ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 28

ชื่อตอน : แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2563 19:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 28
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 28 

  

  

หลังจากที่เรามีทริปที่โรแมนติกจากแคนาดามาหลายวันแล้วก็ถึงเวลาที่ผมจะต้องกลับไทยเพื่อไปเรียนต่อ 

ตอนนี้ผมกลับมาเรียนตามปกติได้ 3 วันแล้วก่อนกลัจากแคนาดาผมก็บอกลาคุณป๋าพี่รอนและพี่บิสกิตเรียบร้อยแล้วก็รีบมาไทยทันทีเพราะพี่รอนมีงานด่วน ส่วนผมก็มีเรียน พอถึงมหาลัยผมก็หอบเจ้าของฝากที่ซื้อไว้ให้จอมกับเพื่อนในห้องบางส่วน มันดีใจใหญ่เพราะได้แดกของนอกและของฟรี นั่งแกะขนมกินกันไม่สนใจอาจารย์ที่เข้าห้องแล้ว แต่อาจารย์ไม่ว่าอะไรแถมยิ้มแก้มปริโชว์แหวนเพชรเม็ดงามที่ผมคุ้นๆ ว่าพี่รอนจิ้มๆ จากร้านเพชรที่แคนาดา คาดว่าแหวนเพชรนั่นน่าจะเป็นค่าปิดปากรึเปล่านะ…. เพราะพี่รอนมีเส้นสายทางมหาลัยค่อนข้างเยอะไม่อย่างนั้นผมเตรียมตัวโดนหมายหัวแน่ เนื่องจากเดือนก่อนๆ ขาดเรียนไปหลายวันเลย 

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเรื่องสวีทกับพี่รอน ทานข้าวเย็นกันตามปกติแต่พี่รอนงานค่อนข้างเยอะเพราะหยุดไปหลายวันเช่นกัน ผมรู้สึกผิดนิดหน่อยแต่พี่รอนบอกเขาทำไหว ทั้งๆ ที่มีคุณเรย์โญ่ช่วยเคลียร์แล้วแต่อย่างว่า...ธุรกิจพี่เขาเยอะมาก ยิ่งตอนนี้สถานการณ์บริษัทพี่รอนกำลังสั่นคลอน เหตุจากผู้จัดการหน้าใหม่ไฟแรงโลภมากเอากำไรจากบริษัทไปเข้ากระเป๋าเงินตัวเองจึงโดนไล่ออกพร้อมโทษพิเศษจากพี่รอนไปอีก ด้วยเหตุนี้พี่รอนกับคุณเรย์โญ่ก็หัวหมุนกันใหญ่เพราะยังหาคนมาแทนไม่ได้ 

  

  

ผมเคยลองจะช่วยนะแต่หัวผมไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย ผมนี่มันเป็นเมียที่ไม่ได้เรื่องอ่ะ...โอ้ยย ผัวเครียด เมียเครียดกว่า! 

  

“ไอ้จอม” 

“ว่า?” 

“กูจะย้ายไปเรียนบริหาร!” 

“แค่ก--! มึงบ้าป่ะไอ้เวียณ? จะขึ้นปี2แล้วเสือกอยากกลายเป็นเด็กซิ่วเหรอมึง!?” 

ไอ้จอมสำลักน้ำแดงที่มันไปซื้อร้านน้ำมา ผมยักไหล่ไม่สนใจกับท่าอ้าปากค้างของไอ้จอมก็ผมตัดสินใจแล้วอ่ะ ถึงจะดูเป็นการเอาแต่ใจไปนิดแต่ผมก็จะทำ! 

  

“แล้วพ่อแม่มึงจะว่าไง? เสียเงินตั้งเยอะเลยนะโว้ย!” 

“พี่กูรวย” 

  

เป็นอันจบบทสนทนา ไอ้จอมหุบปากฉับนั่งดูดน้ำแดงต่อ ป๊ากับม๊าผมท่านคงไม่ว่าอะไรหรอกท่านตามใจผมมาแต่เด็กๆ เพราะเป็นลูกคนเล็ก พี่ซานมันก็จบบริหารพ่อเลยหมดห่วงเรื่องธุรกิจครอบครัว เลยไม่หวังจะให้ผมเรียนตามพี่มัน ผมเลือกเรียนคณะนี้ก็เพราะชอบในการทำอาหาร จบมาแล้วตัดสินใจว่าจะเปิดร้านแต่ตอนนี้ผมมีพี่รอนแล้วผมอยากทำอะไรที่มันแบ่งเบาภาระพี่เขาได้บ้างเพราะพี่เขาแทบไม่มีเวลาพักเลย ช่วงนี้คุยกันถึง 3 ประโยครึเปล่าก็ไม่รู้ ด้วยความที่เป็นคนรักใครก็จะรักแบบหมดหัวใจ ยอมทำแม้กระทั่งเรื่องที่ตัวเองไม่เคยคิดที่จะทำ ในอนาคตก็จะไม่ได้คิดแค่เรื่องของตัวเองแต่ในอนาคตผมต้องทำประโยชน์ให้พี่รอนได้ ไม่มากก็น้อย แต่ไอ้ผมมันคนรักมาก ผมต้องคอยหนุนพี่รอนให้ได้มากที่สุด! 

  

ผมจะเป็นเมียมาเฟียที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลกให้ดู! 

  

  

และพอผมบอกเรื่องนี้กับพี่รอน....... 

  

“ไม่ได้”  

“ทำไมอ่ะ!” 

  

ผมแว้ดออกมาทันที พี่รอนเงยหน้าจากเอกสารมองผมนิดๆ แล้วก้มหน้าก้มตาอ่านต่อ 

  

“เวียณไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอก พี่จัดการเองได้” 

ผมเบ้ปากอย่างขัดใจกระแทกตัวนั่งลงบนโซฟาห้องทำงานของพี่รอน เชิดหน้า ปากเบะเป็นนัยว่าผมไม่พอใจ! 

  

เงียบกริบ........ 

  

พรึ่บ.. 

  

อะ ไม่เงียบนิ แต่เป็นเสียงเปิดเอกสารของพี่รอนแทน! 

  

อ๊ากกกก พี่เขาทำงานอีกแล้ว! 

  

เขาไม่สนใจผมอ่ะ ปกติถ้าผมงอนนะพี่รอนจะรีบมาง้อทันทีเพราะไม่ชอบให้ผมงอนนานๆ 

แต่นี่อะไร? 

มัวแต่สนใจงานๆๆๆ แล้วผมอ่ะ! 

  

“ไม่รู้ละ! ผมจะเรียน!” 

“เวียณ...อย่าดื้อ” 

  

พี่รอนเริ่มส่งเสียงดุใส่ผมซึ่งทำผมอารมณ์ร้อนมากกว่าเดิมเมื่อพี่เขาดุ ผมไม่สนใจควักโทรศัพท์โทรฯ ไปปรึกษาแม่เรื่องเรียนบริหาร แม่ไม่ว่าอะไรจริงๆ แต่ดุผมนิดหน่อยว่าทำอะไรเอาแต่ใจ ก็ผมอยากทำอ่ะ 

ไม่ทันจะวางสายจากมะม๊า พี่รอนคว้าโทรศัพท์ผมเขวี้ยงใส่ผนังจนแตกยับ ผมอ้าปากค้างผวาเมื่อมือใหญ่บีบคางผมแน่น 

  

“อย่างี่เง่าน่าเวียณ ทำอะไรหัดคิดให้รอบคอบกว่านี้บ้าง พี่เข้าใจว่าเราอยากช่วยพี่แต่ไม่ต้องทำลายความฝันของตัวเองได้ไหม? ไม่ต้องห่วงทางนี้กลับไปเรียนในสิ่งที่เวียณเลือกเถอะ” 

“ก็ผมเลือกจะเรียนบริหารนี่!” 

“เวียณ!” 

“พี่เริ่มแก่แล้วนะ! ...พี่เอาแต่ทำงานงกๆ ทุกวันจนสุขภาพพี่เริ่มแย่แล้วนะ..ผมเป็นห่วง” 

  

ผมมองลอยคล้ำใต้ตาของพี่รอนและริมฝีปากสีซีด หน้าพี่เขาเริ่มแย่ขึ้นเรื่อยๆ เพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ ดื่มแต่กาแฟ ส่วนข้าวถ้าผมไม่บังคับก็ไม่แตะ พอยอมทานแต่แค่ไม่กี่คำก็อิ่ม! 

  

ผมโคตรหงุดหงิดอยากจะเอางานพี่เขาไปเผาซะเลย! 

  

แถมพี่เขายังเป็นคนรักผม คิดว่าผมจะมองพี่รอนอยู่เฉยๆ เหรอ? 

  

“แต่กว่าเวียณจะเรียนจบก็อีกนาน ในอนาคตพี่อาจจะมีคนมาช่วยมากกว่านี้ก็ได้ เพราะฉะนั้นไม่ต้องฝืน—” 

“ผมจะทำ....ผมรู้ตัวเองว่าผมเรียนไหว ในอนาคตผมก็อยากเป็นคนที่ยืนเคียงข้างพี่อย่างสมเกียรติ อีกอย่างร้านอาหารผมเปิดทีหลังก็ได้ พี่รอนน่ะสำคัญที่สุดสำหรับผมเลยนะ!” 

  

ผมลูบแก้มสากอย่างอ่อนโยน พี่รอนยกยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่มนของผม 

  

“Thank you”  

ผมยิ้มกว้างเมื่อพี่รอนยอมลงให้ผมแล้ว ผมลูบเส้นผมสีทองแผ่วเบาสักพักก็ได้ยินเสียงลมหายใจเป็นอันว่าคนตัวสูงหลับไปแล้ว ผมค่อยๆ พยุงพี่รอนนอนแผ่กว้างที่โซฟาวิ่งไปเอาผ้าห่มมาห่มให้ ยกหัวทองๆ เล็กน้อยก่อนจะแทรกตัวนั่งลงบนโซฟาแล้ววางหัวทองๆ ไว้บนตักผม แล้วตัวเองก็ฟุบหลับตามพี่รอน 

  

…………………………… 

  

 ณ สนามบิน 

  

“ไม่เร็วไปหน่อยเหรอลูก? รีบไปจริงๆ เลย!” 

  

ม๊าตีแขนผมเบาๆ ผมยิ้มแหยๆ กำกระเป๋าเป้แน่น เหลือบมองนาฬิกาดิจิตอลบนผนังก็ใกล้เวลาที่ต้องขึ้นเครื่องแล้ว....... 

  

ครับ ผมกำลังจะบินไปต่างประเทศ 

  

“แล้วบอกเรื่องนี้กับพี่เขารึยัง?” 

ป๊าถามผม ผมต้องยกยิ้มแหยอีกครั้งทำเอาป๊าหน้าเครียดเลย 

  

“ยังครับ...คือป๋ารามเขาไม่ให้บอกครับ” 

  

เมื่อ 2 วันก่อนจู่ๆ ป๋าพี่รอนก็มาฉุดกระชากลากผมออกจากบ้านพี่รอน (พี่รอนไปทำงานแล้วนะช่วงนั้น) ป๋าเขาพึ่งคุยงานเสร็จที่ไทยพอดีเลยแวะมาหาผมแต่ดันรู้ว่าผมจะเปลี่ยนไปลงเรียนบริหาร ป๋าก็นั่งซัดผมยกใหญ่เพราะว่าเหตุผลแค่ผมอยากช่วยพี่เขายังไม่หนักแน่นพอ...... 

  

“ตกลงหนูอยากเรียนเพราะอะไร?” 

นี่คือสิ่งที่ป๋ารามเอ่ยถามผม ตัวผมนั่งนิ่ง มือบีบแน่นก่อนจะเงยหน้าสบตากับป๋า 

  

“…ผม...อยากมีความสามารถมากกว่านี้ ยิ่งผมอยู่ใกล้พี่รอนมากเท่าไหร่ผมก็รู้สึกแตกต่างจากพี่เขามาก พี่เขาเก่งและฉลาด ถึงอาชีพพี่เขาจะไม่ใสสะอาดแต่ก็มีอนาคตที่แน่นอนดีกว่าผมที่ล่องลอยไม่เป็นที่ไม่เป็นทาง ผมจบมาผมจะทำอะไรบ้างละ? กะว่าจะเปิดร้านเล็กๆ ตามความฝันตอนเด็กๆ แล้วมันยังไง? 

ก็ต้องใช้เงินอยู่ดี สุดท้ายก็ต้องพึ่งเงินป๊ากับม๊า ต่างจากพี่รอนที่เขาหาเงินจากน้ำพักน้ำแรงตัวเอง ให้ผมหาเงินเองบอกเลยว่า....ยาก ผมเป็นภรรยาที่ไม่คู่ควรกับพี่รอนเลยจริงๆ 

  

“.....จะไปหาประสบการณ์ด้วยตัวเองเหรอ?” 

“ทำนองนั้นครับ...จริงๆ อยากไปไกลๆ หน่อยจะได้ทำอะไรสะดวก—” 

“อยากไปไหมล่ะ?” 

“ครับ?” 

“เดี๋ยวป๋าจัดการให้ ไม่ต้องบอกให้เจ้าลูกรักรู้นะ หึ ป๋าก็ไม่ได้จะแกล้งหรอกนะ แต่รอนเริ่มกรีดกันหนูออกจากธุรกิจของเขาเงียบๆ แบบนี้หนูคงต้องคบกันลับๆ กับรอนละนะถ้าหนูยังเป็นหนูตอนนี้” 

“เพราะเป็นแบบนี้ไงครับผมถึงอยากเปลี่ยนตัวเอง...” 

“หึ...พูดได้ดี สมกับเป็นสะใภ้ตระกูลฟิออนมาเฟียที่มีอำนาจมากที่สุด” 

  

จบเรื่องของผมและป๋าที่คุยกันวันนั้น ผมอยากเข้มแข็งขึ้น อยากทำให้ตัวเองเหมาะสมกับพี่รอน คนที่จะอยู่เคียงข้างพี่รอนในตอนนี้แน่นอนว่าพี่เขาเลือกผม แต่ผมไม่มีอะไรเลย ผมมันอ่อนแอ แต่ถ้าเทียบกับคนที่ไม่มีทางสู้ ผมชนะแน่นอนเพราะผมเรียนศิลปะการต่อสู้จากทางบ้านที่สอนผมแต่เด็ก แต่ถ้าเทียบกับเหล่าศัตรูพี่รอน ผมก็เด็กๆ ไปเลยล่ะ ให้ไปช่วยงานบริษัทพี่รอนก็ไม่มีความรู้ทางด้านนี้เลย 

รู้สึกสมเพชตัวเองนิดๆ เพราะรักมากไงถึงพยายามทำทุกๆ อย่างให้ได้อยู่ด้วยกัน 

 ผมยกโทรศัพท์ในมือขึ้นมากดโทรฯหาพี่รอนหลังจากที่ยืนทำใจมาสักพักแล้ว 

Rrrrrrr!  

  

[ติ๊ด..]  

  

  

  

[เวียณเหรอ อยู่ไหนน่ะ? พี่ว่าจะรับเราไปทานข้าว--] 

  

“พี่รอน…ผมรักพี่นะ” 

[…?] 

“ฮึก...จะรีบกลับมานะ แค่ 4 ปีเอง ฮึกก....คะ..แค่ 4 ปี” 

[เวียณ! หมายความว่ายังไง เราอยู่ไหนพี่จะไป--!] 

“มะ..ไม่เอาๆๆ อย่ามานะ! พี่รอนใจเย็นๆ เวียณแค่ไปเรียน..” 

[เรียน? แล้วมันที่ไหนละ!] 

  

“....อังกฤษ” 

[…..ออกมาจากสนามบินเดี๋ยวนี้!] 

  

  

ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อพี่รอนตวาดเสียงออกมา ตกใจยิ่งขึ้นเมื่อพี่รอนรู้ว่าตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน พูดแค่ไม่กี่คำพี่รอนก็เริ่มคาดเดาสถานการณ์ได้เลย แถมแม่นอีก 

“ไม่เอา! เวียณจะไป! พี่รอนฟังเวียณก่อนสิ!” 

  

[นายครับ คุณท่านสั่งให้นายไปหาท่านที่บริษัทเดี๋ยวนี้ครับ / บอกไปสิว่าไม่ไป!!] 

 จู่ๆก็มีเสียงคุณเรย์โญ่แทรกขึ้นมาแต่พี่รอนก็ตะหวาดกลับไปทันที  

“พี่รอน! ใจเย็นๆ ก่อน มาตอนนี้ไม่ทันหรอกอีก 5 นาทีเวียณจะขึ้นเครื่องแล้ว” 

[เวียณ...กลับมาหาพี่นะ…จะไปเรียนที่ไหนก็ได้ให้พี่ช่วยนะ ถ้าป๋าออกตัวช่วยเวียณแบบนี้เราอาจจะไม่ได้เจอกัน…] 

  

ผมน้ำตาไหลพรากต้องรีบใช้มือเช็ดลวกๆ ตัวผมสั่นไปหมดแค่ได้ยินเสียงที่อ่อนแรงของพี่รอนผมแทบไม่อยากไปเลยจริงๆ ........ 

  

แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้ 

ผมจะเติบโตอย่างแข็งแกร่งได้ยังไงถ้าพี่รอนยังคอยอยู่ข้างๆ อยู่ช่วยเหลือผม เชื่อเถอะพี่รอนไม่ยอมให้ผมทำอะไรหนักๆ แน่นอน 

ป๋ารามก็รู้นิสัยลูกตัวเองจึงออกตัวช่วยผม คอยขัดขวางไม่ให้พี่รอนเข้ามาเกี่ยวข้องใน4 ปีที่ผมกำลังเรียนอยู่… 

  

“พี่รอน...รอเวียณนะ เวียณรักพี่มากจริงๆ แต่ให้กลับไปหาพี่ตอนนี้.....เวียณทำไม่ได้ ให้เวลาเวียณ...ได้เรียนรู้ด้วยตัวเองเถอะ” 

  

[….] 

  

“พี่อาจสับสนกับการกระทำของเวียณ...แต่ถ้าเวียณกลับมา สัญญาว่าพี่ต้องการอะไรเวียณยอมทุกอย่างจริงๆ หวังว่าพี่จะลืมเวียณหรอกเนอะ? ฮ่าๆ …อย่าโกรธเวียณเลยนะ รักพี่นะครับ” 

  

  

[ติ๊ด]  

  

“ฮึก...ฮือออออ! ”  

  

ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่น ปล่อยโฮออกมาจนคนหันมามอง 

มันแย่จริงๆ ที่ต้องจากกันทั้งๆ ที่รักกำลังไปด้วยดี แต่เพื่ออนาคตของเรา ผมยอมทำ ก็แค่ 4 ปี ไม่มีผลต่อจิตใจของผมที่มันซื่อสัตย์แต่คนๆเดียว แต่อีกคน.....ผมต้องเชื่อใจเขา ให้ความเหงาและความคิดถึงกลายเป็นแรงผลักดันให้มีแรงในวันพรุ่งนี้ เพราะผมเชื่อว่าพี่รอน...ต้องรอผม 

แต่ถ้าพี่รอนลืมผมจริงๆ คิดว่าผมจะอยู่เฉยๆ เหรอ? 

ตอนนี้ผมยังอ่อนแอ ผมคือจุดอ่อนของพี่รอน ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่แน่พี่รอนอาจจะวางมือจากธุรกิจมืดนี้แน่ๆ ซึ่งผมไม่ยอมหรอกกว่าจะสร้างอำนาจขึ้นมามันต้องเสียเลือดเสียเนื้อไปเท่าไหร่กัน ป๋าเขาก็ไม่ยอมที่จะให้พี่รอนวางมือ แต่ถ้าเกิดพี่รอนวางมือเพราะผมขึ้นมา ป๋าเขาจะต้องรับผิดชอบงานทั้งหมดเอง ซึ่งป๋าเขาแทบไม่มีเวลาว่างเหมือนกันเพราะป๋าก็ยังคงทำงานกับพี่รอนแต่แค่ไม่ออกนอกหน้า อีกอย่างป๋าเขาก็เริ่มแก่แล้ว จะให้โยนความรับผิดชอบให้ป๋าเขาทั้งหมดได้ไง พี่รอนจะกลายเป็นคนอกตัญญูเพราะผมเหรอ? 

เพราะฉะนั้นต้องแก้ไขตั้งแต่ต้นก่อนจะสายเกินไป รอก่อนนะครับ ผมจะกลับมากลายเป็นคนใหม่ คนที่เเปดเปื้อนพอจะอยู่ในวงการนี้ได้ ยอมเสียอนาคตที่แสนสุขสบายแต่ก็ต้องหวาดกลัวกับความตายไปวันๆ 

ขอกลายเป็นคนที่ไม่เกรงกลัวความตายเพราะตัวเองนั้นมีอำนาจมากกว่าดีกว่า

รู้ว่ามันอันตราย เป็นใครก็อยากอยู่เฉยๆ สบายๆ ดีกว่ามีคนมาตามล้างแค้นเราไปชั่วชีวิต แต่ใครจะรู้ว่าเราที่สบายนั่นแหละกลายเป็นคนฆ่าคนที่รักที่สุด เพราะคนที่รักกลับปกป้องเราเพียงคนเดียวจนไม่สนชีวิตตัวเอง

 

ผมไม่อยากให้ในอนาคตตัวเองกลายเป็นจุดอ่อน กลายเป็นตัวถ่วงพี่รอนหรอกแต่ผมจะผลักดันให้พี่รอนยิ่งใหญ่มากขึ้นกว่าเดิมเอง!

 

ผมเดินกลับมาลาป๊ากับม๊าและเฮียซานที่ทำหน้าหงิกตามประสาพี่ชายห่วงน้องแหละ ก่อนจะยื่นจดหมายสีขาวให้ม๊าฝากให้พี่รอน มีเพียงแค่สิ่งๆนี้ที่ผมจะให้ และขอให้มันเป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเราสองคนด้วยเถอะ

 

 

 

[ถึง พี่รอน 

  

เสียใจจังที่เราต้องแยกจากกัน พี่คงจะสับสนจนคิดว่าผมอาจหมดรักพี่รึป่าวถึงได้ทิ้งพี่ไป?  

ไม่หรอก ผมรักพี่ทุกวันแหละเรื่องนี้ผมคุยกับป๋าพี่แล้วนะ ผมอยากให้ตัวเองเข้มแข็งด้วยกำลังของตนเอง ผมน่ะเป็นตั้งเมียมาเฟียเลยนะกะอีแค่นี้ทนไม่ได้ก็ไม่สมควรจะเป็นแล้ว เข้าใจผมด้วย ไม่ต้องคิดจะอู้งานไปตามหาผมละ ถ้าพี่เป็นฝ่ายไปหาผมนะ ผมไม่แต่งงานกับพี่จริงๆ นะ!  

อืม.....ผมกลับมาแล้วหวังว่าเราจะยังรู้สึกเหมือนเดิม .:)  

Do not forget me, I will come back. love you forever. 

วิเวียณ ไซกะ]  

  

  

-----------------------------​ 

น้องเวียณเอาแต่ใจจริงๆค่า...แต่น้องเอาแต่ใจเพราะรักคนพี่ อยากทำเพื่อคนพี่ค่ะ มีใครงงๆกับการตัดสินใจของน้องไหมคะ? TT แบบว่าอยากแต่งให้น้องแข็งแกร่งด้วยตัวเอง ที่ไม่อยู่กับพี่เพราะคนพี่ก็รักน้องไม่อยากให้น้องเจ็บ น้องเลยต้องขอให้ป๋ารามช่วยขวางไม่ให้พี่รอนมายุ่งการเติบโตน้อง>< 

ตรงนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนของเรื่องเลยค่ะ น้องจะเผ็ดพริกสิบเม็ด! แซ่บกว่าเดิมค่ะ! TBC ได้เล้ยย... 

เราไม่ได้แต่งให้ยืดเยื้อนะคะ...แต่อ่านไปมา เอ้ะ....รวบรัดเกินไปรึเปล่านะคะ????? ใครรู้สึกดำเนินเรื่องเร็วเกินไปมั่งค่ะ;)แงง 

ที่หายไปเพราะหนีไปเรียนนะคะ เรียนออนไลน์แล้วอาจารย์เคร่งมาก สั่งงานโหดเหมือนกลัวเราว่าง....จะพยายามมาอัพบ่อยๆเพื่อชดเชยนะคะ>< ขอโทษที่หายไปนะคะ >< 

  

  

  

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว