ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยอมรับความจริง​

ชื่อตอน : ยอมรับความจริง​

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2563 14:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมรับความจริง​
แบบอักษร

เข้าสู่​อาทิตย์​แรกของเดือนสุดท้าย​.. อีกแค่​ 3 อาทิตย์​ การฝึกงาน​ 3 เดือนของลินรดาก็จะจบลง 

 

คมกริชพยายามชวนลิขิต​ไปตี​กอล์ฟ​ เวลาเลียบ​เคียงถาม​ เรื่องนู๋ลิน​ พี่ลิมักจะตอบกว้าง​ๆ แล้วเปลี่ยนไปเรื่องอื่นแทนเสมอๆ​ พอตีกอล์ฟ​เสร็จก็ชวนเขาไปทานข้าวตามร้านอาหารเหมือนเดิม​ จนเขาไม่มีโอกาสที่จะได้เจอนู๋ลินวันเสาร์อีก 

 

คุณแม่ตัวเองถามอะไรก็บอกว่าไม่รู้​ ให้ไปถามนู๋ลินเอง​ ทั้งๆที่บางครั้งดูเหมือนแม่เขาจะสนิทสนม​กับนู๋ลินมากๆ​ ถึงขนาดรู้เรื่องแชทของคุณลีชาวฮ่องกง​ แต่พอถามอะไรอย่างอื่น​ เกี่ยวกับ​นู๋ลินกลับบอกว่าไม่รู้​ บางเสาร์ไปดักรอนู๋ลินที่บ้านแม่เขาก็ไม่เคยได้เจอกัน​ เหมือนเธอจะรู้และแวะมาช่วงที่เขาไม่อยู่​ตลอด 

 

ตั้งแต่ได้ลงไปร่วมประชุม​กับผจก.ฝ่ายขาย​ฯ​ ช่วงบ่ายหลังทานข้าว​แล้ว​ ลินรดามักจะไม่ได้อยู่หน้าห้อง​เขา จนถึงเวลากลับก็ต้องให้เลขาเขาช่วยบอกให้ไปเจอกันที่รถ 

 

ระหว่างอยู่ในรถด้วยกัน​ แม้นู๋ลิน​จะยอมให้กุมมือตลอดทาง​ และยอมให้หอมแก้มทั้งสองข้างก่อนลงจากรถ​ แต่.. ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรคืบหน้าไปกว่านี้​ เขาเองจะพูดอะไรออกไป​ ก็คิดแล้วคิดอีก​ กลัวจะโดนตอกกลับให้อึ้งและละอายหน้าหงายแบบคราวนั้นอีก 

 

คมกริชมืดแปดด้าน​ คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรบ้าง​ ให้ได้นู๋ลินคนเดิมของตนกลับคืนมา 

 

ณ​ เย็นวันหนึ่ง​.. เมื่อถึงเวลาเลิกงานจึงกดอินเตอร์​คอม​ บอกเลขาให้แจ้งนู๋ลินให้ลงไปเจอที่รถ 

 

"วันนี้น้องลินออกไป​ งานเลี้ยงฉลองครบรอบก่อตั้งบริษัท​เอเจนซี่​ กับคุณธนา​ ตั้งแต่ตอน​ 5 โมงแล้วค่ะ​ งานเลิกทุ่มครึ่ง​ คุณกนกวรรณ​จะให้คนรถไปรับน้องลินกลับบ้านเองค่ะบอส" 

 

อ่าว.. แล้วแม่เค้ารู้ได้ไงว่านู๋ลินจะออกไปงานเลี้ยง​ จนถึงขนาดสั่งคนรถให้ไปรับตอนเลิกงาน???  

 

จึงกดเบอร์​มือถือหาแม่ 

 

" ฮัลโหล​ สวัสดี​ครับแม่" 

 

" ว่าไงกริช​ มีอะไร​ ร้อยวันพันปี​นานๆจะโทรฯมาสักทีหนึ่ง" แม่เขาแซว 

 

" เอ่อ.. คือ... ผมจะถามแม่ว่า​ แม่รู้ได้ไงครับว่าหนูลินเค้าจะไปงานเลี้ยง​ จนสั่งคนรถไปรับ"  

 

"หนูลินแชทมาปรึกษา​หน่ะว่าไปดีไหม​ คุณธนาเองก็มีท่าทีเอ็นดูหนูลินอยู่มากจากที่แม่ฟัง​ อายุก็ห่างจากหนูลินแค่​ 9​ ปี​ แม่เลยให้ไป​ แต่ให้กลับกับคนรถแม่เท่านั้น​ กันๆไว้ก่อนไม่อยากให้มาส่งลูกสาวแม่ถึงบ้าน" 

 

โอ้โห.. แม่เขาไฮเทคใช้โปรแกรม​แชทคุยกับนู๋ลิน​ แต่เดี๋ยว​นะ​ คุณธนามีทีท่าชอบนู๋ลิน​ อะไรยังไงตอนไหน​  

 

.............................  

 

"กริชไม่มีอะไรแล้ว​ แม่วางละนะจะไปดูซีรี่ส์​ต่อ​ บายลูก" จึ่กกกกก​ แม่วางสายใส่อีก 

 

วันถัดมา.." คุณ​ลักษณ์​ครับช่วยเชิญ​ คุณธนามาพบผมที่ห้องด้วยครับ"  

 

ธนา: "สวัสดีครับคุณคมกริช" เมื่อธนามาถึง​ ก็กล่าวทักทาย 

 

คมกริช: "ได้ยินว่าช่วงหลังมานี้​ ลินลงไปช่วยงานที่ฝ่ายขายฯบ่อยๆ​ เมื่อวานก็ไปงานเลี้ยงกับคุณ​ธนาด้วย​ ลินทำงาน​เป็นไงบ้างครับ" เขาถามด้วยน้ำเสียงปกติ​ และ​ มีรอยยิ้ม​บางๆ 

 

ธนา:"น้องลินทำงานเก่ง​ เรียนรู้​งานไวมาก เป็นกันเอง​ แถมความสา​มารถด้านภาษาน้องลินดีมากๆครับ​ งานเมื่อวานที่พาน้องลินไปด้วย​ เพราะทางเจ้าของ​บริษัท​เขาเจาะจงเชิญมาด้วยตัวเองครับ" ธนาอธิบายอย่างเป็นทางการ​ ใบหน้ามีรอยยิ้มเปิดเผย​  

 

ดูเหมือนจะปลื้มนู๋ลินจริง​ อย่างที่นู๋ลิน​ บอกแม่เค้าว่าธนาเอ็นดูนั่นหล่ะ 

 

คมกริช: " ทำไมเจ้าของบริษั​ทฯถึงเจาะจงเชิญลิน​ คุยกันถูกคอวันก่อนที่มาประชุม​หรือครับ? " 

 

ธนา:"ใช่ครับ​ คุณฟรองซ์​ บอกว่านานๆจะเจอคนไทยที่พูดภาษาฝรั่งเศส​ได้ดี​ เหมือนได้คุยกับเพื่อนชาติเดียวกันครับ​ เมื่อเย็น​ ผมยังได้ยินคุณฟรองซ์​ว่า​ ถ้าน้องลินเรียนจบสนใจจะไปทำงานที่บริษัท​ก็จะยินดีมากด้วย"  

 

คมกริช​ :"ขอบคุณ​ที่มาครับ​ ผมหมดธุระแล้วเชิญ​คุณธนาได้เลยครับ"  

 

พอธนาออกไป​ ก็เริ่มเสริชหาข้อมูล​ส่วนตัว​ของฟรองซ์​เจ้าของบริษั​ทเอเจนซี่​ ที่สามารถ​ หาเจอตามนิตยสารออนไลน์​ ภาพถ่ายที่เห็น​ ข้อมูล​ที่ได้​ โสด​ รวย หน้าตาดี​ อายุไล่เลี่ยกันกับเขา.. ในใจบอกเค้าว่า​ คนนี้อันตราย!!!  

 

ระหว่าง​ทางส่งกลับบ้านจึงชวนนู๋ลินคุยเรื่อง​งานขึ้นมาเป็นครั้งแรก 

 

"มาฝึกงานบริษัท​อากริชสนุกไหมคะ? ได้ยินว่าเมื่อวานนู๋ลินไปงานเลี้ยงกับคุณธนา เพราะเจ้าของ​บริษัท​เจาะจง​เชิญ​มาเลย" หันไปมองคนตัวเล็กกว่า​ หน้าหวานๆข้างกัน​ ที่เขากุมมือไว้ 

 

"สนุกค่ะ​ ลินได้เรียนรู้งานเอกสาร​ การใช้โปรแกรม​คอมพิวเตอร์​ใหม่ๆ​ หลายอย่าง​ พวกงานพาวเวอร์​พ๊อยท์​ที่ใช้พรีเซ็นต์​ตอนประชุมก็ทำได้​คล่องแล้ว ได้เรียนรู้เทคนิค​การเจรจาต่อรอง​ เทคนิคในการปิดดีลหลายๆรูปแบบ" คนพูดหันมายิ้มบางๆ​ แล้วหันกลับไปโดยไม่ได้มองตาเขา 

 

"คุณฟรองซ์​หล่ะ นู๋ลินคิดว่าเค้าเป็นยังไง​ เห็นคุณธนาบอกว่า​ เค้าชวนนู๋ลินไปทำงานหลังเรียนจบ" 

 

"ก็ดีนะคะ​ เป็นคนคุยสนุก​ เปิดเผย​ตรงไปตรงมา​ดีค่ะ​ ข้อเสนอเรื่องงานก็น่าสนใจ​ แต่หลังฝึกงาน​เสร็จ​ อีก 4 เดือนกว่าจะเรียนจบ​ จบแล้วค่อยคิดค่ะ" 

 

อากริชยกมือเธอข้างที่กุมไว้แนบอก​ ตัดสินใจ​อยู่สองนาที​ ก่อนพูดออกมา 

 

" ถ้าอากริชขอ​ ไม่ให้นู๋ลินไปทำงานกับคุณฟรองซ์​หลังเรียนจบ​ จะได้ไหมคะ​ อากริชหวง​นู๋ลิน​ นะคะ​ นู๋ลินคนสวยของอากริช" หลังพูดจบก็ก้มหน้าลงจูบที่มือเล็กขาวเนียนเบาๆ​ ส่งสายตาหวานจ้องมองตาเธออย่างรอคอย 

 

ลินรดาอึ้งไป​ หวง? อากริชหวงเธองั้นเหรอ? หรือว่าเขาจะเริ่ม​รู้สึก​ชอบเธอขึ้นมาบ้างแล้ว?? หวงนี่ความหมายนัยยะอะไรกัน? ช่างเถอะ​ไม่อยากคิดเข้าข้าง​ตัวเอง​ แต่อ้อนมาขนาดนี้แล้ว​ ตกลงก็ได้ 

 

"ลินรับปากว่า​ จะไม่ไปทำงานกับคุณฟรองซ์​หลังเรียนจบค่ะ" เธอตอบรับไป​ พยายาม​ควบคุม​สีหน้าสายตาให้เรียบเฉย 

 

"ขอบคุณ​นะคะนู๋ลินคนสวยของอากริช"  

 

เค้าโน้มหน้าลงมา​ จูบเบาๆในทีแรกแล้วค่อยดูดดื่ม​ยิ่งขึ้น​ ลิ้นสากๆที่สำรวจดุนดันอยู่ภายใน​โพรงปากและลิ้นของเธอ​ ทำให้เกิดความรู้สึกเสียวซ่านบางส่วน​ตามร่างกายกลับคืนมา​ กว่าจูบดูดดื่ม​อ่อนหวานของอากริชจะจบลง​ เธอก็ได้ยินเสียงครางของตัวเองเบาๆ 

 

รถเคลื่อนมาจอดหยุดนิ่งที่หน้าบ้าน​ หน้าเธอร้อนไปหมดเเล้ว​ ลินรดาหันหน้าแดงกล่ำ​ จับที่เปิดประตูจะรีบลงจากรถ​ แต่ถูกเขาดึงเธอ​ กลับมาหอมแก้มทั้งสองข้างเสียก่อนปล่อยลงจากรถ 

 

 

 

วันนี้ตื่นเช้าขึ้นมาตักบาตร​พร้อมกับพ่อแม่​ วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ​ 21​ ปีของเธอ​  

 

ปีนี้เธอขอให้คุณ​พ่อคุณ​แม่หยุดไม่ต้องไปทำงาน​ และไม่ให้จัดงานเลี้ยง​เย็นเหมือนวันเกิด​ปีที่ผ่านมา  

 

และขอให้แม่บ้านเตรียมอาหาร​ 9​ ชุด​ มาตักบาตร​เช้า​พร้อมคุณ​พ่อคุณ​แม่​ ช่วงสายไปทำบุญ​ไหว้พระกันที่อยุธยา​ โดยจะแวะรับคุณแม่อากริชไปด้วย​  

 

ช่วงสายทั้ง​ 4 คน​ นั่งอยู่ด้านหลังรถยุโรปของลิขิต​​ รถแบบมี​ 6 ที่นั่ง​ มากัน​ 4 คน​ นั่งแบบสบายๆไม่อึดอัด​ พอขับถึงอยุธยาก็แวะไหว้พระ​ ตามวัดต่างๆที่เธอเขียนลิสต์​ไว้ให้คนขับรถของคุณพ่อ 

 

ที่อ็อฟฟิตคมกริชเดินมาถึงหน้าห้อง​ช่วงสาย ก็แปลกใจเมื่อไม่เห็นลินรดา 

 

"ลินไม่มาทำงานหรือครับวันนี้" เอ่ยถามเลขาไป 

 

"คุณกนกวรรณ​ โทรฯมาแจ้งลักษณ์​ว่าวันนี้น้องลินจะต้องไปทำธุระเป็นเพื่อนท่านทั้งวันค่ะ​ จะไม่ได้เข้ามาอ็อฟฟิต" เขาพยักหน้า​รับแล้วเดินเข้าห้อง​ กดเบอร์มือถือหาแม่ 

ติดแต่ไม่มีคนรับ​ พยายามกดถึงบ่าย​ ก็ไม่รับเหมือน​เดิม​ เลยกดไปหามือถือ​คนขับรถแม่แทน 

 

"สวัสดี​ครับคุณกริช" ปลายสายทักมา 

 

"สวัสดี​ครับ​ จะถามว่าวันนี้แม่ผมไปไหนครับ" 

 

"เอ้อออ.. ผมก็ไม่ทราบครับ​ เห็นท่านขึ้นรถของบ้านคุณหนูลินไปช่วงสายครับ"  

 

หลังกดวางสายไปก็พยายาม​กดหาเบอร์​มือถือ​แม่ต่อ​ แต่แม่ไม่รับ​ ลองเปิดหาข้อความเก่าๆของเลขาจนเจอ​ เบอร์มือถือหนูลิน​ และไอดีโปรแกรม​แชทจดใส่กระดาษ​ พอลองกดโทรฯ​ออก​ ปรากฏ​ว่า​ สัญญาณ​เสียงสายไม่ว่างแล้วตัดสายตลอด​ (โดยไม่รู้ว่า​ รินลดาบล็อคเบอร์​มือถือ​คมกริชไว้นานแล้วตั้งแต่เลขาเขาบอกว่าให้เบอร์เธอไป)​ 

 

เขาเลยต้องลงโปรแกรม​แชท​ในมือถือ​ เสริชหาไอดีเธอตามที่เลขาบอก​ เพิ่มเพื่อน​ แล้วส่งข้อความไปถามว่า​  

 

"นู๋ลินคนสวยของอากริช​ วันนี้ไปไหนกับคุณแม่ของอากริชคะ? "  

 

รอจนเลิกงานก็ไม่ได้รับการตอบกลับ 

 

ทางฟากลินรดากับครอบครัว​และแม่ของคมกริช​ ก็แวะไหว้พระ​ นั่งเรือ​ ทานอาหารริมแม่น้ำบรรยากาศ​สวยๆ​ อาหารอร่อยๆ​ อย่างสบายใจ​ จนตกเย็นก็แวะทานข้าวที่ร้านอาหารในกรุงเทพฯ​ ใกล้กับบ้านคุณแม่อากริช​ 

 

คุณกนกวรรณ​โทรฯมาสั่งเค้กวันเกิดไว้ให้ลูกสาวสุดที่รักล่วงหน้า​ ตอนเป่าเค้ก.. ลินรดาขอให้คุณพ่อคุณแม่ของเธอ​ และคุณแม่อากริชสุขภาพ​แข็งแรง​ตลอดไป​ ให้เธอได้อ้อนไปนานๆ​ เพี๊ยงงงงง 

 

คุณกนกวรรณ​ถามขึ้น​ "ก่อนเป่าเค้กอธิษฐาน​อะไรลูกลิน" เมื่อลินรดาบอกไปทั้งสามก็เข้ามากอดเธออย่างอบอุ่น​ ผลัดกันหอมแก้มคนละฟอดสองฟอด 

 

รถของบ้านลิขิตขับเข้าไปจอด​หน้าบ้านคุณแม่อากริช​ ลินรดาเห็นรถของเขาจอดอยู่เลยเปิดประตู​ส่งคุณกนกวรรณ​ที่หน้าบ้านกอดท่านแล้วหอมแก้ม 

 

"ขอบคุณ​สำหรับเค้กและของขวัญ​นะคะคุณแม่​ ขอบคุณ​ที่อยู่กับหนูลินในวันเกิดทุกๆปีตั้งแต่ครั้งแรกจนปีนี้​ หนูลินรักคุณแม่ม๊ากกกมากค่ะ"  

 

คุณกนกวรรณหอมแก้มลูกสาวกลับทั้งสองข้าง​ "แม่ก็รักลูกสาวคนสวยคนนี้ของแม่ม๊ากกกกมากก​ สุขสันต์​วันเกิดนะคะลูก" บ๊ายบายจ้ะ 

 

หลังลินรดาขึ้นรถกลับออกไป​ คมกริชที่มัวง่วนกับงานในคอมพิวเตอร์​ ถึงได้เห็นว่าแม่เค้ากลับมาที่ห้องรับแขกแล้ว​ เดินยิ้มหน้าบานมาอย่างมีความสุข 

 

"สวัสดี​ครับแม่​ ดูมีความสุขจังนะครับ​ พาหนูลินไปทำธุระ​ถึงไหนมาครับกลับซะค่ำเลย​ ผมโทรฯไปเป็นร้อยสายแม่ก็ไม่รับสายผมเลย​ เบอร์​มือถือห​นูลินก็ติดต่อ​ไม่ได้ แชทไปก็ไม่ตอบ" 

 

"ลิ​ รดา​ หนูลินมารับแม่ตั้งแต่ช่วงสาย​ ไปทำบุญ​ไหว้พระ​ นั่งเรือ​ ทานข้าวอร่อยๆริมน้ำที่ร้านอาหารสวยๆในอยุธยา​ เวลาอยู่หลายคนแม่ปิดเสียงไว้​ ไม่เห็น​ พอเอามือถือ​ขึ้นมาดูเห็นเป็นเบอร์แก​ ก็เลยไม่ได้โทร​ฯ​กลับ เดาว่าแกก็แค่จะโทรฯมาถาม​ ว่าแม่อยู่ไหน​แล้วก็ไม่ผิดจริงๆแหละ​ แม่เหนียวตัว​จะไปอาบน้ำ​แล้วก็เข้านอนเลย วันนี้วันพุธแกไม่ได้ค้างใช่ไม๊?" 

 

"ครับไม่ค้างครับ​ ต้องรีบกลับไปทำงานต่อที่คอนโด​ฯ​ ตอนเช้ามีประชุมที่บริษัท​ใกล้ๆคอนโดฯผมด้วย​ ราตรีสวัสดิ์​ครับแม่" 

 

"อื้อ​ กลับคอนโด​ปลอดภัย​หล่ะ บ๊ายย" ไม่รู้​เค้าคิดไปเองรึเปล่า​ ว่าแม่เขาทำหน้าเบื่อหน่าย​ลูกชายตัวเอง 

 

ลินรดา​ กลับถึงห้องเปิดกล่องของขวัญ​จากคุณแม่อากริชก็พบว่า​ เป็นกำไลข้อมือ​ ทองคำขาว​ มีพลอยสีฟ้าประดับเพชรเล็กๆ3เม็ดข้างๆ​ ดูเหมือนดอกไม้​ 5 ดอกเรียงอยู่ด้านบนกำไล​อย่างสวยงาม​ เข้าชุดกับแหวน​ ต่างหู​ จี้​ สร้อยคอที่เคยได้จากคุณแม่อากริชปีก่อนๆ​ เครื่อง​ประดับ​ทุกชิ้นใส่ได้พอดี​เป๊ะ ขนาดนิ้วและข้อมือของเธอแทบจะไม่เปลี่ยนไปเลย​ แม้ว่าความสูง​ และเรือนร่าง​ส่วนอื่นๆจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก​ เมื่อเทียบ​กับ​ตอนที่คุณแม่อากริชจับไปวัดขนาดรอบนิ้ว​ รอบข้อมือ​ รอบคอ​ มีแหวนที่ได้มาตอนอายุ​ 15​ นี่หล่ะต้องให้คุณพ่อส่งไปที่โรงงานทำเครื่องประดับ​ เพื่อขยายไซส์​เพิ่มนิดนึง 

 

ลินรดามองไปที่โต๊ะข้างหัวเตียง​ กรอบรูปคู่ของเธอกับอากริช​ ในรูปนี้เธอหอมแก้มเค้าในวันเกิดสมัยอายุ​ 9​ ขวบ มองเลยไปที่กรอบรูปอื่นๆที่มีเค้าร่วมเฟรมกับเธอในอิริยาบถ​ต่างไป ก็ถอนหายใจ​ 

 

ปีนี้พิสูจน์​ได้เป็นอย่างดี​ ว่าที่ผ่านมา​ เค้าไม่เคยสนใจเธอเลย​ ถ้าคุณพ่อไม่ได้บอก​ และชวนมางานวันเกิดเธอหลังตีกอล์ฟ​ด้วยกันเสร็จ​ เค้าก็จำวันเกิดเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ​ ปีนี้เธอขอให้คุณแม่อากริชไม่ต้องเตือนเค้าเรื่องวันเกิดเธอ​ เค้าเลยไม่ได้ฝากของขวัญ​มาให้เหมือนทุกๆปี​ จำไม่ได้จริงๆ​สินะ!!! น้ำตาเริ่มซึม​ แล้วค่อยๆไหลออกมาเป็นทางงงงง 

 

ข้อความของเขา​ เธอเห็นมันเด้งขึ้นมาและอ่านทัน​ เลยไม่ได้เปิดอ่านอีก​ ไม่มีอะไรสำคัญ​ ไม่มีคำอวยพร​ใดๆ​ ไม่รู้​จะเปิดอ่านซ้ำหรือตอบทำไม 

 

ในห้องนอน... รดาพรเปรยกับลิขิตบนเตียงขณะที่เขากำลังอ่านบทความบนแท็บเล็ต​อยู่ 

 

"พี่ลิคะ​ ดูคุณแม่กริชจะรักและเอ็นดูยัยหนูลินลูกเราอยู่มากเลยนะคะ​ ตั้งแต่วันเกิดปีที่ 15​ ปีของแก​ ก็มาร่วมงานวันเกิดทุกปีไม่เคยขาด​ ลูกสาวเราก็ท่าทางจะรักท่านมากๆเหมือนกัน"  

 

"ก็คงแบบนั้น​ เพราะตั้งแต่เจอยัยลิน ครั้งแรกตอนตัวกระเปี๊ยกแล้วเรียกแม่​ ก็ต้องส่งรถมารับไปหา​ไปทำกิจกรรม​ร่วมกันออกจะบ่อย​ โตขึ้นมาทุกปีๆหลังๆมานี้ยังส่งรถมารับไปหาท่านที่บ้านถี่กว่าเดิม​ บางเดือน​ ส่งรถมารับไปหา​ 4 เสาร์รวด​ แม่ท่านเกษียณแล้วคงเหงา​ ไม่ยุ่งอยู่กะธุรกิจ​เหมือนเราสองคนไง​ ได้ยัยลินไปอ้อนไปทำโน่นทำนี่ด้วย​ ก็ทั้งรักทั้งหลงเป็นธรรมดา​ จะบอกว่าตั้งแต่คบไอ้กริชมายังไม่เคยได้เจอน้องชาย​ 2 คนของมันเลย​ เห็นว่าบินไปประชุมงานที่ต่างประเทศ​เป็นว่าเล่นเหมือนคุณพ่อมันหน่ะ​ ผมเคยได้เจอคุณพ่อกริช.. แว๊บๆครั้งเดียวเองรดา" 

 

" ตอนนี้ยัยลินอายุ​ 21​ปีแล้ว​ เราเรียกลูกว่าลินก็พอนะรดา​ เดี๋ยว​ติดปากไปเรียกข้างนอกลูกสาวเราจะอาย​ ฮึ​ ฮึ" ลิขิตขำ 

 

" ค่าา​พี่ลิ​ รดาว่าพอลูกเรียนจบแล้วจะหาแฟนให้ลินสักคน​ พวกบรรดาคุณหญิงคุณนายลูกค้าประจำของห้องเสื้อรดา​ อยากจะให้นัดบอดเจอลินกันใจจะขาด​ พี่ลิว่าดีไหมคะ? " 

 

"อื้อ... ลองถามลูกดู​ก็ได้​ ถ้าลูกยอมก็จัดไป​ อย่าไปบังคับ​ลินนะ​ เดี๋ยว​ลูกเครียด​ ลูกยังเด็กยังมีเวลาหาแฟนอีกเยอะ​ ไม่ต้อง​กลัวหรอกว่าลูกเราจะขึ้นคาน​ แปลกนะดาวคณะสวยๆ​ หุ่นในฝันของผู้ชายส่วนมากแบบลูกสาวเราเนี่ยะ​ ไม่มีแฟน​ ไม่มีใครมาจีบเลย​ เด็กผู้ชายสมัยนี้ตามันไม่มีแววนะ" ลิขิตพึมพำ 

 

รดาคิดในใจ... ใครว่าไม่มี​ ที่มหาวิทยาลัย​ลูกสาวจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง​ ว่ารุ่นพี่รุ่นน้องผู้​ชายคนนี้คนนั้น​ แวะเวียน​มาขายขนมจีบอยู่ประจำ​ แต่ลูกปฎิเส​ธ​ไปหมด​ บอกว่ามีคนที่ชอบมากๆอยู่แล้ว​ ถึงไม่มีแฟนสักที​ แต่คงไม่ต้องบอก​ เรื่องผู้หญิง​ๆสามีไม่ต้องรู้หรอก​มั้ง 

ความคิดเห็น