email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ภูน้ำ ตอนที่ 2.2 : สื่อรักกลางลานเกียร์ 50%

ชื่อตอน : ภูน้ำ ตอนที่ 2.2 : สื่อรักกลางลานเกียร์ 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2563 02:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภูน้ำ ตอนที่ 2.2 : สื่อรักกลางลานเกียร์ 50%
แบบอักษร

"ทีนี้ก็ใส่ให้กูได้แล้วใช่ไหม กูไม่มีเสื้อช็อปแล้ว มา!" 

 

"เอ่อ…" ไปไม่เป็นเลยกู ผมยังคงตกตะลึงกับการที่พี่มันทิ้งช็อปลงถังขยะอยู่เลย ตัวนึงก็ไม่ใช่ถูก ๆ เสียดายจัง 

 

"เลิกเอ่อ กูบอกให้มา! ก็มา!" 

 

"กะ…ก็ได้ครับ" 

 

น้ำนิ่งค่อย ๆ ก้าวขาของตนเองเข้าไปอย่างช้า ๆ เพื่อทำให้ระยะทางที่ห่างกัน มันไกลออกไปอีกนิด เพราะตอนนี้ผมรู้สึกอายกลับการมีคนจ้องมองมาแบบนี้ แถมยังยกมือถือขึ้นมาถ่ายกันอีก 

 

แต่ถึงตั้งใจจะเดินช้ายังไง สุดท้ายมันก็ถึงอยู่ดี เมื่อในตอนนี้น้ำนิ่งมายืนเผชิญหน้ากับภูวา แต่จะว่าหน้าก็ไม่ได้หรอกครับ ต้องเรียกว่ายืนเผชิญกับหน้าอกของพี่เขาน่าจะเหมาะกว่า ก็พี่เขาเล่นสูงขนาดนั้น ไอ้ตัวผมก็ตัวแค่นี้ ก็ไอ้ตัวแค่อกพี่เขาแค่เท่านั้นเอง อิจฉาชะมัด อยากสูงบ้าง เดี๋ยวจะต้องกินนมชมพูเยอะ ๆ จะได้สูง ๆ อือ 

 

ในขณะที่คนตัวเท่าอกกำลังเพลิดเพลินไปกับ จินตานการของตนเองอยู่นั่น จินตานาการของคนตัวเท่าอกก็ต้องสลายไป เมื่อคนตรงหน้าเสียงดังใส่กัน 

 

"มัวยืนทำอะไร ใส่สิ เร็ว!" ภูวาเอ่ยออกไปเพื่อบอกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า 

 

"ใจเย็น ๆ สิพี่ ใจร้อนไปได้" น้ำนิ่งพูดออกไปด้วยใบหน้ามุ่ย 

 

"เถียงเหรอ ปีกกล้าขาแข็งเหรอห๊ะ เดี๋ยวนี้" 

 

"ใครเถียงกันเล่า ผมยังไม่เคยเถียงเลยเหอะ" น้ำนิ่งหลุดพูดออกไปตามสิ่งที่ตนคิด แต่เมื่อรู้สึกถึงอะไรที่มันน่าขนลุก จึงเงยหน้าขึ้นไปมอง  

 

"อะ…โอเคใส่แล้วนี่ไงไม่เห็นจ้องกดดันกันเลยนี่ครับ" น้ำนิ่งพูดจบ ในขณะที่กำลังจะเขย่งตัวขึ้นเพื่อเอาช็อปไปใส่ให้คนเป็นพี่ จู่ ๆ ก็มีเสียงจากคนข้างกายของภูวาเอ่ยออกมา 

 

"น้องน้ำนิ่งใช่ไหม" 

 

"ครับ" 

 

"เอาช็อปมานี่ เดี๋ยวพี่ใส่ให้ภูวาเขาเอง ไม่รบกวนน้องดีกว่า" 

 

"เอ่อ..." ในเมื่อพี่เขาพูดมาขนาดนี้ หน้าที่ผมก็คงหมดแค่นี้แล้ว  

 

"ครับ ขอบคุณนะครับ" น้ำนิ่งส่งเสื้อไปให้พี่คนนั้น จากนั้นถึงเอ่ยลาภูวา 

 

"ถ้างั้นผมไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ" น้ำนิ่งยกมือไหว้ภูวา จากนั้นจึงก้าวถอยหลังออกมา เพื่อที่เตรียมตัวจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันได้ถอยหลังไป ก็มีมือหนามาดึงรั้งข้อมือของกวางน้อยเอาไว้ ตอนนี้ตัวของกวางน้อยจึงมาอยู่ที่เดิม 

 

"กูบอกไม่ใช่เหรอ ว่าให้มึงเป็นคนใส่" ภูวาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงชวนขนลุก 

 

"กะ…ก็พี่คนนี้เขาจะใส่ให้พี่นี่ครับ ผมไม่มีธุระอะไรแล้ว เลยจะขอตัวกลับครับ" คนตัวเล็กพูดออกไปพร้อมกับชี้ไปที่คนข้างกายพี่ภูวา 

 

"อุ่น เอาเสื้อคืนเด็กนี่" ภูวาหันไปบอกคนข้างตัว 

 

"แต่…" 

 

"ไม่มีแต่ กูบอกว่าให้ก็ให้อย่ามายึกยัก น่ารำคาญ!!!" 

  

อึก อุ่นรู้สึกจุกในใจทันที เมื่อเจอคนที่ควงกันไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด พูดแบบนี้ออกมาต่อหน้าคนทั้งลานเกียร์ เพียงเพราะเด็กคนนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากคืนเสื้อไป เพราะไม่อยากโดนเขาคนนี้เขี่ยทิ้งเหมือนเด็กคนก่อน ๆ ของเขา ยอมรับว่าตลอดการควงกันมา เจ้าตัวปล่อยใจให้ไปหลงรัก ของต้องห้าม เป็นฉายาที่คนทั้งมหาลัยพร้อมใจกันตั้งให้ ที่เขาได้ฉายานี้มาก็เพราะ เขาผู้นั้นชั่งเจ้าชู้ เย็นชาในความรัก มีกิ๊กมีเด็กเพียบ แต่เขาผู้นี้กับไม่สนใจความรู้สึกของใคร 

 

ในเมื่อคนอื่นเอาความรู้สึกไปผูกกับเขาคนนั้นเอง ก็ต้องเป็นคนดึงออกมาเอง เมื่อทนไม่ไหวกับความเป็นเขา จึงทำให้เขาได้ฉายานี้มา ห้ามหลงรักของต้องห้ามถ้าไม่อยากเจ็บปวด 

 

น้ำนิ่งยื่นมือออกไปรับช็อปจากไออุ่น จนตอนนี้ช็อปได้กลับมายังมือของคนน้ำนิ่งอีกครั้ง เพราะตอนนี้รู้สึกว่าอารมณ์ของคนตรงหน้ามันเริ่มที่จะไม่ดีแล้ว  

 

น้ำนิ่งไม่รอช้ารีบใส่ให้ทันที จึงทำให้คนตัวเท่าอกเขย่งเท้าขึ้นอีกครั้ง เพื่อที่จะสวมเสื้อช็อปให้กับภูวาผู้ที่ทำหน้าตาเหมือนยักษ์ที่กำลังจ้องจะกินมนุษย์อย่างไงอย่างงั้น 'เมื่อไหร่เรื่องมันจะจบสักที ผมจะรีบกินนมชมพู เดี๋ยวมันหมด' 

 

ในจังหวะที่คนตัวเล็กกำลังเขย่งตัวขึ้น โดยการเขย่งเท้าขึ้น ส่งผลให้คนตัวเล็กยืนโอนเอนไปมา ทำให้คนพบเห็นอย่างภูวา รู้สึกรำคาญ ถ้าเกิดมันต้องเจ็บตัวเพราะเขา ภูวาจึงยื่นมือของตนเองออกไปประคองตัวของน้ำนิ่ง โดยที่ไม่ถูกเนื้อต้องตัวของคนเป็นน้องเลยสักนิด 

 

ฮึบ แต่ไม่ว่าพยายามเท่าไหร่ ก็ใส่ได้เพียงแค่แขนเดียว! เพราะคนตรงหน้าไม่ให้ความร่วมมือกันเลย เอาแต่ยืนตัวตรงแบบนั้น แล้วผมจะใส่ได้ไงเล่า ฮึ่ย 

 

"พี่ภูวา พี่ช่วยย่อลงมาหน่อยได้ไหม ผมใส่ไม่ได้" น้ำนิ่งทนไม่ไหวจึงเอ่ยออกไป 

 

แต่ภูวาก็ยังเป็นภูวา ผู้ที่ไม่เคยลงให้ใคร จะลงให้เฉพาะกับคนของใจเท่านั้น จึงไม่ปฏิบัติตามที่คนเป็นน้องบอก 

 

"ฮึ่ย ผมไม่ใส่แล้ว ผมจะไปกินนมชมพู เดี๋ยวร้านมันปิด! พี่ใส่เองก็แล้วกัน"  

 

น้ำนิ่งพูดจบจึงรีบวิ่งออกไปด้วยความเร็วแสง เพื่อที่คนตรงหน้าจะจับตัวไม่ได้และรีบวิ่งออกไปยังหน้าลานเกียร์ เมื่อเจอเพื่อนของตนยืนอยู่ จึงเอ่ยชวน 

 

"ไปเหอะ ไมโล" 

 

"เออ" 

 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้ 

#ภูวาน้ำนิ่ง 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyy8893 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว