.. ..

หลังจากเวย์ไปได้ปีกว่าๆ

เมย์ก็เรียนจบและพ่อของเวย์ก็ให้เมย์มาทำงานที่บริษัทในตำแหน่งเลขา

เมย์ทำงานเก่งและฉลาดมากเรียนรู้งานไวแก้ปัญหาเป็นและตอนนี้ก็ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นด้วยแถมสวยขึ้นกว่าตอนวัยรุ่นอีก

ในห้องประชุมก็คุยถึงเรื่องตำแหน่งประธานคนใหม่ที่วันนี้จะมีคนเข้ามารับตำแหน่งแทนพ่อของเวย์และตัวไวท์เองก็ได้ขึ้นเป็นประธานใหญ่

เมย์กำลังนั่งพิมพ์รายงานการประชุมโดยไม่ทันได้สังเกตุว่าในห้องนั้น

กำลังมีใครอีกคนเดินเข้ามา

.. ..

ร่างบางจำเสียงนั้นได้ดีและรู้ว่าเค้าคือใคร

เธอมองดูเค้าแทบไม่คลาดสายตา

และเผลอเรียกชื่อเค้าไปเบาๆ

เมย์กำลังอึ้งและตกใจที่เจอเวย์ที่นี่และแถมมาอยู่ในตำแหน่งที่ เป็นเจ้านายของเธออีกด้วยซ้ำ

.. ..

หลังจบประชุมเมย์เดินกลับมาที่โต๊ะหน้าห้อง เธอเดินใจลอยมาตลอดทางจนไปชนกับแม่บ้านที่ถิอกาแฟกำลัง จะเอาไปส่งให้กับเวย์

กาแฟเลอะใส่เสื้อผ้าเธอจนเปื้อนเสื้อสีขาวเมย์เลยไปล้างรอยเปื้อน ในห้องน้ำทำให้เสื้อผ้าเธอเปียกและเห็นไปถึงซับในเมย์เดินออกมาและรีบวิ่งกลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง

แต่ก็ดันไปชนกับคนบางคนที่ตรงมุมทางเดินออกจากห้องน้ำ

เมย์เกือบล้มลงแต่โชคดีที่เค้าพยุงและประครองหลังเธอเอาไว้ได้

เมย์ผละตัวออกจากเวย์แล้วจะเดินหนีกลับไปที่โต๊ะแต่เวย์เห็นว่าเสื้อเธอบางคนเห็นถึงบราข้างในเลยดึงเธอกลับมาแล้วถอดสูทสวมทับให้เธอ

เมย์รู้สึกโกรธที่เวย์ทำตัวห่างเหินกับเธอ

เธอไม่รับสูทจากเวย์และเดินกลับไปที่โต๊ะหยิบสูทของเธอมาคลุมทับเสื้อที่เปียกปอนแล้วนั่งทำงานต่อ

.. ..

" คุณชลดารบกวนเข้ามาพบผมที่ห้องหน่อย "

..

เวย์เรียกเมย์เข้ามาพบที่ห้องทำงาน

แต่เรียกชื่อเต็มเลยทำให้เมย์เคืองหนักกว่าเดิม

และเธอก็จะตอบแทนความเหินห่างนี้ด้วยเช่นกัน

.. ..

ร่างบางยืนหน้าบึ้งใส่คนตรงหน้าเธอคิ้วเรียวขมวดกันจนแทบจะชนกัน

เมย์เดินสะบัดหน้าหันหลังกลับไปแล้วก็ไปเอาเอกสารตามที่เวย์สั่ง

เมย์ต้องขนเอกสารทั้งหมดมาถึงสามรอบ

ถึงจะครบทุกแฟ้ม

เสร็จแล้วเธอก็กำลังจะเดินออก

เวย์ลุกเดินขึ้นไปลากเก้าอี้มาวางที่ข้างๆโต๊ะทำงานของเค้า

แล้วบังคับให้เมย์นั่งลงเพื่อให้เธอช่วยเค้าทำงาน

.. ..

เวย์กลับมาครั้งนี้ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นต่างจากเมื่อก่อนตอนเป็นวัยรุ่น คึกคนองดูไม่มีอนาคตเพราะมัวแต่ทำธุรกิจสีเทาของพ่อ

แต่ตอนนี้เค้ากลับมาทำงานแทนพ่อและไม่ข้องแวะกับธุรกิจมืดอีกต่อไป

และพ่อของเวย์ก็เลิกทำธุรกิจสีเทาไปแล้วตั้งแต่เวย์ไปเรียนต่อ

.. ..

เมย์รู้สึกแย่มากๆที่ได้ยินคำนั้นแต่มันก็เป็นเพราะเธอพูดคำนั้นออกไปเอง

เมย์นั่งเงียบไม่พูดจาและทำงานต่อจนสักพักเธอรู้สึกว่าไม่ไหว

และฝืนนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ได้

เมย์เดินออกจากห้องไปแล้วตรงไปที่ห้องน้ำ

สองมือยกขึ้นปิดปากแล้วปล่อยโฮออกมา

ถึงจะแม้นั่นจะเป็นการพูดประชดของตัวเอง

แต่พอถูกตอกกลับมันทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวอย่างมากจนไม่สามารถที่จะนั่งอยู่ข้างๆเค้าได้เธอเลยต้องขอแยกออกมาก่อนที่จะร้องไห้ให้เค้าเห็น

. .

20 นาทีผ่านไป

. .

เมย์เดินกลับออกมาจากห้องน้ำและขอลากลับบ้าน เพราะเธอรู้สึกแย่มากๆและไม่อยากจะทำงานต่ออีกในวันนี้

เมย์เดินกลับออกจากห้องไปและเก็บของเตรียมกลับบ้าน

เธอเดินมาที่ลิฟต์และเข้าไปในลิฟต์เพื่อที่จะลงชั้นล่าง

ก่อนประตูลิฟต์จะปิดเวย์ก็พุ่งตัวเข้ามา

ร่างสูงก้าวเท้าเดินเข้ามาเธอจนเธอหลังชิดกับผนังลิฟต์

เวย์ดันแขนพิงผนังล๊อคเธอเอาไว้ตรงกลางพร้อมเลื่อนหน้าเข้าใกล้

เวย์ลากเมย์ออกมาจากลิฟต์ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก

ร่างบางถูกชุดกระชากอยู่ในลานจอดรถและเค้าลากเธอมาจนถึงตัวรถ

เมย์ถูกดันเข้าไปในรถและเวย์ก็ปิดประตูกดล๊อครถเพื่อกันเธอหนีลงมา ก่อนจะเดินไปฝั่งคนขับแล้วเปิดประตูเข้าไปในรถของเค้า

เมย์ย้ำคำพูดของเวย์ที่เค้าเองเคยพูดเอาไว้

ร่างสูงข่มความโกรธไว้ภายใน

ลิ้นอ่อนดันกระพุ้งแก้มคลายเครียดก่อนจะหันไปมองหน้าเธอ

ตาคมจ้องมองคนตรงหน้าอย่างอย่างสงสัยว่าทำไมเธอถึงยังเป็นแบบนี้

ไม่คิดถึงเค้าเลยรึไง

ไม่ดีใจที่เจอเค้าบ้างเลยเหรอ

เมย์เริ่มน้ำตาคลอเบ้าเมื่อได้ยินสิ่งที่เวย์พูด

และที่ผ่านมาเธอเองก็เสียใจไม่ต่างกัน

แต่การกลับมาของเวย์ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีกว่าเมื่อก่อนเลย

เพราะเค้ายังคงทำกับเธอราวกับว่าเธอเป็นของตาย

ที่พอเค้าเบื่อใครอยากเลิกกับใครก็จะใช้เธอเป็นเครื่องมือ

และก็ไปๆมาๆกับเธอไม่ให้สถานะที่ชัดเจนกับเธอแต่แรก

เวย์กำลังจะกอดเมย์แต่ก็ถูกปฏิเสธ

ร่างบางเปิดประตูรถและลงจากรถเธอเดินออกไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปชั้นบนและเดินออกจากหน้าออฟฟิตไปที่ถนนโบกรถกลับคอนโด

.. ..

เค้าและเธอยังคงมีหลายเรื่องที่คาใจ และยังไม่ยอมเปิดใจคุยกัน

มันเลยกลายเป็นความบาดหมางของทั้งคู่ในตอนนี้