ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7.หึงหวง

คำค้น : พิษรัก (มาเฟีย)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2563 03:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7.หึงหวง
แบบอักษร

พวกเราใช้เวลาเดินทางไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงคอนโดที่ปะป๋าบอกจะซื้อให้ผมที่นี่หรูมาก มากจนผมไม่มีปัญญาซื้อเองได้เลยอันที่จริงไม่จำเป็นต้องเอาคอนโดหรูแบบนี้ก็ได้ผมไม่ใช่คนติดหรูอะไรเลย นึกแล้วอยากให้ป้าบัวมาอยู่ด้วยจัง

"สวัสดีครับเสี่ย" มีผู้ชายวัยกลางคนเข้ามาสวัสดีคุณอสูรอย่างนอบน้อมแล้วคุณอสูรก็รับไหว้อย่างไม่คิดอะไร

"หนู นี่คือคุณนิติเป็นเจ้าของที่นี่" หืออ เจ้าของคอนโดมาต้อนรับเองเลยหรอวะ

"สวัสดีฮะ ผมชื่อฮาร์ท" แล้วผมก็ยกมือไหว้คุณนิติอย่างไม่ลังเล คุณนิติก็รับไหว้แล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตองเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยคุณนิติ"

"ครับ ฟอร์นิเจอร์ ของตกแต่งทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วครับ เชิญเสี่ยขึ้นไปดูได้เลย" เดี๋ยวนะ ของพวกนี้เราต้องจัดการเองไม่ใช่หรอวะเจ้าของคอนโดต้องจัดการเองเลยหรอ

"งั้นไปดูห้องกันเลยมั้ย" ปะป๋าก็หันมาพูดกับผมอย่างอ่อนโยน โอ้ยยแพ้

"ฮ..ฮะ" หลังจากนั้นคุณอสูรก็จูงมือผมมาขึ้นลิฟท์เพื่อที่จะไปดูห้อง อยากรู้จังว่าห้องจะน่าอยู่ขนาดไหนกันหว่า

ติ๊งง!!

"ถึงแล้ว" เสียงลิฟท์ดังเตืนว่าถึงชั้นที่ต้องการแล้ว แล้วคุณนิติก็เดินนำหน้าไปตามด้วยคุณแชมป์และคุณโจสุดท้ายก็เป็นผมกับคุณอสูร แต่เดี๋ยวนะตื่นเต้นจนลืมดูเลยว่านี่ชั้นไหน แต่ช่างเถอะค่อยถามเอาก็ได้

"เชิญเลยครับเสี่ย" เมื่อถึงหน้าห้องคุณนิติก็เปิดประตูให้ เมื่อเปิดประตูก็ทำให้ผมตาโตขึ้นมาเลยหล่ะเพราะห้องดูหรูมาก

"หนู เข้ามาสิ" ปะป๋าพูดเรียกสติผมแล้วโอบไหล่ผมไว้ชิดตัวก่อนจะพาผมเดินเข้ามาในห้อง โอ้แม่เจ้า!!!! ห้องหรูมากกกก เมื่อเข้ามาแล้วคุณโจก็เปิดแอร์ให้โดยไม่ต้องรอคำสั่งจากผู้เป็นนาย

"สวยมากกกกกก ปะป๋าตกแต่งแค่วันเดียวจริงเหรอฮะ"

ห้องนอน

 

 

ห้องน้ำ

 

 

ห้องรับแขก

 

 

ห้องครัว

 

"หึ ป๋าจะเเต่งแค่วันเดียวได้ไงหล่ะคะป๋าไม่ใช่ยอดมนุษย์นะหนู"

"ก็ไหนป๋าบอกว่า.."

"ป๋าซื้อมาได้สักพักแล้วตอนแรกคิดว่าถ้าวันไหนป๋าไม่อยากกลับบ้านจะได้มานอนที่นี่ แต่ถ้าหนูมาอยู่ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยจะได้เป็นห้องของเราไง" รู้สึกเหมือนเรามายึดห้องคุณอสูรเลย แบบนี้มันดีแล้วใช่มั้ยเนี่ย

"คิดมากอะไรอีก ป๋าไม่ซีเรียสหรอกหนูป๋าจะซื้ออีกสิบห้องก็ยังได้เลย" คุณอสูรลูบหัวผมเบาๆมันทั้งอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัยมาก ผมรู้สึกใจผมเต้นแรงตลอดเมื่ออยู่ในสถานการณ์แบบนี้ และผมก็ไม่ชินเลยด้วย

"นายครับ ไอ้โอดานสร้างเรื่องอีกแล้วครับ" ใครคือโอดานวะ มีปัญหาอะไร? คงเรื่องส่วนตัวมั้งไม่ยุ่งดีกว่าอยู่เฉยๆดีที่สุด

"หนู อยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย" สีหน้าคุณอสูรตอนนี้พร้อมที่จะฆ่าคนได้พริบตาเดียว ตัวผมตอนนี้ก็แข็งทื่อเป็นหินเลยทีเดียว

"ฮ..ฮะ ผมอยู่ได้ป๋าไปเถอะครับ"

"เอ่อ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับเสี่ย น..นี่กุญแจห้องครับคุณฮาร์ท" คุณนิติคงเห็นว่าสถาณการณ์ไม่ค่อยดีเลยขอตัวก่อนเป็นผมก็คงทำแบบนี้เพราะกลัวลูกหลง

"แชมป์ กระเป๋าตังค์"

"ครับนาย"

"เดี๋ยวป๋าโทรหา นี่เงินหนึ่งหมื่นข้างล่างมีศูนย์อาหารอยู่ถ้าหนูหิวก็ซื้อมาทำกินเอานะ" พูดเสร็จคุณอสูรก็หยิบกระเป๋าตังค์จากคุณแชมป์มาและยื่นแบงค์สีเทามาให้ผม

"ป..ปะป๋าให้ฮาร์ททำไมฮะ มันเยอะเกินไปแค่นี้ฮาร์ทก็โอเค......"

"เอาไป!!!" คุณอสูรทำเสียงดุและสายตาแข็งกร้าวใส่ผม

"ค..คือ"

"อย่าขัดใจป๋า ถ้าเหลือก็เก็บไว้ จุ๊บ.." ก่อนจะไปคุณอสูรก็จุ๊บหน้าผากผมเบาๆก่อนจะออกไป ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงให้เงินผมเยอะขนาดนี้ ทั้งๆที่เราก็รู้จักกันได้ไม่นานเองนะ เหมือนเราเป็นเด็กซื้อของเขาเลย

“ชั่งมัน ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาถ่ายรูปลงเฟสกับไอจีดีกว่า” ผมลุกกไปเปลี่ยนเป็นชุดชิวๆใส่ แล้วผมก็หยิบโทรศัพท์ที่ป๋าพึ่งซื้อให้ผมขึ้นมาถ่ายรูป เมื่อถ่ายเสร็จผมก็เลือกรูปแล้วอัพลงเฟสกับไอจีทันทีทันที

“เห้อ แอร์เย็นดีจัง” ผมพึมพำเบาๆแล้วก็เอนตัวรับแอร์อยู่บนโซฟากลางห้อง ลงไปหาของมาตุนไว้ดีกว่าจะเผื่อป๋ากลับมาจะได้กินเลย

ติ๊ง ติ๊ง

Gaai : มึงอยู่ไหน?

Heart : อยู่คอนโด มีอะไร?

Gaai : เออใช่สิ มีผัวก็ลืมเพื่อนแล้วนี่เนาะ ย้ายไปอยู่คอนโดไม่เคยจะบอกกูสักคำ

Heart : กูไม่ได้ลืมมึงซักหน่อย จะมาคอนโดกูมั้ยตอนนี้กูอยู่คนเดียว

Gaai : พรุ่งนี้แล้วกันมึง วันนี้กูจะไปซื้อชุดนักศึกษา

Heart : เออๆ

ผมก็ยังไม่ได้ซื้อนี่หว่า ช่างมันค่อยไปซื้อเอาก็ได้

“ลงไปซื้อของดีกว่า” หลังจากนั้นผมก็ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงพร้อมกับหยิบกระเป๋าตังติดมือมาด้วย ส่วนเงินที่ป๋าให้ค่อยเก็บไว้ใช้ก็แล้วกัน

Food shop

เมื่อลงมาถึงข้างล่างซ้ายมือจะเป็นช็อปอาหารขวามือเป็นเซเว่น ที่นี่ดีจังเลยนะเวลาหิวก็ไม่ต้องไปหาข้าวกินที่ไหนไกลเลย แล้วผมก็เดินเข้าไปในช็อปอาหารตอนแรกผมคิดว่าจะเป็นอาหารสำเร็จรูปซะอีก แต่ที่นี่มีครบเลยอะเนื้อหมู ปลา ไก่ ผัก ผลไม้ คือดีอ่ะ ผมไม่ลังเลเดินไปเลือกของที่จะทำอาหารแล้วก็มาจ่ายตังค์

“เราซื้อเยอะไปมั้ยวะเนี่ย”

“หวัดดี บังเอิญจังเลยนะ” เมื่อผมเดินออกจากร้านมาผมก็เจอกับคุณวีคนที่เจอที่บ้านปะป๋า เขามาทำอะไรที่นี่หรือว่าเขาอยู่ที่นี่เหมือนกัน

“ครับ?”

“หึ เสียคงซื้อให้สินะ” ยิ้มมุมปากใส่แบบนี้หมายความว่าไงกันแน่

“..............”

“รู้อะไรมั้ยว่าแกหน่ะมาทีหลังฉัน คิดว่าเสี่ยจะเก็บแกไว้ได้นานหรอ ฉันรับรองว่าไม่นานก็คงเขี่ยแกทิ้ง”

“…….”

“และที่สำคัญ เสี่ยชอบคนที่แซ่บๆนะรู้มั้ย และ......ขึ้นสุด ลงสุด แล้วแกรู้อะไรมั้ยว่าก่อนหน้านี้เสี่ยทำฉันคลางทุกวันไม่หยุด และยิ่งเรื่องอมเนี่ย....เสี่ยยิ่งชอบเลยนะรู้รึป่าว ถ้าแกคิดจะมาแข่งกับฉันก็คงเหนื่อยเปล่าๆ เพราะฉันรู้ ทุกซอก...ทุกมุมของเสี่ยดีเพราะฉันลูบ ฉันคลำมาหมดแล้ว และฉันมั่นใจว่าฉันสุดกว่าแกแน่นอน” คุณวีพูดไร้ยางอายต่อหน้าผมเสร็จก็เดินจากไปโดยทิ้งคำพูดพวกนั้นไว้ให้มันมาวนเวียนในหัวผม ผมรู้สึกหน้าชามือชาไปหมดใจเต้นแรงจนอึดอัด แล้วเราจะไปสนใจทำไมเราไม่ได้รู้สึกอะไรสักหน่อย เราแค่....แค่

“คุณครับ ขอทางหน่อย” มีพนักงานในช็อปอาหารเข็นกล่องลังออกมาจากร้านทักผมขึ้นเพราะผมขวางทางเขาอยู่

“ข..ขอโทษฮะ” และสติผมก็กลับมาผมเลยตรงดิ่งไปขึ้นลิฟท์เพื่อจะกลับห้อง ถึงแม้ในลิฟท์จะเงียบแต่ใจผมมันไม่เงียบเลยสักนิดเต้นแรงจนจะทะลุออกมาจากอก เมื่อถึงห้องผมก็วางของไว้บนโต๊ะแล้วก็เปิดแอร์เย็นๆหลังจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนเหมือนคนหมดแรง

ติ๊ง ติ๊ง

Satanus : หนู

Satanus : ทำอะไรอยู่

Heart : นอนเล่นฮะ

Satanus : หิวรึป่าว

Heart : ไม่ค่อยหิวฮะ ป๋าจะกลับตอนไหนฮะฮาร์ทจะได้กับข้าวไว้ให้

Satanus : คงดึก หนูนอนก่อนเลย

Heart : ฮะ

เมื่อคุยกับป๋าเสร็จเรื่องที่คุณวีพูดกับผมก็วนเข้ามาอีกครั้ง

"เราเป็นอะไรกันหรอป๋า?" ผมพูดพึมพัมอยู่คนเดียวโดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถรับรู้อะไรได้เลยแม้แต่น้อย

"พอที เลิกคิด เล่นเฟสแก้เบื่อดีกว่า" แล้วผมก็เข้าไปในแอปสีฟ้าๆ

 

Heart small
คอนโดXXX
ร้อนๆ
1024

"วอทททททททท? ไลค์ผมไม่เคยถึงพันเลยนะ" ปกติไลค์ผมไม่เคยถึงพันเลยสักครั้งเยอะสุดแค่ห้าร้อยกว่าๆเองนะ ส่วนคอมเม้นก็ถามเรื่องผมกับคุณอสูร พวกผู้ชายก็เข้ามาแซวอันนี้ผมชินแล้วแต่ไม่ชินเรื่องคำถามเกี่ยวกับป๋า จะตอบว่าไงละบอกแค่พี่น้องหรอ พี่น้องท้องชนกันสิไม่ว่าขอไม่ตอบละกัน

"เห้อ" วันนี้ผมถอนหายใจไปกี่รอบแล้วนะ ตอนป๋าอยู่กับคุณวีมีความสุขมากกว่าอยู่กับผมรึป่าว แล้วตอนที่.......แล้วทำไมผมต้องหึงป๋าด้วย ผมไม่เข้าใจ

"อึก ฮึก" แล้วจู่ๆน้ำตามันก็ไหลลงมาโดยที่ผมไม่รู้ตัว ผมกลั้นความรู้สึกไว้พร้อมกับเช็ดน้ำตาเบาๆ ท่องไว้ห้ามรักใครง่ายๆเราเป็นผู้ชายห้ามอ่อนแอนะฮาร์ท หลังจากนอนสงบอารมย์อยู่ได้สักพักใหญ่ๆผมก็ลุกขึ้นไปทำกับข้าวเพราะตอนนี้ก็เย็นแล้ว วันนี้ผมจะทำข้าวผัดหมูสับกับน้ำซุปหมูเพราะมันทำง่ายดี เมื่อผมทำเสร็จผมก็ตักใส่จานพร้อมกับน้ำผลไม้มากินบนโตะอาหาร

Rrrrr Rrrrr

"มีไรกาย"

"มึง มึงเลิกยุ่งกับเสี่ยนั่นเถอะ"

"ทำไม?"

"ก็กูเห็นเขาเดินควงผู้หญิงที่ห้างอ่ะ กูเจอตอนกูไปซื้อรองเท้า"

"...........อือ" ผมหน้าชาไปรอบสอง ที่เขามีอะไรกับผมครั้งนั้นเขาไม่ได้คิดอะไรกับผมเลยใช่มั้ยผมคิดไปเองใช่รึป่าว นี่รึป่าวที่เขาบอกไปทำธุระ

"คงเป็นลูกค้า..."

"ไม่ ไม่ใช่! ลูกค้าเหี้ยไรเดินควงเเขนกันแล้วนมนี่เบียดแขนเสี่ยอย่างงั้น มันไม่ใช่แล้วมึง"

"อือ มึงว่างมั้ย ไปผับกัน" ผมไม่พูดไรมากแล้วแค่นี้ก็ปวดหัวจะตายแล้ว

"เออ เดี๋ยวกูไปรับ ส่งโลเคชั่นมาเดี๋ยวกูหาบัตรปลอมไปให้รับลองไม่โป๊ะ"

"อือ" ผมฝืนกินข้าวจนหมดแล้วเอาจานไปเก็บ ก่อนที่จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าผมก็ส่งโลเคชั่นไปให้ไอ้กายเพื่อให้มันมารับ

(และที่สำคัญ เสี่ยชอบคนที่แซ่บๆนะ) คำพูดที่คุณวีพูดกับผมดังขึ้นมาในหัว ไม่รู้เพราะเหตุอะไรถึงดลใจให้ผมแต่งตัวยั่วแบบนี้ผมเลือกที่จะใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสามเม็ดเพื่อโชว์อกและกางเกงยีนส์สีดำขาดตรงน่องจนเห็นขาอ่อนขาวๆนิดหน่อย​ ผมรอไม่นานไอ้กายก็โทรมาบอกว่าอยู่หน้าคอนโดแล้วผมเลยรีบลงไป

"โห อารมณ์ไหนวะเนี่ย"

"มันร้อน เปลี่ยนลุคบ้างไม่ได้รึไง" เมื่อผมขึ้นรถไอ้กายมันก็แซวเรื่องชุดทันที

"มึงนี่น่าจะไปแต่งหญิงดีกว่านะเพื่อน แซ่บเชียว ฮ่าๆๆๆๆ"

"พ่อง"

"สรุปจะไปร้านไหน?" เออนั่นดิถ้าร้านป๋าผมไม่ไปหรอก

"งั้นร้าน XXX ปะหละ อยู่ไม่ไกลมาก"

"อือ"

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

เสียงไลน์ดังขึ้น ผมเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูบนหน้าจอโชว์หล่าอยู่ว่าป๋าทักไลน์มา แต่ผมไม่สนใจไม่อ่านและไม่ตอบด้วย

"เขาซื้อโทรศัพท์ใหม่เลยหรอวะ"

"อือ"

"แล้วใครทักมาอ่ะ ทำไมไม่ตอบ"

"ปะ.......คุณอสูรทักมา"

Rrrrr Rrrrr

เขาคงเห็นว่าผมไม่รับสายป๋าเลยโทรมาหาผมแทน แต่ผมตัดสินใจที่จะไม่รับเพราะผมยังไม่พร้อมที่จะคุยกับเขา

"ปิดเสียงไปเลยสิ" เมื่อไอ้กายบอกผมว่าให้ปิดเสียงผมก็ปิดตามที่มันบอก อีกใจก็กลัวตายนะแต่ค่อยคุยตอนกลับไปแล้วกันตอนนี้ผมยังไม่พร้อมจริงๆ

19.54

ตอนนี้ก็มืดแล้วแต่ผมยังไม่ถึงเลยเพราะข้างหน้ามีรถชนกัน ประมาณอีก20นาทีก็หน้าจะถึงแล้วแหละ

"มึง เปิดเพลงที"

"จัดไป" แล้วไอ้กายก็เปิดเพลงให้ตามคำขอ ผมกับมันฟังเพลงไปร้องไปเพื่อขั้นเวลาสักพักรถก็เริ่มคลื่อนกัน ดีหละจะได้ไม่เปื่อยตายในรถ ผมใช้เวลาไม่นานก็มาถึงร้าน

"โอ้ยยยย นั่งจนปวดตูด"

"กูขับไม่เมื่อกว่ามึงรึไง"

"เออ ไปได้ยังอยากเมาแล้ว"

"ลุยสิคร้าบบบบบ" ผมกับไอ้กายพากันดิ่งเข้าผับทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมแต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แล้วเดินไปที่โต๊ะที่ว่างอยู่พร้อมกับสั่งเครื่องดื่มมากินกับไอ้กายสองคน

"คนเยอะเหมือนกกันนะเนี่ย"

"เออ เยอะอยู่" ผมจิบเบียร์พลางๆพร้อมกับมองผู้คนมากหน้าหลายตาที่อยู่ในผับแห่งนี้ พร้อมกับสายตาเชิญชวนของเหล่าผู้ชายที่มองมาทางผมจนทำให้ผมขนลุกไม่หยุด

"มึง"

"ว่า?"

"มึงตัดสินใจจะเลิกยุ่งกับเสี่ยนั่นแล้วใช่ปะ" ถามมาตรงๆแบบนี้ผมจะตอบมันยังไงดีวะ

".........."

"งั้น กูถามใหม่ มึงได้กันยัง" ไอ้ห่านี่ไม่เอารองเท้ามาตบหน้ากูเลยละไอ้เวร แต่จะบอกมันดีปะวะ

"ขอไม่ตอบละกัน" แล้วหลังจากนั้นผมก็ยกแก้วเบียร์มาซดเอาๆไม่เกรงใจตับใดๆทั้งสิ้น

"เบาได้เบา เดี๋ยวก็เมาก่อนกูหรอก" ถึงมันจะพูดแบบนั้นผมก็ไม่สนหรอกจังหวะนี้ ผมซดเบียร์ไปเลื่อยๆจนเริ่มเมาไอ้กายก็เมาตามผมมาติดๆ

"อ้ายยยกายยยย มึงงงเมายางงว้าาาาาาาา"

"คายยมาวววว กูยางงม้ายยยมาววเล้ยยย"

"เอ้าาาาโชนนนนนน....แกร็ก" ผมกับไอ้กายชนแก้วกันเป็นสิบรอบจนเมาได้ที่แล้วกะว่าจะกลับเลย แต่ไม่รู้มันจะขับรถไหวรึป่าว

"มึงงงงงขับรถหวายยม้ายยย"

"หวายยยย"

"คิกค๊ากกก" ผมขำออกมาโดยไม่มีเหตุผล แต่จู่ๆมันก็ขำ

"หนายยๆก็จาากลับแล้วว เต้นกันสักเพลงงงม้ายยเพื่อนร้ากกก" ผมลุกขึ้นแล้วชวนไอ้กายลุกขึ้นมาเต้นด้วยกัน

"ก็เอาสิว้าาา ฮ่าๆๆๆ" ผมกับไอ้กายเต้นกันอย่างสนุกสนานจนผมลืมเรื่องน่าปวดหัวนั่นไปเสียสนิท

"คนสวย ขอเต้นด้วยได้มั้ยเอ่ย" แล้วมีผู้ชายคนนึงมายืนข้างหลังผมผู้ชายคนนั้นจับเอวผมแล้วบีบเบาๆ ผมหันไปมองหน้าผู้ชายคนนั้นเขาเป็นคนหล่อสูงกว่าผมมาก เพราะความเมาผมเลยเซไปซบอกเขา

"เมาแล้วหรอครับคนสวย"

"อย่าาทามมมรายเพื่อนกูนะโว้ยยยยย" ไอ้กายดึงตัวผมออกจากผู้ชายคนนั้นจนผมกับมันเซจนเกือบหน้าทิ่ม แล้วผู้ชายคนนั้นก็ดึงเอวผมไปโอบเหมือนเดิม

"เดี๋ยวก็ล้มหรอกครับ"

"ปัง!! กรี๊ดดดดดด" เสียงกรี๊ดลั่นและคนพากันวิ่งออกจากร้านกันละนาว

"อย่ายุ่งกับเมียกู!!" ผมเอามืออุดหูเพราะตกใจเสียงปืน ผมหันไปมองผู้ชายคนนั้นที่ก่อนหน้านี่โอบเอวผมอยู่แต่ตอนนี้มีเลือดไหลตรงแขน แล้วผมก็หันไปมองคนที่ยิงผู้ชายคนนั้นผมกับไอ้กายถึงกับตาโต

"ปะป๋า/ส....เสี่ยอสูร" ป๋าตอนนี้เหมือนอสูรเต็มตัว สายตาดุดันแดงก่ำเพราะโกรธจัด ป๋าขบกรามจนเป็นสัน พร้อมกับหันมามองผม ผมจะทำยังไงดี

"ไอ้สูร ใจเย็นๆมึงอย่าลั่นในนี้ดิวะ ลูกค้ากูหายหมดแล้ว" คนที่ตามมาคือคุณโกลเพื่อนป๋าอย่าบอกนะว่าเขาเป็นเจ้าของผับ

"ทำไม..ไม่รับสาย" ป๋าดึงแขนผมเข้าไปใกล้ๆ พร้อมกับถามผมด้วยเสียงกดต่ำจนน่ากลัว

"........ฮึก" ผมกลัวจนร้องไห้ออกมา น้ำตาก็เริ่มไหลมาเลื่อยๆ

".........."

"ใครสั่งให้ใส่ชุดแบบนี้ ห้ะ!!" ป๋าตะหวาดใส่ผมจนผมสะดุ้งน้ำตาก็ไหลลงมาไม่หยุด

"แล้วคุณมายุ่งอะไรกับเพื่อนผม คุณเป็นผัวมันหรอ"

"เออ!!! กูเนี่ยเเหละผัวมัน" ป๋าตะหวาดจนผมตัวสั่นไปหมด คำที่ป๋าใช้กับผมคือคำว่า มัน

"พอทีได้มั้ย!! ทั้งไอ้คนชื่อวีเหี้ยไรนั่นกับผู้หญิงบ้านั่นที่ป๋าควงไปห้างวันนี้ฮาร์ทยังไม่พูดอะไรเลยสักคำ ป๋าทำได้ทำไมฮาร์ทถึงทำบ้างไม่ได้.."

"เพี๊ยยยยย!!" ผมพูดจบป๋าก็ตบผมจนเลือดกลบปาก ความรู้สึกจุกอกน้ำตาก็ยิ่งไหลลงมาหนักกว่าเดิน

"ไอ้สูร มึงทำเกินไปนะเว้ย"

"มันจะมากเกินไปแล้วนะ ครอบครัวมันยังไม่เคยตบตีแบบนี้เลยนะอย่ามายุ่งกับเพื่อนผมอีก!! " ไอ้กายตะหวาดใส่หน้าป๋าเพราะความโกรธแทนผม มันก็จริงครอบครัวผมยังไม่มีใครตีผมแบบนี้เลย

"ปล่อยเพื่อนผมได้แล้วผมจะพามันกลับ"

"ไม่ให้กลับ แชมป์ลากกลับไปซะ" แล้วป๋าก็เรียกคุณแชมป์ให้ลากไอ้กายกลับ

"ปล่อยกูนะเว้ย กูจะกลับกับเพื่อนกู"

"อ้ะ...ปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้นะ" คุณอสูรแบกผมขึ้นบ่าแล้วพาผมมาขึ้นรถ โดยที่คุณโจเป็นคนขับรถให้ระหว่างทางผมกับป๋าไม่พูดอะไรกันจนถึงห้อง ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็นอนหันหลังให้ป๋าไม่ถามไม่พูดอะไรอีก

"อ้ะ โอ้ยเจ็บ...จะทำอะไร ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ" แต่จู่ๆป๋าก็เอาเข็มขัดมัดข้อมือผมแล้วปลดกระดุมเสื้อกับถอดกางเกงผมออกจนผมเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า

"อย่าทำให้เลือดขึ้นหน้าเป็นครั้งที่สองนะฮาร์ท"

"ฮึก ฮืออออ ฮืออออ ฮาร์ทเกลียดป๋าที่สุด เกลียดที่สุดไม่อยากอยู่อีกแล้วออกไปเดี๋ยวนี้นะ" ป๋าเงียบได้แต่มองหน้าผมนิ่งๆไม่พูดอะไร ผมไม่รู้เขาคิดอะไรอยู่แต่ผมอยากไปจากที่นี่

"ไม่!!!!" ป๋าตะคอกใส่ผมด้วยความโมโหกรามขบกันจนเป็นสัน เขาเหมือนคนบ้าคลั่งจนทำผมกลัว

 

 

 

 

 

ป๋าตบน้องแบบนี้ไม่ได้นะน้องแค่น้อยใจเอง

มาแล้วทุกคนนนนนนน รอนานมั้ยจ้ะ

ไรท์ขอโทษจริงๆที่ช้า / 1คอมเม้น1ล้านกำลังใจนะคะ

ฝากคอมเม้นหน่อยนะทุกคนนนนนน

ความคิดเห็น