร์มัน มึงขึ้นไปหาพวกกูมั้งดิ อยู่กันครบเลยน่ะมึง” 

“เดี๋ยวตามไป”ซูมพูดตอบ 

“เอางี้มั้ย ชวนเพื่อนมึงไปนั่งด้วยกันเลย เพื่อนมึงได้ที่สองนี่หว่า ขวัญใจมหาชนด้วย ไงไปฉลองด้วยกันเลยดีกว่ามั้ง เชิญทุกคนเลยนะ”เป้งพูดขึ้น 

“เดี๋ยวพวกเราก็จะกลับแล้วล่ะ” 

“อะไรพึ่งมาไม่ใช่หรอ แป๊ปเดียวเองไปสานสัมพันธ์กันไว้ อย่างไงก็เพื่อนๆกันหมด น่ะไปทำความรู้จักกัน”เป้งขยั้นขยอชวนเพื่อนๆของซูม 

“เออเราไปทำความรู้จักก็ดีเหมือนกัน เราไปนั่งสักพักแล้วเราก็กลับกันเลยแล้วกัน”ตุ้มพูดขึ้นเพื่อเป็นข้อสรุป 

“ก็ได้ งั้นเราไปกันนานๆทีจะได้เจอกลุ่มหนุ่มวิศวะ”บอมพูดพร้อมยิ้มหวานส่งสายตาเป็นประกายให้รินเหมือนรู้กัน 

“อีกอย่างไปร์มันก็เพื่อนโรงเรียนเก่าเราไปแสดงความยินดีด้วยก็ดีเหมือนกัน”บอมพูดขึ้นอีกครั้งแล้วทั้งกลุ่มเลยต้องเห็นตามไปด้วยแล้วเป้งก็เดินนำเพื่อนกลุ่มซูมขึ้นด้านบน ภีมเดินอยู่กลุ่มๆกลางๆ ทำให้ไม่มีคนมาเบียดคนตัวเล็กได้ 

“เห้ย คนเสื้อฟ้าตัวเล็กๆน่ารักดีว่ะ”กลุ่มคนที่นั่งโต๊ะทางบันไดพูดขึ้น ทำไมกลุ่มของภีมได้ยิน แล้วก็มองไปที่ภีม ริวได้ยินเขาก็รนีบเดินไปประกบข้างภีมทันที 

พอขึ้นไปที่ชั้นบนเหมือนเด็กคณะวิศวะจองทั้งชั้นเลยก็ว่าได้เพราะทุกโต๊ะเต็มหมด 

“อ้าวไอ้ซูม มาเหมือนกันนี่หว่า มาๆฉลองให้ไอ้ไปร์หน่อย”เพื่อนคนหนึ่งตะโกนขึ้น ไปร์หันมองก็เห็นกลุ่มคนมาใหม่เขาก็ยิ้มให้ พร้อมกับมองเพื่อนจากโรงเรียนเก่าทั้งสามคนแล้วก็ลุกเดินมารับ 

“อ้าว เจอกันจนได้ ไปนั่งด้วยกัน”ไปร์ทักขึ้นแล้วพาเพื่อนๆไปนั่งที่โต๊ะของพวกเขา โดยที่ให้ภีมนั่งข้างตัวเอง 

“กว่าจะเจอกัน เป็นไงเรียนสนุกมั้ยว่ะ”ไปร์ถามเพื่อนๆขึ้น 

“ก็ดีอ่ะ เออยินดีด้วยนะแกที่เป็นเดือนคณะอ่ะ แกหล่อมากเลย”บอมพูดขึ้น ไปร์ก็ยิ้มให้ 

“ใช่แกหล่อมาก”รินสมทบ 

“ไม่คิดจะชมกันหน่อยหรอว่ะ”ไปร์หันไปถามภีม 

“ไปร์หล่อมากเลยการแสดงก็ดีมาก”ภีมตอบ 

“ขอบใจ ว่าแต่ไอ้วินรู้หรือเปล่าว่ามาเที่ยวที่แบบนี้”  

“รู้ เราพึ่งคุยกับวินเมื่อตอนเย็น” 

“หวงเหมือนเดิม”ไปร์พูดออกมาเบาๆ แต่เพื่อนต่างก็ได้ยิน 

“กินไรดี เหล้า เบียร์หรือว่าน้ำอัดลม” 

“อะไรก็ได้ พวกเราได้หมดแต่ภีมอ่ะเอาน้ำอัดลมให้มันก็พอ”รินพูดตอบ 

“โอเค ผสมนิดๆ เอามั้ย”ไปร์ถามขึ้น ภีมส่ายหน้า เขาไม่ใช่ว่าจะกินไม่เป็นแต่ความรู้สึกมันขมไม่อร่อยเอาซะเลย เลยไม่กินดีกว่า 

“หึ”ไปร์แอบขำนิดๆ ในความเด็กน้อยของเพพื่อนสนิทของเพื่อนของเขาเอง 

“เห้ยไอ้ยูมันไปไหนว่ะไอ้ไปร์”เพื่อนอีกคนเดินมาถาม 

“มันไปหาพวกพี่รหัสมันข้างล่าง เดี๋ยวก็มามั้งหรือว่ามันไปต่อก็ไม่รู้ ไปนานแล้วเนี่ย” 

“ถึงว่าไม่เห็นยู คิดว่าไม่มา”รินพูดขึ้น 

“ป่านนี้ควงสาวกลับไปห้องแล้วมั้ง”ไปร์พูดขึ้น 

“ยูมีแฟนแล้วหรอ”บอมถามขึ้น 

“เยอะ”ไปร์ตอบแค่นั้นแล้วเอาแก้วน้ำอัดลมส่งให้ภีม ภีมรับแล้วก็ขอบคุณ ไปร์ บอม รินก้เปลี่ยนเรื่องคุยเป็นเรื่องอื่น มีถามภีมบ้างภีมก็ตอบ จนผ่านไปสักชั่วโมงเลยมาเที่ยงคืนกว่าๆ ภีมนั่งมองนักดนตรีที่ด้านล่างเวที เขาก็เริ่มง่วงๆแต่เห็นเพื่อนยังติดลมเลยไม่กล้าจะชวนกลับ แล้วอยู่ๆทั้งไปร์ บอมและรินก็หยุดคุยกันแล้วหันไปมองคนที่มาใหม่โดยที่ภีมยังนั่งมองที่เวทีไม่ได้สนใจสิ่งที่อยู่รอบข้างและก็มีคนมานั่งข้างๆเขาอีกหนึ่งคน 

“หวัดดียู”รินและบอมทักขึ้น ภีมที่ได้ยินก็หันไปมองคนที่นั่งข้างเขาทันทีเพราะก่อนหน้านี้มีตุ้มนั่งข้างเขาแต่ไม่รู้ว่าตุ้มลุกไปไหนซะแล้ว ยูพยักหน้ารับ 

“ง่วงหรือไง”ยูถามภีมขึ้น 

“...........” 

“สงสัยจะง่วงจริง”ไปร์พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าภีมไม่ตอบมองยูแบบงง ๆ 

“เปล่า”ภีมเลยตอบแค่นั้น 

“ใกล้จะตีหนึ่งแล้วใครไม่ง่วงบ้างว่ะ แล้วเด็กดีแบบภีมด้วยก็ต้องง่วงนอนเป็นธรรมดา”ไปร์พูดขึ้น 

“เราว่าพวกเรากลับก่อนดีกว่า”ริวที่นั่งไม่ห่างจากภีมพูดขึ้น  

“จริงด้วยเกินเวลาเยอะเลย พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ ดีใจด้วยอีกครั้งนะไปร์”รินพูดขึ้นแล้วทั้งห้าคนก็พากันลุกเพื่อขอตัวกลับ ” 

“โอเคเดี๋ยวเราไปส่ง”ไปร์พูดขึ้นแล้วลุกตามแล้วหันมองยู แล้วยูก็ลุกขึ้นด้วยอีกคน แล้วทั้งห้าคนก็ลากลุ่มเพื่อนๆวิศวะ 

“ภีม อย่าลืมนะเราชื่อเป้ง”เป้งตะโกนตามหลังมาแล้วส่งยิ้มให้ภีมอีกครั้ง ยูเห็นเลยแตะไหล่ให้ภีมเดินออกไป ภีมเลยเดินออกไปกับกลุ่มเพื่อน ยูและไปร์มาส่งทั้งหกคนที่รถ 

“มึงไหวกันแน่นะ”ไปร์ถามขึ้น 

“ไหวๆดิสบายมาก ขอบใจที่เลี้ยงนะโว้ย”ตุ้มพูดขึ้น ไปร์เลยพยักหน้า ตุ้มเลยขึ้นรถขับออกไปเหลือรถซูม ที่มีคนรอกลับด้วยอีกสี่คน บอมและรินโบกมือลาทั้งยูและไปร์ แล้วขึ้นรถไป เหลือภีมที่ยังไม่ได้ขึ้นเพราะภีมจะนั่งด้านข้างประตูแทนบอมที่มึนๆไปแล้ว ซูมขยับตัวเดินไปทางฝั่งคนขับ เหลือริวที่ยังไม่ได้ขึ้นรถเหมือนภีม แล้วภีมก็หันมาโบกมือลาไปร์และยู 

“ถึงห้องไลน์บอกด้วย”อยู่ๆยูก็พูดขึ้น  

“ได้...”ภีมพูดเบาๆตอบแต่แอบเขินในใจอย่างรุนแรง แล้วภีมก็เข้ารถไปพร้อมกับยูที่ปิดประตูรถให้ ริวมองนิดๆแล้วก็หันมาลาแล้วเขาก็ขึ้นรถแล้วยูก็ขัยรถออกไป 

“มีลงมีไลน์ อะไรว่าเนี่ย”ไปร์ถามขึ้นพร้อมกอดคอยู 

“กูว่ากูจะกลับเลย”ยูพูดขึ้นแต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามที่ไปร์ถาม 

“อะไรว่ะ กลับไวจัง สรุปมึงคุยกับไอ้ภีมหรอว่ะ” 

ยูหันหน้ามองไปร์ 

“กูหมายถึงคุยแบบเพื่อนกันอ่ะ คือมึงสนิทตั้งแต่ตอนคืนสมุดแงะ หรือว่ามึงรู้จักกันมานานแล้วว่ะ” 

“มันเป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันก็ต้องรู้จักหรือมึงไม่รู้จักมัน”ยูตอบ 

“แต่กูก็ไม่มีเบอร์โทรเปล่าว่ะ” 

“มึงไม่ขอมันเอง”ยูตอบแค่นั้นก็เดินไปที่รถของตัวเองเลย ทำให้ไปร์ได้ยืนมองดูแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรแค่งงกับคำตอบของเพื่อนแล้วไปร์ก็เข้าไปด้านในร้านตามเดิม 

ยูขับรถมาถึงคอนโดของตัวเองก็มีเสียงไลน์เข้ามาเขากดอ่านแล้วยิ้มนิดๆ เพราะคนที่เขาให้ส่งข้อความมาบอกนั้นส่งมาว่าถึงหอพักเรียบร้อยแล้ว ยูเลยเข้านอน แล้ววันนี้ก็ผ่านไปหนึ่งวันและเป็นวันที่เขาได้เจอคนตัวเล็กอีกครั้งเช่นเดียวกัน 

............................................................................................... 

ช่วงนี้หายไปนานต้องขอโทษด้วยนะคะ ยังเดินเรื่องไปเรื่อยๆ สรุปเรื่องนี้มี 2 คู่นะคะ ก็คือ คู่แรกยูกับภีมใครทายถูกบ้างเอ๋ย ส่วนคู่รองลองทายดูว่าใครจะคู่กับใคร 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว