ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๗ จัสติน

ชื่อตอน : บทที่ ๗ จัสติน

คำค้น : โอเมก้า อัลฟ่า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 505

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2563 14:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๗ จัสติน
แบบอักษร

กลิ่นเลือดคือกลิ่นที่น่าหลงใหลสำหรับเขา 

เมื่อได้กลิ่นเพียงครั้งหนึ่งก็ไม่สามารถถอนตัวกลับไปได้

หัวใจเต้นระรั่วดั่งกลองชุดด้วยความตื่นเต้น เสมือนย้อนกลับไปแนะนำตัวหน้าชั้นเรียนเมื่อวัยประถม "เจอแล้ว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครื่อ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าด้วยควมปิติ แม้ตอนนี้ศรีษะของเขาจะกำลังโดนรองเท้าหนังของใครซักคนเหยียบอยู่ก็ตาม "ลูคัส..เป็นชื่อที่ดีนี่พี่ชาย" โทนเสียงกังวานดังมาจากด้านบนของลูคัส เป็นการบ่งบอกตำแหน่งอย่างอย่างชัดเจนว่าตอนนี้ใครเหนือกว่า 

แต่ลูคัสไม่ได้พะวงกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เพราะจมูกของเขาตอนนี้กำลังสูดดมกลิ่นคาวเลือดที่หอมหวานและถูกใจที่สุดตั้งแต่เขาเกิดมา

อ่า..รู้สึกได้เลยเป้ากางเกงของเขากำลังชี้นูนออกมาจนติดพื้น

แรงเยียบผ่อนลง ลูคัสเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่รอช้า เพื่อดูใบหน้าของคู่ชีวิตในอนาคตอันใกล้ สัญชาติญาณ ความเป็นอัลฟ่าของเขาบอกมาอย่างนั้น "อย่างนี้นี่เอง"ลูคัสพึมพัม ดวงตาคมมองสีข้างที่เลือดกระจายออกเป็นวงกว้างของคนตรงหน้า มันคือสาเหตุที่ทำให้เขาไม่สามารถยับยั้งสัญชาตญาณของตัวเองได้ 

"จู่ๆก็วิ่งพรวดเข้ามาหาลูกพี่ เจ้าหมอนี่มันของจริง บ้าของจริงเลย" เสียงซุบซิบปนหัวเราะดังมาจากด้านหลัง แต่นั่นก็ไม่เข้าหูลูคัสเลยแม้แต่น้อย "เฮ้..ฟังอยู่มั้ย" นิ้วทั้งห้าที่สวมถุงมือสีดำเงากระชากหัวของลูคัสขึ้น กลิ่นคาวเลือดหอมกรุ่นลอยเข้าจมูกของลูคัสจนเต็มปอด เขาไม่มีศานา และไม่เคยเชื่อในพระเจ้า แต่ตอนนี้คงต้องขอบคุณพระเจ้าซะแล้ว

จุ๊ป

ลูคัสยืดตัวขึ้นไปเพียงเล็กน้อย มือที่ถูกมัดไว้ไพล่หลังขยับนิดหน่อยเพื่อการทรงตัว ลูคัสฉวยโอกาสเลียสีข้างที่เปรอะเลือดเข้าปากและแถมจูบเบาๆอีกหนึ่งทีตอนที่คนตรงหน้าหยุดชะงัก สายตาเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งถูกส่งตรงมาหาลูคัส พร้อมกับกระบอกปืนที่อีกฝ่ายหยิบขึ้นมา ร่างกายของพวกเรานั้นแนบชิดกันมากขี้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าเฉยชากับกลิ่นคาวเลือดที่เป็นเหมือนยาเสพติดชนิดใหม่ลอยเข้าจมูกของเขาอย่างจัง

สายตาของร่างตรงหน้าเลื่อนลงต่ำไปยังสิ่งที่เสียดสีอยู่กับขาตน ไม่นานนักก็พบคำตอบมันคือเป้ากางเกงของลูคัสที่นูนออกมา ลูคัสถูกตบด้วยด้ามปืนจนลงไปนอนหงายกับพื้น เผยให้เป้ากางเกงที่นูนขึ้นมาปรากฏสู่สายตาทุกคนที่ล้อมรอบ "จัสติน! พวกชอบสอดกำลังมาแล้ว" เสียงของผู้มาใหม่ดังก้องพร้อมกับรองเท้าหนังยี่ห้อดังที่กระทบพื้นอย่างเร่งรีบ

"คาเรน" จัสตินเหลือบไปมองผู้มาใหม่ที่อยู่ในชุดดำสนิท ปลดกระดุมลงสามเม็ดจนเผยให้เห็นลำคอที่สวมโชคเกอร์...ของโอเมก้าเช่นเดียวกับจัสติน "จมูกไว้นักนะ" จัสตินฟังเสียงไซเรนที่ใกล้เข้ามา เก็บปืนเข้าที่หลังลำตัวและใช้สัญญาณมือในการสั่งพวกที่ยืนล้อมรอบว่า 'ถึงเวลากลับแล้ว' จัสตินดึงสูทที่คลุมไหล่เข้ามาให้กระชับก่อนจะเดินขึ้นรถไปโดยไม่ชายตามามองลูคัสแม้แต่น้อย

ทุกคนที่ล้อมรอบเขาทะยอยกันออกไปอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็เหลือเขานอนอยู่บนพื้นเพียงคนเดียว เมื่อจัสตินไม่อยู่แล้วเจ้าหนูน้อยที่ยืดตรงก็ค่อยๆหดกลับลงมาจนเป็นเหมือนเดิม เจ้าหน้าที่วิ่งกรู่เข้ามายังที่เกิดเหตุ แต่ก็สายเกินไปหนึ่งก้าวเพราะที่นี่ไม่มีใครแล้วนอกจากเขา

ลูคัสเเตะริมฝีปากที่สัมผัสกับสีข้างของจัสตินอย่างเบามือ "ต้องเจอกันอีกให้ได้" ลูคัสยกยิ้ม รสชาติโลหิตยังคงอบอวนอยู่ในปาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะถูกใจใครซักคน และยิ่งเป็นคนเขาติดใจขนาดนี้แล้ว....จะไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด

...

"หวา แผลเปิดแล้วน่ากลัวชะมัด เจ้าพวกนั้นกะจะฆ่านายรึไง? ไหนบอกว่าราคาดีนักหนา" คาเรนพูดขึ้นพรางๆพร้อมกับปิดเเผลให้จัสตินอย่างชำนาญ "แล้วตกลงว่าผู้ชายคนเมื่อกี้...ลูคัส? เป็นใครหรอ ลูกหนี้? อริ? กบฏ?" คาเรนถาม "ไม่รู้" จัสตินพิงหลังลงกับเบาะในขณะที่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย "และถ้าไม่เจออีกก็คงดี" 

จัสตินใช้มือจับสีข้างของตน บริเวณที่โดนลิ้นร้อนของลูคัสสัมผัสยังคงให้ความรู้สึกร้อนรุ่มอย่างเเปลกประหลาด 

ความคิดเห็น