Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CRYSTAL LOVE : 5 ไม่รักไม่ต้อง 100%

ชื่อตอน : CRYSTAL LOVE : 5 ไม่รักไม่ต้อง 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2564 18:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CRYSTAL LOVE : 5 ไม่รักไม่ต้อง 100%
แบบอักษร

CRYSTAL LOVE

 

L

วันนี้ผมตื่นแต่เช้ามากกว่าทุกวันเพราะตั้งใจจะเอวาเธอไปทานข้าวเช้าและเพื่อเอาใจเธอหลังจากที่เธอเลิกกับแฟนหนุ่มตั้งแต่นั้นมาผมก็คอยตามรับตามส่งเธอแบบนี้เป็นประจำจนกระทั่งผมเลือกที่จะ บอกเลิกใครอีกคนเพื่อคอยทุ่มเทความใส่ใจให้เธอเพียงคนเดียว

“พี่แอลคะ เดี๋ยวแวะร้านซื้อกาแฟก่อนได้มั้ยคะ”เอวาหันมาพูดกับผม

“ได้สิ เดี๋ยวพี่นั่งรอบนรถนะ”ผมตอบเธอพร้อมกับขับรถเลี้ยวมาจอดที่ร้านกาแฟหน้ามอของเธอ

หลังจากเธอลงจากรถไปได้ไม่นานในขณะเดียวกันก็มีรถอีกคันที่ผมว่าผมน่าจะรู้จักดีเลยล่ะมาจอดเทียบข้างกับรถของผมพร้อมกับลดกระจกลงมาเป็นใบหน้าของไอ้ไวน์เพื่อนสนิทผมนั่นเอง ว่าแต่มันมาทำไมนะก่อนที่ผมจะสงสัยไปมากกว่านี้สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นร่างบางที่คุ้นเคยนั่งอยู่เบาะข้างๆคนขับ แต่เธอหันหน้าออกไปมองทางหน้าต่างไม่ได้หันมาสนใจผมแต่อย่างใดจนกระทั่งไอ้ไวน์พูดขึ้น

“ไอ้แอล มึงมาโพล่หัวอะไรอยู่ที่นี่”

“กูมาส่งเอวา แต่เอวาแวะซื้อกาแฟอยู่”ผมตอบกลับมันโดยที่ใช้สายตามองข้ามไปยังอีกคนที่ทำเป็นไม่สนใจ

“ร้ายนะมึง มีข่าวดีก็ไม่บอกเพื่อนบ้างเลย”ไอ้ไวน์พูดแซวผมขึ้นมา

“แล้วมึงละ มาทำอะไร”ผมไม่ได้ตอบคำถามมันกลับแต่ถามคำถามมันกลับไป

“อ้าวน้องกูก็เรียนอยู่ที่นี่ กูก็ต้องมาส่งน้องกูปะวะ”มันตอบผม

“อ่อ..กูลืมไป”

“คริสตัล ถึงแล้วนะ”เสียงไอ้ไวน์หันไปพูดกับคนข้างๆ

“ค่ะเฮียเอ่อ..พี่แอลสวัสดีค่ะ”พอไอ้ไวน์พูดจบเธอก็หันหน้ามาสบกับสายตาของผมพอดี แล้วแสร้งทำเป็นตกใจที่เห็นผม

“ไอ้แอล งั้นเดี๋ยวกูไปละถ้ามึงมาที่นี่บ่อยๆกูฝากดูแลคริสตัลด้วยล่ะ”ไอ้ไวน์บอกผม

“เออ น้องเพื่อนก็เหมือนน้องกูปะวะ”ผมตอบมันกลับด้วยคำพูดที่ผมตั้งใจให้คนที่อยู่ข้างๆมันได้ยิน

“เออๆ”

“คริสตัลเฮียไปก่อนนะ”มันหันไปพูดกับอีกคน

“ขับรถดีๆนะเฮีย”

“ครับ ตอนเย็นเดี๋ยวเฮียมารับเข้าใจมั้ย”มันพูดพร้อมกับลูบศีรษะน้องสาวมันอย่างเอ็นดู

“เข้าใจแล้วค่ะ”

จากนั้นร่างบางจึงลงจากรถแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าผมก่อนที่จะพูดว่า

“คริสตัลไปก่อนนะเฮียแอล”เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่สดใสก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในร้าน

ผมมองตามหลังเธอเข้าไปโดยไม่ทันจะได้กล่าวอะไรออกไปเอวาเธอก็เดินออกมาพร้อมกับชูแก้วกาแฟและถุงขนมมากมายให้ผมดู

“พี่แอลคะ เอวาซื้อขนมมาให้พี่ด้วยนะคะ”

“ขอบคุณนะครับ”ผมตอบเธอ

“รีบไปเรียนเถอะเดี๋ยวไม่ทันเอานะครับ”ผมพูดแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูให้อีกคนก่อนที่ตัวผมเองจะกลับมายังฝั่งคนขับแล้วขับรถพาเธอไปส่งที่หน้าตึกคณะที่เธอเรียน

“พี่แอลคะ ตอนเย็นอย่าลืมนะคะ”

“ครับ ตอนเย็นเดี๋ยวพี่มารับนะ”

“ค่ะ เอวาจะรอนะคะ”

“ครับ เด็กดี”

หลังจากที่ผมส่งเอวาเสร็จผมก็ขับรถไปมอของตัวเองในระหว่างทางผมคิดไปถึงเรื่องต่างๆที่มันพึ่งเกิดขึ้นในวันที่ผ่านมาผมทำร้ายใครบางคนลงไปทั้งๆที่เธอไม่ผิดแต่ผมก็เลือกที่จะทำอย่างนั้นเพราะผมไม่อยากให้เธอจมปลักกับคนอย่างผมและถลำลึกลงไปมากกว่านี้ผมยอมรับนะว่าผมเห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวทั้งๆที่เธอรักผมและตลอดเวลาที่ผ่านผมก็รับรู้มาตลอดว่าเธอมีแค่ผมเพียงคนเดียว...

“ไอ้เชี้ยแอล วันนี้มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ยนั่งเหม่อลอยทั้งวัน”เสียงเพื่อนโต๊ะข้างๆพูดขึ้น

“กูป่่าวไอ้สัส”ผมตอบเพื่อนที่นั่งข้างๆผมกลับไป

ว่าแล้วผมก็เหงาอยู่นะเพราะไอ้เซนต์ก็หายหัวไปญี่ปุ่นตั้งห้าวันส่วนไอ้ไวน์ตั้งแต่มีเมียก็ไม่ค่อยมาเรียน ส่วนไอ้แวร์ก็อยู่กันคนละคณะถึงแม้ว่ามันจะมาเรียนทุกวันก็ตาม แล้วสรุปตอนนี้มีแค่ผมคนเดียวที่มานั่งเรียนในปีสุดท้ายที่ใกล้จะจบ ทำไมเพื่อนผมทุกคนดูชิวจังวะมีแต่ผมคนเดียวใช่มั้ยที่รักการเรียน

“กูกลับบ้านละ”ผมหันไปพูดกับเพื่อนคนอื่นๆที่นั่งเรียนอยู่

“ไอ้สัส นั่งเรียนมาตั้งนานกูก็คิดว่ารักการเรียน”

“เรียนไปก็ไม่รู้เรื่องกูกลับดีกว่า”ผมพูดเสร็จก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทันทีก่อนจะเดินออกจากห้องแล้วหยิบมือถือในกระเป๋าขึ้นมาอ่านไลน์ที่พึ่งเด้งขึ้นหน้าจอ

LINE

เอวา : พี่แอลคะ ขอโทษด้วยนะคะเอวาติดธุระพี่แอลไม่ต้องมารับเอวาแล้วก็ได้ค่ะ

เอวา : ขอโทษจริงๆ

L : ดูแลตัวเองดีๆนะครับ

ผมตอบกลับเธอกลับไปก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งในตอนแรกที่โดดเรียนออกมาเพราะตั้งใจจะไปรอรับเอวาที่มหาลัย แต่ตอนนี้เอวามีธุระด่วนผมคงต้องกลับคอนโดตัวเองแล้วสิ

📲📲📲📲

แต่ก่อนที่ผมจะเดินไปที่รถก็มีสายเรียกเข้าโทรเข้ามาและขึ้นเบอร์ไอ้ไวน์ มันโทรมาทำไมวะผมคิดก่อนจะรับสายมัน

‘ไอ้แอล มึงอยู่ไหนเลิกเรียนยัง’มันรัวคำพูดมาหลังจากผมรับสาย

‘เลิกแล้วเมื่อกี้ มึงมีอะไร’

‘กูติดธุระด่วนไปรับคริสตัลไม่ได้ มึงช่วยไปรับน้องกูหน่อยเดี๋ยวให้ค่าขนม’

‘ไม่ต้องไอ้สัส กูรวยอยู่ละ’

‘เออ งั้นไปรับให้หน่อย’

‘ตรงไหน’

‘หน้าตึกคณะ’

‘เครๆ’

หลังจากมันวางสายผมก็ยืนถอนหายใจอยู่นาน ไม่ใช่ว่าผมไม่กล้าเจอหน้าเธอหรอกนะ แต่ความรู้สึกตอนนี้คือไม่พร้อมที่จะเจอมากกว่า มันดูอึดอัดยังไงไม่รู้กับการที่ต้องเจอแฟนเก่าของตัวเองที่ตัวเองไม่ได้มีความผูกพันมากสักเท่าไหร่

20 นาทีต่อมา

ผมขับรถมาถึงมอของเอวาที่อยู่มอเดียวกับคริสตัลเมื่อมาถึงก็ค่อยๆขี่ชะลอดูว่าคนตัวเล็กยืนอยู่ตรงไหนตรงหน้าคณะจนกระทั่งมาถึงที่และเห็นคนที่ยืนอยู่กำลังยืนคุยกับใครสักคนในรถที่จอดอยู่ด้านหน้าของเธอ รถยนต์คันสีขาวจอดอยู่ด้านหน้าของเธอ และเธอก็กำลังคุยและยิ้มส่งไปให้คนในรถก่อนที่ผมจะเผลอมือบีบแตรไล่รถที่จอดอยู่ข้างหน้าด้วยความหมั่นไส้

‘ปี๊ด ปี๊ด’

พอผมบีบแตรเสร็จเหมือนเจ้าตัวจะสะดุ้งแล้วรู้สึกตัวว่าผมกำลังจ้องมองอยู่ แต่เหมือนเธอจะไม่สนใจที่เห็นผมที่นั่งรอเธออยู่ในรถด้วยซ้ำผมอดไม่ได้ที่เห็นใบหน้าที่ส่งยิ้มให้ใครก็ไม่รู้ในรถจึงเปิดประตูรถแล้วเดินลงไปพร้อมกับเรียกให้เธอขึ้นรถ

“ขึ้นรถเดี๋ยวนี้!”

ผมตะโกนบอกเธอด้วยความโมโหแต่เธอกลับไม่ได้เกรงกลัวอะไรผมเลย มิหนำซ้ำยังเดินไปเปิดประตูรถของรถที่จอดอยู่ข้างหน้าแล้วเข้าไปนั่งอีกด้วย แต่ก่อนผมจะเดินไปกระชากตัวเธอมาเพื่อสั่งสอนในความดื้อรั้นของเธอรถที่จอดก็ออกตัวไปก่อนที่ผมจะเดินไปด้วยซ้ำ

‘โถ้โว๊ยยยย’

ผมเดินกลับเข้ามานั่งในรถอย่างหัวเสียกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เธอเป็นตัวจุดชนวนมันขึ้นมาพอผมมานั่งบนรถได้สักพักก็คว้ามือถือเพื่อกดโทรหาเธอทันที แต่โทรแล้วโทรเล่าเธอก็ไม่ยอมรับสายผมจนผมต้องเข้าไปในไลน์เพื่อที่จะพิมพ์ข้อความส่งหาเธอเอาให้รู้ไปเลยว่าผมกำลังโมโหเธออยู่ ผมนั่งจดจ่อรอเธอตอบกลับข้อความของผมแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ

“อ่านแล้วไม่ตอบเหรอคริสตัล!”

“คราวหน้าได้เห็นดีกันแน่!”

 

CRYSTAL

หลังจากฉันทำงานเสร็จก็ล่วงเลยมาเป็นเวลาเกือบหกโมงเย็น ฉันได้ยินเสียงพี่หวานมาเคาะประตูเรียกฉันเพื่อให้ลงไปทานข้าวเย็นฉันถึงได้เดินไปเปิดประตูแล้วลงไปทานข้าวกับคนในบ้าน พอฉันเดินลงมาถึงชั้นล่างก็เห็นเฮียไวน์กับเจ้แซลลี่และเจ้าแฝดทั้งสองกำลังนั่งเล่นกันอยู่ตรงห้องโถงอย่างมีความสุข

“คริสตัล ไอ้แอลบอกเฮียว่าเราให้ใครมาส่ง”เฮียไวน์เมื่อเห็นฉันลงมาก็รีบหันหน้ามาถามฉันทันที

“ขี้ฟ้อง”ฉันพูดบ่นออกไปเมื่อนึกถึงหน้าใครอีกคนเมื่อตอนกลางวัน

“พอดีคริสตัลกลับกับรุ่นพี่น่ะเฮีย”

“ทีหลังโทรบอกเฮียด้วย เฮียเป็นห่วง”

“เพื่อนเฮียมาฟ้องอะไรเฮียอีกละ”

“มันโทรหาเฮียสามสิบแปดรอบได้ พอเห็นเราไปกับคนอื่น”

“โรคจิตรึไงเนี่ย”ฉันพรึบพรับอยู่คนเดียว

“อะไรนะ เฮียไม่ได้ยิน”

“ป่าวค่ะเฮีย ไม่มีอะไร”

“แว้ๆ”เสียงสองแฝดร้อง

“มาให้อาอุ้มหน่อยสิเจ้าหมูสองตัว”ฉันเดินไปอุ้มหมูน้อยสองตัวที่ใบหน้าคล้ายกันแต่คนละเพศ

“อาคริสครับ มาอุ้มผมหน่อยครับ”เสียงเจ้แซลลี่พูดขึ้น

“เจ้แซลหมูสองตัวเลี้ยงยากมั้ยคะ”

“เดี๋ยวคริสหยุดเมื่อไหร่เจ้จะให้ลองเลี้ยงดู”

“ฮ่าๆคริสกลัวทำหมูน้อยตกแตกค่ะเจ้ ไม่เอาหรอก”

“หัดไว้ เผื่อมีลูกจะได้เลี้ยงเป็นฮ่าๆ”

“ขนาดแฟนน้องยังไม่มีเลย อย่าหวังเถอะว่าชาตินี้จะมีลูก”เฮียไวน์หันไปพูดกับเมีย

“ใครจะไปรู้ละพี่ไวน์”

“พอๆไม่ต้องมีหรอก ผู้ชายดีๆหายากเดี๋ยวเฮียเจอคนดีแล้วจะแนะนำ”

“พี่ไวน์อย่าเอาตัวเองมาเป็นบรรทัดฐานของคนอื่นสิคะ”เสียงเจ้แซลพูดขึ้น

“ไม่เอาสิครับแซลลี่ พี่เป็นคนดีแล้วนะรักเมียรักลูกรักครอบครัวมากๆเลยจ๊ะ”พี่ไวน์พูดจบก็เดินไปอ้อนเจ้แซล

ส่วนคนโสดอย่างฉันเห็นภาพแล้วบาดตาเลยต้องเลื่อนหน้าหนีก่อนจะไปสบตากับใครบางคนที่เดินเข้ามาใหม่ทางประตู

“อ้าวไอ้แอล มาเร็วกว่าที่นัดนี่หว่า”เสียงเฮียไวน์พูดขึ้นเมื่อเห็นพี่แอลเดินเข้ามาในบ้าน

“อยู่คอนโดคนเดียวละเบื่อ”พี่แอลตอบพร้อมกับมองหน้าฉัน

“เอ้า เมียไม่อยู่เหรอ”จ๊ะ! เฮียไวน์พูดอีก! ทิ่มแทงน้องเข้าไป!

“ออกไปทำธุระ”พี่แอลตอบแบบไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

“วันหลังก็พาเมียมาแนะนำหน่อยนะ”

!!!!

เฮียโว๊ยยยยย!

คริสตัลเกลียดเฮีย!

“เฮีย! เอาหมูน้อยคืนไป!”ฉันพูดเสร็จก็ยื่นลูกหมูแซมให้เฮียไวน์ทันที พร้อมกับเดินกระแทกเท้าเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร

“อ้าว คริสตัลเป็นไรหิวข้าวแล้วพาลเหรอ”เฮียไวน์พูดตามหลังฉันมา

“พี่ไวน์!”เสียงเจ้แซลลี่ดุ

“อ้าว พี่ผิดอะไรแซลลี่”

ฉันเดินมาจนลับหูลับตาคนก่อนที่จะถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อที่จะสงบสติอารมณ์พอมาถึงป้าแม่บ้านก็เรียกให้ฉันนั่งรอทานข้าวได้เลย แต่ตอนนี้ทุกคนยังลงมาไม่ครบเลยด้วยซ้ำมีแค่ฉันคนเดียวที่อยู่ในห้องฉันจึงต้องเข้าไปช่วยจับนิดจับหน่อยในห้องครัวเพราะฉันทำอาหารไม่เป็นแต่สามารถช่วยล้างผักได้

“คริสตัล เอาน้ำแข็งกับแก้วออกไปให้เฮียที่สระว่ายน้ำหน่อย”ในขณะที่ฉันกำลังยืนล้างผลไม้อยู่เสียงเฮียไวน์ก็ดังขึ้น

“คร้าาาเฮีย”ฉันขลาดรับก่อนที่จะเช็ดมือแล้วหยิบอุปกรณ์สำหรับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของเฮียออกไปให้ที่สระว่ายน้ำ แต่ในขณะที่ฉันกำลังเดินเอาแก้วและน้ำแข็งออกไปให้ฉันก็โดนมือใครบางคนปิดปากพร้อมกับลากฉันมายังมุมอับของบ้าน

“อ่อย!”

“อ่อยเอี๋ยวอี้!”

“เงียบ!”เสียงที่พูดออกมาคือเสียงคนที่ฉันรู้จัก

“พี่แอล.....”ฉันจำเสียงเค้าได้

 

........................

 

“อื้อออออออ! อืมมมมมมมมส์”

 

 

 

มาแล้วค่ะสำหรับตอนที่สี่ ตอนนี้มีนิยามที่เรียกว่าไม่รักไม่ต้อง! ถ้าชอบก็คอมเม้นกันมานะคะไรท์อ่านทุกคอมเม้นจ้าขอบคุณสำหรับคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

 

-แจ้งงดอัพทุกเรื่องดังต่อไปนี้

ตั้งแต่วันนี้ถึง 23-25 งดอัพนะคะเนื่องจากติดธุระไปต่างจังหวัดไม่สะดวกในการอัพค่ะ ขอบคุณค่ะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว