ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 710

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2563 21:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5
แบบอักษร

 

ยามเช้าของโลกในมิติ ผมนอนหลับข้ามวันเลยครับ เช้านี้ผมตื่นมาสดใสมากเลยเนื่องจากผมนอนได้เต็มอิ่ม และเตียงนุ่มมาก(ก.ไก่ล้านตัว) เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วผมจึงมาบริเวณห้องแต่งตัว ในนี้ไม่มีอะไรเลย และตัวผมก็มีแค่ชุดคลุมอาบน้ำตัวเดียว อืม ผมอยากได้ชุดของยุคนี้จัง ทุกเฉดสี สีละห้าตัว แต่ละตัวก็ลวดลายแตกต่างกันไป เมื่อคิดความต้องการเสร็จตู้เสื้อผ้าก็เต็มไปด้วยชุดของคนยุคนี้ทุกเฉดสีเลยครับ และมีเสื้อยืด,กางเกงขาสั้น/ขายาว อ่าขอแบบยุคที่จากมาด้วยดีกว่า แชนแนล,หลุยส์วิตอง,กุชชี่ อ่า นี่สิความสุข

 

อ่อ ชุดชั้นในชายด้วย เมื่อได้ของที่ผมต้องการแล้วผมก็ได้แต่งตัวด้วยเสื้อยืดกางเกงขาสั้น สบายๆ 'โครกๆๆ' ท้องร้องแล้วแหะ ไปหาอะไรกินในครัวดีกว่า เมื่อผมเข้ามาในครัวซึ่งด้านในก็ว่างเปล่าเช่นเดิมครับ อืมผมต้องการวัตถุดิบทุกชนิดเลย เครื่องดื่มด้วย หลังได้ของที่ต้องการแล้วผมจึงเลือกที่จะดื่มนมรองท้องไปก่อน เนื่องจากผมตั้งใจว่าจะทำอาหารทานเอง เพราะในโลกก่อนผมไม่ค่อยได้ทำอาหารทานเองสักเท่าไร มาในโลกนี้ผมจึงอยากทำอาหารทานเอง

"อืม ทำอะไรดีนะ" ผมอยากกินต้มยำกุ้งจังเลย แต่ผมไม่รู้วิธีทำที่แน่นอนเท่าไหร่ น่ะสิ อืม ก่อนอื่นเตรียมวัตถุดิบก่อนก็แล้วกัน ไม่กี่วินาทีวัตถุดิบและอุปกรณ์สำหรับทำต้มยำกุ้งก็ปรากฏ ผมต้องการไอแพดจัง เมื่อผมต้องการเช่นนั้น ไอแพดรุ่นใหม่ล่าสุดก็ตั้งอยู่บนเคาเตอร์ แต่ถ้าไม่มีอินเทอร์เน็ตก็ดูไม่ได้น่ะสิ หลังจากนั้นไม่นานกล่องไวไฟ ก็ปรากฏที่โต๊ะข้างประตูทางเข้า เมื่อผมเชื่อมสัญญาณไวไฟแล้วผมจึงค้นหาวิธีทำ ที่จริงผมสามารถค้นหาได้ด้วยพรของพระเจ้า แต่ผมอยากดูวิดีโอของที่โลกเดิมมากกว่า เพราะมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนใช้ชีวิตในโลกนั้น อีกอย่างผมไม่ได้อาลัยอาวรณ์กับโลกนั้นเท่าไร แต่เพราะเป็นความเคยชินในการใช้เทคโนโลยีในชีวิตประจำวันไปเสียแล้ว แต่ใช่ว่าจะเลิกใช้ไม่ได้นะครับ เมื่อได้วิดีโอที่สอนทำแล้ว ผมจึงเปิดวิดีโอดูเพื่อจดจำ และสามารถทำไปพร้อมกับในวิดีโอได้เลย ด้วยความสามารถของผมในการจดจำที่มากกว่าคนอื่นหลายเท่า ผมจึงได้ทำและดูวิดีโอควบคู่ไปเรื่อย เมื่อทำเสร็จ ผมก็อยากกินของหวานอีก ผมจึงเลือกทำปู้หลั่งหนี(บราวนี่) และสุ่ยกั่วต้านถ่า(ทาร์ตผลไม้)

.

.

.

 

 

 

"อ่า น่ากินจังเลย" ผมนำมาจัดโต๊ะเสร็จผมจึงเริ่มทาน หลังทานอาหารเสร็จผมมานั่งเล่นที่ริมสระ พร้อมกับไวน์องุ่นเริศรส

ผมใช้ชีวิตไปเรื่อยๆจบครบสามเดือนในมิติแล้ว ผมจึงได้ออกมาโลกภายนอกซึ่งผ่านไปเพียงสามชั่วโมงเท่านั้น ซึ่งผมไม่ลืมที่จะเปลี่ยนกลับไปใส่ชุดที่ใส่ก่อนเข้ามิติเหมือนเดิม เมื่อออกมานอกมิติ ผมเดินลงไปชั้นล่างของโรงเตี๊ยมผมก็เจอ พี่ซิ่นอี้ันั่งจิบน้ำชา กับพี่ซิ่นจื่ออยู่ เนื่องจากทรัพย์สินที่เอาติดตัวมาด้วยนั้นมีจำนวนค่อนข้างมาก พวกเราสามารถพักในโรงเตี๊ยมหรูได้แต่เราก็ไม่อยากพักเนื่องจากต้องการประหยัด เงินไว้สำหรับการสร้างที่อยู่อาศัยด้วย

"ตื่นแล้วหรือ" ซิ่นอี้เอ่ย ถามกับคนที่อายุน้อยที่สุด

"ข้าตื่นแล้ว เราไปเดินตลาดกันดีหรือไม่" ลี่เยว่เอ่ย พร้อมกับออกความคิดเห็น

"อืมเอาสิ ตอนนี้แดดก็อ่อนแรงลงแล้ว" ซิ่นจื่อกล่าว

 

 

...ตลาด...

 

" ข้าอยากกินจ้าเจียวเกี๊ยวทอด ร้านนั้นจัง" ลี่เยว่ชี้ไปที่ร้านขายอาหาร ร้านหนึ่ง

"อื้ม เอาสิน่าลองเหมือนกัน" ซิ่นจื่อ กล่าวเสริม

"ไปสิ" ซื่ออี้เอ่ยตอบ พร้อมยิ้มกับความน่าเอ็นดูของทั้งสอง อีกทั้งรอยยิ้มที่น่ามองของทั้งสองด้วย นี่ยังดีที่ทั้งสามปลอมตัว ไม่ได้มีเคล็ควิชา แต่ใช้เครื่องประทิมโฉมของสตรีปลอมแปลง เมื่อมาถึงร้านเกี๊ยวทอดทั้งสามได้สั่งมาคนละจาน เมื่อได้มาแล้วทั้งสามจึงได้เริ่มทาน ซึ่งในแต่ละจานมีทั้งหมดเจ็ดชิ้น

"อื้ม รสชาติดี" ซื่ออี้เอ่ยชม

 

หลังจากทั้งสามทานเสร็จจึงได้จ่ายค่าอาหาร เมื่อออกมาจากร้านแล้วจึงได้เดินตามทางที่ทอดยาม เพื่อเดินดูร้านรวงต่างๆตามข้างทาง หลังจากเดินได้หนึ่งชั่วยาม(2ชม.) จึงได้กลับโรงเตี๊ยมกัน เพราะนี่ยามเซิน(19:00-20:59น.) ท้องฟ้าจึงเริ่มมืดครึ้มลงเรื่อยๆ หลังจากมาถึงโรงเตี๊ยมแล้วทั้งสามจึงได้แยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อที่จะได้เก็บแรงไว้ทำเรื่องต่างในวันรุ่งขึ้น ทางด้านของลี่เยว่นั้นเมื่อได้กลับเข้ามาในห้องพักแล้วจึงอาบน้ำและผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ที่ไม่เข้าไปนอนในมิตินั้นเนื่องจากหากให้อยู่แต่ในมิติก็คงไม่มีอะไร เพราะตนยังคิดไม่ออกว่าจะทำเช่นไรดี เมื่อหัวถึงหมอนแล้วแต่ยังไม่ได้หลับ เพราะเพิ่งนอนไปเมื่อช่วงบ่าย

"ฮืมมม ไม่ค่อยง่วงแฮะ" ผมเอ่ยขณะที่หยัดกายขึ้นนั่งขัดสมาธิพิงหัวเตียง เนื่องจากผมไม่ค่อยง่วงผมจึงนั่งสมาธิ เพื่อให้จิตใจสงบ แล้วก็จะหลับไปเอง เมื่อผมนั่งได้ประมาณสองชั่วยาม(4ชม.) จึงลืมตาขึ้นและล้มตัวลงนอนไปอีกรอบ หลับตาประมาณหนึ่งเค่อ(15นาที) การรับรู้ของผมก็ค่อยๆลดลง จนกระทั่งผมหลับไป

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

ความคิดเห็น