email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ภูน้ำ ตอนที่ 2 : สื่อรักกลางลานเกียร์ 25%

ชื่อตอน : ภูน้ำ ตอนที่ 2 : สื่อรักกลางลานเกียร์ 25%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2563 02:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภูน้ำ ตอนที่ 2 : สื่อรักกลางลานเกียร์ 25%
แบบอักษร

วันจันทร์ 12:00

แดดออกเป็นส่วนมาก

28 °C l °F

โอกาสฝนตก 15 % 

ความชื่น 64 % 

ลบ. 8 กม./ชม. 

 

  

 

ปัจจุบัน 

เป็นเพราะพี่เขาเลยนะ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผมสมัครเข้ามหาวิทยาลัยทักษิกร ถึงจะคนละสาขากันแต่ยังไงก็คณะเดียวกัน ผมหวังว่าการเข้ามหาวิทยาลัยวันแรก ผมจะเจอพี่เขาแต่ก็ไม่ ผมไม่เจอพี่เขาอีกเลยตั้งแต่วันแรกที่เข้ามา  

 

จนถึงวันที่ผมเพิ่งจบการรับน้องก็ยังไม่เจอ ผมออกตามหาพี่เขาแบบนั้น เพื่อจะเอาช็อปที่พี่เขาใช้ให้ความอบอุ่นกับผม ในวันที่เราเจอกันครั้งแรกไปคืน 

 

วันนั้น เมื่อพี่เขามาส่งผมที่บ้าน ผมได้ยื่นเสื้อของคืนไปให้เจ้าของ แต่เขาบอกว่า 'ยังไม่ต้องคืน เอาไว้มึงเจอกูคราวหน้าค่อยมาคืน แล้วซักให้กูด้วย' พอพี่เขาพูดจบก็เดินจากไปทันที  

 

ผมจึงรักษาคำพูดที่จะคืนให้เขา เอาจริง ๆ ผมก็อยากจะเจอเขาด้วยแหละ และนี้จึงเป็นเหตุผลทั้งหมด ที่ทำให้ผมมายืนอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าลานเกียร์ ผมได้ไปเสาะหาเบาะแสจากคนอื่น ๆ มา เขาบอกว่า พี่ภูวาชอบมานั่งอยู่แถวลานเกียร์ในช่วงเช้า กลางวัน เย็น เอาเป็นพี่เขานั่งทุกเวลาเลยดีกว่า 

 

"มึง มึงว่ากูจะหาพี่เขาเจอไหมวะ" น้ำนิ่งหันไปถามไมโล เพื่อนสนิทของเจ้าตัวที่มาด้วยในตอนนี้ 

 

"กูว่าไม่มีหนทางที่จะเจอเลยว่ะ มึงดูคนแม่งเยอะขนาดนี้" ไมโลตอบกับเพื่อนตัวเล็กออกไป 

 

"ก็จริงอย่างที่มึงว่า กูควรทำยังไงดีวะ" คนตัวเล็กขมวดคิ้วเป็นปม เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงช็อปตัวนี้ ถึงจะไปถึงมือผู้เป็นเจ้าของ 

 

"กูคิดออกละ เอาแบบนี้ มึงเดินเข้าไปในลานเกียร์ไปยืนตรงจุดศูนย์กลางตรงนั้น" ไมโลพูดไปพร้อมกับชี้บอกเพื่อนไป  

 

"อาหะ แล้วไงต่อ" 

 

"จากนั้น มึงก็ตะโกนเสียงให้มันดังก้องกังวาน พอมึงตะโกนเสร็จใช่ไหมมึงก็ประกาศหาเจ้าของเสื้อช็อปตัวนี้ รับรองมึงได้เจอแน่" 

 

"มันจะดีเหรอวะ กูว่ากูคงจะได้เจอตีนก่อนที่จะเจอตัวพี่เขาไหมวะ" 

 

"มันดีแน่นอน เชื่อกู ไป ๆ" 

 

"เออ ๆ" 

 

น้ำนิ่งได้ฟังคำแนะนำของเพื่อนสุดที่รัก จึงทำตามอย่างไม่มีข้อสงสัยใด ๆ ในเมื่อเพื่อนบอกว่าดีน้ำนิ่งก็คิดว่าดี น้ำนิ่งเริ่มก้าวขาออกตัวไปยังศูนย์กลางของลานเกียร์ตามที่ไมโลบอก แต่ตลอดทางเดิน กลับมีผู้คนที่อยู่ในบริเวณลานเกียร์ทุกชั้นปี หันมองคนตัวเล็กที่มีลักษณะ ผิวขาว ตัวเล็ก ริมฝีปากแดงอวบอิ่ม 

 

โดยเฉพาะดวงตาที่เหมือนกวางนั่น จึงทำให้เป็นที่สนใจเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงที่มองว่าน่าเอ็นดูเหมือนลูกกวางน้อยหลงเข้ามาในดงหมาป่า หรือผู้ชายที่มองว่าน่าสนใจดี แม้กระทั่งแม่ ๆ ที่เป็นสาวประเภทสอง ยังมองว่านี่คือลูกสาวของฉัน และนั่นจึงทำให้น้ำนิ่ง ที่กล้าในตอนแรกกลับแสดงท่าทีประหม่าออกมา เมื่อมายืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลางความสนใจของชาววิศวะ 

 

ตอนนี้คนทั้งลานกำลังเงียบ เพื่อรอดูว่าลูกกวางตัวนี้จะทำอะไรเพราะแค่ยืนเฉย ๆ แบบนี้ก็น่ารักพอตัวอยู่แล้ว 

 

"เอ่อ..." น้ำนิ่งทนกับสายตาจ้องมองมาไม่ไหว จึงเอ่ยพูดอะไรออกมาเพื่อทำลายความกดดันนี้ 

 

"คือ…" 

 

"โอ๊ย ลูกพูดมาสักทีเถอะ แม่รอนานมากแล้วลูก" เจ๊มะไฟ พูดออกมา 

 

"ครับ" พูดก็พูดวะ 

  

หนึ่ง 

สอง 

สาม 

 

  

"ผมมาตามหาเจ้าของช็อปตัวนี้ครับ!!!!!!" น้ำนิ่งตะโกนออกไปจนสุดเสียง จนตอนนี้ไม่มีเพียงแต่ชาววิศวะเท่านั้นที่สนใจ แต่ยังผู้คนที่ผ่านไปมาที่หยุดยืนดู พร้อมกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายเอาไว้ 

 

"เขาเป็นใคร" เจ๊มะไฟตะโกนถามออกมาด้วยความอยากรู้ 

 

"ผมได้เจอพี่เขาตอนหน้าฝนเมื่อสองเดือนที่แล้ว พี่เขาให้ยืมมา พี่เขาชื่อ ภูวา วิศวะ ปีสามครับ!!!!!!! ถ้าได้ยินผมช่วยออกมาหาผมด้วยนะครับ พี่ภูวา!!!!!!" 

 

 

 

 

น้ำนิ่งลูกทำแบบนี้ไม่ดีหนา เดี๋ยวจะโดนพี่ภูวาเขาตะคอกเอานะลูก 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้ 

#ภูวาน้ำนิ่ง 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyy8893 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว