facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ [II]

คำค้น : ทราฟชาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.6k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2559 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ [II]
แบบอักษร

 

 

 

 

บทนำ

 

 

 

ตึก ตึก ตึก

ฮึก  ไม่นะ! หยุด! เสี่ย! ฮืออออ ผมพยายามเรียกพยายามตะโกนเรียกร่างสูงที่กำลังวิ่งเข้ามาหาผม ผมที่รีบลงจากรถหัวใจที่เต้นระรัวเมื่อเห็นชายร่างสูงด้านหลังเสี่ยน้อยชายคนนั้นยกปืนเล็งมาที่ผมด้วยสายตาวาวโรจน์ แต่เสี่ยกลับวิ่งเข้ามาบังจนผมมองไม่เห็นผู้ชายคนนั้น ผมไม่รู้เรื่องเลยว่าเราไปทำอะไรให้พวกเขา

กลับเข้าไปในรถ!” เสี่ยน้อยตะโกนกลับมาร่างกายเขาสะบัดสบอมจนผมร้องไห้ออกมามากกว่าเดิม  ผมร้องไห้ออกมาไม่หยุดเมื่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมันทำให้ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลย ร่างสูงของคนที่เป็นทั้งชีวิตของผมหยุดวิ่งพร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นไม่ทั่วพื้นที่บริเวณนี้

ตุบ

หมับ!

ชาม....  ผมกอดร่างสูงเอาไว้แน่นเสียงเข้มดังขึ้นแผ่วๆเรียกชื่อผม พอผมเงยหน้ามองใบหน้าที่คุ้นเคยกลับต้องเบิกตากว้างทันทีเมื่อเลือดสีสดไหลลงมาไม่หยุดบริเวณหน้าผากอีกฝ่ายเพราะถูกยิงเจาะเข้าหัวที่ด้านหลัง

ผมช็อก ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากผมเสียงปืนรอบข้างดังสนั่นไม่หยุดแต่ผมได้ยินแค่แว่วๆเท่านั้น ไม่มีอะไรเข้ามาในสมองผมนอกจากแขนผมที่กอดเสี่ยเขาไว้ไม่ปล่อย ผมเลื่อนสายตาสั่นๆ ของตัวเองมองใบหน้าของเสี่ยเขาอีกครั้งก่อนจะกัดฟันแน่นกลั้นเสียงสะอื้น

สะ เสี่ยเขา ไม่จริงใช่มั้ย!!

ฮืออออออ ฮืออออ เสี่ย!! อย่าทิ้งผมไปแบบนี้ ฮือออ ไม่เอาแบบนี้ ฮื้อออ!” ผมกรีดร้องออกมาแทบขาดใจ หัวใจถูกฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดีเมื่อใบหน้าของเสี่ยน้อยที่ยังคงลืมตามองผมอยู่แต่เขาไม่หายใจเลยสักนิดหัวใจที่แนบอยู่กับหน้าอกผมไม่เต้น เขาถูกยิงเข้าที่หัวขนาดนั้นคงไม่มีปาฏิหาริย์อะไรเกิดขึ้นมาอีก จะหลอกว่าเป็นความฝันก็เหมือนจะเป็นไปได้เพราะที่ผมกำลังรู้สึกตอนนี้มันทรมานอย่างกับตายทั้งเป็น ผมสูญเสียคนที่รักไป

ตุบๆๆๆ

ผมพยายามทุบตีร่างสูงที่ไม่ไหวติงเลยแม้แต่นิดเดียวพยายามร้องเรียกเขาให้ตื่นขึ้นมา ผมยืนไม่อยู่ล้มทับร่างสูงทั้งอย่างนั้น เลือดไหลออกมาไม่หยุดเลยยิ่งทำให้ผมควบคุมตัวเองไม่ได้

เสี่ยๆๆ ไม่เอาแบบนี้ ตื่นขึ้นมาผมไม่เอา! อย่ามาแกล้งผมแบบนี้ ฮึกฮือออ ผมนั่งทุบตีร่างสูงไม่หยุดจนแขนผมถูกกระชากให้ลุกขึ้น

ชามพอเถอะ

เป็นไอ้อชิที่ดึงผมขึ้นไปผมพยายามยื้อฉุดกับมันแต่ผมสู้แรงมันไม่ได้

ปล่อยกู ฮือออ กูจะให้เสี่ยกลับไปกับกูด้วย!!” ผมพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของไอ้อชิแต่มันรัดแน่นจนผมขยับไปไหนไม่ได้

พอแล้วชาม กลับกันก่อน

กูไม่กลับถ้า อึ่ก ถ้าเสี่ยไม่กลับกูก็ไม่กลับบ!!” ผมตะโกนออกมาดังลั่นร้องไห้แทบหายใจไม่ทัน แต่ไอ้อชิมันไม่ฟังอะไรผมเลยสักนิด

 ผมมองภาพที่เพื่อนๆ ของเสี่ยต่างก็รีบวิ่งเข้าไปดูร่างสูงที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ลมหายใจผมติดขัดบวกผมสะอื้นจนตัวโยดทำให้ผมลืมหายใจมันทำให้สติผมดับวูบไปทั้งอย่างนั้น

 

 

 

2 ปีผ่านไป

 

ชาม

หืม?” ผมขานรับแม่ตัวเองที่เดินเข้ามาหาผมภายในห้องนอนของผมที่บ้านผมเอง ท่านมีสีหน้าที่เศร้าหมองจนผมต้องคลี่ยิ้มบางๆ ให้ท่านคลายกังวลถึงมันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็เถอะ

ออกไปทานข้าวกันเถอะลูก แม่ผมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ สีหน้าท่านเหมือนจะร้องไห้ ผมส่ายหน้าปฏิเสธทันที

ผมไม่หิวครับ ผมตอบกลับไป

แต่ลูกบอกแม่แบบนี้มาหลายอาทิตย์แล้วนะ ทานสักหน่อยเถอะเพื่อตัวลูกเอง แม่ผมเริ่มสะอื้นออกมานั่นทำให้ผมต้องเลื่อนสายตาหลบภาพนั้น

ผมไม่หิว

 ผมยังยืนยันคำเดิน พ่อผมเดินเข้ามาดึงแม่ผมออกจากห้องนอนผมทันทีท่านร้องไห้ทุกครั้งที่เข้ามาหาผม ผมลาออกจากงานที่โรงพยาบาลกลับมาใช้ชีวิตที่บ้านตัวเองกับพ่อและแม่

ผมแค่อยู่ไปวันๆ เท่านั้นเพราะโลกนี้ไม่มีเขา

 ผมไม่คิดที่จะอยากมีชีวิตต่อแต่เพราะผมมีครอบครัวและมีเพื่อน แต่ผมก็ยังรู้สึกเหมือนตายไปแล้ว หัวใจของผมได้ตายไปแล้วคนที่เอามันไปกลับไม่เอามาคืนผม ผ่านมาหลายปีก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะเอามันกลับมาคืนผมเลย

เขาไม่มาหาผมเลย...อึก

ฮึก...อึ่ก..ฮืออออ

ผมร้องไห้จนแสบจมูกไปหมด พยายามยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาแต่มันก็ไหลไม่หยุด ยิ่งผมเช็ดมันยิ่งไหล ยิ่งพยายามลืมพยายามเปลี่ยนตัวเองภาพวันนั้นยิ่งตอกย้ำว่ามันเกิดขึ้นจริง

ผมไม่มีเสี่ยเขาอยู่ข้างๆ อีกแล้ว......ไม่มีเขาอยู่กับผมอีกต่อไปแล้ว ผมไม่อยากยอมรับแต่นี่มันก็ผ่านมาหลายปีเขาก็ไม่มาหาผมเลย ผมเจ็บปวดไปหมดไม่รู้จะทำอะไรขนาดร้องไห้ผมยังรู้สึกเลยว่าแค่นี้ไม่พอหรอกที่จะให้ผมระบายความเจ็บปวดนี้ ผมต้องการเสี่ยกลับคืนมา ผมไม่ต้องการสิ่งอื่นเพื่อทดแทน

ผมเปิดไดอารี่ตัวเองที่เขียนถึงเสี่ยเขาทุกวันที่ผมกลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่บ้าน ไม่สิ ทุกวันหลังจากที่ผมไปงานศพเสี่ย ผมไม่ออกไปพบหน้าใครแม้กระทั่งเพื่อนๆ เพื่อนเสี่ยเขาก็เหมือนกัน พวกเขามาหาผมบ่อยมากแต่ผมไม่ออกไปต้อนรับใคร ไม่ใช่ไม่อยากเจอ แต่พวกเขาคือความทรงจำที่คอยตอกย้ำผมว่าผมเคยมีเสี่ยอยู่ข้างๆ ผมมองภาพที่เราเคยถ่ายด้วยกันทั้งตอนที่สอนทำอาหาร ตอนที่สอนขับรถ ตอนไปเที่ยวเทศกาลต่างๆ ภาพดอกกุหลาบช่อแรกที่ผมได้จากเสี่ยน้อยเขาในวันวาเลนไทน์ และภาพรอยยิ้มของเราสองคนในวันแต่งงานแต่มันจะไม่มีวันพวกนั้นอีกแล้ว ผมอยากให้มันมีวันแบบนั้นอีกครั้ง

...อีกครั้งเดียวก็ยังดี

ฮืออออ ฮือออ เสี่ย ผมคิดถึงเสี่ย..นะ ฮึก!ฮืออ กลับมาหาผมไม่ได้หรอ ผมพูดออกมาทั้งน้ำตาพยายามข่มตาเพื่อไล่ความเศร้าออก ผมสะดุ้งนิดๆ เมื่อจู่ๆ ก็มีมือบางเข้ามาลูบหัวผม ผมหันไปมองหน้าแม่ตัวเองที่ร้องไห้พร้อมกับส่งยิ้มมาให้ผมเพื่อปลอบใจ

กลับมาเป็นไอ้ซนของแม่เหมือนเดิมได้แล้วนะ น้ำเสียงกลั้นสะอื้นของแม่ผมพูดพร้อมกับกอดผมไว้แน่น ผมเอียงหน้าไปซบกับอกแม่ตนเองพร้อมกับปล่อยโฮร้องไห้ออกมาทั้งอย่างนั้น นี่ก็เป็นอีกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อยผมร้องไห้ทุกวันตลอดสองปีที่ผ่านมา ฝันร้ายถึงเหตุการณ์นั้นตลอดเวลา มันกลายเป็นปมในใจผมไปแล้ว

ผมไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ ผมพยายามแล้วที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่ผมทำไม่ได้ ผมเอาแต่ร้องไห้ตลอด ทำให้ทุกคนเป็นห่วงแต่จะให้ผมทำยังไงในเมื่อไม่มีเขาอยู่กับผมอีกแล้ว ผมอยากให้เสี่ยกลับมาหาผม ผมอยากให้เขากลับมาหาผม ผมไม่อยากอยู่แบบนี้..ผมไม่เอาผมไม่อยากได้ชีวิตที่ไม่มีเสี่ยอยู่ข้างๆ ผม ผมไม่เอา

ฮึก ฮือออ แม่ครับ ฮือออ เขาจะกลับมาใช่มั้ย แม่ครับ ฮือออ ผมพูดออกมาไม่เป็นคำจนแม่ผมต้องลูบหัวผมปลอบใจยกใหญ่ท่านดูจะตกใจมากเมื่อผมเริ่มกลับมาพูดเหมือนไม่มีสติอีกครั้ง ผมพยายามควบคุมตัวเองแล้วแต่ผมทำไม่ได้ในเมื่อใจผมมันเกินเยียวยา

ผมเป็นหมอผมรักษาคนอื่นได้ แต่ผมไม่สามารถรักษาตัวเองได้

มันเริ่มจากความรักของเราที่ไม่มีวันหมด ...แต่มันมีวันดับสูญเมื่อคนใดคนหนึ่งจากกันไปก่อน

สองปีก่อนมันยังดีอยู่แท้ๆ ....ผมไม่อยากคิดถึงมันเท่าไหร่แต่ผมก็อยากให้ทุกคนได้รับรู้ไว้ว่าความรักที่ใครๆ หลายคนอยากมีนั้น ถึงมันจะดูเลวร้ายสักแค่ไหน แต่อย่างน้อยเราก็เคยมีความรู้สึกนั้น ถึงวันนี้มันกำลังทำร้ายเราอยู่ก็เถอะ ผมดีใจนะที่เคยมีความรักมากมายขนาดนั้น จนถึงตอนนี้ผมก็ยังมีความสุขอยู่

ถึงผมกำลังร้องไห้อยู่ก็ตาม

 

 

2 ปีก่อน...

 

 

 

 

*****************

 

 

โอเว่อร์เกินก็ขออภัยแต่อยากให้ทุกคนเข้าใจว่านี่คือนิยายนะคะ 

ต่อไปก็จะเริ่มฉากหวานๆกันหลังแต่งงาน 

กว่าจะถึงเหตุการณ์เหมือนบทนำไม่นานค่ะ อาจจะจบเร็วด้วยซ้ำ ฮุฮุ

 

TBC.

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น