ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2563 09:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1
แบบอักษร

 

บทที่ 1 

 

" เรื่องของพี่ติณดูแล้วก็น่าจะจบลงด้วยดีนะคะ พี่สิงห์ " มิถุนาพูดกับสิงหาตอนที่พวกเขากลับมาจากไร่จิรประชาภาแล้ว " ถ้าได้ลงเอยกันเร็วๆก็ดีเนอะ " 

" ก็อย่าให้มีอะไรแปลกประหลาดเกิดขึ้นก็แล้วกัน " สิงหาว่า " ปวดหัวชิบเป๋ง ไอ้เพื่อนบ้า! ดันหลงรักหลานบุญธรรมตัวเองซะได้!! " 

 " แหม พี่สิงห์ก็ -- น้ำตาลใกล้มดนะคะ ใครบ้างจะอดใจไม่รักได้ " มิถุนาเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าออกมา มีบุหลันคอยช่วยพับเสื้อผ้าใส่ในกระเป๋าให้ " พี่สิงห์ก็ระวังเถอะ อย่าเผลอไผลไปรักใครเค้าล่ะ เดี๋ยวจะปวดหัวแบบพี่ติณเอา จะหาว่ามินไม่เตือนไม่รู้ด้วยน๊า "  

 สิงหาพ่นลมฮึกับคำพูดคำจาของน้องสาวตัวเอง " ระวังตัวเองไว้ก่อนเถอะ ยัยมิน -- กลับไปทำงานที่กรุงเทพอย่าเผลอไปทำร้ายใครเค้าเข้าล่ะ พี่ขี้เกียจไปเจรจากับคู่กรณีเธอนะ " 

 " หืมม คุณน้าดูพี่สิงห์พูดเข้าสิคะ ทำอย่างกับว่ามินชอบไปต่อยตีกับใครเค้าอย่างนั้นแหละ " มิถุนาหันไปฟ้องบุหลัน " มินก็แค่ทำตามที่พี่สิงห์สอนว่าถ้าใครมารังแกก็ให้ -- " มิถุนาเดินเข้าไปหาสิงหา " จิ้มตา! ชกท้อง! เตะผ่าหมาก!! " สิงหารับท่าโจมตีของน้องสาวได้หมด และสำหรับท่าสุดท้ายเขาเบี่ยงตัวหลบได้ทันก่อนที่จะโดนน้องสาวเตะใส่จุดยุทธศาสตร์สำคัญ 

 " คุณมิน!! ทำไมแก่นแก้วขนาดนี้ค่ะ " บุหลันอุทาน " เป็นสาวแล้วไม่ใช่เด็กๆเสียหน่อย คุณสิงห์เองก็เหมือนกันไม่น่าสอนอะไรพวกนี้ให้คุณมินเลย " 

 " มันเป็นศิลปะป้องกันตัวครับ คุณน้า " สิงหาว่า " ให้ยัยมินรู้ไว้จะได้ป้องกันตัวเองได้บ้างเท่านั้นเอง " คนเป็นพี่หันไปสั่งเป็นมั่นเป็นเหมาะกับน้องสาว " ทำให้ได้อย่างนี้กับผู้ชายทุกคนนะ แล้วก็อย่าดื่มอะไรที่คนแปลกหน้าส่งมา เข้าใจมั้ย มิน "  

 " รับทราบค่ะ " มิถุนาตะเบ๊ะรับคำ ทำเอาบุหลันกลั้นยิ้มกับความแก่นแก้วของมิถุนาไม่ได้ 

 " ดีมาก! " สิงหายกนิ้วให้ " เก็บของเถอะ แล้วรีบเข้านอน พรุ่งนี้เช้าพี่จะไปส่งที่สนามบิน " สิงหาพูดจบก็เดินกลีบเข้าห้องตัวเอง เหลือเพียงบุหลันที่กำลังช่วยมิถุนาเก็บเสื้อผ้า 

 " ทีนี้ บ้านก็เหงาแย่เลยนะคะ ตอนนี้คุณธันก็อยู่ที่คอนโดตัวเองกว่าจะกลับมานี่ก็เสาร์อาทิตย์เลย นี่คุณมินก็จะไปทำงานที่กรุงเทพอีกคน " บุหลันว่า มิถุนาเข้าไปกอด 

 " โอ๋ โอ๋ คุณน้า ไม่ร้องนะคะ " มิถุนาพูดแหย่ ทำเอาบุหลันหัวเราะออกมาเบาๆกับความขี้เล่นของหญิงสาว " คิดถึงมินก็โทรหานะคะ คุณน้า บอกคุณพ่อด้วยนะคะ " จู่ๆคนปลอบก็กลายเป็นคนร้องไห้ซะเอง 

 " โถ่ คุณมิน -- ไม่ร้องนะคะ " บุหลันปลอบประคองแก้มของอีกฝ่ายขึ้นมา " ดูสิค่ะ ร้องไห้โยเยเป็นเด็กเลย " เธอกอดมิถุนาแนบแน่น ใจจริงเธอไม่อยากให้มิถุนาไปทำงานที่กรุงเทพเลยถึงเธอจะไม่ใช่แม่ผู้ให้กำเนิดมิถุนาแต่เธอก็เลี้ยงมิถุนามาตั้งแต่ยังแบเบาะความผูกพันก็มากเหลือล้นจนไม่อยากให้ห่างกายไปเลยจริงๆ " อยู่ที่กรุงเทพต้องดูแลตัวเองดีๆนะคะ คุณมิน " 

 " อือค่ะ คุณน้า " 

 บุหลันปล่อยให้มิถุนาจัดการกับข้าวของตัวเองต่อในห้องนอน ระหว่างที่มิถุนากำลังจัดกระเป๋าอยู่พอดีกับที่มือถือของเธอกำลังสั่นอยู่บนโต๊ะ เธอเดินไปหยิบขึ้นมากดรับเบอร์โทรที่ไม่รู้จัก 

 " ไงมิน! พี่ปั้นเองนะ มินจำพี่ได้มั้ยครับ " ปลายสายถามเสียงนุ่มนวล 

 " เอ๊ะ! " มิถุนาอุทาน " เออ จำได้ค่ะ พี่ปั้น ทำไมพี่มีเบอร์มินล่ะคะ " มิถุนาถาม ข่มน้ำเสียงประหลาดใจไว้ไม่มิด จะไม่ให้รู้สึกได้ยังไงก็ปลายสายน่ะคือปฐพี รุ่นพี่สุดป๊อบและเท่ที่สุดในมหาวิทยาลัย ที่สาวๆต่างก็เทใจให้กับเขา ตอนเรียนอยู่มิถุนาเองก็เคยได้คุยกับปฐพีหรือปั้นบ้างแต่ก็ไม่ได้สนิทอะไรกันจนถึงขั้นต้องโทรหาแต่ว่านี่น่ะ  

 " พี่ขอมาจากเอ็มมี่น่ะ พึ่งรู้ว่ามินจะมาทำงานที่โคโค่ -- พี่ดีใจมากเลยนะที่จะได้เจอมินน่ะ " น้ำเสียงตื่นเต้นอีกฝ่ายทำเอามิถุนารู้สึกเก้อเขิน 

 " พี่ปั้นมีอะไรให้มินช่วยหรือเปล่าคะ " 

 " ไม่มีครับ พี่ก็แค่ตื่นเต้นน่ะ "  

 " ค่ะ มินก็ตื่นเต้นเหมือนกันค่ะ " จู่ๆมิถุนาก็ยิ้มเขินแบบไม่รู้ตัว ทั้งสองคุยกันอีกไม่กี่ประโยคอีกฝ่ายก็เป็นฝ่ายลา 

 " พักผ่อนเถอะครับ พี่ไม่กวนเราแล้ว -- ไว้เจอกันที่ทำงานนะครับ " 

 " ค่ะ พี่ปั้น " 

 " ครับ ฝันดีนะครับ มิน " 

 " ฝันดีค่ะ พี่ปั้น " มิถุนารู้สึกตัวเองหน้าแดง เธอพ่นลมหายใจออกมาหวังระบายความร้อนบนใบหน้าที่กำลังระอุ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง พี่ปั้นก็แค่โทรมาทักทายเท่านั้นเอง ยัยมิถุนา อีกอย่างพี่เค้าก็มีแฟนอยู่แล้วด้วยนะ มิถุนาบอกกับตัวเองตอนแรกก็ตื่นเต้นดีแต่พอนึกได้ว่าปฐพีมีแฟนแล้วแถมยังเป็นสาวสวยมากด้วย จิตใจเธอก็ห่อเหี่ยวมิถุนาเดินออกไปที่ระเบียงห้องนอนตัวเอง ลมเย็นเอื่อยๆพัดมาปะทะใบหน้าให้รู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย เธอคงต้องคิดถึงที่นี่มากแน่ๆ มิถุนาแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่มีแต่ดาวพรั่งพราวที่กรุงเทพคงไม่มีดาวให้เธอดูหรอก 

 'สวรรค์โปรดส่งใครมารักมิถุนาทีเถิด!!' 

  

*** 

  

แต่มิถุนา เรืองกิจเกษมคงทำบุญกับสวรรค์น้อยไปหน่อย สวรรค์ท่านเลยไม่เหลียวแลคำขอของเธอแถมยังให้นรกส่งซาตานเข้ามาในชีวิตเธอแทนอีกต่างหาก 

 " นี่คุณ! คุณเดินชนฉันจนโกโก้หกใส่เสื้อเลยเนี่ย!! คุณไม่เห็นหรือไง! " มิถุนาแหวเสียงเขียวใส่ร่างสูงที่ทำหน้าเฉยชา เธอจับแขนเข้าไว้ อีกฝ่ายแค่ปรายตามองเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปื้อนโกโก้เลอะตั้งแต่ช่วงอกลงมา อันที่จริงรอยโกโก้บนเสื้อยังไม่ชัดเท่ากับบราเซียลูกไม้สีดำที่เด่นหราออกมา เขาไม่รู้ว่าเธอจงใจที่จะแต่งตัวแบบนี้หรือไม่รู้ตัวกันแน่ว่าบราเซียที่เธอใส่น่ะมันเย้ายวนสายตากว่าหน้าสวยหวานของเธอเสียอีก 

" ก็เห็น! แต่อย่างอื่นมันน่าดึงดูดกว่าน่ะ " เขาว่าสายตาจ้องไปที่อกเสื้ออย่างจงใจให้อีกฝ่ายรู้ตัว มิถุนาไล่ตามองตามและเหมือนพึ่งรู้ตัว มิถุนารีบยกมือปิดใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อเช้าเธอรีบแต่งตัวออกมาเพราะถูกหัวหน้าเรียกตัวให้พบแต่เช้า บ้าจัง! มิถุนาเม้มปากแน่นรู้สึกอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเลย อารามรีบดันหยิบเอาบราเซียสุดเซ็กซี่ตัวนี้ออกที่ได้มาจากยัยเอ็มมี่เพื่อนสนิทให้มาเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วมาใส่ แล้วนี่ตั้งแต่ออกจากคอนโดมารถไฟฟ้าจนนั่งวินมาถึงนี่ใครต่อใครไม่จ้องเธอไปแล้วเหรอ มิถุนา!! เธอกรีดร้องในใจ 

 อีกฝ่ายเห็นแบบนั้นก็รู้ว่าเธอคงไม่รู้ตัวจริงๆ เขายิ้มที่มุมปากก่อนโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูเธอ " ฉันว่าเธออย่ามาเสียเวลาทะเลาะกับฉันตรงนี้เลยดีกว่า รีบเปลี่ยนเสื้อซะจะได้ไม่มีใคร-- " เขาเว้นช่วงเลื่อนสายตาลงต่ำ จนมิถุนาดันเขาออก 

 " คุณมันหยาบคายที่สุด!! " มิถุนาจ้องเขม็งใส่ก่อนจะเอากระเป๋ามาปิดแล้วรีบเดินเข้าไปในตึกทันที  

 บ้าบอชะมัด! มิถุนาคำรามกรอดอยู่ในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตออกเป็นเสื้อยืดแทน ขออย่าให้ได้เจอะได้เจอกันอีกเลย มิถุนายกมือไหว้ท่วมหัวอล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ ปฐพียืนรออยู่ด้วยสีหน้ากังวลใจ 

 " ใส่ได้มั้ย มิน " ปฐพีมองเสื้อของเขาที่ยกให้มิถุนาใส่หลังจากเจอสภาพเธอเมื่อเช้า เขาก็รีบเอาเสื้อจากตู้หลังโต๊ะทำงานมาให้เธอเปลี่ยน มิถุนาพยักหน้ายิ้มเขินๆ 

 " ขอบคุณนะคะ ที่ให้มินยืมเสื้อ " เธอพูด " งั้นเดี๋ยวมินไปพบพี่โคโค่ก่อนนะคะ พี่ปั้น " ปฐพีพยักหน้ามองตามมิถุนาไปที่ห้องกิติกรณ์ 

 " มองตามขนาดนั้น คิดจะจีบมินเหรอ พี่ปั้น " อเอ็มมี่เออีคนเก่งเอ่ยจากด้านหลัง ปฐพีรีบหันไปปฏิเสธพัลวัน 

 " บ้าเหรอ เอ็มมี่ พี่ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย " 

 " ไม่คิดก็ดีแล้วค่ะ พี่ปั้น " เอ็มมี่กรีดเสียงพูด " เพราะเอ็มไม่อยากให้แฟนพี่มาทำร้ายเพื่อนเอ็มเหมือนกัน " พูดจบเอ็มมี่ก็เดินจากไปปล่อยให้ปฐพียืนสีหน้าลำบากใจกับความรู้สึกของตัวเอง 

  

*** 

  

" เอาเป็นตามนี้แล้วกันนะ มิน " กิติกรณ์หรือโคโค่หัวหน้ากองบรรณาธิการว่า " บ่ายนี้ก็ให้ปั้นกับทีมงานไปช่วย " 

 " ได้ค่ะ พี่โคโค่ -- มินจะตั้งใจทำเต็มที่เลยค่ะ เชื่อมือมินได้เลย " มิถุนารับคำหนักแน่น กิติกรณ์หัวเราะฮึ 

 " ย่ะ แม่คนเก่ง -- ไปเตรียมตัวได้แล้ว " กิติกรณ์พูด " อ่อ! อย่าไปทะเลาะกับใครอีกล่ะ ฉันจ้างเธอมาเขียนคอลัมภ์ให้ฉัน ไม่ได้จ้างให้เธอไปพิทักษ์สิทธิ์ให้ใครนะ ยัยมิถุนา " เขาพูดค่อนขอดหลังจากที่มิถุนาเข้ามาทำงานกับเขาได้แค่เดือนเศษก็ไปมีเรื่องกับช่างไฟที่พยายามจะลวนลามพนักงานต้อนรับของบริษัท และสุดท้ายช่างไฟคนนั้นก็ถูกไล่ออกไป 

 " ทราบแล้วค่า พี่โคโค่ " มิถุนายิ้มรู้สึกผิด แล้วเดินออกจากห้องมา 

 " ทำหน้าแบบนั้นออกมาจากห้อง คงโดนพี่โคโค่เอ็ดมาล่ะสิ " แพมสาวสวยบรรณาธิการแฟชั่นออกปากแซว 

 " ก็โดนแหละค่ะ พี่แพม -- พี่แพมมาหาพี่โคโค่เหรอคะ "  

 แพมพยักหน้า คิ้วสวยๆ ผูกกันแน่น " มีปัญหาเรื่องนางแบบนิดหน่อยน่ะ เอานางแบบกิตติมศักดิ์มาใช้เนี่ยยุ่งยากอย่างที่คิดจริงๆ " มิถุนายกคิ้วสูง 

 " สปอนซ์เซอร์หลักเราน่ะ อยากให้ลูกสาวตัวเองขึ้นปก นางก็สวยดีหรอกนะแต่ความเยอะนี่ทำเอาทีมงานปวดหัวกันไปหมด -- เลือกชุดเองบ้างล่ะ มาทำงานสายบ้างล่ะ ถ่ายไปสองสามชุดก็บ่นเหนื่อยขอพักแล้วก็หายไปเลย และพีคสุดของวันนี้เทคิวเลยจ้า ทั้งๆที่ต้องเร่งถ่าย ได้เวลาใกล้ปิดต้นฉบับแล้วด้วย ฉันอยากจะบ้าตาย! " แพมถอนหายใจเฮือกใหญ่ " พี่เลยจะมาปรึกษาพี่โคโค่ว่าจะเอาไงต่อ " พูดจบแพมก็เดินเข้าห้องทำงานของโคโค่ไป 

 มิถุนาเดินกลับมาที่โต๊ะ ก็ถูกเอ็มมี่แม่เพื่อนสาวคนสนิทเรียกไปดู " นี่มิน มาดูนี่สิ ผู้ชายคนนี้ไงที่ว่าเป็นแฟนของนางแบบกิตติมศักดิ์เราน่ะ " ยัยเพื่อนซี้ชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตัวเอง 

 " โซลหรืออชิระ ทิลล์ อายุ 26 ปีลูกชายคนรองของลูเธอร์ ทิลล์ซีอีโอทิลล์กรุ๊ปที่มีเครือข่ายธุรกิจอาหารและเครื่องดื่ม รวมถึงธุรกิจโรงแรมทั่วโลก ปัจจุบันกินตำแหน่งประธาน grand luxury โรงแรมหรูระดับหกดาวที่มีสาขากระจายไปทั่วโลก " เอ็มมี่หรือเอ็มเด็กชายหน้าเข้มในอดีตที่ปัจจุบันผันตัวมาเป็นเออีที่สวยที่สุดในประเทศไทยกำลังสาธยายสรรพคุณให้มิถุนาที่แทบไม่ได้ฟังเลย " หน้าตาหล่อมากเลยเนอะ มิน " เจ้าหล่อนทำเสียงเล็กเสียงน้อย 

 " ก็งั้นๆแหละ " มิถุนาตอบรับแทบไม่ได้มองหน้าจอด้วยซ้ำ ทำเอาเอ็มมี่หันขวับมามอง " มีอะไรเหรอ " มิถุนาถามอีกฝ่ายที่จ้องเธอเขม็ง 

 " ก็อยากรู้น่ะสิว่าสเปคผู้ชายของหล่อนน่ะเป็นยังไง ขนาดคนนี้ว่าหล่อมากแล้วเธอยังเฉยๆเลย " เอ็มมี่ว่า " ฉันอยากเห็นผู้ชายของแกซะแล้วสิว่าจะหล่อกว่าเทพบุตรคนนี้มั้ย "  

มิถุนายักไหล่ไม่สนใจ พอดีกับปฐพีเดินเข้ามาที่โต๊ะ 

 " เสร็จยังมิน เรายังต้องไปเซตแสงกันอีก " เขาถาม มิถุนาพยักหน้า 

 " ไปกันเลยค่ะ พี่ปั้น " มิถุนาหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย พร้อมยัดไอแพดลงในกระเป๋าถือ " วันนี้ฉันคงไม่ได้กลับออฟฟิสแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะ ยัยเอ็มมี่ " เอ็มมี่พยักหน้าโบกมือลาทั้งคู่ 

 " แล้วนี่มินต้องไปลงครัวกับเขาด้วยมั้ย " ปั้นถามระหว่างที่พวกเขากำลังเดินทางไปร้านอาหารที่จะมาใช้ในหนังสือ 

 " ลงไปช่วยดูค่ะ คงไม่ถึงต้องทำเอง -- ทางนั้นเขามีเชฟคอยดูแลอยู่น่ะค่ะ " มิถุนาตอบ ตาเอาแต่จ้องไอแพด มือสาละวนอยู่กับการเขียนแก้งานบนจอ ปฐพีเห็นแล้วก็ลอบยิ้ม 

 " มินนี่เอาจริงเอาจังกับงานไม่เปลี่ยนเลยนะครับ " เขาเอ่ยปาก มิถุนาเงยหน้ามามองเห็นรอยยิ้มของปฐพีก็ทำเอาใจเต้นแรง 

 " ยังไงเหรอคะ " 

 " ตั้งแต่มหาลัยแล้วนะ พี่เห็นเราเวลาทำงานหรือกิจกรรมน่ะ มินดูจริงจังแล้วก็ใส่ใจกับมันมาก พี่ชอบนะ ดูน่ารักดี " 

 มิถุนารู้สึกเหมือนใบหน้าเธอตอนนี้กำลังร้อนเป็นไฟ ปฐพีส่งยิ้มน่ารักมาให้อีก โอ๊ย!! แบบนี้ใจเธอก็ยิ่งเต้นแรงกว่าเดิมน่ะซิ " ค่ะ " มิถุนาขานรับแค่นั้น แล้วกลับไปก้มหน้าทำงานต่อ เขาก็แค่พูดเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรหรอก มิน  

 เอี๊ยด!! 

 เสียงเบรคดังลั่นถนน มิถุนาเกือบหน้าคะมำชนเข้ากับแผงคอนโซลรถ  

 " เป็นอะไรมั้ย มิน " ปฐพีหันมาถามสีหน้าดูตื่นตระหนก มิถุนาส่ายหัว 

 " เกิดอะไรขึ้นค่ะ พี่ปั้น " 

" อยู่ๆรถคันนั้นก็พุ่งออกมาน่ะสิ " ปฐพีว่าพลางปลดเข็มขัดนิรภัยออก เปิดประตูลงจากรถ มิถุนาตามปฐพีลงไปดูความเสียหาย 

มิถุนามองรถคู่กรณีแค่ตราสัญลักษณ์ของแบรนด์ที่ประดับอยู่หน้ารถเธอก็ได้แต่ภาวนาในใจว่าความเสียหายจะไม่มากนัก 

 " เป็นยังไงบ้างคะ พี่ปั้น " เธอถามมองเห็นกันชนหน้ารถของปฐพีชนติดกับบังโคลนท้ายของรถหรู ปฐพียังไม่ทันได้ตอบอะไร เจ้าของรถหรูก็เดินลงมาจากรถ ใบหน้าสวมแว่นกันแดดแบรนด์ดังปกปิดใบหน้า ร่างสูงนี้คงสักร้อยแปดสิบกว่าๆได้ล่ะมั้ง มิถุนาคิด  

 " ขับรถยังไง คุณไม่เห็นเหรอว่ารถผมออกมาแล้วน่ะ " เขาพูดพลางถอดแว่นกันแดดออก มิถุนาคิ้วขมวดกันจ้องหน้าฝ่ายตรงข้าม ไม่ต้องเสียเวลานึกเธอก็จำเขาได้ทันที 

 " เฮ้ย!! คุณ!! " 

----------------------------------------------------------------------- 

สวัสดีค่ะ รี้ดทุกคน  

เรื่องร้ายเล่ห์รักนี้ ก็เป็นเรื่องต่อมาที่เราตั้งใจจะเขียนให้ทุกคนได้อ่านอย่างมีความสุขและสนุกกับการอ่านนะคะ 

ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจอีกเรื่องนะคะ 

ขอบคุณมากค่าาาา 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว