email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : นิติมายากล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 28

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 02:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นิติมายากล
แบบอักษร

13,178 เล่ม 

เสร็จเสียที 

 คนที่หมกตัวอยู่แต่ในห้องสมุดของนางที่กำลังจัดหนังสือเข้าระบบรอให้มีผู้ใช้งาน เหมือนเป็นโอกาสดีของ วินเทจที่ได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้อำนวยการหอสมุดพระราชวังโซมานน์ อันที่จริงมีผู้คนมากมายเหมาะสมกับตำแหน่งนี้ หากวันนั้นนางไม่ปรากฏตัวในพระราชวัง 

19 ชั่วโมงก่อนหน้านั้น 

นิติมายากลเดินลงจากรถม้าขณะที่รถม้าจอดลงที่คฤหาสน์อิมพราเรส คฤหาสน์หลังใหญ่ของ เม้าส์เนฟรอยด์ สามีของมารดาหล่อนที่เป็นเศรษฐีระดับหนึ่งของเมือง “วินเทจ”นั่นเสียงใครเรียกหล่อน “เป็นอะไรหรือวินเทจ”คนที่เดินลงมาจากรถม้าคนสุดท้ายถามขึ้น “ข้าแค่รู้สึกเหมือนมีใครบางคนเรียกข้า” หญิงชราเบิกตาก่อนเปลี่ยนสีหน้าให้ปกติ “หลานคงหูแว่วไป นั่งเรือนานทำให้ได้ยินเสียงเรียกตัวเอง” 

“วินเทจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ”วินเทจมองหญิงสาวผิวขาวใบหน้าคล้ายกับนาวเวอร์เฟล มารดาของนาง ผมยาวสีดำของนางนั้นเป็นเอกลักษณ์พอๆกับเสียงหวานของเด็กสาววัย 19 ปี ผู้ชื่นชอบการสวมกระโปรงสีขาวอมชมพูวิ่งเข้ามาหาหล่อน “อันนี้ข้าคงไม่ได้หูแว่ว”นางว่าก่อนมองเด็กสาวที่กระโดดมากอดนาง “ข้าคิดถึงเจ้า” 

คนที่เดินทางกลับมาก่อน 178 วันก่อนหน้ากอดผู้ที่เป็นเหมือนน้องสาวของนาง นางเติบโตและเรียนมาด้วยกัน จนจบการศึกษา อีกฝ่ายนั้นจบมาจากสำนักยุทธโยถาแห่งวังบงกชมาคุล สำนักยุทธศาสตร์ที่ชื่อแห่งอินเดีย 

นางกลับมาโซมานน์เพราะสอบติดทหารหญิงในกองทัพหลวงของท่านแม่ทัพหญิงฟาติเทลล์ แม่ทัพหญิงคนแรกของเมืองที่เปรียบเสมือนไอดอลของเด็กสาวตรงหน้า ดังนั้นเพื่อมารายงานตัวเด็กสาวจึงรีบขึ้นเรือต่อมาโซมานน์เพื่อรายงานตัว 

แต่ไม่รู้อีกท่าไหนแม่ทัพสาวถึงได้ไล่น้องสาวนางออกจากการเป็นทหารหญิงตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน แต่ทุกเสียงต่างบอกเป็นเพราะนางสวยทำให้ถูกคัดออก นางได้ยินข่าวลือเรื่องที่ว่า แม่ทัพฟาติเทลล์แท้จริงแล้วเป็นที่โปรดปรานของเจ้าชายเพอร์สกาย พระราชโอรสแห่งเจ้าหญิงคณิตกา และเจ้าชายเพอร์พีชแห่งราชวงศ์ซมานน์ ดังนั้นเพื่อรักษาความโปรดปรานนางจึงขับหญิงสาวที่สวยออกทั้งหมดเหลือเพียงคนของนางและสตรีที่ใบหน้าขี้เหร่เหลือเอาไว้ 

หากนางยังไม่เข้าใจอยู่ดีแม่ทัพฟาติเทลล์ ชาติกำเนิดสูงส่ง เป็นถึงท่านหญิงแห่งอัครราชฑูตประจำโซมานน์ เหมาะสมกับเจ้าชายทุกประการ เหตุไฉนทั้งสองพระองค์ถึงไม่หมั้นหมายและแต่งงานให้สิ้นๆเรื่อง หากเด็กสาวบริสุทธิ์เช่น เค้กเวเฟอร์ ไม่ได้สนใจเพราะนางได้เปลี่ยนความคิดที่ว่าไอดอลของนางที่แท้แล้วคือซาตานหาใช่ฮีโร่ขี่ม้าขาวแบบที่นางคิด 

“ไม่ต้องมาเนียนเลยนะ เวย์เว่ย์ รายงานตัวผ่านมาตั้ง 13 วันแล้ว เหตุไฉนถึงไม่รีบกลับอินเดีย จนแม่พาวินเทจมา”นางนาวเวเฟอร์ว่า “ข้าไม่ได้เนียนเพียงแต่ข้าหลงรักโซมานน์เสียแล้ว”คนที่ไม่เคยออกนอกสำนักฯมาตั้งแต่เด็กพอได้ออกมามันเหมือนการผจญภัยครั้งแรกของเด็กสาวที่กำลังเติบโต “แล้วนี่เจ้าจะไปทำงานอะไร”หญิงสาวว่า 

  เค้กเวเฟอร์กอดวินเทจ “ข้าก็จะช่วยวินเทจเปิดหอสมุดฯ”หญิงสาวว่า “ใครเชื่อเจ้าก็โง่แล้ว คนอย่างเจ้าอยู่หอสมุดฯได้นานถึง  ครึ่งชั่วโมงหรือ” 

“คุณนาวอย่าห่วง ลูกจะทำให้นางอยู่หอสมุดให้ได้นานจนถึงลูกเลิกงาน”นางว่า “เจ้าจะเอาลูกลิงตัวนี้ไปทำงานงั้นหรือ ข้าว่านางจะไปทำลายหอสมุดเจ้ามากกว่า” 

“ถือว่าได้ดูละครลิง”นางว่า “วินเทจนี่ข้าพี่เจ้านะ”หญิงสาวว่าโดยไม่รู้ว่ามีใครบางคนกำลังมองเด็กสาวสองคนอยู่ “กลับมาแล้วรึ”วินเทจก้มลงคราวะชายหนุ่มตรงหน้า คือ  เวเนส อิมพราเรส เศรษฐีที่ขึ้นว่ารวยที่สุดในอาณาจักรโซมานน์ “ข้าวินเทจ คราวะท่านพ่อ” 

“ตามสบายเถอะ”เวเนสหยิบเหล้ามากินนางมองนาวเวเฟอร์มารดาที่ไม่ได้อยากสบตาพ่อเท่าไร นางรู้ว่าที่แม่ย้ายพาพวกนางไปอยู่อินเดียเพราะทนกับความสำราญของบิดาไม่ได้ หากตั้งแต่รู้จักบิดา บิดาหล่อนแม้จะโปรยเสน่ห์หากไม่เคยยกย่องหญิงใดเท่ากับนาวเวเฟอร์ และไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนสำคัญเท่านาวเวเฟอร์และบุตรสาวทั้งสองคน “ท่านพ่อ ข้าขอพาวินเทจไปกินบะหมี่ที่จัตุรัสเนียนจูเตี๊ยนได้หรือไม่”เด็กสาวว่า “เจ้านี่จริงๆเลยนะถูกนางไล่ออกมายังไม่แคล้วตามไปส่งเสริมธุรกิจนาง”ผู้เป็นพ่อวางแก้วไวน์ลง  

“เช่นนั้นไปเถอะ ข้ามีเรื่องต้องคุยกับแม่ของเจ้าด้วยเช่นกัน วินเทจดูแลลูกลิงแทนข้าด้วยอย่าให้ทหารหลวงจับนางไปขายให้สวนสัตว์ล่ะ” 

“ท่านพ่อนี่ลูกนะ”เขาหัวเราะก่อนมองยื่นบัตรเครดิตให้แก่วินเทจ “เอานี่ไปใช้ แล้วก็จำเอาไว้ว่าเจ้าห้ามนั่งปะปนกับพวกคนจนให้ร้านเปิดห้องวีไอพีให้ แลอย่าให้ใครเห็นหน้าของเจ้า”เขาว่าจบก็มองบุตรสาวที่เดินออกจากบ้านทิ้งสองสามีภรรยาให้อยู่ด้วยกัน “ขอบใจท่านเรื่องติดสินบนเจ้าพนักงาน”นางทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา “เจ้าจะบอกว่าที่ลูกลิงไม่ได้เป็นทหารเพราะทหารได้รับสินบนจากข้างั้นหรือ” 

“ข้าได้ยินจากตอนที่ลงเรือ”หญิงสาวว่า “เช่นนั้นไม่ใช่ข้าดอกข้าไม่อาจหาญขนาดทำลายจิตใจลูก”ตรงกันข้ามเขาคิดว่าเป็นนางเสียอีกที่ทำลายความฝันของลูกสาวคนนี้ “ท่านจะด่าว่าข้าเลวทรามเพียงใดก็ด่าไปเถอะเพราะชาตินี้ข้าจะไม่ยอมให้ใครในตระกูลได้ยุ่งเกี่ยวกับราชวงศ์โซมานน์อีก” 

“ข้าถามจริงๆเจ้าจะไม่บอกข้าจริงๆหรือเรื่องปมของเจ้ากับราชวงศ์โซมานน์ ข้าเห็นท่านพ่อตา ท่านแม่ยายออกจะรักราชวงศ์มากไม่สิในตระกูลเจ้า ตระกูลข้าต่างไม่มีใครเกลียดราชวงศ์โซมานน์เห็นจะมีแต่เจ้าคนเดียวที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากยุ่งกับราชวงศ์โซมานน์ หรือว่าคนพวกนั้นทำอะไรเจ้า” 

“ท่านอย่ารู้เลย ท่านรู้แค่ว่าต่อให้ข้าตายข้าก็ไม่มีวันให้ลูกยุ่งเกี่ยวกับพวกนั้น”หญิงสาวว่า “พอเจ้าพูดมาเช่นนี้ข้าเพิ่งนึกบางสิ่งออก ที่แท้เป็นเพราะ สุ่ยเตี้ยน คนรักเก่าของเจ้าแต่งเป็นราชบุตรเขยของโซมานน์ใช่หรือไม่เจ้าถึงได้เคียดแค้นที่ถูกยกเลิกงานหมั้นหมาย” 

“ไม่ใช่เรื่องนั้น ข้าลืมจนสิ้น ข้าได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของท่าน ข้าย่อมรักษาภาพครอบครัวไว้ ที่ข้ารังเกียจและไม่อยากยุ่งกับราชวงศ์โซมานน์เป็นเพราะวินเทจ ”เขาเบิกตาก่อนมองรอบห้องๆ “พวกเจ้าออกไปให้หมด”เขามองบ่าวไพร่ที่เดินออกไปจากห้องไม่เว้นแม้แต่บอดี้การ์ด 

 “เรื่องวินเทจเป็นอีกเรื่องที่ข้าไม่รู้ว่านางเป็นใครมาจากไหน แต่จากการที่ข้านำเลือดของนางไปให้โรงพยาบาลตรวจ นางเป็นคนในตระกูลเจ้า ข้าถึงได้ยอมเลี้ยงลูกเสือลูกตระเข้ไว้ เพราะคิดว่านางคือคนในครอบครัวที่เจ้าอยากปกป้อง” 

“นี่ท่านแอบเอาเลือดนางไปงั้นหรือ”นางว่า “วันนั้นวินเทจกับลูกลิงว่ายน้ำ วินเทจโดนปะการังทิ่มข้าจึงพาคนไปส่งที่โรงพยาบาล ข้ารู้ตั้งแต่วันแรกว่านางไม่ใช่ลูกของข้า เพราะในครอบครัวข้าไม่มีใครมีรอยสักรูปอสรพิษพันงู”เขาว่า “ท่านแอบเปิดเสื้อนาง”นาวเวเฟอร์ว่า “ข้าเคยเห็นรอยสักนั้นแลข้าคิดว่า ที่เจ้าเอานางมาเลี้ยงเป็นเพราะคนๆนั้นคือคนที่มีพระคุณกับเจ้า แลอีกอย่างเขาคือพ่อของลูกเจ้าซึ่งไม่มีทางใช้คนรักเก่าของเจ้า ในครอบครัวเจ้ามีพี่น้อง ชาย1 หญิง3 ข้าจึงคิดว่าการที่เจ้าไม่บอกว่าใครคือพ่อและแม่ของเด็กเป็นเพราะเจ้ากลัวท่านพ่อตาโกรธ” 

“ไม่ใช่ เรื่องนี้เกี่ยวกับความปลอดภัยของวินเทจ ถ้าพวกนั้นรู้ว่านางยังชีวิตอยู่ พวกมันต้องกลับมาฆ่านางเป็นแน่” 

“พวกนั้น ข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกไหนข้ารู้เพียงอย่างเดียว ไม่ว่าเจ้าจะซ่อนใครไว้ในหัวใจในเบื้องลึกเจ้ารู้เพียงว่าข้าเวเนสจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า ลูกทั้งสองคนและคนในครอบครัว” 

 เวเนสคุกเข่าลงก่อนกอดร่างของหญิงสาวที่เป็นเพื่อนในวัยเด็ก เป็นคนเดียวที่เขาบอกตัวเองว่าต้องทำงาน หาเลี้ยงตัว ต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องหญิงสาวตรงหน้าและครอบครัวของนางให้สมกับที่พี่ใหญ่ พี่ชายของนางยกนางให้แก่เขา นาวเวเฟอร์กอดสามีนางกลับ แม้เวเนสจะเป็นผู้ชายเจ้าชู้ หลายใจ แต่เขาคือพ่อและสามีที่ดีกับนางเสมอ  

สถาปัตยกรรมจีนที่ถูกเนรมิตให้เป็นเหมือนสรวงสรรค์แห่งจีนมีดอกไม้นานาชนิดที่มาจากจีน คือสิ่งที่ทุกคนรู้ว่า สถานที่แห่งนี้คือ จัตุรัสเนียนจูเตี๊ยนตั้งอยู่กลางตัวเมือง “นี่นะหรือจัตุรัสเนียนจูเตี๊ยน”คนที่ถูกพี่สาวดึงตัวมาจนถึงหน้าร้านว่า “ใช่ ไอดอลปีศาจของข้าเปิดร้านอยู่ที่นี้ นางเป็นผู้หญิงที่เพอร์เฟคมากอาหารก็ทำอร่อย กิจการรุ่งเรือง เป็นนักการทูตก็รุ่ง เป็นแม่ทัพก็นำชัยมาให้แก่อาณาจักรได้เสมอ” 

“เจ้าพูดเสียจนข้าอยากกินอาหารฝีมือนางเสียแล้ว”นางว่าจบก็เดินไปหน้าร้านทว่า “มากี่ท่านครับ”นางมองชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาออกไปทางจีนสวมเสื้อคลุมลายมังกรด้านในเป็นเสื้อยืดกับกางเกงธรรมดา “มองอั๊วแบบนี้เดี๋ยวเมียอั๊วก็หึงแย่”นางมองรอยยิ้มที่สดใสของชายหนุ่มตรงหน้าไม่แปลกที่จัตุรัสแห่งนี้รุ่งเรืองเพราะมีพนักงานที่มีรอยยิ้มที่พาให้ทุกคนตกหลุมรัก เพร้ง

 คนที่กำลังยิ้มมองหัวของตัวเองที่โดนถาดเหล็กตีที่หัวไม่นานนางก็ได้เห็นหญิงสาวผมยาวสีน้ำตาลหยิกที่ได้จากการใช้โรลม้วนผม ใบหน้าของนางช่างคุ้นเคยราบกับนางเคยเจอที่ไหน ไหนจะผมสีน้ำตาลอมเหลืองที่แม้จะย้อมผมแต่นางกลับจำได้ว่าอีกฝ่ายเคยมีผมสีดำตรง และนางก็ดูชอบกับสีดำนั้นมาก นางมองสตรีสาวผิวขาวสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์ “ข้าให้เจ้ามาช่วยกิจการไยไปโปรยเสน่ห์ลูกข้าแบบนั้นล่ะ ไอ้น้องเวร”

“แม่ทัพหญิง”นางมองเค้กเวเฟอร์ที่เรียกอีกฝ่ายที่แท้คนตรงหน้าคือแม่ทัพหญิงที่พี่สาวนางทั้งรักทั้งหลง “ถ้าจะมาเจี่ยเพราะต้องการให้ข้าไปทำศึกก็กลับไปสะ”นางว่า “เรียนแม่ทัพหญิงข้าเพิ่งกลับมาจากอินเดียน้องสาวข้าชื่นชอบท่านจึงพาข้ามากินที่นี้เพราะเห็นว่าเป็นร้านอาหารที่ขึ้นชื่อ”

“แม่นางผู้นี้พูดถูกนัก”ชายหนุ่มว่าก่อนมองพี่สาวที่มองตาเขียว นางมองหญิงสาวที่ช่างเจรจากับนาง ก่อนเบิกตา “นางมา 2 คน”คนเป็นน้องชายกระซิบบอกพี่สาว “เปิดห้องVIPให้นางห้ามใครเข้าไปยุ่งกับนาง ถ้าใครขัดคำสั่งเรามีเรื่องกันแน่”นางว่าจบก็รีบเดินเข้าไปในร้าน “อะไรของเขาว่ะ”ชายหนุ่มว่าก่อนเปลี่ยนเป็นส่งยิ้มให้ทั้งสองคน “ข้าจะพาเจ้าไปห้อง VIPเอง”ชายหนุ่มว่าก่อนเดินนำแขกทั้งสองไปยังห้อง VIP

  “อาฟานขึ้นมาทำอะไรบนนี้”เขาคราวะบิดาที่แยกมาเข้าห้องน้ำ “ก็เจ๊อ่ะดิป๊าสั่งให้ดูแลแขกคนนี้สองคนยังไม่ทันได้ถามเลยว่าจะเอาแบบไหนเจ๊ก็บัญชามาราวกับตรัสรู้เองได้ แล้วนี่ยังสั่งไม่ให้ใครเข้าไปวุ่นวายกับแขกสองคนนี้ด้วยนะ”

   อัครราชทูตประจำโซมานน์มองเด็กสาวสองคนที่เดินตามชายหนุ่ม “เจ้าหน้าตาคุ้นมาก เปิดผ้าออกมาสิ”ชายชราหมายจะแตะผ้าของเด็กสาวทว่า โดนมีดสั้นของหญิงสาวที่ตามมาด้วยจี้ ทว่า นางโดนตะเกียบของใครบางคนปักมีดของนางให้ตกลงพื้น “ที่นี้คือร้านอาหารหาใช่ที่ประลอง”นิติมายากลมองแม่ทัพหญิงที่เดินมาแยก “อย่าไปว่านางเลยฟาฟาร์ เป็นข้าที่หมายจะเปิดผ้าของนางก่อน”

“เช่นนั้นล่วงเกินแล้ว”นางว่า “เจ้า รีบพานางไปที่ห้อง นางอยากได้อะไรเจ้าก็จดมา แล้วก็ให้เมียเจ้าไปเสิรฟ์คนเดียว เจ้าไม่ต้องเสร่อไปห้องนี้”นางว่าก่อนมองหญิงสาว

  นิติมายากลมองสายตาของอีกฝ่ายที่ไม่ใช่นางร้าย นางอิจฉาหรือพวกแม่ทัพที่หยิ่งยโส สายตาของนางดูเศร้าสร้อยมากกว่าคนที่เพียบพร้อมด้วยฐานะ และหน้าที่การงาน

“ฟาฟาร์ ขออภัยที่รบกวนเวลาทำงานของท่านพ่อ”นางว่า “เจ้าหวังดีกลัวแขกจะมาตีทำให้ร้านเสียหายไปพักผ่อนเถอะ”เขาตบไหล่บุตรสาวก่อนเดินแยกไปห้องน้ำ

  ฟาติมานน์เดินอ้อมมาเข้าห้องครัวซึ่งตั้งอยู่โซนในสุดของร้านเขาได้กลิ่นอาหารที่ลอยออกาก็พอเดาได้ว่าเป็น ดั่งพรรณนา หญิงสาวผมยาวผิวขาวผอมสูงผมสีดำที่มีกลิ่นหอมเรียกผึ้งของนางเป็นเอกลักษณ์ที่คนเป็นสามีไม่มีทางลืม 

         ฟาติมานน์เดินเข้ามากอดภรรยาจากด้านหลังคนที่กำลังผัดบะหมี่หยกสะดุ้ง “ยังไม่ชินกับอั๊วอีกหรือ”ชายหนุ่มหอมแก้มหญิงสาว “เดี๋ยวมีคนเห็น”หญิงสาวว่า “เห็นก็ช่างปะไร”ชายหนุ่มว่า “อย่างอแงสิท่าน ข้าต้องทำอาหารต่อ”หญิงสาวว่า

“จริงสิอั๊วเกือบลืมเจ๊ให้ลื้อไปเสริฟต์อาหารห้อง VIP น่าแปลกมากที่เจ๊ไม่อยากให้ใครไปยุ่งกับพวกนาง สั่งห้ามทุกคนห้ามไป VIP ห้องนั้น ทั้งที่ขนาดเจ้าชายเสด็จมาเจ๊ยังไม่เป็นขนาดนี้”

“ท่านก็ถามนางสิ ข้าเชื่อว่านางต้องยอมบอกท่านถ้าท่านไม่กลัวประสาทนาง”หล่อนแต่งเข้าบ้านอัครราชฑูตมา 9 ปี นางโชคดีที่พ่อสามีและแม่สามีรักนางเหมือนลูกแท้ๆ หากนางโชคร้ายที่ในเวลา 9 ปี นางกลับไม่เคยตั้งท้อง จนสามีนางพานางย้ายมาทำงานที่จัตุรัสเพราะไม่อยากให้ภรรยาเครียดจนเกินไป

“เดี๋ยวทำงานเสร็จข้าจะพาเจ้าไปโรงพยาบาล”ชายหนุ่มที่คุยกับมารดาในช่วงเย็นว่าจะพาภรรยาไปหาหมอเพื่อให้นางหายเครียดเรื่องลูก แท้จริงแล้วเขารู้มาตลอดว่านางเป็นอะไรถึงมีลูกไม่ได้ การที่เขาได้เจอกับผู้หญิงที่สวยปานนางฟ้าขณะที่กลับบ้านของท่านตา ในป่าไม่ใช่เรื่องธรรมดา

  เขาเจอนางขณะไปตั้งแคมป์กลางป่ากับพี่สาว ระหว่างที่ไปเล่นเรือวิบากเขาเจอหญิงสาวนอนจมน้ำ ฟานติมานน์ช่วยหญิงสาวเอาไว้ หาหมอดีๆมารักษานาง จนได้รู้ว่า นางโดนวางยาและถูกผลักลงมาจากเหวอัคคีพงษ์ ดีที่นางตกลงมาน้ำและพิษยังไม่ซึมเข้าร่างกายนางจึงรอดมาได้

 แต่เป็นโชคร้ายในโชคดีของนางที่พิษของนางทำให้นางให้กำเนิดบุตรธิดาไม่ได้ การที่จะคลายพิษต้องใช้ยาที่หายากที่สุดในโลกที่ไม่มีทางที่ระดับเขาจะหามาได้ นอกเสียจากว่า ต้องเป็นการพระราชทาน เขาพยายามให้พี่สาวไปคุยให้ หากไมสำเร็จเพราะยาตัวนี้เป็นของราชวงศ์ใช้กันคนที่สามารถใช้ยานี้ได้ต้องเป็นคนในราชวงศ์มันหมายถึงพี่สาวเขาต้องแต่งงานกับเจ้าชาย ซึ่งเขาไม่มีทางยอมบวกกับหญิงสาวฟื้นขึ้นแล้วจำอะไรไม่ได้แผนการนำยารักษาจึงถูกพับไป หากมันถูกเปิดขึ้นอีกครั้งหลังจากหล่อนแท้งลูกคนที่ 4 เขาทนเห็นความบาดเจ็บภายในของภรรยาไม่ได้จึงปรึกษาพี่สาว จนรู้ว่ายาชนิดนี้มีหลงเหลืออยู่

         หากสถานที่หาสมุนไพรมาทำยาเป็นของ หลงจูเนียน ซึ่งมีตาของเขา ซานไป๋ ปกครอง จริงๆมันควรเป็นเรื่องง่ายหากมารดาของเขา อังวานาลี ไม่ได้ถูกท่านตาขับออกจากตระกูลเพราะรักกับลูกเรือประมงซึ่งก็คือท่านพ่อในปัจจุบันของพวกหล่อน

         ภายหลังจากที่แม่ย้ายมาอยู่กับพ่อที่เอลฟ์เหนือที่นั้นลำบากมาก แม่ให้กำเนิด ฟาติเทลล์ พี่สาวของเขา ในช่วงแรกนั้นเอลฟ์เหนือพบวิฤกตใหญ่ แม่จึงส่งพี่สาวไปอยู่กับท่านตาหวังให้ท่านตาใจอ่อนแต่ไม่เลย ท่านตายังคงทิฐิกับบุตรสาว ยังดีที่ท่านอาหญิงและอาชายช่วยดูแลเด็กสาว จนสอบติดเป็นอัครราชฑูต

จึงรับตัวฟาติเทลล์กลับมาและให้กำเนิดเขาในปีถัดมา

         แม้ว่าเขาจะย้ายกลับมาโซมานน์แต่ไม่เคยเห็นตาและญาติพี่น้องมาหาเขาเลยสักครั้ง และการที่พ่อของเขามาที่จัตุรัสแห่งนี้ก็เพราะต้องการเจรจากับยายของเขาที่ลงมาซื้อของที่ตลาด เพื่อขอยารักษาสะใภ้

“แม่อยากช่วยเจ้านะ”นางโมอึลมองบุตรสาวที่จับมือของนางไว้ไม่ปล่อย นางเองจะสงสารที่สามีของนางตัดขาดบุตรสาว หากในครอบครัวนาง ซ่านไป่ นับว่าใหญ่ที่สุดในบ้านการที่นางไม่ได้เจอบุตรสาวและทุกคนไม่มีใครไปหาบุตรสาวก็เพราะ ซ่านไป่ สั่งห้าม หากหล่อนรู้ว่าชายชราไม่ได้ใจร้ายกับบุตรสาวมากนักเพราะ ซ่านไป่ไปเอลฟ์เหนือเมื่อเห็นประกาศรับสมัครอัครราชฑูตจึงแกล้งจ้างคนไปบอกกับพระราชวังว่า ลูกเขยของเขาพูดได้หลายภาษา นั่นเองทำให้ลูกเขยของนางได้เป็นอัครราชทูตแบบทุกวันนี้

“หากไม่ได้ท่านเกรงว่าลูกสองคนจะขาดใจตายเสียก่อน นางแท้งไป 4 หนแล้ว หากมีครั้งที่ 5 ข้าเกรงว่าลูกสองกับนางจะไม่ไหว”

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ”นางมองบุตรสาวที่ไม่ได้พูดอะไร “คุณหญิงไม่อยากเล่าให้ผมเล่าหรอกครับแต่ผมสงสารลูก เรารู้ว่าที่ผ่านมาเราผิดมาตลอด แต่ลูกสองไม่ได้ผิดอะไรด้วย ถ้าจะลงโทษลงโทษเราแค่สองคนเถอะครับ”

  โมอึลเดินออกมาจากห้องอาหารพร้อมๆกับสาวใช้สองนางที่เดินตามมาคนที่ขอไปเข้าห้องน้ำมองหญิงชราที่แม้อายุมากหากนางยังมีร่างกายที่แข็งแกร่งไม่ต้องใช้ไม้เท้าแบบคนชราอื่นๆใช้ “ไปบ้านบรรพบุรุษ”

   บ้านบรรพบุรุษเป็นชื่อเรียกของบ้านที่นางใช้ชีวิตภายหลังจากแต่งงานกับ ไซ่ป่าน บุรุษที่มอบรักแท้และรักเดียวให้นาง คอยดูแลทุกคนที่นางรักหากซ่านไป่ไม่ชอบชนต่างชั้นทำให้เขาโมโหอย่างมากที่ บุตรสาวคนโตอย่าง อังวานาลี แอบรักกับลูกชาวประมง นางรู้ว่าสามีนางประกาศตัดขาดบุตรสาวหากยังมี  หลงซาน บุตรชายของนางที่แอบช่วยเหลืออีกฝ่ายเสมอ หลงซานลูกนางเป็นคนจิตใจดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น หากน่าเสียดายนักที่เขาถูกเรียกตัวไปเป็นแม่ทัพต่างแดน ไหนจะ อันนารา บุตรสาวคนสามของนางที่ไปรับใช้เทพแห่งอาทิตย์ จนในบ้านเหลือเพียงนางและซ่านไป่ บ้านหลังนี้ไม่มีญาติพี่น้องมาเยี่ยม ถ้าจะมีคงมีแต่ ครอบครัวของ นาวเวเฟอร์ บุตรสาวคนเล็กที่มักพาครอบครัวมาเยี่ยมนาง แต่มาเพียงปีละหนเท่านั้น

  โมอึลขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางไปถึงบ้านบรรพชนนางเปิดหน้าต่างมองวิวข้างทางเสมอ นางโค้งคำนับตรงภาพราชวงศ์ ครอบครัวนางทุกคนล้วนขึ้นตรงกับราชวงศ์ ภักดีและมอบความรักให้แก่ราชวงศ์มาตั้งแต่กษัตริย์ทรงก่อตั้งเมือง มหารานีองค์ก่อนแม้จะถูกจับไปเพราะก่อคดีมากมาย หากนางเคยช่วยสร้างเผ่าของนางให้แข็งแกร่ง ในเผ่าจึงไม่มีใครโกรธเกลียดมหารานี

   เผ่าหลงซานจูเนียนของนางตั้งอยู่ในป่าลึก หากไม่ใช่บ้านชนบท กะท่อม หากเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่กลางหุบเขา ซ่านไป่ชอบชีวิตบนหุบเขาจึงสร้างครอบครัวอยู่ที่นี้ สำหรับเขาการใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายคือสิ่งที่ซ่านไป่ชื่นชอบมาตลอด เขาสอนลูกหลานให้ปฎิบัติตาม เห็นจะมีเรื่องเดียวที่ซ่านไป่มิชอบ คือการคบเพื่อน แฟน คนรอบข้างที่ชนชั้นต่ำกว่าตน

“กลับมาแล้วหรือ”นางมองชายชราที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้โยกในคฤหาสน์หลังใหญ่กลางหุบเขา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นภายในคฤหาสน์นั้นออกแบบโดยคุณชายใหญ่ เรียกว่าภายในบ้านทั้งหลังคนที่ออกแบบคือ คุณชายใหญ่ น่าเสียดายที่บุตรชายย้ายไปเมืองโซเม็กก์พร้อมภรรยาของเขาไม่กลับมาเยี่ยมบ้านจะมีเพียงจดหมายส่งถึงที่บ้านทุกปี

“เจ้าค่ะ”นางนั่งลงตรงโซฟาข้างสามี “ลูกหญิงเป็นไงบ้างล่ะ”นางสะดุ้งก่อนมองสามีที่รู้เรื่องทุกอย่าง “ท่านรู้”

“มีอะไรในหลงจูเนียนที่ข้าไม่รู้”ไซ่ป่านว่า “ท่านช่วยนางด้วยเถอะข้าสงสารหลานที่แท้งมา4 ครั้ง”

“หากเป็นเมื่อก่อนข้าคงไม่มีทางช่วยต่อให้นางตายข้าก็จะไม่เผาผี หากตอนนี้พอลูกๆแยกย้ายไปมีชีวิตของตนเองข้าจึงได้รู้ว่าเลี้ยงได้แต่ตัวเท่านั้น”

“ท่านอย่าน้อยใจไปเลยลูกๆพวกเราอยากมาหาท่าน อย่างลูกนาวจะพาหลานๆมาวันอาทิตย์นี้”นางไปในเมืองเพราะได้ข่าวว่าบุตรสาวพาหลานสาวทั้งสองกลับมายังโซมานน์นางจึงขอไปเยี่ยมและแอบไปหาบุตรสาวคนโตและสามีของนาง “เจ้าไปบอกลูกหญิงใหญ่ว่าให้มาเจอข้าบอกนางว่าอย่ามาคนเดียวพาสามีกับลูกๆของนางมาด้วยข้าอยากให้พี่น้องได้พบกันอีกอย่าง ฟาติเทลล์กับฟาติมานน์สมควรได้เจอพี่น้องของเขา”

 นางมองสามีที่รู้กระทั่งชื่อของหลานสาวและหลานชายนั้นหมายความว่าเขาต้องติดตามชีวิตลูกๆหลานๆเสมอ ต่างจากกิริยาที่ทำเป็นไม่สนใจ

  “ทำไมมีแต่บะหมี่”นางมองเจ้าพี่สาวที่กินแต่บะหมี่ในขณะที่สายตาของนางมองไปยังเมนูที่มีทั้งไก่งวง ติ่มซำ ไหนจะหม่าล่า “เจ้าอยากสั่งเจ้าก็สั่งได้นะ ช่วงนี้ข้าลดน้ำหนักนะ”หญิงสาวว่า “แปลกมากปกติเจ้ากินจุและจะไม่ยอมกินแค่บะหมี่แห้งๆ ไม่กี่ก้อน บอกมาเจ้าปิดความลับอะไรไว้”หญิงสาวว่า “คือข้านะ”เค้กเวเฟอร์ถอนหายใจก่อนพูดต่อ “ข้าไม่ติดสังกัดแม่ทัพหญิงเลยพยายามไปสอบสังกัดอื่น ข้าติดทหารโซเม็กก์”

“เจ้าว่าอะไรนะ”คนที่เพิ่งรู้เรื่องว่า “เจ้าอย่าขัดขวางข้านะ ข้านะมีความฝันเดียวคือ อยากเป็นแบบไอดอลปีศาจนั้น ” 

_____________________________ 

ซึ้งในรักแท้ของเวเนสที่มีต่อนาวเวเฟอร์ จนแต่งได้แค่นี้5555555555555555555555 เดี๋ยวยังไงมาแต่งต่อให้นะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ นิยายเรื่องนี้เป็นแนวที่เสียน้ำตาหลายรอบมากๆ แอบคิดว่าเวเนสตอนแรกจะร้าย แต่จริงๆนางรักแหละ 

ปล ขอบคุณทุกคนมากเราเพิ่งเข้ามาดูเรื่องนี้เพราะวางพล็อตจนจบ ใช้เวลาวางพล็อต 3-4 ปีเลยรีบแต่งกลัวจะหลงลืมพล็อต ตอนนี้มีคนอ่านถึง 400 กว่าคนในตอนเดียวถือว่าเยอะมากๆสำหรับเรา หวังว่าทุกคนจะชอบเรื่องนี้นะ 

การเรียงลำดับมีการปรับเปลี่ยนอย่างไรขอโทษนักอ่านที่เคยเข้ามาอ่านตอนที่หนึ่งทุกคนเลยนร้า เราเพิ่มบทนำไปด้วย กลัวคนงง หรือจะทำให้งงเพิ่มกว่าเดิมนะ 

ความคิดเห็น