email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ภูน้ำ ตอนที่ 1.2 : ชายในสายฝน 75%

ชื่อตอน : ภูน้ำ ตอนที่ 1.2 : ชายในสายฝน 75%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2563 12:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภูน้ำ ตอนที่ 1.2 : ชายในสายฝน 75%
แบบอักษร

ชายในสายฝนมองไปยังคนกำลังที่ร้องไห้อยู่สักพัก และทิ้งตัวนั่งลงข้างน้ำนิ่ง 

 

 

ฟิ้ว สายลมยังคงพัดกระโหมอย่างรุนแรง ตามความหนักของฝนที่เทลงมา 

“ฝนตกก็ว่าหนาวแล้ว ยังต้องมาเปียกฝนอีก ชีวิตแม่งรันทดดี หนาวชะมัด” 

น้ำนิ่งกอดตัวเองเอาไว้ด้วยความสั่น ๆ ทำให้คนข้างตัว รับรู้ได้ทันที ว่าคนคนนี้กำลังหนาว ดูจากการที่ชุดนักเรียนเปียกแบบนี้ แล้วต้องทำยังไง มันถึงจะหยุดสั่น ถ้าได้ผ้าคลุมจะหายสั่นรึเปล่า เพราะการที่มันสั่นเป็นเจ้าเข้าแบบนี้ มันน่ารำคาญ 

ทันใดนั้นความเหน็บหนาวจับใจ ถูกบรรเทาด้วยความอบอุ่นที่คนข้างตัวมอบให้ 

“พะ...พี่ให้ผมเหรอ แล้วพี่ไม่หนาวเหรอครับ” พี่สายฝนถอดเสื้อช็อปบนตัว มาคลุมเขาไว้ โดยตนเองใส่เพียงแค่เสื้อยืดสีดำ 

“ไม่” 

“เอ่อ ผมเกรงใจ พี่เอาคืนไปเถอะครับ” 

น้ำนิ่งกำลังจะถอดเสื้อคืน ทว่าคนข้างตัวหันมาจ้องและทำตาดุใส่ คล้ายไม่ต้องการ 

“อึก มะ...ไม่ถอดก็ได้” 

“.......” 

 

เมื่อความเงียบเข้าปกคลุม ทำให้น้ำนิ่งนั่งจมอยู่กับความคิดของตนเอง มันเหมือนกลับเป็นเทปวีดิโอบันทึกเหตุการณ์เอาไว้ทั้งหมดตั้งวันแรกที่เริ่มจีบ จนถึงวันสุดท้ายที่บอกเลิก มันยังคงวนเวียนไม่จางหายไปไหน บางทีนี่อาจจะเป็นรักครั้งแรก อกหักครั้งแรก และเจ็บปวดครั้งแรก เขาเข้าใจเลยว่าทำไมคนอกหักต้องกินเหล้า ต้องไปหาเพื่อน เพราะตัวของเขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ให้ฟุ้งซ่านไปได้ นอกจากจะหาตัวช่วยในการทำให้ลืม ทำให้ไม่คิดมาก ถ้าตอนนี้มีใครสักคนที่คอยรับฟังในสิ่งที่อัดอั้นตันใจมันก็คงดี น้ำนิ่งหันไปมองคนข้างตัว 

 

“พี่ผมอยากระบายออกมา มันอึดอัดอยู่ในนี่” น้ำนิ่งชี้เข้าที่อกข้างซ้าย “ถ้าพี่ไม่อยากฟังพี่ก็ทำเป็นหูทวนลมไปก็ได้”  

“…..” ชายในสายฝนมองไปยังน้ำนิ่งและหันหน้ากลับไป  

“พี่รู้ไหม ผมโครตเกลียดฝนเลย เพราะฝนตกทีไรมีแต่เรื่องแย่ ๆ เกิดกับผมตลอด ผมโครตไม่ชอบ พอผมโตขึ้น ผมนึกว่าผมจะหายแล้วซะอีก แต่มันก็ไม่หาย” 

 

ชายในสายฝนมองไปที่น้ำนิ่งด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่พูดออกไปเพราะขี้เกียจ ขนาดเพื่อนยังไม่อยากจะพูด แล้วเด็กนี่มันเป็นใคร มันก็แค่เด็กหลงทางที่มากับฝนคนนึงเท่านั้น ไม่มีอะไรให้น่าสนใจสักนิด ทว่าความไม่น่าสนใจของมัน กลับซ่อนอะไรบางอย่างแปลก ๆ ในตัวของมัน  

ตอนแรกไม่มีความคิดที่จะแวะศาลานี่เลยสักนิด เพราะไม่อยากจะไปยุ่งเรื่องของคนอื่นให้มันแต่ความรำคาญใจ แต่มันกับมีอะไรดึงดูดหัวใจ ให้เดินตรงไปหามัน ไอ้เด็กตัวขาว  

“จนมาถึงวันนี้ วันที่ผมโดนบอกเลิก ด้วยเหตุผล เพราะแม่อยากให้มีลูก เหอะ ตลกชะมัด เมื่อก่อนยังพาผมไปหาแม่เขาอยู่เลย จู่ ๆ มาบอกแบบนี้พี่คิดว่ามันตลกไหม” น้ำนิ่งหันไปถามคนข้างตัว แต่ที่สิ่งที่ได้รับมาคือความเงียบ 

“อือ พี่คงไม่ตอบ งั้นผมตอบเองก็ได้ มันโครตตลกฉิบหาย มันเจ็บมากเลยพี่ พอพี่มันบอกเลิกผม ฝนก็ตกลงมาทันที เพราะแบบนี้ผมเลยเกลียดฝน” 

“.......” 

“พี่จะไม่ปลอบผมหน่อยเหรอ ผมเศร้าอยู่นะ” 

“.......”  

“พี่แมร่งโครตใจร้าย นอกจากไม่ปลอบใจผมแล้วยังหันหน้าหนีกันอีก อึก พี่...” 

“หุบปาก!!”  

 

เสียงน้ำนิ่งที่กำลังจะเอ่ยคำต่อไปชะงักกึก ไปกับคำพูดและสายตาของคนข้างตัว  

โหดจัง หุบก็ได้หุบแล้วไม่เห็นต้องมองแรงกันแบบนี้เลย เสียงตะคอกทำให้น้ำตาที่กำลังจะหยุดไหล มันกลับไหลลงมาจากเดิมเป็นจำนวนมาก เมื่อคนข้าง ๆ เสียงดัง เขาไม่ชอบเสียงดัง มันตกใจ เพราะใจเขาตอนนี้ยิ่งบอบบางอยู่ 

อึก ชายในสายฝนหันมองไปยังต้นเสียงสะอื้นของน้ำนิ่งอย่างไม่สบอารมณ์ 'มันเป็นอะไรของมัน มนุษย์นี่ชั่งหลายอารมณ์ซะจริง ๆ อย่าร้องได้ไหมวะ เห็นแล้วรำคาญลูกกะตา' 

 

 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้ 

#ภูวาน้ำนิ่ง 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyy8893 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว