email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ภูน้ำ ตอนที่ 1 : ชายในสายฝน 25%

ชื่อตอน : ภูน้ำ ตอนที่ 1 : ชายในสายฝน 25%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2563 12:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภูน้ำ ตอนที่ 1 : ชายในสายฝน 25%
แบบอักษร

มีเมฆมาก 

28 °C l °F 

โอกาสฝนตก 60 % 

ความชื่น 75 % 

ลบ. 3 กม./ชม. 

 

สวัสดีครับ ผมมีนามว่าน้ำนิ่ง ปีนี้อายุ 19 ปี ตอนนี้ผมอยู่ปี 1 ผมเพิ่งผ่านการรับน้องมาหมาด ๆ ผมเป็นคนที่ไม่ชอบหน้าฝนมาก ๆ เลยครับ เพราะฝนตกทีไร ก็มักจะมีแต่เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นในชีวิตผม เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วครับ

เวลาฝนตก ผมมักจะไม่ออกไปนอกบ้าน เพราะไม่อยากรับรู้ว่า เกิดอะไรไม่ดีขึ้นมาบ้าง เคยมีเหตุการณ์ครั้งหนึ่ง ที่ทำให้ผมจิตตกเก็บตัวไม่ออกไปไหนเป็นเดือน ๆ แต่เมื่อผมเจอพี่ธัญแฟนเก่าของผม ผมก็คิดว่าอาการของผมมันน่าจะดีขึ้น

แต่มันยิ่งทำให้ผมเกลียดหน้าฝน ไปมากกว่าเดิมอีกครับ เพราะในวันนั้นเมื่อ...

 

1 ปี ก่อน 

พี่ธัญอายุมากกว่าเขา 1 ปี ตอนเขาอยู่ม.6 พี่ธัญก็ขึ้นมหาวิทยาลัย ตอนแรกพฤติกรรมของพี่ธัญดีกับเขามาตลอด แต่พี่ธัญเริ่มเปลี่ยนไป ปกติพี่ธัญจะทักมาคุยกับเขาเสมอ มันเริ่มจาง

หายไป  หายไป จนวันนึงไม่ได้คุยกันเลย เวลาเขาทักไป ก็เอาแต่บอกว่า 'พี่ยุ่งอยู่อย่าเพิ่งโทรมาได้ไหม' พอเขาตื้อเขามาก ๆพี่ธัญก็บอกว่ารำคาญ คำนี้เป็นคำที่เขาเจ็บที่สุด เขาพยายามปลอบใจตนเอง ว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ธัญก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

ความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่ต่างกระทบกระทั่งกันมาตลอด แต่ก็เป็นเขาฝ่ายเดียว ที่พยายามรักษาความสัมพันธ์นี้เอาไว้ จนเมื่องานปัจฉิม พี่ธัญมาแสดงความยินดีกับเขาที่โรงเรียน

ทว่าไม่ได้มาคนเดียว ข้างกายของพี่ธัญยังมีผู้หญิงคนนึงมาด้วย ตอนนั้นใจเขามันก็เริ่มไม่ไหวแล้ว ‘นี่สินะคือผลของการที่เขาพยายามยื้อความสัมพันธ์นี้เอาไว้ จึงทำให้เขาต้องมาเจ็บปวดขนาดนี้’

 

ครึ้มมมม เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี จากสีฟ้าสดใสเป็นสีคราม น้ำนิ่งแหงนหน้าขึ้นไปมอง 'อืม มันคงกลับมาอีกแล้วสินะ'

 

“เราเลิกกันเถอะน้องน้ำ” สุดท้าย คำคำนี้ก็ออกมาจากผู้ชายที่บอกว่ารักเขามากจนได้

คำบอกเลิกของพี่ธัญ มาพร้อมกับสายฝนที่เทลงมา ผู้คนมากมาย ต่างพากันวิ่งหลบฝนเข้าไปอยู่ในร่ม ยกเว้นธัญกับน้ำนิ่งที่ยืนอยู่แบบนั้น ไม่ขยับไปไหน

“อะ...อึก ทำไม” น้ำนิ่งถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

“แม่พี่เขาอยากให้พี่มีลูก พี่เลยต้องเลิกกับเรา”

“โกหก ถ้าแม่พี่จะให้พี่เลิกกับน้ำ ทำไมถึงไม่ให้เลิกตั้งแต่วันที่พี่พาน้ำไปหาแม่พี่ล่ะ”

“.........” ธัญไม่ได้ตอบอะไร เพราะไม่อยากทำให้คนตรงหน้าเจ็บปวดไปมากกว่านี้ ในเมื่อความรักของเรามันไปต่อไม่ได้ ก็ควรต้องยุติลง

น้ำนิ่งพยายามใจเย็น เพื่อรอฟังอะไรก็ได้ที่มันจะออกมา

จากปากของคนที่เขารัก แต่มันก็ไม่มีเลยสักนิด น้ำนิ่งยกยิ้มขึ้นมาอย่างสมเพชตนเองที่คอยทำอะไรมากมายให้พี่ธัญ เพราะน้ำนิ่งคิดว่าระยะทางหรือความห่างไกลมันไม่มีผมต่อความรักของเราทั้งคู่ ถ้าเรารักกัน แต่มันกลับผิดคลาด ต่อให้เรารักมากขนาดไหน ทำดีแค่ไหน คนหมดใจต่อให้ไปเท่าไหร่ก็ไม่เห็นค่าอยู่ดี

“หึ โอเค เลิกก็เลิก เราจบกัน”

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้ 

#ภูวาน้ำนิ่ง 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyy8893 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว