ยินดีต้อนรับเข้าสู่คลังนิยายของกรีนจ้า ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ ขอขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่คอยติดตาม ให้กำลังใจ และคอมเม้นท์กันนะคะ หากมีข้อผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ชื่อตอน : 3 - ไอ้โรคจิต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2563 07:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3 - ไอ้โรคจิต
แบบอักษร

 

เล่ห์ร้ายปราบพยศรัก

 

“พาฉันไปที่ร้านของเธอ” ชายหนุ่มหันมาออกคำสั่งกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

“คะ ... ค่ะๆ ทางนี้เลยค่ะ” เกลวลีรีบพาชายหนุ่มเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่เดินมาที่ร้านของเธอทันที

“เดี๋ยว ... วิทย์ นายไม่ต้องตามมา” ตฤณบอกร่างบางแล้วหยุดเดินก่อนที่จะหันมาบอกเลขาคนสนิทที่เดินตามหลังมา

“แต่วะ...” วิทย์ยังพูดไม่ทันจบก็โดนเจ้านายหนุ่มขัดขึ้นเสียก่อน

“นายไปเตรียมเอกสารที่จะต้องใช้ประชุมเถอะ เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อเสร็จฉันจะกลับไปเอง” ร่างสูงเอ่ยสั่งการทันที จะได้ไม่เสียเวลาจัดเตรียมเอกสารการประชุมด้วย

“ครับ คุณตฤณ” เลขาหนุ่มพยักหน้ารับคำสั่งแล้วหมุนตัวกลับไปที่บริษัททันที

“ไปกันเลยนะคะ” เกลวลีเห็นว่าเลขาของชายหนุ่มกลับไปแล้วจึงหันไปถามร่างสูง

“อืม” ตฤณตอบแค่นั้น แล้วเดินตามร่างบางไป

 

ตฤณไล่มองร่างอรชรที่เดินนำหน้าตนอยู่ ด้วยสายตาที่พร้อมตะครุบเหยื่อ เค้าเคยเห็นเกลวลีหลายครั้งแล้ว ตอนที่เจ้าหล่อนมาทานข้าวที่บริษัทของเค้า

ในโซนห้องอาหารตรงกลางจะเป็นที่สำหรับพนักงานทุกคน ส่วนห้องใหญ่จะมีไว้สำหรับผู้บริหาร และอีกหนึ่งห้องที่เล็กลงมาหน่อยจะเป็นของชายหนุ่มประธานบริษัทคนเดียว

ห้องของเค้าจะเป็นกระจกที่ข้างนอกมองไม่เห็นด้านใน แต่ข้างในมองเห็นด้านนอกได้ทั้งหมด เวลาเค้าว่างลงไปทานข้าวก็จะเจอเกลวลีมาเป็นประจำ ตอนแรกเค้าคิดว่าเป็นพนักงานของตน เพิ่งจะรู้วันนี้ว่าเธอเป็นเจ้าของห้องเสื้อข้างๆ นี่เอง

 

“ถึงแล้วค่ะ คุณตฤณ” เดินมาไม่นานร่างบางก็หันมาบอกก่อนจะเปิดประตูร้านเข้าไป

 

แอ๊ดดด~~

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบบ่ายโมง ยังอยู่ในช่วงพักกลางวัน ทำให้ในร้านมีลูกค้าพอประมาณ ส่วนมากก็จะเป็นพนักงานของชายหนุ่ม

สายตาคมกริบไล่มองไปภายในร้านของหญิงสาว พนักงานของเค้าเมื่อเจอกับสายตาของเจ้านายหนุ่มก็รีบก้มหัวเคารพทันที ชายหนุ่มก็ก้มหัวเล็กน้อยส่งกลับไป

“เชิญด้านในค่ะ” หญิงสาวผายมือและเดินนำชายหนุ่มไปด้านใน

“เดี๋ยวคุณตฤณนั่งรอซักครู่นะคะ ฉันจะไปเอาเสื้อมาให้ค่ะ” เกลวลีกล่าวแล้วเดินไปยังโซนแขวนเสื้อเชิ้ต แล้วเลือกมาหนึ่งตัวที่คิดว่าชายหนุ่มน่าจะใส่ได้

“เอ่อ คุณตฤณ รอซักครู่นะคะ พอดีห้องลองชุดเต็มหมดเลยค่ะ” เกลวลีเดินกลับมายังชายหนุ่มที่นั่งมองเธออยู่

“แต่ผมต้องรีบไปประชุม” ชายหนุ่มบอกกลับเสียงนิ่ง แล้วจ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้

“เอ่อ งั้นไปเปลี่ยนที่ห้องทำงานของฉันก็ได้ค่ะ ในนั้นมีห้องลองชุดค่ะ” ในห้องทำงานของเธอจะมีห้องลองชุดส่วนตัวอยู่ เพื่อที่เธอจะได้ลองชุดเวลาที่ตัวอย่างชุดถูกส่งมาให้ตรวจทาน

“นำไป” ชายหนุ่มบอกแล้วลุกยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนที่จะก้าวเท้าตามร่างบางไปยังห้องทำงานของเธอ

เมื่อทั้งคู่เข้าไปในห้องทำงานที่ปิดปะตูมิดชิดแล้ว ผู้คนที่อยู่ภายในร้านก็พากันกระซิบกระซาบกับเหตุการณ์เมื่อครู่ทันที

.....

 

“คุณตฤณเข้าไปเปลี่ยนเสื้อในห้องนี้ได้เลยค่ะ” เกลวลีดันเปิดประตูห้องลองชุดให้ชายหนุ่ม ก่อนจะถอยหลังออกมายืนเว้นระยะห่างไว้

“ผมต้องรบกวนคุณช่วยเปลี่ยนเสื้อให้ผมที” ตฤณหันกลับมาบอกกับเกลวลีที่ยืนอยู่ด้านหลังของเค้า

“คะ? ... เอ่อ คือ ทำไมคุณไม่เปลี่ยนเองอ่ะคะ” เกลวลีถามทำหน้างง หรือว่าเค้ารวยมากจนต้องคอยมีคนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตลอดเวลาหรอ แต่นี่เธอเป็นคนอื่นนะ ไม่ใช่ลูกน้องของเค้า หญิงสาวได้แต่คิดอยู่ในใจ

“คุณก็เห็นว่าข้อมือผมเจ็บ” ชายหนุ่มพูดพลางยกมือข้างซ้ายที่มีผ้าพันไว้ขึ้นโชว์ เมื่อเห็นว่าร่างบางไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อให้เค้า ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงรีบเปลี่ยนให้เค้าทันทีโดยที่ไม่ต้องให้เอ่ยบอก

“แล้วคุณแต่งตัวมายังไงคะ?” หญิงสาวยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แล้วกล่าวถามไปยังชุดเดิมที่เค้าใส่อยู่

“วิทย์ช่วย”

“....”

“หมายถึงเลขาผมช่วย” ร่างสูงอธิบายเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ตอบอะไร

“แล้วทำไมคุณไม่ให้เลขามาเปลี่ยนให้คะ?” เกลวลียังคงถามต่อไป

“นี่! ... คุณจะสงสัยอีกนานมั้ย ผมรีบ แล้วที่ผมต้องมาเปลี่ยนเสื้อมันก็เพราะคุณนั่นแหละ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเสียงอย่างรำคาญ จะถามอะไรนักหนา กับแค่ให้เปลี่ยนเสื้อให้

แต่จริงๆ แล้วเค้าก็เปลี่ยนเองได้แหละ เค้าแค่อยากให้ร่างบางตรงหน้าเปลี่ยนให้ก็แค่นั้น ไม่รู้เธอจะเรื่องเยอะอะไรนัก

“อะ เอ่อ ขอโทษค่ะ” เกลวลีตกใจกับน้ำเสียงของชายหนุ่ม มือบางรีบยื่นไปรับเสื้อมาทันที

“ก็แค่นั้น” ร่างสูงเดินนำเข้าไปในห้องลองชุด ตามด้วยหญิงสาว แล้วปิดประตูลง

 

เกลวลีขยับก้าวเดินไปยืนชิดตรงหน้าชายหนุ่ม มือบางค่อยๆ ยื่นมือไปสัมผัสกับสูทราคาแพง ก่อนจะค่อยๆ จับมันถอดออกจากร่างใหญ่

ตฤณก้มมองการกระทำของหญิงสาวตรงหน้า การที่ยืนใกล้กันทำให้กลิ่นกายสาวหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกโด่งเป็นสันของตน

มือบางบรรจงแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวอย่างเบามือ ก่อนจะถอดออก เผยให้เห็นรูปร่างกายแกร่งที่มีมัดกล้ามแน่นและซิคแพคเป็นลอนคลื่น หญิงสาวเผลอกลืนน้ำลาย การกระทำนั้นทำให้ร่างสูงเผลอยกยิ้มน้อยๆ

 

“อะ เอ่อ ขอโทษค่ะ”

 

เกลวลีเมื่อตั้งสติได้ก็รีบหันไปหยิบเสื้อเชิ้ตตัวใหม่มาสวมใส่ให้ร่างสูงทันที จังหวะที่เธอหมุนตัวกลับมาทำให้กระดุมเสื้อเม็ดบนของเธอหลุดออกจากกัน คอเสื้อที่เว้าลึกอยู่แล้ว เมื่อกระดุมหลุดก็ยิ่งเผยให้เห็นอกอวบขาวที่ล้นออกมาจากบราตัวจิ๋ว

ร่างสูงยืนจ้องมองเต้าอวบที่โผล่ล้นบราออกมาอย่างไม่ละสายตา โดยที่คนถูกมองยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

ในจังหวะที่สาวเจ้าหายใจอกอวบก็กระเพื่อมไปด้วยเรียกอารมณ์ดิบของเค้าได้ไม่น้อย มือหนาอยากจะยื่นเข้าไปบีบเคล้น แต่ก็ต้องห้ามใจเอาไว้ก่อน

 

“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณตฤณ” เกลวลีจัดระเบียบของเนคไท แล้วเอ่ยบอก

“ขอบคุณ” ร่างสูงเอ่ย เกลวลีจึงหันกลับหมายจะเปิดประตูออกไปจากห้องลองชุดนี้ แต่ก็ถูกเรียกไว้ก่อน

 

“เดี๋ยว”

“อะไรคะ”

 

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร แต่ก้าวเท้าเดินเข้าหาหญิงสาวด้วยสายตาที่เย็นชาตามเดิม เกลวลีก้าวถอยหลังจนหลังชนกับผนังห้อง มือหนายื่นมือไปจับที่กระดุมเสื้อของร่างบาง ทำให้ร่างบางตกใจกับการกระทำนี้

 

“คะ คุณจะทำอะไรคะ?”

“อยู่นิ่งๆ” มือหนาดึงเกลวลีให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะติดกระดุมเสื้อให้เธอ

“....” เกลวลียืนตกใจตัวแข็ง กระดุมเธอหลุดตอนไหน แบบนี้เค้าก็เห็นหน้าอกของเธอหมดแล้วซิ

“ก็แค่จะติดกระดุมให้ ... ซ่อนรูปเหมือนกันนะ หึๆ” ร่างสูงกระซิบชิดใบหูร่างบางพร้อมยกยิ้มมุมปาก

“นี่ ไอ้บ้า คนโรคจิต” เกลวลีหน้าแดงก่ำทั้งอายทั้งโมโห มือบางรีบผลักคนตรงหน้าก่อนที่จะเดินหนีออกมาจากห้องลองชุดทันที

“ทำความสะอาดเสื้อของผมเสร็จแล้วเอาไปให้ผมที่บริษัทด้วย ก่อนมาก็โทรมาก่อน” ชายหนุ่มเดินตามออกมาบอกก่อนจะวางนามบัตรไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ แล้วหันหลังเดินออกไปทันที

“ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต” เกลวลีได้แต่กนด่าตามหลังไป

 

 

//ปั่นงานหนักมากจ้า ว่างเมื่อไหร่จะรีบมาอัพให้นะคะ รอไรท์น้าาา

🙃🙏🏻

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว