ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 340

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2563 23:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3
แบบอักษร

มะ ไม่จริง... มันเป็นไปได้ยังไง ยานั้นเปลี่ยนเราเป็นโอเมก้างั้นหรอ เรื่องแบบนั้นมันตลกสิ้นดี!

 

"ก็ว่าทำไมตอนนายดุ เจ้าหมาน้อยถึงกลัวขนาดนั้น เพราะนายดันใช้ความเป็นอัลฟ่าข่มนี่เอง" ลูอิสพูดขึ้นมา ซึ่งผมคิดว่ามันอาจจะเป็นไปได้ แต่ยังไม่อยากยอมรับอยู่ดี!!

 

"หมาป่าทั่วไปที่เป็นโอเมก้างั้นหรอ... หรือนี่อาจจะเป็นสาเหตุที่เจ้านี้หลุดเข้ามาอยู่ในเมือง เพราะโดนไล่ออกจากฝูงมา" บิลตั้งข้อสงสัย ซึ่งมันไม่ถูกอยู่แล้ว แต่ถ้าพ่อผมรู้ว่าผมเป็นโอเมก้ามีหวังโดนไล่ออกจากตระกูลจริงๆแน่! ผมจะต้องหาวิธีติดต่อกับพวกนี้ให้ได้....   นึกออกแล้ว!

 

"เห้ย! จะไปไหน!?" ผมกระโดดลงมาจากโต๊ะและวิ่งเข้าไปหาโน๊ตบุ๊คที่เปิดไว้อยู่ พยายามใช้เท้าหน้ากดแป้นพิมพ์ให้เป็นคำ แต่เนื่องจากอุ้งเท้ามันไม่ได้เหมาะกับการพิมพ์ จึงทำให้เพี้ยนบ้าง หวังว่าเจ้าพวกนั้นจะอ่านเข้าใจ 

 

"นี่มันไม่ใช่ของเล่นนะ" ลูอิสอุ้มผมขึ้น ถึงแม้จะยังพิมพ์ไม่หมดแต่น่าจะพอเข้าใจนะ

 

"บิลฝากเช็คหน่อยว่ารายงานฉันเสียหายมั้ย" เจ้าหมอนี้เห็นฉันเป็นตัวก่อปัญหารึไง...

 

"ให้ตายเถอะ... หืม? เดี๋ยวก่อนลูอิส" สังเกตุเห็นแล้วใช่มั้ย!?

 

"ชันเปรคน..." บิลอ่านข้อความที่ผมพิม

 

"หรือว่านายจะ..." อีกคนหันหน้ามาหาผม ผมจึงรีบพยักหน้าทันที

 

"เกิดอะไรขึ้นหรอบิล" คนที่อุ้มผมถาม

 

"เจ้านี้ไม่ใช่หมาป่าทั่วไป แต่เป็นคนเหมือนเราเนี่ยแหละ" บิลตอบ ลูอิสที่ฟังก็เหมือนจะตกใจไปครู่นึง

 

"โทษทีที่ใส่ที่ครอบปากนาย" บิลเข้าถอดที่ครอบปากออกให้

 

"งั้นนายช่วยอะไรพวกเราหน่อยได้มั้ย พอดีฉันกำลังตามสืบเรื่องบางอย่างอยู่" สืบ? เจ้าพวกนี้เป็นตำรวจงั้นหรอ แต่ไม่น่าใช่ ไม่งั้นผมต้องเคยเห็นหน้าแล้วสิ

 

 

 

สุดท้ายผมก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นให้ทั้งสองฟังโดยผ่านทางพิมพ์ แต่ใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะเล่าจบ เพราะพิมพ์ลำบาก

 

 

 

"ตกลงนายอัลฟ่าแต่ดันกลายเป็นโอเมก้าหลังจากที่โดนฉีดยาไปอะนะ?" ลูอิสเอ่ยถาม ผมจึงพยักหน้า

 

ผมก้มลงไปมองหว่างขาอย่างอาลัยอาวรณ์ ฮือออ ป๋องแป๋งของพ่อ ตอนนี้หดจนเหมือนหายไปแล้ว 

 

"ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าหมาป่าบอกจริง เป็นไปได้ว่าคดีอัลฟ่านักล่าหายไป น่าจะเกี่ยวกับเจ้าพวกนั้น... ว่าแต่ทำไมนายไม่กลับร่างคน เราจะได้คุยกันง่ายๆ" บิลหันมาถามผม ผมพิมพ์ตอบไปว่า'ทำไม่ได้'

 

"งั้นหรอ ลูอิส เราต้องพา... ว่าแต่นายชื่ออะไรนะ?" อีกคนถาม ผมจึงตอบไปว่า'เวด'

 

"โอเค เราต้องพาเวดไปตรวจดู เผื่อจะได้รู้อะไรเพิ่มเติม" บิลเดินออกไปพร้อมกับหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรหาใครบางคน

 

"ตอนนี้นายต้องมาอยู่ในความดูแลของพวกเรา จนกว่าคดีจะคลี่คลายแล้วกันนะเวด" ลูอิสพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับลูบหัวผม ผมจึงเงยหน้าเพื่อจะไปงับมือ เจ้านี้เริ่มทำตัวเหมือนผมเป็นสัตว์เลี้ยงอีกแล้ว!

 

"ตกใจหมดเลย~ แสดงว่าตอนนี้นายมีแรงแล้วใช่มั้ย มาเล่นกันหน่อยมั้ยล่ะ" พูดจบเจ้านั้นก็แปลงร่างเป็นสัตว์ ซึ่งทำให้ผมรู้สึกตกตะลึงมาก เพราะเจ้านั้นเป็นสิงโต!!!

 

ผมถึงกับถอยหลังทันที แผงคอที่ดูสง่าและแววตาที่ดุดัน เทียบกับตอนร่างคนแล้วต่างกันลิบลับ! 

 

สิงโตในเมืองนี้ก็มีอยู่ไม่กี่คน คนที่ดังๆก็มีแค่นายกเทศมนตรี จะว่าไปเจ้านี้ก็หน้าตาคล้ายนายกเทศมนตรีเหมือนกันแหะ 

 

ผมที่ไม่ทันตั้งตัวก็โดนเจ้าสิงโตตัวใหญ่ตะปบ 

 

'จะทำอะไรเนี่ยยย ปล่อยฉันนนนน' ผมดิ้นไปมาแต่ก็โดนอีกฝ่ายนอนทับ คิดว่าตัวเองตัวเล็กมากรึไงงงง และจู่ๆอีกฝ่ายก็อ้าปาก 

 

'เห้ยๆๆๆ นายจะกินฉันงั้นหรอ!? ไหนบอกจะดูแลไง!?' ผมที่กำลังจะพยายามผลิกตัวขึ้นไปสู้ กลับโดนลิ้นสากๆเลียที่หัวแทน เจ้านั้นเลียจนเปียกเต็มไปด้วยน้ำลาย

 

"พวกนายเล่นบ้าอะไรกัน..." บิลกลับมาเห็นภาพอันน่าอายของผม แต่ก็ถือว่าเป็นโชคดีทำให้เจ้าบ้าลูอิสหยุดลุกและกลับร่างคน

 

"ฉันอยากเล่นกับเวดเท่านั้นเอง" ถามฉันรึยังว่าฉันอยากเล่นมั้ย! ผมสะบัดหัวที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายเพื่อให้แห้ง

 

"หึ...หวังว่าจะแค่เล่นนะ เออเวด เดี๋ยวพวกเราจะพานายไปหาหมอ จะได้รู้ว่านายเปลี่ยนไปมากแค่ไหน" ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วอีกฝ่ายจึงพาไปขึ้นรถ

 

ระหว่างเดินก็มองไปรอบ ที่นี้เหมือนเป็นฐานลับอะไรสักอย่าง ตอนนี้ผมยังไม่รู้เลยว่าสองคนนี้ทำงานอะไรกันแน่

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

ผมถูกพาตัวมาโรงพยาบาลแห่งนึง ข้างในดูทันสมัยมาก ค่ารักษาน่าจะไม่ใช่ถูกๆ โรงพยาบาลทุกที่สามารถรักษาได้ทั้งร่างคนและร่างสัตว์ เนื่องจากบางสถานการณ์เป็นร่างสัตว์จะสะดวกเก่า เช่นตอนท้อง เป็นต้น

 

"สวัสดี/หวัดดีครับ คุณหมอ" บิลและลูอิสกล่าวสวัสดีชายอายุประมาณห้าสิบกว่าเมื่อเข้ามาในห้องตรวจ จากที่ผมดมกลิ่นน่าเป็นนกฮูก

 

"ไง" ชายคนนั้นทักทายกลับและก้มมามองผม

 

"คนไข้ที่นายหมายถึงเจ้าหมาป่านี่งั้นหรอ" อีกคนนั่งยองๆและจ้องมองผม 

 

"ใช่แล้วครับ อย่างที่ได้เล่าไปคร่าวๆ ผมเลยอยากให้คุณหมอช่วยตรวจอย่างละเอียดให้หน่อยน่ะครับ" บิลตอบ

 

"เข้าใจแหละ ลูอิสนายช่วยอุ้มคนไข้ขึ้นมาวางบนเตียงหน่อย" คุณหมอลุกขึ้นและเดินไปเตรียมอะไรสักอย่าง

 

"รับทราบครับ" แล้วผมโดนลูอิสอุ้มขึ้นไปวางบนเตียง

 

"จับนอนหงายและจับไว้" ทำไมต้องจับไว้!? จะทำอะไรฉัน!! ลูอิสจับผมนอนหงายและจับขาหน้าไว้ แถมบิลก็มาจับขาหลังผมไว้อีก 

 

'จะทำอะไรผมมมม' ผมร้องแต่ยังไงก็ไม่มีใครฟังรู้เรื่อง และคุณหมอพร้อมกับเข็นเครื่องบางอย่างมา เครื่องอัลตร้าซาวด์งั้นหรอ 

 

"หมอไม่ได้จะฆ่านาย แค่จะขอโกนขนหน่อย" อีกคนหยิบปัตเตเลี่ยนมาโกนขนบริเวณท้องช่วงล่าง ม่ายยยย แบบนี้ขนผมมันแหว่งนะสิ! จะมีอะไรซวยๆอีกมั้ยย

 

"แค่นี้ก็คงพอแล้ว" ผมแอบก้มลงไปมอง มันไม่นิดเลยนะเห้ย! และหมอก็เอาเจลอะไรสักอย่างเย็นๆมาทาตรงที่โกนขนไป 

 

"งึดๆ" ผมเผลอร้องออกมาด้วยความกลัว ทำไมจู่ๆผมกลายเป็นคนอ่อนไหวง่ายกันเนี่ย

 

"ไม่เป็นไรเวด ไม่เจ็บหรอก" ลูอิสใช้มืออีกข้างลูบหัวผมอย่างเบามือ มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจจนขยับหัวถูไปมาตอบสนองกับมืออีกคนโดยไม่รู้ตัว

 

"ดีมากลูอิส ทำให้คนไข้ใจเย็นๆไว้" หมอกล่าวชม และใช้เครื่องอัลตร้าซาวด์มาแนบบริเวณท้องผม 

 

"อืม... น่าทึ่งมาก" หมอมองจอมอนิเตอร์ไปสักพัก ผมมองเห็นจอแต่ก็ดูไม่ออกอยู่ดี

 

"ทำไมหรอครับหมอ" ลูอิสเอ่ยถาม

 

"ท่าทางจะยาที่คนไข้รับไป มันไม่ได้เปลี่ยนแค่ลักษณะภายนอก แต่มันเปลี่ยนไปถึงข้างใน อย่างที่ฉันคาดการณ์ไว้ ตอนนี้คนไข้มีมดลูกแล้ว" ผมที่ได้ยินถึงกับช็อก ผะ ผมมีมดลูกงั้นหรอ ปะ แปลว่าผมสามารถท้องได้

 

"แต่ตอนนี้มันยังเจริญเติบโตไม่เต็มที่ ร่างกายเลยคิดว่ามีความเสียหายทำให้เป็นสาเหตุว่าคนไข้ถึงยังกลับร่างคนไม่ได้" หมออธิบายต่อ ซึ่งสติของผมมันลอยออกไปไกลแล้ว

 

"งั้นหมอจะขอเจาะเลือดเพื่อไปตรวจฮอร์โมนหน่อย" ผมที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็ให้หมอเจาะเลือดไปอย่างว่าง่าย ทำไมเราต้องโดนอะไรแบบนี้ด้วย

 

"บิล นายคิดว่ายังไง" หลังจากที่หมอเอาเลือดผมออกไปตรวจสักพัก ลูอิสก็พูดขึ้น 

 

"ลางสังหรณ์ฉันมันบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับคดีแน่ๆ" บิลตอบ ผมได้ยินสองคนพูดเรื่องคดีอัลฟ่าหายมาหลายรอบแล้ว แต่มันเกี่ยวกับผมยังไง

 

'พวกนายมีอะไรบอกฉันบ้างดิ' ผมพยายามส่งเสียงให้สองคนนั้นรู้

 

"นายอยากรู้หรอเวด" ลูอิสถาม ผมจึงพยักหน้า

 

"เอาไว้กลับฐานแล้วค่อยเล่าแล้วกันนะ" อีกคนยิ้มและลูบหัวผม เป็นอะไรกับหัวฉันมากมั้ย ถึงอยากจะตอบไปแบบนั้น แต่ก็ทำไม่ได้ พูดไปเจ้านั้นก็ไม่เข้าใจ เลยไปเลยตามเลย

 

 

 

 

 

ผมหลับไปและตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงคนเข้ามา เมื่อลืมตาคิดก็เจอกับหมอ

 

"ผลเลือดออกมาแล้ว ก็ตามนั้น คนไข้ผลิตฮอร์โมนของโอเมก้าแทนฮอร์โมนอัลฟ่าเรียบร้อย" นี่เรากลายเป็นโอเมก้าจริงๆหรอ แค่เพราะฉีดยาเนี่ยนะ

 

"ยาที่คนไข้โดนฉีดไปส่งผลค่อนข้างสมบูรณ์เลยทีเดียว เปลี่ยนได้แม้แต่อวัยวะภายในและฮอร์โมน" หมอพูดต่อ ผมก็ได้แต่ฟัง

 

"แล้วมันมียาแก้มั้ยครับ" บิลเอ่ยถาม เอออ มันต้องยาแก้สิ ไหนๆก็มียาทำให้เป็นโอเมก้าแล้วต้องมียาทำให้เป็นอัลฟ่าสิ

 

"อืม... หมอไม่เคยเจอยาที่ทำให้เป็นอัลฟ่านะ เจอแต่ทำให้เป็นโอเมก้า ในพวกตลาดมืดมีเยอะเลย แต่ว่ายาส่วนมากทำได้แต่เปลี่ยนลักษณะภายใน แสดงว่ายานี้ไม่น่ามีซื้อขายในตลาด" นอกจากหมดหวังไม่พอ ผมต้องมาเกี่ยวอะไรกับพวกยาที่ขนาดตลาดมืดยังไม่มีขายด้วยงั้นหรอ 

 

"สงสัยเจ้าคนร้ายไม่น่าใช่พวกกระจอกๆสินะ" ลูอิสพูดขึ้น

 

"ขอบคุณคุณหมอมากนะครับที่ช่วย งั้นพวกผมขอตัว" บิลกล่าวพร้อมกับโค้งเล็กน้อย ก่อนลูอิสจะพาผมลงจากเตียง

 

"ไม่เป็นไร หวังว่าพวกนายจะไม่ทำอะไรคนไข้นะ พวกนายเป็นอัลฟ่าทั้งสองคนซะด้วย" จริงด้วย! เจ้าสองคนนี้มันเป็นอัลฟ่านี่หว่า!!

 

"หมอวางใจผมได้เลยครับ แต่ถ้าเป็นเจ้าลูอิส อันนี้ผมไม่รู้" บิลตอบอย่างขำๆ แต่ฉันไม่ตลกด้วยนะเฟ้ย!

 

ฉันไม่อยากท้อง!!

 

 

 

------จบ ตอนที่3------

 

คุยหลังจบตอน

 

เคยได้ยินมั้ยว่าเกลียดอะไร จะได้แบบนั้น 🌝

 

ขอบคุณรี้ดทุกท่านที่เข้ามาอ่านเข้ามาเม้นนะคะ ตรงไหนอ่านแล้วงงๆสามารถติได้เลย เราจะนำไปแก้ไข เรารับคำติชมเสมอค่ะ ^^ 

ความคิดเห็น