ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สารภาพความในใจ.. สายเกินไป?

ชื่อตอน : สารภาพความในใจ.. สายเกินไป?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2563 02:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สารภาพความในใจ.. สายเกินไป?
แบบอักษร

วันศุกร์ที่​ 31​กรกฎาคม​ฯ​ เป็นวันฝึกงาน​วันสุดท้าย​ 

 

ลินรดาปริ้นท์​เอกสารใบรับรอง​การทำงาน​ออกมา​ 4 ใบ​ และใบผ่านการฝึกงาน​ 1 ใบ​ 

 

1 ใบให้พี่ลักษณ์​ฝึกงาน​ด้านเลขา 

 

1 ใบให้ผจก.ฝ่ายขายในประเทศ 

 

1 ใบให้ผจก.ฝ่ายขายต่างประเทศ 

 

1 ใบให้ผจก.ฝ่ายทรัพยากร​มนุษย์ 

 

ใบผ่านการฝึกงาน​ มีชื่อที่รอลายเซ็นต์ทั้งหมด​ 5 คน​ อากริชอยู่บนสุด​ ตามด้วยลายเซ็นต์ของ​ 4 ท่านที่อยู่ในใบรับรองการทำงาน 

 

ลินรดาใช้เวลาตลอดทั้งเช้า​ และ2 ชั่วโมง​ช่วงบ่ายล่าลายเซ็น​ต์ ของหัวหน้าทั้ง​ 3 แผนก​ สุดท้ายก็ฝากพี่ลักษณ์​ ใส่เอกสารแนบใบพิจารณา​ผ่านการฝึกงาน​ ที่มีลายเซ็นต์​ครบหมดแล้วยกเว้นของอากริช​ สอดไว้ในแฟ้มที่ต้องเสนอให้อากริชเซ็นต์ช่วงเย็น 

 

"พรุ่งนี้​น้องลินไม่มาทำงานแล้ว​ พี่คิดถึงแย่เลยค่ะ​ น้องลินช่วยงานพี่ได้เยอะมากกกกกกก​ แม้ว่าเดือนหลังๆช่วงบ่ายจะแว่บไปช่วยผจก.แผนกอื่นๆ​ แต่งานพี่เสร็จไวและเป๊ะมาก​ ช่วงที่น้องลินมาฝึกงาน​ที่นี่​ ช่วยให้พี่ได้กลับบ้านตรงเวลาทุกวันเลย​ เหมือนได้ชาร์จ​แบต​ 3 เดือน​ ขอบคุณ​นะคะ" พี่ลักษณ์​ยื่นกล่องของขวัญ​ให้เธอ​ ฟังแล้วซึ้งใจที่สุด​ 

 

"ขอบคุณ​พี่ลักษณ์​มากๆเหมือน​กันนะคะ​ ที่ดูแลน้องลินอย่างดี​ คอยสอนงานทุกอย่าง​ ตอบคำถามทุกคำถามอย่างใจเย็น​ แถมยังช่วยจัดการพวกงี่เง่าบางคนอย่างเงียบๆ​ ทำให้น้องลินทำงานแบบสบายใจมากๆ" พร้อมยกมือไหว้ไปที่อกของคุณลักษณ์​ ทั้งคู่​กอดกัน 

 

ช่วง​ก่อน 5 โมงเย็น​ ผจก.ทั้ง​ 3 แผนก​ แวะมากล่าวขอบคุณ​เธอสั้นๆแบบกินใจ​ พร้อมกล่องของขวัญ​ แล้วก็มีใครอื่นอีกไม่รู้แอบเอากล่องของขวัญ​มาวางซ้อนๆกันให้ที่โต๊ะตอนที่เธอไม่อยู่​โต๊ะ 

 

คมกริชกลับมาจากทานข้าวกับลูกค้าvip ยังแปลกใจที่โต๊ะข้างๆคุณลัก​ษณ์​กลายเป็นโต๊ะของขวัญ​ เหมือนจะจับฉลากปีใหม่ 

 

"คุณลัก​ษณ์​ทำไมโต๊ะลินวันนี้กล่องของขวัญ​เยอะท่วมไปหมดเลยหล่ะครับ" 

 

"ของพวกพี่​ๆ ผจก.แผนก​ ที่น้องลินเคยไปเทรนงาน​ด้วย หนุ่มๆในอ็อฟฟิตที่แอบปิ๊งบ้าง​ บางคนก็เคยแวะมาคุย​ หรือได้ประสานงานกับน้องลินบ้าง​ เลยกองท่วมแบบที่เห็นนี่หล่ะค่ะ​ อ้อ.. บอสช่วยเซ็นต์ใบผ่านการฝึกงานให้น้องลินด้วยนะคะ​ เอกสารแนบของลักษณ์​และผจก.แผนกอื่นพร้อมลายเซ็น​ต์ครบหมดแล้วค่ะ​ เหลือแค่บอส​ ลักษณ์​ใส่แฟ้มไว้บนสุด" 

 

"ได้ครับ​ แล้ว.. เอ่อลินอยู่ไหนครับตอนนี้? "  

 

ที่ถามเพราะเขาเองก็เห็นหน้าเธอแว่บเดียวตอนเข้ามาอ็อฟฟิตก่อนออกไปพบลูกค้า​ วันอื่นๆช่วงบ่ายเขาคิดว่าคงลงไปเทรนงานกับคุณธนา 

ระยะหลังตอนไปส่งเธอกลับบ้านก็แค่หอมแก้มเธอก่อนลงจากรถ​ ไม่ได้คุยอะไรกันตลอดการเดินทาง 

 

"อยู่กับคุณกนกวรรณ​ที่ห้องรับรองค่ะ​ เห็นว่าเย็นนี้​ ท่านจะพาน้องลินไปฉลองฝึกงาน​เสร็จ​ พักผ่อนที่บ้านตากอากาศ​หัวหินสัก​ 4 วันมั้งคะ​ ถ้าลักษณ์​จำไม่ผิด" 

 

เขาเดินเข้าห้องไปงงๆ​ แม่จะพานู๋ลินไปบ้านพักตากอากาศ​ที่หัวหิน??? ไม่เห็นบอกอะไรเขาสักคำ​ ต้องเซ็นต์เอกสารผ่านการฝึกงานให้นู๋ลินก่อน​ พอเซ็นต์​ใบแรกเสร็จ​ จึงเปิดไปดูเอกสารแนบของแต่ละแผนกที่เขียนชื่นชมการทำงานแบบดีเยี่ยมของนู๋ลิน​ ใบแรกของคุณลักษณ์เลขาฯเขาเป็นไปตามคาด คุณธนาก็เขียนชื่นชม​แนวเดียวกัน แต่ใบถัดมาที่ทำให้แปลกใจ​ คือ​ เธอไปช่วยผจก.ฝ่ายขายต่างประเทศ​ ปิดดีลอยู่หลายครั้ง​ ช่วยทำสรุปการประชุม​ ฯลฯ​ ไปช่วยแผนกบุคคล​ สัมภาษณ์​คัดเลือก​ความสามารถทางภาษาที่​ 3 ก่อนส่งต่อไปให้แผนกที่ต้องติดต่อ​กับต่างประเทศ​โดยตรง​ 2 แผนกหลังนี้เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลย​ มิน่า.. ระยะหลังๆมานี้​ ช่วงบ่ายๆไม่เคยได้เห็นหน้าหวานๆนั้นนัก​ ต้องให้เลขาฯตามมาเจอกันที่รถ​ ก่อนกลับบ้านทุกวัน 

 

ตั้งแต่นู๋ลินมาฝึกงานที่นี่​ ก็มีแต่เรื่องแปลกใจให้เขา​ ไม่​หยุดหย่อนนับครั้งไม่ถ้วน​ ไม่เหมือนนู๋ลินเด็กสาวตัวน้อยอ่อนหวานคนเดิมที่เขาคุ้นเคยเลยย 

 

พอเซ็นต์​เอกสารครบ​ ก็ชะโงกหน้า​ ออกไปยื่นแฟ้มกลับคืนให้เลขาฯ ปรากฏ​ว่ากล่องของขวัญ​ ​ที่กองไว้หายไปหมดแล้ว 

 

"อ้าว... กล่องของขวัญ​ของลินหายไปไหนหมดแล้วครับ?" 

 

"คนขับรถคุณกนกวรรณ​มารวบรวม​ ขนลงไปให้หมดแล้วค่ะ​ เอกสารใบผ่านการฝึกงานนี้​ เดี๋ยวลักษณ์​ขอตัวเอาไปให้น้องลินที่ห้องรับรองนะคะ​ น้องกับท่านฯจะได้ออกเดินทางค่ะจะหกโมงแล้วรถคงติดน่าดู​ กว่าจะถึงคงเหนื่อย" แล้วคุณลักษณ์ก็เดินจากไป​ ปล่อยให้เขางง 

 

เดินกลับเข้าห้องทำงาน​ มาคิดๆๆ​ ก็โทรฯบอกคนรถให้มารอหน้าตึกเขาจะรีบกลับไปเก็บเสื้อผ้าตามแม่กับนู๋ลินไป 

 

คมกริชเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า​เดินทางขนาดเล็ก​ที่คอนโด​ฯ​ แล้วขับรถตามแม่กับนู๋ลินไปด้วยตัวเอง​ ตอนมาถึงบ้านที่หัวหินยังไม่เห็นรถของแม่มาจอด​ เดาว่าน่าจะแวะระหว่างทางทานข้าวกันก่อน​ ไม่เหมือนเขาที่พุ่งทะยานมาที่นี่​โดยไม่แวะที่ไหนเลย 

 

ท้องเริ่มหิว​ ลองเปิดตู้เย็น​ดู​ ก็เห็นว่าเต็มแน่นไปด้วยของสด​ ไข่​ นม​ เนื้อสัตว์​ต่างๆ​ ผัก​ ผลไม้​ แม่คงสั่งให้คนดูแลบ้านที่นี่ซื้อเก็บไว้จนเต็ม​ จึงลงมือ​ ย่างอกไก่บนกะทะใส่เครื่องเทศปรุงรสอย่างง่ายๆ 

 

"อ้าว​ตากริช​ มาได้ไงหน่ะ" แม่เขาทักตอนที่เข้ามาเห็น​ เขานอนเอกเขนก​บนโซฟา​หนานุ่ม​ ดูทีวีในห้องรับแขกเพลิน​ หลังจัดการกับอาหารเย็นจนอิ่ม 

 

"ก็คุณลักษณ์บอกว่าแม่จะพาหนูลินมาเที่ยวที่นี่ฉลองฝึกงานเสร็จ​ ผมเลยตามมาไงครับ" 

 

"เอ้อๆ​ ก็ดีมาหลายคนน่าจะสนุก​ เสียดายที่ลิกับรดาไปต่างประเทศ​ทั้งคู่​ ถ้ามาครบหมดคงดี​ แกพลาดวันเกิดหนูลินเดือนนี้​ ยังดีนะ​ ที่ยังมีน้ำใจ​ ตามมาเลี้ยงฉลองฝึกงานเสร็จหน่ะ" 

 

เขาอึ้งงงงไป​ พลาดวันเกิดนู๋ลิน​ เมื่อไหร่​ ตอนไหน​ เดือนนี้ไม่เห็นพี่ลิ​ หรือคุณแม่จะมาบอกเขาเลยว่าไปงานวันเกิดนู๋ลิน 

 

เมื่อเหลือบมองตาคนตัวเล็กกว่า​ ถึงได้สังเกตุ​เห็นว่าเงียบ!!! ไม่พูดอะไรกับเขาตั้งแต่มาถึง​ ก้มหน้าตามองพื้นตลอด​ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า 

 

" คุณแม่คะ​ ลินขอเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บแล้วอาบน้ำก่อนนะคะ​" 

 

"ไปสิลูก​ ห้องฝั่งขวานะ​เป็นโซนรับรอง​ เลือกเลยว่าชอบห้องไหน​ ก็พักห้องนั้นนะ" 

 

"ขอบคุณ​ค่ะคุณแม่" 

 

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกว่า​ เดินถือกระเป๋าขึ้นชั้นบนไปจนลับตา​ เลยจูงมือแม่มานั่ง 

 

"คุณ​แม่ครับ​ บอกผมหน่อยวันเกิดหนูลินวันไหนครับ? ทำไมปีนี้ไม่เห็นมีใครบอกผมเลย​ เสาร์ต้นเดือนผมตีกอล์ฟ​กับพี่ลิๆก็ไม่ได้บอกว่าจัดเลี้ยงวันเกิดหนูลิน​ คุณแม่เอง​ ผมก็ไม่เห็นแม่มาเล่างานวันเกิดหนูลินให้ฟังเหมือนทุกปี​ หรือเตือนผมเลยอ่ะครับ" 

 

แม่มองหน้าเขาพร้อมส่ายหน้า​ ก่อนถอนหายใจยาววววเสียงดัง​ ฟื้ดดดดดดด 

 

"กริชจำวันพุธที่​ 8​ ที่แกมานั่งรอแม่ที่บ้านได้ไม๊​ ที่แม่บอกว่าไปอยุธยากับครอบครัว​หนูลินทั้งวัน​ แกบ่นว่าโทรฯมาร้อยกว่าสายแม่ไม่ได้รับ​ จำได้รึเปล่า" 

 

เค้านึกย้อนกลับไปช่วงต้นเดือน​ จริงสิแม่เขาโทรฯมาสั่งเลขาว่า​ หนูลินจะออกไปธุระกับท่านทั้งวันไม่เข้าอ็อฟฟิต​ แล้วเขาก็ติดต่อใครไม่ได้เลยวันนั้น​ จนไปหาแม่ที่บ้านถึงได้รู้ว่าทั้งครอบครัว​ไปอยุธยา 

 

"อ้าววว​ โธ่เอ๊ย... แม่ครับแม่​ ทำไมแม่ไม่บอกผมบ้างเลย ว่าวันนั้นวันเกิดหนูลิน" 

 

"ก็หนูลินขอทุกคนไว้ทั้งแม่​ ทั้งลิขิต​ ไม่ต้องบอกแก​ ลินคงอยากจะพิสูจน์​อะไรบางอย่าง? ที่ผ่านมาแกเคยสนใจหนูลินจริงๆจังๆบ้างรึเปล่ากริช​ ก่อนที่จู่ๆจะให้แม่ไปขอลินหมั้น​ หลังจากที่แกเองเป็นคนหายไปเกือบ​ 4 ปีกว่า​ หนูลินไม่เคยหายไปไหน​ มาหาแม่เกือบทุกเสาร์​ตลอดหลายปี หนูลินรู้ว่าแกพยายาม​หลบหน้า​ หนูลินไม่ใช่คนโง่​ ไม่ได้ขี้เหร่​ แม่เห็นหนูลินมาหลายปี​ ลูกสาวแม่เติบโต​ขึ้นมาอย่างสมบู​รณ์ ทำอาหารก็เก่ง​ เรียนก็เก่ง​ หน้าตาก็สวย.. แล้วก็สวยขึ้นทุกๆปี​ หุ่นหนูลินผู้หญิง​ด้วยกันเองยังอิจฉา​ เมื่ออาทิตย์​ก่อนแม่แวะไปตัดชุดออกงานที่ห้องเสื้อรดา​ รดายังบอกแม่ว่า​ อีกเทอมเดียวหนูลินก็จะเรียนจบ​ เหลืออีก​ 2 วิชา​ ถ้าทำเรื่องจบปุ๊​บ​ ว่าจะนัดบอดหนูลินให้ลูกค้าห้องเสื้อที่เป็นคุณหญิง​คุณนาย เห็นว่าแม่ๆพวกนั้นมาขอให้นัดบอดให้พวกลูกชายตัวเองหลายครั้งแล้ว ได้ยินแล้วก็ไม่แปลกใจ​นะ​ ผู้หญิง​อย่างหนูลิน​ แม่ๆคนไหน​ ก็อยากได้มาเป็นลูกสะใภ้​กันทั้งนั้น" 

 

"อ้อ.. คำอธิษฐาน​ปีนี้ของหนูลินไม่ได้เหมือนเมื่อตอน​อายุ 9​ ขวบ​ ถึง​อายุ​ 20​ ปีแล้วนะรู้ไว้ด้วย​ ถ้าแกมีใจให้หนูลินก็พูดกับหนูลินให้เข้าใจ​ ไม่มีผู้หญิง​สติดีๆที่ไหนเค้าจะมารับหมั้นกับคนที่​ ***ไม่ได้รัก***​ หรอกนะ​ แม่ว่าโอกาสสุดท้ายของแกละ​ อย่าต้องให้แม่พูดอะไรมาก​กว่านี้ อายุ​ 37​ แล้ว​ คิดเองให้เป็น​ เรื่องงานเห็นเก่งนักนิ่​ แต่ถ้าแกไม่ได้รักหนูลินก็ไม่ต้องทำอะไร​ ปล่อยให้เพชร​เม็ดงามนี้ตกใส่มือคนอื่นไป"  

 

เจ้าลูกซื่อบื้อ​ ต้องให้พูดมาก​ เจ็บคอ!!! คุณกนกวรรณ​คิดในใจ​ ระหว่างเดินขึ้นห้องไป 

 

ชริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง 

 

เมื่อเขาตั้งสติ​ได้​ รีบเดินขึ้นไปทางโซนห้องรับรองห้องในสุดปิดประตู​อยู่​ ลูกบิดล็อค​ ก็เคาะเบาๆ​ พร้อมเรียก 

"นู๋ลิน​ นู๋ลิน​ หลับรึยังคะ​ เปิดประตู​ให้อากริชหน่อยนะคะ"  

 

"ลินง่วงค่ะ​ เหนื่อยมาก​ มีอะไรคุยกันพรุ่งนี้​นะคะ​ ราตรีสวัสดิ์​ค่ะ" ลินรดาไม่อยากเปิด​ เพราะกลัวว่าความต้องการ​ทางร่างกาย​จะยอมพ่ายแพ้​ ให้เค้าหาความสุขเหมือนคราวก่อนอีก​ พอแล้ว​ กับความสัมพันธ์​ทางกายที่ไม่มีค่าอะไรเลยย​ พร้อมกลั้นน้ำตา​ เมื่อนึกถึงคืนที่อยู่ด้วยกันในห้องที่โรงแรม​ แต่ก็กลั้นไม่ไหวต้องปล่อยให้ไหลเป็นทางลงมา 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น​เค้าเดินออกจากห้องนอนมาพร้อมกับแม่​ เมื่อถึงชั้นล่างก็เห็นว่าหนูลินทำเกี๊ยว​น้ำตักใส่ชามไว้เรียบร้อย​ มีถ้วยผักชี​ ต้นหอม​ กระเทียม​เจียว​ หอมเจียว แยกใส่จานพร้อมช้อนกลางเล็กๆ 

 

"อรุณสวัสดิ์​ค่ะคุณแม่​ อากริช" ลินรดาทักทายขึ้น​ โดยหันไปยิ้มกับคุณแม่​ แล้วเดินไปกอดหอมแก้มแม่เค้าทั้งสองข้างก่อนพาเดินไปนั่งหัวโต๊ะ 

 

"อรุณสวัสดิ์​จ้ะลูก​ ตื่นขึ้น​มาทำเกี๊ยวน้ำให้แม่ทานแต่เช้าเลยน๊า​ น่ารักจริงลูกคนนี้"  

 

เหมือนห้องนี้มีกันอยู่​ 2 คน​ คมกริชคิดในใจ​ 

 

"หนูลินเกี๊ยวอร่อยมากเลยค่ะ​ ไส้ไก่ผสมกุ้งรสชาติ​ดีมาก​ เคี้ยวหนุบมาก น้ำซุปก็หอมอร่อย"  

เขาเป็นฝ่ายพูดทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน​ หลังจากต่างคนต่างทานอาหาร 

 

"ขอบคุณ​ค่ะ" ลินตอบเบาๆก้มหน้าอยู่ที่ชามตัวเองเหมือนเดิม​  

 

"ใช่อร่อยเหมือนเดิมเลยลูก​ แม่กำลัง​คิดถึง​เกี๊ยวน้ำฝีมือหนูลินอยู่พอดี​ คิดปุ๊​บได้กินปั๊บ​" ลินรดาเงยหน้ายิ้มกับแม่เค้าก่อนขอบคุณ​เสียงเบา 

 

"วันนี้แม่นัดดูที่กับเพื่อน​ ถ้าหนูลินอยากไปไหน​ ก็ใช้ให้อากริชขับไปนะลูก​ ใช้ได้เต็มที่เลยแม่อนุญาต"  

 

พอทานเสร็จแม่เค้าก็ให้คนรถขับออกไป 

 

หลังทานเสร็จ​ เขาช่วยหนูลินเก็บชาม​ และช่วยกันล้างจานชาม พอในครัวเรียบร้อย​ 

 

"นู๋ลิน​ คุยกับอากริชก่อนนะคะ​ แล้วถ้าคุยเสร็จอยากจะไปเที่ยวตรงไหน​ อากริชจะพาไปทุกที่เลยค่ะ" เขาเอ่ยขึ้นพลางจูงมือคนตัวเล็กกว่าไปนั่งที่โซฟา 

 

"นู๋ลินจำคำถามอากริชได้ไหมคะ.. อากริชอยากหมั้นนู๋ลินไว้ก่อน​ พอนู๋ลินเรียนจบเราก็ค่อยแต่งงานกัน​ นู๋ลินมาเป็นเจ้าสาวของอากริชนะคะ"  

 

"ถ้าอากริช​ เอ่อ.... อยากจะรับผิดชอบเรื่องคืนนั้น​ ไม่ต้องหรอกค่ะ​ ไม่จำเป็น​ ก็แค่ความสัมพันธ์​ทางร่างกาย​ หรืออารมณ์​ชั่ววูบ​ เรื่องความบริสุทธิ์​ผุดผ่อง​สมัยนี้​ก็ไม่มีใครถือกันแล้ว ลินไม่ต้องการความรับผิดชอบของอากริช​ค่ะ​ เราจะไม่มีวันหมั้นหรือแต่งงานกัน​ ลินจะถือว่าเรื่องคืนนั้นไม่เคยเกิดขึ้น" 

 

พอลินรดาพูดจบก็ขยับออกห่างและเมินหน้าไปทางอื่น​ ที่ไม่มีเขาอยู่​ จนใจเขาโหวงเหวง​ไปหมด​ พอเธอจะลุกขึ้น​ เขาต้องรีบดึงเธอลงมานั่งกอดไว้  

 

"นู๋ลิน​ ที่อากริชขอหมั้นขอให้เราแต่งงานกัน​ ไม่ใช่เพื่อจะรับผิดชอบ​เรื่องคืนนั้นนะคะ​ อากริชขอ​ เพราะอากริชรักนู๋ลิน​ รักหมดหัวใจ​ รักแบบที่ไม่เคยรักใครมากขนาดนี้มาก่อน​ เหตุการณ์​วันนั้น​ เกิด​ขึ้นเพราะอาหึงที่เห็นคุณลีมาส่งนู๋ลิน​ หึงจนหน้ามืด​ หึงจนสติหลุด...หึงจนทำร้ายนู๋ลินไป"  

 

เวลาผ่านไปนานแสนนาน​ในความรู้ส​ึกของคมกริช​ ก่อนที่จะได้ยินเสียงเล็กๆ​ ตอบกลับ 

 

"รักหรือคะ? รักตอนไหน? อากริชหายไป​ 4 ปีกว่า​ หลบหน้าลิน​ หิ้วผู้หญิง​ไปนอนด้วยไม่ซ้ำหน้ากี่คน​แล้ว? ลินรออากริชทุกเสาร์​ วันเกิดลินทุกปี​ลินรอและรอ​ และรอ.. อากริชไม่เคยมา​ ลินทรมานขนาดไหนอากริชเคยรู้บ้างรึเปล่า? แล้วปีนี้ลินก็พิสูจน์​ได้แล้วว่า​ อากริชไม่เคยแคร์​ จำไม่ได้แม้กระทั่ง​วันเกิด​ลินด้วยซ้ำ นี่เรียกว่ารักเหรอคะ?" ร่างเล็กๆในอ้อมกอด​เค้าสั่น​ น้ำตาหยดลงมาบนเสื้อด้านหลังเค้าไม่ขาดสาย​ จนเสื้อบริเวณ​นั้นเปียก​ เหมือนฝนตกไม่ทั่วฟ้า 

 

แล้วเสียงพี่ลิเมื่อหลายปีก่อนก็ดังก้องขึ้นมา​ในหัวเขา ลูกสาวชั้นนปกติเข้มแข็ง​นะ​ ไม่ได้ร้องไห้กับอะไรง่ายๆ​ แต่พอแกขัดใจทีไรเป็นต้องมีน้ำตา... ยอมๆหนูลินไปก่อน​ เดี๋ยว​หนูลินโตขึ้นมีแฟน​ แกก็ตกกระป๋อง​เองแหละ​ คือประโยค​ถัดไปที่ตามมา 

 

"อากริชผิดเองค่ะ​ อาเคยคิดว่า​ ถ้านู๋ลินโตขึ้น​ นู๋ลินได้เจอผู้ชาย​ ที่อายุใกล้​เคียงกัน​ นู๋ลินก็จะลืมทุกคำที่เคยบอกอา​ พี่ลิเองก็พูดย้ำกับอาบ่อยๆว่า​ ให้ยอมนู๋ลินไปก่อน​ ตอนอาขัดใจแล้วนู๋ลินร้องไห้​ พี่ลิยัง​ย้ำว่า​ เดี๋ยว​พอโตขึ้นนู๋ลินมีแฟน​ อาขี้คร้าน​จะตกกระป๋อง​เอง​ ตอนนั้นอาก็คิดแบบนั้นจริงๆ​" 

"อายุเราห่างกันมากนะคะนู๋ลิน​.. เกือบ​ 17​ ปี​ ตอนวันเกิดอายุ​ 9​ ขวบ​ เด็กหญิง​ตัวเล็กที่เหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆของอาบอกว่า​ รักอากริชที่สุด​ โตขึ้นจะเป็นเจ้าสาวของอากริชคนเดียว​ อายอมรับว่า​เคยคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก​ แต่ในขณะเดียวกัน​ ก็ทำให้อารู้สึก​เอ็นดู​นู๋ลินมากๆ​ ไปด้วย​ เกิดมาก็เพิ่งจะมีสาวน้อยมาบอกรัก​ มาบอกว่าโตขึ้นจะเป็นเจ้าสาวของอากริช​ อารู้สึกแปลกๆ​ ตั้งแต่ที่ได้ฟังครั้งแรกแล้วนะคะ​ ทุกๆครั้งที่ได้ฟังประโยคเดิมซ้ำๆ​ ความรู้สึก​แปลกๆนั้นก็ยิ่งเพิ่มขึ้น​เรื่อย​ๆ" 

 

ลินรดานิ่งเงียบ​ รอฟังอย่างตั้งใจว่าอากริช​ กำลังจะบอกอะไร 

 

"จำวันที่นู๋ลินมาขอรางวัล​จากอา​ หลังจากที่ทำกับข้าวอร่อยๆไว้ให้อาทานที่บ้านคุณแม่อาได้ไหมคะ?​ ก่อนจะถึงงานวันเกิดครบ​ 15​ ปีของนู๋ลิน" เมื่อเธอพยักหน้า​ เขาจึงพูดต่อด้วยเสียงที่เบาลง 

 

"นู๋ลิน..ขอให้อาหลับตา​ แล้วนู๋ลินพรมจูบไปทั่วหน้าอา​ ตั้งแต่หน้าผาก​ จมูก​ แก้ม​ 2 ข้าง​ คาง​ แล้วมาจบลงที่ปากอา​ พออาลืมตาขึ้น​มา​ นู๋ลินก็วิ่งปรู๊ดหายไป​ ตอนนั้นหัวใจอาเต้นแรงมากเหมือนจะทะลุออกมาจากอก​ รู้ไม๊คะว่า.. อาคิดถึงวันนั้นเสมอทุกวันไม่เคยลืม"  

 

คมกริชสูดหายใจเข้าแรงอีกครั้งก่อนจะพูดออกมา 

 

"ตอนงานวันเกิดครบ​ 15​ ปีของนู๋ลิน​ อาคอยแต่คิดถึงปากนุ่มๆของนู๋ลินบนปากอา​ จนอากระดากใจ​ ไม่ยอมย่อตัวลงให้นู๋ลินหอมแก้ม​ จนนู๋ลินร้องไห้ฟ้องพี่ลิ​ ให้สั่งอา​ ให้อาทำตาม​ จำได้ไหมเอ่ย?" 

 

คนในอ้อมกอดพยักหน้า​เบาๆ 

 

"ใจอาเต้นแรงจนแทบจะลุออกจากอก​ ตอนที่นู๋ลินหอมแก้มอาแต่ละครั้ง​ ตัวนู๋ลินหอม​ ร่างกาย​นู๋ลินเติบโต​บางส่วน​ก็อวบอัดจนเกินวัยไปมาก​ เหมือนอากำลัง​อยู่กับผู้หญิง​เต็มตัวคนนึง​ จนอาต้องควบคุมสติอารมณ์​ตัวเองอย่างหนัก​ หลังจากวันนั้น​ อาคิดว่า​ อาคิดกับนู๋ลินเกินเลยความเหมาะสม​ และตัดสินใจ​ที่จะเว้นระยะ​ห่างออกมา​ อาไม่อยากอกหัก​ อาไม่อยากเสียใจ​ อาเริ่มออกเที่ยวกลางคืน​ ทั้งๆที่ไม่เคยเที่ยวแบบนั้นมาก่อน​ ถ้าอาจะบอกว่า​ ผู้หญิง​ทุกคนที่ผ่านเข้ามา​ ช่วง​ 4ปีกว่าที่อาหายไป​ จากชีวิต​ของ​หนูลิน​ พวกเค้าเหมือนเป็นที่ระบาย​ออก เอ้อออ.. ตอนที่อากำลังจะถึง... อานึกถึงหน้าของนู๋ลินทุกครั้ง​ และไม่เคยทำ.. ซ้ำกับผู้หญิงคนไหน​ในคืนเดียวกัน​ ป้องกัน​อย่างดีทุกครั้งไม่ให้เกิดอะไรผิดพลาด​ขึ้นมา อาไม่เคยเจอผู้หญิง​คนไหนซ้ำ​ ที่ผ่านมาอาอาจจะมี​ one-night stand บ้างตามประสาผู้ชายโสด​ แต่อาไม่ได้คบผู้หญิง​คนไหนเป็นแฟนเลยนะคะ" ประโยคสุดท้ายของอากริชฟังตะกุกตะกัก​ เขาสูดหายใจเข้าปอดเสียงดังอีกครั้ง 

 

"วันนั้นของเรา.. ทุกอย่างที่อาทำกับตัวนู๋ลิน​ เอ้อออ.. เล้าโลม​ เอ่อ.. ข้างล่าง​ อาไม่เคยทำให้ใคร.. ไม่เคย​ แม้แต่แฟนคนแรกของอาเอง​ อาก็ไม่เคย​ทำ​ ตั้งแต่​ตอนที่คุณแม่พานู๋ลินกลับมาให้อา​ ให้มาฝึกงานที่บริษัท​ อาก็ไม่ได้ไปเที่ยวแบบนั้นอีกเลย​ ตลอด​ 3 เดือนที่ผ่านมา​ ไม่มีผู้หญิงคนไหน​ ไม่ได้ไประบายกับใครทั้งนั้น​ มีแค่มืออาเองล้วนๆเวลาที่อาคิดถึง​นู๋ลิน​ อากริชรักนู๋ลินนะคะ​ เชื่ออาเถอะนะ​ นะคะ" 

"ที่อาจำวันเกิด​นู๋ลินไม่ได้​ ไม่ใช่อาไม่ใส่ใจ​ แต่ทุกเรื่อง​ที่เกี่ยวกับ​นู๋ลินทำอาสับสน​ ทุกครั้งที่รู้ว่าจะถึงวันเกิดนู๋ลิน​ อามัวแต่จะคิดว่าจะหาอะไรเป็นของขวัญ​ให้นู๋ลินดี​ ทุกๆปีที่อาให้สร้อยพร้อมจี้นู๋ลินเป็นของขวัญ​ เพราะคอเป็นส่วนที่อยู่ใกล้หัวใจนู๋ลินที่สุด...นู๋ลินจะได้มีอาอยู่กับใจไม่ลืมอากริช​ ถ้านู๋ลินให้โอกาส​อาอีกครั้ง​ อากริชจะไม่มีวันลืมวันเกิดนู๋ลินอีกเลยทุกๆปี​ ตลอดไป​ อากริชสัญญา.. " 

 

เขาสารภาพ​ทั้งหมดตอนนี้... มันสายเกินไปรึเปล่า?  

 

แม่เขาบอกว่า.. คำอธิษฐาน​วันเกิด​ครบ​ 21 ปี​ ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกๆปีที่ผ่านมา 

 

คนในอ้อมกอดของเขานิ่งไปเนิ่นนาน.........  

ความคิดเห็น