ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แฟนลุงเป็นมนุษย์แมวเหมียว 04 คืนแรก

ชื่อตอน : แฟนลุงเป็นมนุษย์แมวเหมียว 04 คืนแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 152

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2563 09:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แฟนลุงเป็นมนุษย์แมวเหมียว 04 คืนแรก
แบบอักษร

... 

หมายเหตุสำนักพิมพ์ 

 

นวนิยายเรื่องนี้มีการใช้ภาษาปาก ภาษาสแลง และคำหยาบ 

เพื่อความสมจริงตามยุคสมัยที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง 

และเพื่อสะท้อนบุคลิกของตัวละคร 

รวมถึงเพื่อให้ได้อรรถรสทางภาษาเท่านั้น 

ผู้เขียนและสำนักพิมพ์มิได้มีเจตนาด้านลบแต่ประการใด 

... 

 

แฟนลุงเป็นมนุษย์แมวเหมียว 

蓮洛 (Lien Luo) เหลียนลั่ว : เขียน , จุนซาวัง : แปล , jiaOO : Illust 

เล่มเดียวจบ , มีจำหน่ายรูปแบบ E-book 

(**หมายเหตุ : Romance - Fantasy / โรแมนติก – แฟนตาซี) 

อัปเดตตัวอย่างทดลองอ่านประมาณ 40-50% 

 

 

04 

คืนแรก 

 

 

 

หลินเฟิงใช้เท้าแมวเล็กสั้นของตัวเองวิ่งอย่างบ้าระห่ำไปตามข้างทางที่ปกคลุมด้วยพงหญ้า ไล่ตามรถของผู้มีพระคุณที่ขับไปข้างหน้าโดยไม่รีรอ

อุ้งเท้าขาวราวหิมะเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนและฝุ่นควัน หลินเฟิงวิ่งมาจนคอแห้ง อยากดื่มชาเขียวเพื่อเติมน้ำให้แก่ร่างกาย ตอนนี้เขาไม่มีแรงเหลือแล้ว สองปีที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลกมนุษย์ ทำให้เขาคุ้นชินกับการยืนอยู่บนขาทั้งสองข้าง พอจู่ๆ ต้องมาวิ่งในร่างสี่ขานี้ กลับไม่ชินเสียแล้ว

ประการแรก ขาแมวยาวไม่พอ เวลาไม่มีแรงยิ่งวิ่งได้ช้า ตัวเขาเองก็ไม่ได้แข็งแรงอะไรนัก แถมน้ำหนักก็เพิ่มขึ้นมาไม่น้อยอีก เมื่อเอาอุ้งเท้าทั้งสองข้างแตะรอบเอว ก็พบว่าห่วงยางของเขาใหญ่ไม่เบาเลยทีเดียว

หลินเฟิงทำได้เพียงรีบเร่งความเร็วตอนที่รถติดไฟแดง แต่สุดท้ายยังถูกรถอ๊อฟโร้ดทิ้งระยะห่างไปไกล

ทำยังไงดี

อยากกินบะหมี่ต้มยำ...หิวจะตายอยู่แล้ว QAQ

แต่น่าเสียดาย แมวที่ติดหนี้บุญคุณอย่างเขาไม่สามารถแปลงเป็นร่างคนได้ตามใจชอบ และยิ่งไปกว่านั้นยังไม่สามารถใช้พลังที่ตนฝึกมานานหลายปีเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองได้อีกด้วย

หัวหน้าเผ่าเคยบอกไว้ว่า หากใช้พลังจากภายนอกนับว่าผิดกฎ! ถือเป็นโมฆะ!

และพลังของหลินเฟิงเป็นพลังจากภายนอกชนิดหนึ่ง

ช่วยไม่ได้ เผ่าแมวเก้าชีวิตไม่ได้มีพลังวิเศษตั้งแต่เกิด เพียงแต่พวกเขามีสติปัญญา รู้อะไรลึกซึ้งยิ่งกว่า และเลือดลมไหลเวียนดีกว่าแมวทั่วไปในโลกมนุษย์อยู่มาก

เมื่อรู้แจ้งแทงตลอดแล้ว ก็เข้าถ้ำปลีกวิเวกไปนั่งวิปัสสนาเพื่อสร้างพลังวิเศษ หล่อเลี้ยงพลังชีวิตและปรับสมดุลในร่างกายให้แข็งแรง

ถึงแม้หลังออกจากถ้ำและบรรลุนิติภาวะแล้วสามารถรักษาร่างแมวไว้ได้ แต่อันที่จริงโครงสร้างร่างกายของพวกเขาใกล้เคียงกับมนุษย์ปกติไปแล้ว

จะว่าไปก็พิเศษกว่ามนุษย์ทั่วไปนิดหน่อยนะ

ใช้พลังภายนอกทดแทนบุญคุณไม่ได้...เราใช้พลังวิเศษตามรถไปก็ได้นี่นา!

แต่พลังมีขีดจำกัด งั้นไม่ใช้ก็ได้

ทำยังไงดีล่ะ

ดวงตาสีทองหรี่ลงเล็กน้อย เขาตัดสินใจแล้ว—ต้องขอตัวช่วย

ยี่สิบนาทีให้หลัง รถหยุดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์หลังหนึ่ง 

หลินเฟิงกระโดดลงจากหลังเจ้าฮัสกี้ที่เหนื่อยจนฉี่เล็ด ก่อนจะแสดงความเคารพฮัสกี้ตามแบบฉบับชนเผ่าแมวอย่างมีมารยาท “เหมียวหง่าว...”

 “โฮ่ง! = =!” ฮัสกี้โบกขาหน้าให้หลินเฟิงอย่างไร้เรี่ยวแรง แสดงให้เห็นว่าตัวเขารับรู้แล้ว แต่ไม่มีแรงจะแสดงความเคารพกลับจริงๆ ดังนั้นขอพี่แมวโปรดอภัย

หมากับแมวเป็นครอบครัวเดียวกัน ประโยคนี้ไม่เกินจริงเลย

หลินเฟิงยกอุ้งเท้าที่เปลี่ยนเป็นสีเทาของตนเช็ดตรงขนที่ยังสะอาดอยู่ ก่อนจะแตะลงบนหัวของเจ้าฮัสกี้ พลางลูบเบาๆ สองที

รอพี่ทดแทนบุญคุณเสร็จก่อนนะ ก่อนวันกลับชนเผ่าพี่จะซื้ออาหารหมามาให้แกเอาไว้กินเล่นสักสองถุง

ฮัสกี้พยักหน้า “โฮ่ง!” ต้องเป็นของเพ็ดดีกรีเท่านั้นนะ ยี่ห้ออื่นรสไม่จัดจ้านพอ

บนรถอ๊อฟโร้ด จ่านชูหยางมองหน้าฉู่เฟยหยาอย่างไม่วางใจ “ไม่งั้นมาอยู่บ้านฉันเถอะ พ่อฉันคิดถึงนายมากเลยนะ ชอบบอกว่าห้องชุดที่นายอยู่มันไกลเกิน ไปทำงานไม่สะดวก”

“ก็ไม่เท่าไหร่นะ” ฉู่เฟยหยาคลายเน็กไทเล็กน้อย สายตาหยุดนิ่งอยู่บนใบหน้าของคู่สนทนา “ชูหยาง เหอพ่านก็เป็นตึกในเครือบริษัทเรา ฉันไม่เข้าใจว่านายเป็นห่วงอะไร”

“ก็เป็นห่วงนายน่ะสิ กลับมาได้ไม่เท่าไหร่ก็บาดเจ็บซะแล้ว อยู่บ้านตัวเองก็ลมริษยาแรงเกินไป ไม่น่าอยู่เลยจริงๆ แต่ฉันก็ไม่คิดว่าเหอพ่านเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การอยู่อาศัย อยู่ในเครือเดียวกับเราแล้วยังไง เหอพ่านยังไม่ได้เปิดอย่างเป็นทางการซะหน่อย แม้แต่เจ้าหน้าที่นิติบุคคลยังไม่ได้เข้าไปเลย ทั้งโครงการนั้นมีนายอยู่แค่คนเดียว แถมยังอยู่ในห้องตัวอย่างอีก ตอนกลางคืนนายไม่รู้สึกสยองบ้างเหรอ”

“ไม่เป็นไร ถ้าจะเปลี่ยนที่อีก มันวุ่นวาย” เพราะจะไม่อยู่ในประเทศนานเกินไป

“ช่างเถอะ ถ้านายยืนยันอย่างนั้น” จ่านชูหยางยักไหล่อย่างจำใจ ถือว่าได้พูดในสิ่งที่เขาจะสื่อไปหมดแล้ว

จริงอยู่ที่คนพวกนั้นคอยกันท่าเนื้อชิ้นใหญ่อย่างบริษัทตระกูลฉู่ออกจากเขาราวกับกันขโมย แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ล่อตาล่อใจฉู่เฟยหยาเลยสักนิด

 “อืม” ฉู่เฟยหยาใช้สายตาถามเขาว่า ยังมีธุระอะไรอีกมั้ย ถ้าไม่มีก็ลงรถได้แล้ว ฉันยังต้องกลับบ้านอีก

 “พรุ่งนี้เจอกัน” จ่านชูหยางลงรถไปตามคำสั่ง พร้อมกับหิ้วกล่องข้าวสำหรับสองคนที่คุณนายตระกูลฉู่ยัดใส่มือเขามาด้วย

ข้างในมียาพิษหรือเปล่าก็ไม่รู้

หลังจากนั้น แมวที่กำลังนึกถึงขั้นตอนการทดแทนบุญคุณอยู่ก็ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีขึ้นมาโดยพลัน...

เพราะเมื่อจ่านชูหยางลงมาแล้ว รถอ๊อฟโร้ดก็ออกตัวไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง =口=...

ผู้มีพระคุณไม่ได้ลงรถ!

วิ่งตามมาตั้งนาน นี่แค่มาส่งคนอื่นหรอกเหรอ เมี้ยว?

หลินเฟิง “...”

ฮัสกี้ “...”

หลินเฟิง “...”

ฮัสกี้ “...”

แมวกับหมาจ้องตากันโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา

สุดท้ายยังคงเป็นหลินเฟิงที่เกาหัวอย่างลำบากใจ “เมี้ยว?”

น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มแบ๊วใสของฮัสกี้ “โฮ่ง! โฮ่ง!”

(ㄒoㄒ)// ผมยังจะพูดอะไรได้อีกเหรอ

เพราะนี่มันคือชะตาชีวิตยังไงล่ะ!

เส้นทางการทดแทนบุญคุณดูเหมือนจะมีอุปสรรคอยู่มาก

สิบนาทีผ่านไป 

เนื่องจากทั้งหมาและแมวมีประสาทรับกลิ่นที่ดีเยี่ยม จึงทำให้ตามมาถึงหน้าประตูทางเข้าหมู่บ้านเหอพ่านได้ พอมุดตัวเข้าในซอกรั้วก็เห็นรถที่จอดอยู่เพียงคันเดียวได้ไม่ยาก เพราะมันทั้งสูงใหญ่และดึงดูดสายตา

ครั้งนี้ไม่พลาดแน่!

หลินเฟิงโบกมือร่ำลาฮัสกี้ ก่อนจะปีนขึ้นบันไดตามกลิ่นไปแค่ตัวเดียว

ฮัสกี้หอบแฮกๆ อยู่บนพื้นไม่หยุด ใช้สายตาส่งแมวเหมียวจนลับตาไป

มันตัดสินใจแล้วว่า คืนนี้จะนอนที่ใต้ท้องรถนี่ละ เพราะ...ขยับตัวไม่ไหวแล้ว (ㄒoㄒ)//

หมู่บ้านเหอพ่านเป็นโครงการหรูหราที่ทุกฝ่ายให้ความสนใจแม้จะยังไม่ได้เปิดอย่างเป็นทางการ ตั้งอยู่บนทำเลที่ควรค่าแก่การชื่นชม นอกจากเดินทางสะดวกสบายและมีพื้นที่สีเขียวที่ออกแบบมาอย่างดีรายล้อมรอบตัวโครงการแล้ว ยังตั้งอยู่ใกล้ถนนสายเศรษฐกิจอันดับหนึ่งของเมืองที่เจริญรุ่งเรืองและคึกคัก เมื่อเทียบกับความสงบนอกเมือง ที่อยู่อาศัยประเภทนี้มักได้รับความนิยมจากวัยรุ่นมากกว่า

บ้านของฉู่เฟยหยามีสองชั้น หลินเฟิงตามมาจนถึงหน้าประตูบ้านแล้ว อุ้งเท้าเล็กกำลังข่วนร่องประตูไปมาไม่หยุด

ในที่สุดก็มาถึงบ้านของผู้มีพระคุณแล้ว แต่มันกลับเข้าไปไม่ได้นี่สิ

พังประตูยังไงดี...

เจอผู้มีพระคุณแล้ว แต่ไม่แน่ว่าจะมีโอกาสทดแทนบุญคุณเสมอไป ทว่าถ้าไม่มาเจอผู้มีพระคุณ นั่นยิ่งไม่มีทางที่จะทดแทนบุญคุณได้สำเร็จแน่ๆ

ดังนั้น เขาต้องเข้าไปให้ได้

แต่นี่มันประตูเหล็กเลยนะ แม้แต่ฮัสกี้ยังช่วยอะไรไม่ได้

เราวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากช้างในสวนสัตว์ไม่ได้ด้วยสิ จำเป็นต้องพึ่งกำลังตัวเองพังอุปสรรคขั้นสุดท้ายนี้ออกไป เพื่อจะเจอหน้าผู้มีพระคุณให้ได้

หลินเฟิงคือมือใหม่ในการทดแทนบุญคุณ ไร้ประสบการณ์ด้านนี้โดยสิ้นเชิง จึงตัดสินใจทำแบบนี้ไปก่อน ถึงเวลาค่อยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเอาก็แล้วกัน

เข้าทางประตูไม่ได้ ยังมีหน้าต่างไม่ใช่หรือ

ชั้นสองก็ไม่สูงเท่าไรนักนี่นา~

เราเป็นแมวตัวอ่อน ร่างกายยืดหยุ่นสูงนะ เมี้ยว~ 

ใต้ท้องรถมีฮัสกี้ที่เหนื่อยล้า เพิ่งหาที่นอนอบอุ่นและแสนสบายได้ กำลังเตรียมล้มตัวลงนอน แต่สายตาพลันถูกท่าเตรียมกระโดดของหลินเฟิงดึงดูดไปโดยไม่รู้ตัว

แมวนั้นปราดเปรียวกว่าหมา (ฮัสกี้คิดเองอยู่ฝ่ายเดียว) โดยเฉพาะชนเผ่าเก้าชีวิต ฮัสกี้อย่างพวกมันไม่สามารถเลียนแบบได้เลย

ฮัสกี้เท้าคางนอนแผ่พังพาบอยู่บนพื้น พลางมองดูหลินเฟิงผู้มีดวงตาสีทองวาววับ ฮัสกี้มองดูแมวเหมียวด้วยแววตาละห้อยเพราะความอิจฉา หลินเฟิงกำลังเตรียมตัวทำอะไรบางอย่างที่ตัวเขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

ชนเผ่าชั้นสูงนี่ดีจริงๆ เลยน้า~

ตอนนั้นเอง หลินเฟิงก็ทะยานตัวขึ้น!

ฮัสกี้ดีดตัวไปตามความสูงที่แมวเหมียวกระโดดโดยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

หลินเฟิงกระโดดถึงระเบียงได้อย่างกล้าหาญชาญชัย แต่น่าเสียดายเหลือเกินที่ความสูงเลยขอบระเบียงไปไกลพอสมควร ไม่อาจเหยียบขอบระเบียงได้ทันการณ์ ทำให้ตัวมันกระเด็นไปกระแทกกระจกหน้าต่างดัง เพล้ง! อย่างไร้การควบคุม จนกลายเป็นแมวตัวแบนแต๊ดแต๋ติดกระจกหน้าต่างเหมือนในหนังการ์ตูน

ทว่าโชคร้ายครั้งนี้ทำให้มันได้สบตากับฉู่เฟยหยาอีกครั้ง ในวินาทีที่ฉู่เฟยหยากำลังเปลือยกายอาบน้ำอยู่ โดยที่แขนข้างหนึ่งของเขายังพันผ้าพันแผลไว้

ห้องน้ำในห้องตัวอย่างนี้ไม่มีผ้าม่าน!

ฮัสกี้ซึ่งยืดคอมองดูอยู่ใต้ท้องรถถึงกับต้องยกขาหน้าขึ้นมาปิดตา

หลินเฟิงถูกจับตรงช่วงเอวด้วยมือคู่ใหญ่อีกครั้ง จากนั้นถูกพาเข้าไปในห้องน้ำที่ยังแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายความเป็นชายอยู่ทุกซอกทุกมุม

“เหมียว~” หลินเฟิงรู้สึกมึนหัวเพราะเพิ่งชนเข้ากับกระจกเมื่อครู่ ยังไม่มีสติมากพอจะประมวลผลว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ในที่สุดก็มาอยู่ในมือของชายหนุ่มเสียแล้ว

นี่ถือว่าเข้ามาข้างในได้สำเร็จแล้วใช่ไหม เมี้ยว~

เปล่าเลย ไม่นานเขาก็พบว่าตัวเองโลกสวยเกินไป

หลินเฟิงถูกชายหนุ่มในสภาพล่อนจ้อนจับตรงก้นอย่างเบามือ แล้วอุ้มออกมาวางไว้นอกประตู

ดวงตาชุ่มชื้นของแมวกะพริบปริบๆ มือใหญ่ของฉู่เฟยหยาลูบหัวของมันพลางเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ตอนกลางคืนอย่ากระโดดสูงเกินไปนะ” แล้วก็ปิดประตูลง

หลินเฟิง “...”

QAQ ฉันแค่อยากเข้าไปในห้อง มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ

 

 

 

.... 

ติดตามอ่านตอนต่อไป 

#แฟนลุงเป็นมนุษย์แมวเหมียว 

.... 

ความคิดเห็น