email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ภูน้ำ ตอนที่ 1.1 : ชายในสายฝน 50%

ชื่อตอน : ภูน้ำ ตอนที่ 1.1 : ชายในสายฝน 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2563 12:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภูน้ำ ตอนที่ 1.1 : ชายในสายฝน 50%
แบบอักษร

น้ำนิ่งวิ่งผ่านธัญออกจากโรงเรียน เพื่อไปที่ไหนก็ได้ที่จะไม่มีคนใจร้าย ทำลายหัวใจของเขา  

  

ซ่าาาาาา ฝนยังคงกะหน่ำตกลงมาไม่ขาดสาย จนทำให้น้ำนิ่งเริ่มจะมองไม่เห็นเส้นทางนอกจากสายฝนสีขาวโพลน 

'คงไม่หายไปจริง ๆ สินะ' 

  

น้ำนิ่งวิ่งเข้าไปยังเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย ยิ่งมีฝนตก ทางกลับยิ่งเปลี่ยวขึ้นเรื่อย ๆ 

“นี่กูอยู่ส่วนไหนของจังหวัดวะเนี่ย” น้ำนิ่งมอบไปรอบตัวที่มีแต่ป่าข้างทาง ไม่มีแม้แต่คนผ่านไปมา 

“จะเอายังไงดีว่ะ จะกลับก็กลับไม่ถูก” น้ำนิ่งว่าพลางขมวดคิ้ว 

“ถ้าเดินเข้าไปอีกหน่อย คงจะมีบ้านคนแหละมั้ง” พยายามคิดในแง่ดีเพื่อตนเองจะได้อุ่นใจและหายกลัว น้ำนิ่งรีบก้าวขาเดิน เพราะอยู่ตรงนี้นาน ๆ แล้วรู้สึกขนลุกขึ้นมาแปลก ๆ แต่โชคดีที่ข้างหน้ามีศาลาให้ผู้คนมาหลบฝน น้ำนิ่งรีบวิ่งเข้าไปในศาลาที่ตอนนี้มีคนอยู่หลบฝนอยู่คนเดียว น้ำนิ่งเดินเข้าไปนั่งอีกฝั่งของคนมาก่อน 

ชายหนุ่มเคราดกที่นั่งตรงข้าม น้ำนิ่ง ค่อย ๆ ไล่สายตาโลมเลียขาขาว ๆ ที่พ้นออกมาจากกางเกงสีน้ำเงินตัวจิ๋ว บวกกับฝนตกทำให้เสื้อนักเรียนที่มันบางอยู่แล้วยิ่งแนบเนื้อ จนเห็นไปทั้งช่วงบน ชายเคราดกมองไปพลางแลบลิ้นน้ำลายส่อ ‘น่าโดนมาก ๆ สัส มองละขึ้นเลยกู’ 

  

“ว่าไง หนุ่มน้อยมาทำอะไรแถวนี้คนเดียวฮึ แถมยังร้องไห้ตาแดงมาด้วย มันน่ายิ่งรังแกนัก ซูดดด โทษทีนะน้ำลายพี่มันไหล” ชายเคราดกว่าพลางเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ น้ำนิ่ง 

อึก ตอนนี้ความเศร้าที่เกาะกุมหัวใจหายเป็นปลิดทิ้ง มีแต่ความหวาดกลัวเข้ามาแทน 

“อะ...เอ่อ” น้ำนิ่งพยายามถอยห่างจากคนข้างตัว ด้วยร่างกายสั่น ๆ แต่ยิ่งถอยเท่าไหร่ ชายเคราดกก็ยิ่งตามเข้ามาเรื่อย ๆ จนหลังของน้ำนิ่งติดไปกับเสา 

  

ปึก! 

“ยะ...อย่าทำอะไรผมเลยนะ อึก ผมขอร้อง” 

“จุ ๆ ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัวมันไม่เจ็บหรอก เชื่อพี่สิ” ชายเคราดกนำนิ้วของตนเอง ไร้ไปยังบริเวณกรอบหน้าของน้ำนิ่ง 

“อือ ใครก็ได้ช่วยผมที ช่วยผมที” น้ำนิ่งพยายามมองซ้ายมองขวาเพื่อให้คนช่วย แต่มันกลับไม่มีใครเลย ฉะนั้นเสียงร้องขอของเขามันคงไม่มีความหมาย ฮึก ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่มันแย่ที่สุดเลย ฮือออออ 

 

 

 ... 

 

  

ในบรรยากาศฝนตกและอากาศเริ่มหนาวเย็น มีชายคนนึงปรากฎตัวขึ้นท่ามกลางสายฝนและเดินตรงไปยังศาลาที่มีคนอยู่ ชายในสายฝนค่อย ๆ ก้าวเข้าไปทีละนิด ทีละนิด จนสุดท้ายก็มาถึงที่หมาย เมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังเข้าหู 

“มองเหี้ยอะไร คนเขาจะสวีทกัน” ชายเคราดกมองตรงไปยังผู้มาใหม่ ที่มันเข้ามาขัดจังหวะ 

ชายในสายฝนมองตรงไปยังคนทั้งคู่ ด้วยสายตานิ่ง ๆ พร้อมกับจ้องไปยังดวงตาของชายเคราดก จากนั้นจึงวกสายตา ลงมามองชายตัวเล็กที่กำลังสั่นเทาอย่างรุนแรง 

อึก “พะ...พี่ช่วยผมที” 

“เงียบปากไป!” 

“ช่วยผมด้วย” น้ำนิ่งส่งเสียงร้องออกไปเป็นครั้งที่สอง เมื่อชายในสายฝนยังคงนิ่ง 

“กูบอกให้เงียบ! อยากโดนดีเหรอห๊ะ!!!” 

ชายเคราดกผลักน้ำนิ่งไปติดกับเสาอย่างรุนแรง จากนั้น จึงง้างมือขึ้น เพื่อตบน้ำนิ่ง แต่ยังไม่ทันได้ตบได้มีคนมาจับแขน แล้วบีบลงไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนทำให้ชายเคราดกกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด 

“อ๊ากกกกกกก ปล่อยกู ปล่อย” 

  

พลั่ก! ชายในสายฝนพลักชายเคราดกลงไปกับพื้นอย่างเต็มแรง พร้อมกับจ้องไปด้วยสายเพชรฆาต ที่พร้อมฆ่าได้ทุกเมื่อ 

“เออ ไปก็ได้วะ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” 

อึก ฮืออออออออ ฟึดดดด “ขอบคุณนะครับที่ช่วยผมไว้” 

ชายในฝนไม่ได้ตอบอะไรออกไป ทำเพียงแค่จ้องมอง ตอนนี้น้ำนิ่งไม่มีอารมณ์สนใจใคร เพราะใจเขามันกำลังย่ำแย่ยิ่งกว่าเก่า 

อึก น้ำนิ่งร้องไห้ออกมาเหมือนกำลังจะแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ หากใครไปแตะต้อง ทำให้คนที่กำลังร้องไห้อยู่น่าปกป้องมากที่สุด 

 

 

 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้ 

#ภูวาน้ำนิ่ง 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyy8893 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว