ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปรับความเข้าใจ​ NC18+

ชื่อตอน : ปรับความเข้าใจ​ NC18+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2563 02:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปรับความเข้าใจ​ NC18+
แบบอักษร

ลินรดานิ่ง​ ตั้งสติคิดตามทุกคำพูดของคมกริช​ แบบประมวลผล​ข้อมูล​ที่เพิ่งได้รับมา​ เธอจะแน่ใจ​ได้อย่างไรว่า​ ความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้น​กับอากริช​ มันคือ​ ความรักจริงๆ​? เพราะเหมือนทุกครั้งที่ความรู้​สึกนั้นเกิดขึ้น​ จะต้องมีเรื่องการสัมผัส​ทางร่างกายเข้ามาเกี่ยวข้อง​ด้วยเสมอ​ ความรู้สึก​แปลกๆนั้นของเขาจึงตามมา เธอจึงเอ่ยถามขึ้น 

 

"อากริช​ แน่ใจได้ยังไงคะ​ ว่าความรู้สึกแปลกๆทุกครั้งที่ลินสัมผัส​ใกล้ชิด​ ไม่ใช่ความใคร่ตามธรรมชาติ​ แต่มันคือความรัก?" ลินรดาเอ่ยถามเขาเบาๆ​ ก่อนเว้นช่วงและถามขึ้นมาอีก​ โดยที่เขายังไม่ทันได้ตอบคำถามก่อนหน้านี้​ 

 

"ตอนที่อากริชเรียนจบ​ แล้วคุณนรีรีบไปแต่งกับผู้ชาย​ที่อายุมากกว่าเกือบ​ 30​ปี​ อากริชก็เป๋ไปพักใหญ่ ไม่ยอมมารับช่วงทำงานที่บริษัท​ฯอยู่หลายเดือน.. พอคุณนรีกลับมาคราวนี้​ ก็ปล่อยให้เค้ามาทำรุ่มร่าม​ในห้องทำงานอีก​ จะให้ลินคิดว่ายังไงคะ" 

 

คมกริชใช้มือทั้งข้างจับบ่าคนในอ้อมกอด​ให้ห่างออกไปอยู่ใน​ระดับสายตา แล้วมองเข้าไปในดวงตา​คู่สวย​ นัยน์ตา​ดำขลับล้อมไปแพขนตาหนาคู่นั้น​ แล้วพูดขึ้นช้าๆอย่างตั้งใจ 

 

"อากริชมั่นใจว่า​กับนู๋ลิน มันคือ​ ความรัก​ อาการตอบสนองที่อากริชมี​ ใจอาเต้นแรงแทบจะทะลุออกจากอกทุกครั้งเวลาที่นู๋ลิน​อยู่ใกล้ๆ อาไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน​ ถึงได้พยายาม​ถอยห่างออกมา​ เพราะอารู้ใจตัวเองดี​ ว่าถ้าขืนปล่อยให้รักนู๋ลิน​ แบบถลำลึก​มากขึ้น​ วันที่ได้เห็นว่านู๋ลินมีแฟน​ อาคงเจ็บปางตาย" คมกริชจับมือลินรดามาวางไว้ที่อก​ ให้เธอได้รู้สึก​ถึงความแรงของจังหวะ​การเต้นของหัวใจคนตัวโตกว่าตรงหน้า 

 

"กับนรี...แฟนคนแรกอา​ ตอนนั้นอายุยังน้อย​ คิดว่ามันคือ​ ความรัก​ หลังจากเค้าทิ้งอาไปแต่งงาน​ อาใช้เวลาคิดทบทวน​อยู่สองเดือน​กว่า ถึงได้รู้ว่าอาไม่ได้เจ็บ​ปวด ที่เสียคนรักไป​ อาแค่เสียใจที่ถูกหักหลัง​ ความสัมพันธ์​ทางกายกับนรี​ น่าจะเกิดจากฮอร์โมน​วัยรุ่น​ มันไม่ได้ซาบซ่านลึกซึ้ง​ จนถึงขนาดต้องจดจำ​หรือนึกถึง​บ่อยๆ​ เหมือนที่อาคอยคิดถึง​นู๋ลิน​ อาไม่ได้รักนรี​ อาหลงนรีแบบผู้ชาย​ที่ยังไม่โตเต็มที่​หลงผู้หญิง​หน้าตาดีคนนึง ช่วงปีหลังๆที่นรีกลับมา​ เอ้ออ... แบบที่นู๋ลินพูด​ อาไม่รู้​จะบอกนรียังไง​ เพราะนรีชอบบอกว่าเราเคยรักกัน​ แต่อารู้ดีว่ามันไม่ใช่ความรัก​ ถ้าอาพูดออกไปตรงๆนรีก็จะเสียหน้ามากๆ ก็เลยเป็นแบบที่นู๋ลินเห็นนั่นหล่ะ​ เลขาฯอา​ ก็ช่วยอาตลอดทุกครั้งที่นรีมา​ ครั้งล่าสุด..อารู้สึก​ว่านู๋ลินโกรธ​ เดาว่าเห็นอาไม่ทำอะไรให้ชัดเจน หลังนู๋ลินออกจากห้องไป​ อาเลยบอกนรีไปตรงๆว่าอารักนู๋ลิน​ อาขอหมั้นขอแต่งงาน​กับนู๋ลินไปแล้วด้วย​ แต่นู๋ลินยังไม่ตอบ​ นรีก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย" 

 

......................................................... 

 

ลินรดามองผู้ชายตรงหน้า​ หน้าผากเรียบ​ คิ้วเค้มเรียงสวย​ได้รูป​ นัยน์ตาคมกลมโตสีน้ำตาล​เข้มขนาดใหญ่​ ล้อมไปด้วยแพขนตาดกหนา​ จมูกที่โด่งเป็นสันสวยงาม​ ริมฝีปาก​สีชมพู​เข้มหยักหนาได้รูป​ คนที่ทำให้เธอตกหลุมรัก​ตั้งแต่ยังเป็นเด็กจนโตขึ้นเป็นสาวเต็มตัว​ มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาสารภาพ​ความในใจ​ออกมา​ ก่อนที่จะเกิดเรื่องวันนั้น... ก่อนที่เธอจะเหนื่อยและรู้สึก​ว่าพอกันที​ กับการรอคอย.. ก่อนที่เธอคิดว่าจะถอดใจ​ และเริ่มคิดว่าจะลองเปิดโอกาสให้คนอื่นดูบ้าง.. 

 

เธอจ้องหน้าเขาเงียบๆอยู่นาน​ จนเขาถามขึ้นมา 

 

"นู๋ลินจ้องหน้าอาแบบนี้​ กำลังคิดอะไรอยู่คะ​ ไม่เชื่อว่าที่อาพูดมาทั้งหมด​ ว่ามันออกมาจากใจอาจริงๆรึเปล่า?" 

 

ลินรดา... บอกเค้าไปตรงๆตามที่เธอคิด 

 

คนตัวโตกว่าที่กำลังจ้องมองมา​ ตา​สีขาวเริ่มแดง​ ไหล่กว้างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ​นั้นค่อยๆลู่ลง​ เขาก้มหน้าหลับตาลง​ เธอรู้สึก​ว่ามีน้ำหยดลงบนมือทั้งสอง​ ที่เขากำแน่นแนบอยู่ที่อกเขา​ ก่อนที่จะได้ยินเสียงสั่นเครือ​   

 

"นู๋ลิน.. ความรู้สึก​ที่เคยมีให้กับอา​ ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วใช่ไหมคะ? อากริชขอโทษนะคะ​ ที่ผ่านมา​ อาไม่เคยแน่ใจ​ในความรักที่มั่นคงนั้นเลย.... ตอนนี้นู๋ลินคงหมดรักอาแล้ว.."  

 

ใบหน้าคร้ามเข้มนั้นซบลงที่บ่าเธอ​ทันทีที่พูดจบ ไหล่เขาสั่น​เบาๆ​ แต่เธอก็รู้สึ​กได้ บ่าของเธอเริ่มเปียก น้ำตาของเขาไหลอย่างไม่ขาดสาย​ ลงมาที่บ่าของเธอเหมือนน้ำตกเล็กๆ​ ผ้าบริเวณ​นั้นเปียกชุ่ม 

 

หัวใจที่เธอเคยสั่งให้มันเข้มแข็ง​ เริ่มสั่นคลอน​ รู้​สึกโหวงเหวง​ไปหมด​ เธอหลับตาลง​ สั่งสมองให้คิดอย่างช้าๆ​ และก็ได้คำตอบให้ตัวเอง​ ความรู้ส​ึกที่มีให้คนตัวโตกว่าตรงหน้ายังคงเหมือนเดิม​ ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี​ ไม่ว่าจะเจ็บปวดทรมาน​แค่ไหนกับการกระทำของเขาที่ผ่านมา​ ความรักที่เธอเคยมีให้เขายังคงเท่าเดิม​ ไม่ได้ลดลง​ หรือหายไปไหนเลย​ มันยังมั่นคง​แข็งแรง​เหมือนวันแรกที่เธอบอกว่ารักเขาตอน​อายุ 9​ ขวบและทุกๆปีต่อๆมา 

 

ลินรดาสูดลมหายใจเข้าปอดเสียงดัง​ ก่อนดึงมือที่เค้ากุมไว้ออก​ ทำให้แขนทั้งสองของคมกริชตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง​ 

 

ก่อนที่เธอเอื้อมมือไปจับ​ ที่สองข้างแก้มของเขาไว้​ ประคอง​ให้หน้าเขามาอยู่ระดับเดียวกัน​ และเห็นว่า​ เขายังคงหลับตา 

 

ใบหน้าคมสัน​ ที่ขนตาหนานั้นเปียก​ชุ่ม มีน้ำตาไหลซึมออกมาเรื่อยๆ​ เธอค่อยๆจูบซับน้ำตานั้นเบาๆ​ อยู่นาน​ จนแห้ง​ เมื่อน้ำตาหยุดไหล​ แต่เขายังคงไม่ลืมตา​ 

 

ลินรดา​ จูบลงไปที่ริมฝีปาก​หนาหยักได้รูปสีชมพู​เข้มนั้น​ ดันลิ้นของเธอเข้าไปสำรวจในโพรงปากเขาทั่วๆ​ ดุนดันลิ้นสากๆนั้นช้าๆ​ แบบเดียวกับที่เขาเคยจูบเธอ​ ไม่นานนัก​ ลิ้นสากนั้นสอดกลับเข้ามาในโพรงปากเธอ​ และทำแบบเดียวกัน​ เริ่มดูดดื่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอครางอู้อี้ออกมา​ และรู้สึก​ว่ากำลัง​จะ​ขาดอากาศ​หายใจ​ จึงถอนจูบออกมา​ มือที่ประคองหน้าเขาไว้​ดันออก​ จนได้เห็นว่า ตาของคนตัวโตกว่าลืมขึ้น​ ตา​สีขาวยังแดง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นมองมาอย่างค้นคว้า​ รอคอยยย 

 

ลินรดาสูดหายใจเข้าอย่างแรง​ สบตาคนตัวโตกว่า​ ที่เธอยังประคอง​หน้าเขาไว้ทั้งสองมือ 

 

"ลินจะให้โอกาสอากริชเป็นครั้งสุดท้าย​ ภายใน​ 1 เดือนนี้​ ก่อนที่ลินจะกลับไปเรียนเทอมสุดท้าย อากริชต้องจีบลินให้ติด​ ต้องพยายาม​ให้ลินตกลงเป็นแฟนอากริชให้ได้​ อากริชข้ามขั้นตอน​ไปเยอะมากๆ​ จนทำให้ลินรู้สึก​ว่า​ ตัวเองไม่มีค่า​พอ​ ให้อากริชพยายามทำอะไรเพื่อให้ได้มา ตั้งแต่เรื่องเบอร์มือถือ​ ไอดีแชท​ อากริชไม่เคยมาขอกับลิน​เองดีๆ จนไปถึงเรื่องเอ้อ...วันนั้น​ นับแต่นี้ไป​ จะไม่มีการข้ามขั้นตอนอีก​ เรื่องไปหมั้นหรือสู่ขอพักไว้ก่อนอย่าพึ่งพูดถึง​ จนกว่าลินจะรับอากริชเป็นแฟน​ จนกว่าลินจะมั่นใจว่าอากริชรักลินจริงๆ​ ทำได้ไหมคะ?" 

 

"อีกอย่าง.... อากริชต้องหยุดเรียกลินว่า​ นู๋ลินด้วยนะคะ​ ตอนนี้ลินอายุ​ 21​ แล้ว​ ไม่ใช่เด็กหญิง​ตัวกระเปี๊ยกเหมือนเมื่อสิบกว่าปีก่อน​ ลินโตเป็นผู้หญิง​เต็มตัวคนนึง" 

 

ใบหน้าคร้ามนั้นสดใสขึ้น​ นัยน์ตา​คมสีน้ำตาล​เข้มที่จ้องมองมาเป็นประกาย​ แล้วริมฝีปาก​สวยได้รูปนั้น​ ก็ส่งยิ้มมาให้แบบมีสเน่ห์​ ชวนให้หลงไหล 

 

"ขอบคุณ​นะคะ​ ลิน​ ที่ยกโทษให้​อากริช​ อากริชจะพยายามทำให้  ลินรับอากริชเป็นแฟนให้ได้​ จะทำทุกอย่าง​ จะทำทุกทางให้ลินมั่นใจว่า​ อากริชคนนี้รักลินมากแค่ไหน​ อากริชรักลินหมดหัวใจ"  

 

"ลินยังไม่ได้บอกเลยนะคะ​ ว่าลินยกโทษให้​ที่อากริชหายไป ลินบอกแค่ว่า​ ลินให้โอกาสอากริช.. ครั้งสุดท้าย...ลินอนุญาต​ให้จูบได้​ แต่ห้ามอากริชทำอะไรเกินเลยกับลินเหมือน​ เอ้อออ.. วันนั้นเด็ดขาด​ เข้าใจ​ตรงกัน​นะคะ"  

 

เขายิ้มกับคนตัวเล็กกว่าหน้าหวานตรงหน้า​ ประทับจูบลงมาที่ปากอีกครั้งอย่างอ่อนหวาน​ และเธอก็จูบตอบเขาไปอย่างอ่อนหวานพอๆกัน 

 

"รับทราบ​ เข้าใจแล้วครับโผ้มมมม" 

 

คมกริชเอนหลังพิงโซฟา​ แล้วดึงแขนเธอมาโอบไว้รอบเอวเขา​ไว้ จัดให้ศีรษะ​เธอแนบอยู่กับอก​เขา พร้อมถอนหายใจ​ออกมายาวววๆ​ พลางคิดในใจ​ นึกว่าจะต้องอกหัก​ เพราะหลงรักเด็กซะแล้วเรา​ พร้อมยิ้ม​ แล้วก้มลงไปจูบบนผมดำขลับเงางามนั้นเบาๆ​ แล้วหลับตาลง​ ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง​ และเมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ​ด้วยกัน​ทั้งคู่​ จึงหลับไปด้วยพร้อมกัน 

 

 

เมื่อคุณกนกวรรณ​กลับเข้ามา​ ในบ้าน​ตอนเย็น​ เห็นลูกทั้งสองหลับอิงกอดซบกันอยู่​ ก็ยิ้มออกมาอย่างสมใจ​ ค่อยๆวางถุงอาหารปรุงสำเร็จ​ที่ซื้อมาฝากลงบนโต๊ะ​ ย่องขึ้นไปเก็บกระเป๋าออกจากบ้านปิดประตู​ลงเบาๆ​ แล้วสั่งคนรถให้กลับบ้านที่กรุงเทพฯ​ 

 

คมกริชลืมตาตื่นขึ้นมาบนโซฟา​ เห็นคนตัวเล็กกว่ายังนอนซบอยู่บนอกเขา​ หายใจเข้าออกสม่ำเสมอ​ มองไปที่นาฬิกาแขวนผนัง​ เกือบจะสองทุ่มแล้ว​ จึงค่อยๆปลุกคนในอ้อมกอด​ให้ตื่นขึ้นมา​ พร้อมกับ​ ก้มไปหอมหน้าผากกลมมน​อย่างรักใคร่​  

 

"เกือบจะสองทุ่มแล้วค่ะที่รัก​ หิวไม๊​ เรายังไม่ได้ทานข้าวกลางวันกันเลย"  

คนตัวเล็กกว่าก้มหน้ายิ้มเขินๆ​ ถ้าเปิดไฟคงได้เห็นแกมแดงระเรื่อแน่ๆ​ คมกริชนึกในใจ 

 

ลินรดาลุกขึ้นก่อน​ คมกริชจึงลุกตามขึ้นมา​ เปิดสวิตช์​ไฟ​ เดินผ่านไปที่โต๊ะอาหารก่อนถึงห้องครัว​ ก็พบถุงใส่อาหารขนาดใหญ่​ ข้างในบรรจุอาหารทะเลปิ้ง​ ต้ม​ ผัด​ ทอดอยู่หลายถุง 

 

คมกริชเห็นดังนั้นเลยกดโทรฯเข้ามือถือ​แม่​ คุณกนกวรรณ​สั่งให้ดูแลลินรดาให้ดี อย่าให้มีอะไรที่ทำให้ลูกสาวสุดที่รักข้องใจอีก​ และบอกว่าอยู่บนรถเกือบจะถึงบ้านที่กรุงเทพ​ฯแล้ว​ เขาจึงตอบกลับ 

 

"ขอบคุณ​มากๆเลยครับคุณแม่​ ผมจะพยายามสุดความสามารถนะครับ" และวางสายไป 

 

คนข้างๆมองมางงๆ​ ถามขึ้น​ "คุณแม่หายไปไหนคะ​ แล้วอาหารทั้งหมดนี่ยังไง"  

 

"คุณแม่กำลังจะ​ถึงบ้านที่กรุงเทพ​ฯแล้ว​ อาหารซื้อมาให้เราทานกันสองคน​ กำชับอากริชให้ดูแลที่รักให้ดี​ ไม่ให้มีอะไรทำให้ที่รักของอาขุ่นข้องหมองใจ​อีก" พร้อมก้มลงมาหอมแก้มทั้งสองฟอดใหญ่​ หิ้วถุงอาหารจัดใส่จาน​ เตรียมเอาอุ่นในเตาอบ/ไมโครเวฟ 

 

หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จ​ ก็ชวนกันออกไปเดินเล่น​บนหาดทราย​หน้าบ้าน​ พัก​ เพื่อย่อยอาหาร 

 

ลินรดาหลับตา​ หลังเดินถึงหาดทรายละเอียดใต้เท้าเปลือย​ เสียงคลื่นลมกระทบเป็นระลอก​ มือข้างนึงถูกกุมไว้จากมือที่ใหญ่กว่าของคนข้างๆ​ โรแมนติก​ อะไรแบบนี้​นะ!! ถอนหายใจ​เบาๆ​ แล้วยิ้มออกมา​  

 

จุ๊บ.....คนข้างๆที่กุมมือเธอไว้ยื่นปากมาจูบแบบไวๆแล้วหัวเราะ​มีความสุข 

 

หลังจากเดิน/ยืนกันอยู่สักพักก็เดินกลับ​เข้าบ้าน​ แยกกันไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน​ พอขึ้นเตียงกดสวิตช์​ปิดไฟ​ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ 

 

"ที่รักคะ​ เปิดประตู​หน่อยค่ะ" 

 

"อากริชมาห้องลินทำไมคะ​ ไปนอนได้แล้วค่ะ" เธอบอกเขาเมื่อเปิดประตูออกมา​ ห้องเธอมืดลงมีแค่แสงลางๆลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา 

 

"อยากนอนกอดที่รักค่ะ​ สัญญา​ว่าจะไม่ทำอะไร" ​ พร้อมทำท่าตะเบ๊ะ 

 

ลินรดาถอนหายใจ​ ถอยหลัง​ให้คนตัวใหญ่กว่าเข้ามาแล้ว​ ปิดล็อค​ประตู 

 

คมกริชกอดลินรดาไว้หลวมๆ​ ดมกลิ่นกายเธออย่างสบายใจ​ ก่อนค่อยๆหลับตาลง​ ทั้งสองหลับไปพร้อมกัน 

 

รุ่งเช้าวันใหม่เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าคนที่นอนหนุนแขนอยู่ข้างๆ​ ยังหลับตาอยู่​ จึงจูบลงเบาๆที่หน้าผาก​ ตาที่หลับทั้งคู่​ จมูก​ คาง​ และปากแผ่วเบา​ นิ้วชี้ไล้ตามไปที่ทุกส่วนจูบเอาไว้อย่างใจลอย 

 

เอ่ยออกมาเบาๆ​ "คิดว่าเราจะไม่มีวันแบบนี้ด้วยกันซะแล้วนะคะ​ อากริชของลิน" แล้วก็ต้องแปลกใจ​ ที่คนหลับตาพึมพัม กลับมาด้วยประโยคคล้ายกัน 

 

"อากริชก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน​ นึกว่าจะไม่มีวันได้กอดที่รักไว้แบบนี้ซะแล้ว​ เด็กน้อย​เสียงหวานตัวเล็กๆ​ โตขึ้นมากลายเป็นสาวสวยบาดตาที่ใจแข็ง​ บางทีก็เย็นชา​กับอากริชจังเลยค่ะ"   

 

ก่อนที่เขาจะจูบเธออย่างดูดดื่ม​ และเธอก็จูบเขากลับดูดดื่ม​พอๆกัน​ มือซุกซน​เริ่มเปะปะ​มาบนเนินอกอวบ​ ปากเริ่มจูบไล้ลงมาตรงซอกคอ​ 

 

"อื๊ออ​ อึ๊กกก​ อ๊าาาาา" เสียงครางแผ่วๆของลินรดาค่อยๆดังขึ้น​ เมื่อนิ้วเขาเกี่ยวสายเสื้อนอนเล็กๆลง​ เผยให้เห็นดอกบัวตูมขนาดใหญ่ตั้งชัน​ อดไม่ได้ที่จะใช้ลิ้นสากลิ้มเลีย​ ดูดดื่มยอดเม็ดสีชมพู​นั้นสลับไปมาทั้งสองข้าง​ พร้อมบีบคลึงอย่างเบามือ 

"อากริชชชช​ อื้อออ​ อ๊าาาาา..."  

 

มือสากอีกมือค่อยๆลูบไล้ไปทั่วสะโพกอิ่มเต็มมือเบาๆ​ จนมาหยุดที่กลีบบัวทั้งสองด้านล่าง เรียกเสียงครางที่ดังขึ้นกว่าเดิม 

 

"เสียงครางหวานๆแบบนี้... อาจะรักษาสัญญา​ได้ไหมคะที่รัก"  

 

ลินรดาปรือตา​ มองคนตัวโตกว่าทันที​ แล้วจับมือทั้งสองเขาให้หยุดก่อนจะเลยเถิดไป... เหมือนวันนั้น 

 

"ถ้าอากริชผิดสัญญา..ลินจะถือว่าอากริชไม่ได้รักลินจริงๆ​ มีให้ลินแค่ความใคร่​ เราจะไม่เจอกันอีกค่ะ"  

 

คมกริชรีบเกี่ยวสายชุดนอน​ ขี้นมาจัดให้เข้าที่​ บดบังเนินอกอวบอิ่มทันที​ มือทั้งสองประคอง​หน้าหวานๆนั้น​ ก่อนกดลงจูบที่ปากคนใจแข็งอย่างดูดดื่มอีกครั้ง​ เธอจูบตอบกลับมาดูดดื่มพอๆกัน​ ก่อนหยุดลง 

 

"เฮ้อออ.. ใจแข็งที่สุดเลยค่ะ​" เขาบ่นพลางลากคนตัวเล็กข้างๆไปกอดไว้แน่น 

 

ลินรดาหัวเราะ​ คิก คิก​ อยู่กับอกเขาเบาๆ​ ก่อนที่หน้าหวานๆนั้นเงยขึ้นถามตาแป๋ว 

 

"ใจแข็งแล้วอากริชรักไม๊หล่ะคะ"  

 

"รักสิคะ​ รักที่รักมากๆๆๆๆๆที่สุดเลยค่ะ"  

 

นัยน์ตา​สีน้ำตาล​เข้มของเขามองเข้ามาในตาเธออย่างจริงจัง 

 

คนตัวโตกว่าลุกออกจากเตียงพร้อมอุ้มเธอเดินลงมาข้างล่าง 

 

"ทำอาหารเช้าทานกันดีกว่านะคะ​ วันนี้อากริชจะพาที่รัก​ ไปเที่ยว"  

 

หลังจากอิ่มท้อง​มื้อเช้า อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ​ เขาก็ขับรถพาเธอไป​ เดินเที่ยวตลาด​เช้า คอมมูนิตี้​มอลล์​ ขึ้นไปจุดชมวิว​ แวะเดินช็อปปิ้ง​ที่ตลาดตอนเย็น​ และ​ทานอาหารทะเลสดๆ​ ก่อนกลับเข้าบ้านพักตอนค่ำๆ  

 

"วันนี้อากริชมีความสุขที่สุด​เลยค่ะ​ เดินจูงมือเที่ยวกับแฟนท้างงงวัน"   

 

"ขี้ตู่​ ใครรับเป็นคะ" เธอถามเขาหน้านิ่งๆ 

 

"อ้าววว.. ก็ที่รักคนนี้ไงคะ​ ทั้งจูงมือ​ ทั้งโอบกันทั้งวันเลย​ ไม่เป็นแฟนกัน​ ทำแทนไม่ได้น๊าาาคะ" คนตัวโตกว่ายิ้มแซว​ จนเธออดยิ้มตามเค้าไม่ได้ 

ความคิดเห็น