ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค้นที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 159

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2563 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค้นที่ 18
แบบอักษร

แค้นที่ 18 

 

“ถ้าคุณชอบเขาก็ไปดูเขาก็ได้นะ ไม่ต้องมาตามติดฉันตลอดก็ได้ค่ะ” 

 

ขากลับยุ้ยยังเห็นน้ำเหนือทำหน้าอาวรณ์แล้วยังหันไปมองทางร้านเสื้อบ่อยๆ ยุ้ยจึงได้บอกออกไปแบบนั้น แต่น้ำเหนือก็ส่ายหน้าก่อนจะตามยุ้ยขึ้นรถเพื่อกลับบ้านด้วยเช่นกัน 

 

วิถีชีวิตของยุ้ยก็ดำเนินด้วยความเรียบง่ายเช่นเดิม วันที่มีเรียนยุ้ยก็จะรีบตื่นแต่เช้ามาช่วยจัดร้าน เติมสินค้า แล้วก็ค่อยไปเรียน กลับมาก็ค่อยช่วยดูแลร้านต่อ วันไหนไม่มีก็ช่วยงานที่ร้านบ้าง แอบหาเวลาฝึกไสบยเวทต่อบ้าง ส่วนน้ำเหนือเองก็แอบแวบไปดูสาวร้านเสื้ออยู่บ่อยๆ เช่นกัน แต่ไปส่องสักแวบแล้วเดี๋ยวก็กลับมายิ้มหน้าบานอยู่กับยุ้ยเช่นเดิม มันคงเป็นความสุขแบบผีๆ ของน้ำเหนือแหละนะ 

 

วิถีชีวิตเฟรชชี่ของยุ้ยก็ไม่ได้มีอะไรมาก กิจกรรมก็ไม่หนักอะไร แค่ต้องแบ่งเวลากับการเรียนให้ดีเท่านั้น อาจจะมีบ้างบางวันที่ต้องเลิกกินกรรมค่ำๆ แต่ยุ้ยก็จะโทรไปบอกสารภีก่อนทุกครั้งเพื่อไม่ห้สารภีเป็นห่วงและต้องรอตน แต่แล้ววันนี้กลับไม่เหมือนเดิม เพราะแทนที่เสร็จจากกิจกรรมยุ้ยจะได้กลับบ้านสบายๆ แต่กลับพบกลุ่มคนที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยแทน 

 

“ไงจ๊ะน้องสาว สนใจไปรับน้องกับพวกพี่ไหมจ๊ะ” 

 

มันจะไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่จะมีคนมาตามแซวตามจีบนักศึกษาหม้ามหาวิทยาลัย แต่ที่แปลกคือ คนที่มาแซวยุ้ยก็คือตั้ม และแก๊งโฉดของตั้ม ที่สำคัญคือ ดูเหมือนพวกมันจะจำยุ้ยไม่ได้ แต่ยุ้ยนั้นจำพวกมันได้ดี จำได้ชนิดฝังใจไปถึงไขกระดูกเลย หน้าตาของพวกคนที่ข่มขืนและพยายามฆ่าเธอ จากสายตาที่กำลังคุยกันสนุกสนานกับเพื่อนอีกคนก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบขึ้นมาทันที ก่อนจะเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว 

 

“เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวพวกฉันจะยอมไปกินข้าวกับพวกพี่ แต่พวกพี่ต้องให้ฉันเลือกร้าน แล้วเป็นคนเลี้ยง ที่สำคัญคือไม่มีการไปต่ออะไรทั้งนั้น เว้นแต่เราจะคุยกันได้ดีแล้วพรุ่งนี้เราค่อยเจอกันดีไหมคะ” 

 

“ได้ซิครับ งั้นเชิญเลือกร้านได้เลยครับคนสวย” 

 

แม้เพื่อนของยุ้ยจะพยายามสะกิดเท่าไรแต่ยุ้ยก็ไม่ได้สนใจ แต่กลับลากเพื่อนให้ไปร่วมชะตากรรมด้วยซึ่งทำให้เพื่อนของเธอนั้นกลัวเป็นอย่างมาก 

 

ยุ้ยไม่ได้เลือกร้านหรูหราอะไร เป็นเพียงร้านอาหารตามสั่งที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก แล้วพวกแก๊งโฉดก็พยายามทำตัวเป็นสุภาพบุรุษทุกอย่างเพื่อหวังจะให้ยุ้ยวางใจแล้วตามไปกับพวกมัน ส่วนยุ้ยเองก็ทำเป็นช่วยยกเครื่องดื่มมาให้กับทุกคน ซึ่งก็เป็นน้ำอัดลมธรรมดานี่แหละแต่มันกำลังจะไม่ธรรมดาในคืนนี้ 

 

“พวกพี่ไม่มีแฟนกันเหรอคะถึงมาชวนพวกฉันกินข้าวได้แบบนี้” 

 

“ไม่มีหรอกครับ พวกพี่ว่างทั้งตัวและหัวใจเพื่อน้องทั้งสองคนเลยล่ะครับ” 

 

“พวกพี่ไม่โกหกพวกเราสองคนนะคะ ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้เมียพวกพี่มาตามฉีกอกพวกเราถึงที่มอนะคะ” 

 

“ไม่มีเรื่องนั้นแน่นอนจ๊ะ พวกพี่สัญญาด้วยศักดิ์ศรีของผู้ชายเลยจ๊ะ...ว่าแต่เพื่อนเราทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ หรือไม่ชอบพวกพี่เหรอครับ” 

 

“ไม่หรอกค่ะ เพื่อนฉันเข้าสังคมไม่ค่อยเก่งเท่าไร พวกพี่ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ” 

 

ยุ้ยทำเป็นชวนคุยไปเรื่อยๆ เหมือนชอบพวกนี้เสียเต็มประดาทั้งที่ในใจนั้นอยากจะฆ่าพวกมันให้หมดเสียตรงนี้เลย แต่การทำแบบนั้นมันไม่ส่งผลดีต่อตัวเธอแน่นอน เธอจึงต้องค่อยๆ ดำเนินการตามแผนไปก่อน จนกระทั่งกินข้าวกันเสร็จ 

 

“ตกลงว่าเราไปต่อกันเลยไหมจ๊ะ” 

 

“เรายังไม่สนิทกันเลย หากพวกพี่ชอบพวกเราจริงต้องรอถึงพรุ่งนี้ได้นะคะ” 

 

“ถ้าอย่างนั้นพวกพี่ขอเบอร์น้องๆๆไว้ได้ไหมครับ” 

 

“ได้ซิคะ งั้นเอาเบอร์ของฉันไว้นะ เพราะฉันอยู่หอเดียวกับเพื่อนโทรหาฉันก็เหมือนโทรหาเพื่อนฉันเหมือนกัน จดทะนะ 081-234 5678 ค่ะ” 

 

เมื่อกินข้าวเสร็จยุ้ยก็พาเพื่อนของเธอกลับไปหลับที่ในมหาวิทยาลัยก่อนเพื่ออาศัยรั้วและเจ้าหน้าที่รปภ.เป็นเกราะป้องกันตัวเอง ถึงยุ้ยจะแข็งแรงและปราดเปรียวขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าจะสู้ผู้ชายห้าคนได้หรอกนะ  

 

“เธอทำบ้าอะไร แล้วถ้าพวกมันตามพวกเราไม่เลิก หรือ วางยาในของกินพี่พวกเรากินไป หรือ ถ้ามันบุกเข้ามาฉุดพวกเราตรงๆ จะทำยังไง” 

 

“ฉันรู้น่าว่ากำลังทำอะไร รับรองว่าไม่เป็นอะไรแน่นอน แล้วอีกเดี๋ยวมันต้องรีบกลับด้วยแหละ” 

 

“เธอหมายความว่าอะไร” 

 

“ฉันวางยาถ่ายไว้ในแก้วพวกมันไง รับรองว่าพรุ่งนี้ก็ลุกไม่ขึ้นแน่นอน อิอิ” 

 

“แล้วเบอร์ที่เธอให้ไปล่ะ” 

 

“เบอร์ของตำรวจที่หาเจอในเน็ตน่ะ” 

 

“เธอนี่มันร้ายมากยัยยุ้ย!” 

 

สองสาวนั่งคุยกันแบบสบายใจเพราะเพื่อนของยุ้ยก็หายกลัวแล้วนั้นเอง และเมื่อย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เล็กน้อยที่แก๊งโฉด 

 

“ยัยนั่นต้องชอบมึงแน่เลยไอ้ตั้ม” 

 

“มึงนี่เด็ดจริง” 

 

“ต้องขอบคุณน้องชายกูมากกว่า กูอุตส่าห์พาไปให้หมอปิดทองเสกคาถามหาเสน่ห์ให้เลยนะ ใครก็ต้องติดใจทั้งนั้นแหละ ฮ่าๆๆ” 

 

“แล้วพรุ่งนี้มันจะมาให้เราเอาเหรอพี่” 

 

“แน่นอนซิ เพราะอีนั้นมันแอบกระซิบไว้ก่อนแล้วว่าวันนี้เมนส์มันมาวันสุดท้าย พรุ่งนี้ให้เตรียมถุงยางไว้รอเลย” 

 

“แปลว่าอีนั้นมันหลง ค...ย ปิดทองของมึงแล้วใช่ไหม” 

 

“แน่ล่ะซิ ไม่งั้นจะขนาดนี้เหรอ หึหึ” 

 

“แต่กูว่าเรารีบกลับกันเหอะวะ” 

 

“ทำไมวะ กูว่าจะรอดักฉุดคืนนี้เลยนะ” 

 

“กูปวดขี้” 

 

“เออว่ะ กูก็ด้วย สงสัยจะท้องเสียว่ะ” 

 

“เออว่ะ กูก็ปวดตุ่ยๆ แล้วเหมือนกัน รอดูพรุ่งนี้ละกัน” 

 

ปู๊ดดดดดด……. 

 

“ไอ้ฉิบหาย กลิ่นมึงนี่อย่างกับช้างเน่าทั้งตัว ไปๆ กลับเหอะว่ะ วันหลังอย่ามาแดกร้านนี้เลย แดกแล้วท้องเสียเลยเนี่ย” 

 

“นั่นดิ อีสองคนนั้นก็คงขี้แตกเหมือนกัน ให้เอาตอนขี้แตกก็คงไม่ไหว วันนี้ถอยก่อนเหอะ” 

 

แท้จริงแล้วยุ้ยไม่ได้ให้แค่ยาถ่าย แต่จริงๆ แล้วมันคือยาสั่งที่มีส่วนผสมของสลอด (พืชชนิดหนึ่งที่เมล็ดมีฤทธิ์เป็นยาระบายอย่างแรง) ซึ่งที่ใช้ผสมนั้นก็เพื่อให้ร่างกายเกิดการอ่อนแอ จิตใจก็พลอยอ่อนแอตามไปด้วย ซึ่งจะทำให้ครอบงำได้ง่ายยิ่งขึ้นนั่นเอง 

 

ในคืนนี้ยุ้ยก็นั่งสมาธิกำหนดจิตเพื่อส่งโหงพรายไปทำงาน และยังควบคุมการออกฤทธิ์ของยาสั่งด้วย ในขณะที่พวกโฉดกำลังนอนหมดแรงเหนื่องจากการถ่ายท้องอย่างรุนแรง กว่าฤทธิ์ของสลอดจะเบาลงพวกมันต่างก็หมดแรงจนแทบจะคลองสติเอาไว้ไม่ได้ ก่อนจะค่อยๆ ผลอยหลับไป  

 

“ด้วยฤทธิ์ยาสั่งแห่งกูขอจงสำแดงเดชในบัดนี้ด้วยเถิด” 

 

หลังจากยุ้ยท่องคาถาแล้วก็เหมือนเกิดเหตุมหัศจรรย์ขึ้นเมื่อพวกโฉดที่ควรจะหลับไปจนถึงเช้าอีกวันด้วยความอ่อนเพลียกลับพากันลืมตาขึ้นมาด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ก่อนจะหลับกลับลงไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก 

 

เช้าวันรุ่งขึ้นแก๊งโฉดก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างคนต่างตื่นแล้วก็ไปหาน้ำดื่มด้วยความอ่อนเพลียแล้วก็ออกไปหาข้าวกินกัน 

 

“ดีนะเมื่อคืนอีกสองตัวนั้นไม่มาด้วย ไม่งั้นก็มัวท้องเสียกันจนเสียอารมณืหมด” 

 

“เดี๋ยวเราไปร้านยากันดีกว่าป่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวคืนนี้ไม่มีแรง” 

 

“มึงซื้อยามาเผื่อกูด้วยละกัน กูขอกลับไปนอนก่อนว่ะ” 

 

“เออๆ ซื้อเสร็จเดี๋ยวเอาไปให้” 

 

พวกแก๊งโฉดนั้นได้อาศัยอยู่ในห้องเช่าราคาถูกขนาดเท่ารูหนู แต่อยู่อัดกันมากถึงห้าคน แต่พวกมันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ทำไงได้พวกมันไม่ได้มีงานดีๆ ทำ จะให้มีห้องแพงๆ กว้างๆ อยู่ได้ยังไงกัน 

 

“อาจารย์คะ หนูรู้สึกปวดท้องเมนส์มาก หนูคงต้องขอลาครึ่งวันนะคะ” 

 

“ได้ๆ เรื่องเรียนก็ไปทวนที่เพื่อนเอานะ” 

 

“ขอบคุณค่ะอาจาารย์” 

 

ในความเป็นจริงยุ้ยไม่ได้ปวดท้องเมนส์เลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยความที่โหงพรายมากระซิบว่าพวกโฉดมันตื่นแล้วยุ้ยจึงได้ทำทีเป็นปวดท้องก่อนจะขอลาครึ่งวันเพื่อไปพักผ่อน แต่แท้จริงก็จะไปหาที่ดำเนินการแก้แค้นนั่นเอง ยุ้ยเองก็ไม่นึกว่าเวลาสำหรับการแก้แค้นจะมาไวขนาดนี้เช่นกัน แต่เมื่อเวลาและโอกาสอยู่ในมือแล้วมีหรือที่ยุ้ยจะปล่อยมันผ่านไป 

ความคิดเห็น