Rrrrrrrrrrrrrrrrr!! (เสียงมือถือเข้า)

ฉันที่นอนอยู่เอื้อมมือไปหยิบมือถือที่วางข้างหัวเตียง

ใครโทรมาแต่เช้า ขยี้ตาแล้วมองหน้าจอ ยัยแพรว? โทรมาทำไมแต่เช้านะ

📲 Preaw

เสียงโวกเหวกของแพรวเพื่อนสนิทของฉันดังออกมาจากในสายที่โทรมาแต่เช้าตรู่

วางสาย _________________________________________

หลังจากวางสายจากแพรวฉันก็เหมือนโดนค้อนทุบหัวอย่างแรงสมองของฉันไม่สั่งการชั่วขณะฉันได้แต่นิ่งรู้เพียงแต่ว่า เจฟ เขาเป็นแฟนของฉัน...แต่ว่าทำไมเขาไม่บอกอะไรฉันสักคำ ทั้งที่เมื่อคืนที่ผ่านมาฉันกับเขามีความทรงจำที่ลึกซึ้งร่วมกันครั้งแรกแท้ๆ

เมื่อวานเป็นวันครบรอบ 1 ปีที่คบกันและก็ตรงกับวันเกิดของเจฟพอดี เขาขอของขวัญจากฉันโดยไม่ขอของราคาแพงแต่ขอแค่ฉันขอแค่ความบริสุทธิ์ของฉัน

ฉันคิดว่าเขาอาจจะพูดเล่น เลยรับปากตกลงว่าจะให้และให้เขามาหาที่ห้อง แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะมาหาฉันที่ห้องจริงๆ ด้วยความที่รักและไว้ใจ ฉันจึงให้เขาตามคำสัญญา

แล้วนี่คือสิ่งตอบแทน.....จากเขาเหรอ

10.30 สนามบินสุวรรณภูมิ

ฉันเห็นยัยแพรวโบกมือให้ฉันจากทางด้านหนึ่งของสนามบิน ฉันยิ้มออก แต่เมื่อเดินไปหามันรอยยิ้มของฉันก็จางหายกับหน้าที่เศร้าลงฟังคำพูดจากปากของเพื่อนรักฉัน

ฉันน้ำตาคลอ

แพรวพยายามรั้งตัวของฉันไว้

แพรวพูดเสียงสั่น

ฉันไม่พูดอะไรแต่น้ำตาแห่งความเจ็บปวดในใจมันเอ่อล้นออกมาฉันหันหลังกลับเดินออกมาโดยไม่ฟังเสียงเรียกของยัยแพรวเลย

ฉันเดินไปข้างหน้าแล้วทิ้งความหวังทั้งหมดไว้ข้างหลัง ความหวังที่คิดว่าถ้าตามเขาไปตอนนี้ก็ยังทัน

แต่เขาไม่ต้องการฉันอีกแล้วก็คงไม่แปลกเพราะเขาได้ทุกอย่างจากฉันไปหมดแล้วทั้งตัวและใจ

ฉันนั่งตะโกนร้องไห้อยู่ในรถ

จากนี้ไปผู้ชายที่ฉันเคยรักที่สุดเขากลายเป็นคนที่ฉันเกลียดที่สุดไปแล้ว

. . . . ____________________________________