ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คิดถึงนายจริง ๆ

ชื่อตอน : คิดถึงนายจริง ๆ

คำค้น : กิเลน,อู๋เสีย,จางฉี่หลิง,ผิงเสีย,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2563 13:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คิดถึงนายจริง ๆ
แบบอักษร

    "เมินโหยวผิง... " อู๋เสียขานชื่อนั้นเบาๆในลำคอ ลมจากปอดที่เคลื่อนผ่านลำคอพาก้อนเลือดเหนียวข้นขึ้นมาด้วย อู๋เสียพยายามจะกลืนมันกลับลงไป แต่ความเจ็บปวดในช่องอกทำให้เลือดอีกส่วนหนึ่งถูกกล้ามเนื้อทรวงอกบีบรัด พุ่งผ่านลำคอขึ้นมาอีกจนอู๋เสียไอไม่หยุด เลือดที่แดงคล้ำทะลักออกมาเปรอะเปื้อนหน้าและคาง ....  

    ไอ้บ้าเอ้ย.... อู๋เสียนึกสบถในใจ ยกมือขึ้นเช็ดเลือด จางฉี่หลิงผวามาด้านหน้า เอื้อมมือด้านที่ว่างอยู่ออกมาจับต้นแขนอู๋เสียไว้ แม้ไม่มีคำพูดหลุดออกจากริมฝีปากแต่คิ้วที่ขมวดน้อย ๆ บนใบหน้าที่มักเรียบเฉยไร้ความรู้สึกนั้นกล่าวคำห่วงใยไร้เสียงนับพันนับหมื่นคำ 

อู๋เสียมองนัยน์ตาสีดำเข้มที่ลุ่มลึกดุจห้วงมหาสมุทรของจางฉี่หลิง แล้วคลี่ยิ้มกลบเลือดบาง ๆ  

    "ไม่เป็นไร" ...  

    จางฉี่หลิงมองริมฝีปากที่ขยับเป็นคำพูด แต่เสียงกลับแผ่วจนคล้ายคนเบื้องหน้าส่งเสียงมาจากห้วงอเวจีไกลโพ้น ความรู้สึกที่คล้ายดั่งพายุลูกใหญ่พัดกรรโชกอยู่ในทรวงอกทำให้เจ้าบ้านสกุลจางรั้งร่างบางในเสื้อยืดขะมุกขะมอมสีขาวนั้นเข้ามา อ้อมแขนข้างเดียวโอบกอดร่างนั้นไว้แนบอก อีกแขนตกข้างตัว ฝ่ามือกำดาบใหญ่ในมือแน่นจนข้อนิ้วเผือดขาว 

"ทำไมนายถึงได้ไม่ดูแลตัวเองเลย" เขาฝังริมฝีปากลงบนกลุ่มผมยุ่งเหยิง เอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียอ่อนโยน 

    อู๋เสียยิ้มให้แผงอกที่แนบแก้มอยู่ เขาเกลือกหน้าแล้วกดจมูกลงไปบนแผงอกนั้น สูดลมหายใจจนลึกก่อนจะไอเอาเลือดออกมาอีกก้อนใหญ่ จางฉี่หลิงจะผละออกเพื่อก้มลงมองอู๋เสีย แต่คนในอ้อมแขนกลับรั้งเขาไว้แน่น ยิ่งฝังหน้าลงไปบนอกคล้ายอยากมุดเข้าไปอยู่ด้านในทรวงอกนั้น 

    "นายรู้ไหม...." อู๋เสียเอ่ยปากถาม 

    "ว่าตลอดสิบปีที่นายไม่อยู่ ฉันเป็นยังไง....." เสียงหัวเราะหึหึท้ายคำถามนั้นฟังดูรวดร้าวจนจางฉี่หลิงปวดหนึบในหัวใจ 

    อู๋เสียนึกถึงวันคืนที่เปลี่ยวร้าง นึกถึงความรู้สึกที่โหวงว่างในทรวงอกที่ทำให้เขาต้องอัดบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าเสมือนดั่งว่าจะสามารถกลบความว่างเปล่านั้นได้ด้วยกลุ่มควันขาวที่เต็มไปด้วยพิษร้าย.... 

    "คิดถึง.... คิดถึงนายจริง ๆ...." ..... 

    ร่างบางในอ้อมแขนของจางฉี่หลิงเริ่มสะอื้นไห้แล้ว จางฉี่หลิงค่อยๆทรุดนั่งลง อ้อมแขนประคองคนในอกให้นั่งลงด้วย เขาวางดาบลงบนพื้นก่อนจะยกมือขึ้นประคองด้านหลังศีรษะของอู๋เสีย ค่อยๆรั้งเขาออกจากอกแต่อีกแขนยังโอบอุ้มแผ่นหลังไว้  

    "ที่หลังประตูนั่น...." อู๋เสียแหงนหน้าขึ้นมองจางฉี่หลิง 

    "นายคิดถึงฉันบ้างไหม..." เขาถาม สายตาคล้ายตัดพ้อแต่ในใจกลับคาดหวังจะได้ยินคำตอบรับ 

    จางฉี่หลิงไม่ตอบคำ เขาค่อยๆประคองให้อู๋เสียนอนลง อู๋เสียรวบรวมกำลังที่แขน ยกขึ้นงัดปัดมือที่ประคองหัวไหล่ไว้ออกไป ดูคล้ายเด็กน้อยที่กำลังงอแงเพราะไม่ได้ดั่งใจ 

    จางฉี่หลิงไม่สนใจอาการฮึดฮัดนั้น เขายังคงประคองอู๋เสียให้ค่อยๆนอนลง 

    "ฉันกลับมานี่แล้วไง" เขาบอกเสียงเรียบ ๆ ในใจนึกถึงทุกนาทีแห่งความเป็นความตายที่หลังประตูสำริดนั่น .... ถ้าไม่มีคนชื่ออู๋เสียที่เชื่อมโยงเขาไว้กับโลกใบนี้ เขาก็คงถอดใจไปนานแล้ว ความเหนื่อยหน่ายกว่าร้อยปี ชีวิตที่ต้องวิ่งอยู่ตลอดเวลาทำให้เขาล้าทั้งกายและใจจนแทบอยากจะกลบฝังตัวเองไว้ภายใต้ขุนเขาแห่งฉางไป๋ ...ทำให้เขาอยากจะนอนลงแล้วไม่ลุกขึ้นมาอีกเลย.... ที่หลังประตูนั่น 

    ..... แต่เขาคิดถึงใบหน้านี้เหลือเกิน... จางฉี่หลิงยกมือขึ้นค่อยๆเช็ดเลือดที่ริมฝีปากและคางของอู๋เสีย ...หัวแม่มือที่กรีดผ่านริมฝีปากบางแตกระแหงหยุดชะงัก ... เขากดปลายนิ้วหัวแม่มือลง ริมฝีปากล่างของอู๋เสียเผยอตามแรงกดเบาๆนั้น... 

    จางฉี่หลิงก้มลง ประทับริมฝีปากลงบนหัวแม่มือข้างนั้น ก่อนจะค่อยๆถอนมือออก ปล่อยให้ริมฝีปากที่ฉ่ำไปด้วยอารมณ์ปรารถนาบดทับลงบนริมฝีปากที่แตกระแหงของอู๋เสียอย่างแผ่วเบา 

    ........ 

    ........ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว