ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกมแค้นผูกรัก [02] อดีตเลวร้าย

ชื่อตอน : เกมแค้นผูกรัก [02] อดีตเลวร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกมแค้นผูกรัก [02] อดีตเลวร้าย
แบบอักษร

ตอนที่ 2

อดีตเลวร้าย

—————————

 

16 ปีที่แล้ว

 

พายุในวัยสิบสองปี เด็กหนุ่มรับรู้การทะเลาะของพ่อแม่มาตลอดและรู้ว่าพ่อของเขาเลี้ยงดูใครอีกคน จนวันที่แม่เขาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุที่เขาคิดว่ามีคนจงใจ มันไม่ใช่อุบัติเหตุเป็นแน่ และทุกๆ อย่างในบ้านก็เปลี่ยนไป เมื่อพ่อพาใครเข้ามาอีกคนพร้อมเด็กผู้หญิงวัยห้าขวบที่มีหน้าตาจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู

“พายุ...พายุอยู่ไหนลูก” เสียงชายหนุ่มเอ่ยเรียกหาลูกชายตัวเอง กวาดสายตามองหาไปรอบบ้าน

“ครับพ่อ...” กระทั่งเด็กหนุ่มวิ่งเข้ามาตามเสียงเรียก

“...ใครอ่ะครับ” เงยหน้ามองภาพตรหน้าก่อนจะทักถามผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัย

“นี่แม่น้ำตาล แม่เขาจะมาอยู่บ้านเดียวกับเราและนี่น้องน้ำขิง จะมีน้องสาวกับเขาแล้ว ดีใจไหม” ภาคภูมิเดินไปจับไหล่ลูกชายแนะนำอย่างมีความสุข

“...” พายุเงียบมองหน้าผู้หญิงคนใหม่ของพ่อแล้วก้มมองเด็กน้อยตาเข้ม

“เป็นไรไป...ยุบ่นอยากได้น้องไม่ใช่เหรอ พ่อพาน้องมาให้แล้วนี่ไง” ภาคภูมิถามต่อเมื่อเห็นแววตาเกรี้ยวโกรธของลูกชาย

“ไม่!! เด็กนี่ไม่ใช่น้องผมและผมก็มีแม่ปิ่นมุกเพียงคนเดียว” พูดจบเด็กหนุ่มสะบัดไหล่จากการเกาะกุมและเดินหนีขึ้นห้องตัวเองทันที ไม่คิดว่าเหตุการณ์วันนี้จะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้

หลังจากวันนั้นทุกอย่างในบ้านก็ไม่สงบสุขเหมือนเคย พายุทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้สองแม่ลูกอยู่ในบ้านอย่างมีความสุข จนในที่สุดน้ำตาลตัดสินใจส่งน้ำขิงลูกสาวคนเดียวของเธอไปอยู่กับยายที่ภูเก็ตและไม่ให้กลับมาบ้านหลังนี้อีกเลย

 

@ห้องนอนน้ำขิง

“ซวยจังเลย กลับมาวันแรกก็เจอแล้ว” น้ำขิงบ่นออกมาทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องนอนตัวเอง

“ไหนแม่บอกหมอนั่นนาน ๆ ทีกลับบ้านไง” ใช่แม่ของเธอบอกคุณพายุไรนั่น นานๆ จะกลับแต่นี่เธอเข้ามาอาศัยได้วันเดียวเขาก็มาบ้านทันที

ดวงจะสมพงษ์อะไรขนาดนั้น จริง ๆ เธอไม่ได้ต้องการหรืออยากมาอยู่บ้านหลังนี้เลย บ้านหลังใหญ่แต่หาความสุขไม่ได้เลย ถ้าหากไม่มีเหตุจำเป็นไม่มีทางจะเข้ามาอยู่เด็ดขาด และเหตุผลเดียวคือตอนนี้ยังหาที่พักที่ใกล้กับสถานที่ประกอบการในการฝึกงานไม่ได้เลบจำใจต้องมาอยู่ที่นี่ไปก่อน ความจำเป็นล้วนๆ

“เฮ้อ!” น้ำขิงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเมื่อนึกถึงผลที่จะตามมาทางที่ดีเธอเองควรจะหาที่พักใหม่ให้เร็วที่สุดเพราะเธอเองก็ไม่อยากวุ่นวายกับคฤหาสน์หลังนี้อีกเช่นกัน

 

วันต่อมา

พายุเดินผ่านห้องอาหารที่มีพ่อและแม่เลี้ยงกำลังรับประทานอาหารเช้ว แถมวันนี้ยังมีลูกเลี้ยงที่ห้อยติดมาด้วย คงมีความสุขมากสินะที่มาเป็นมารในบ้านของเขาได้

“พายุ เข้ามาหาพ่อก่อน” ภาคภูมิเมื่อเหลือบไปเห็นลูกชายก็เอ่ยเรียกทันที

“...” พายุชะงักยืนนิ่งก่อนจะตัดสิ้นใจเดินต่อ

ทว่า...

“คุณหนู คุณท่านเรียกเข้ามาด้านในก่อนสิคะ” ละดองที่ไม่อยากเห็นพายุผิดใจกับภาคภูมิไปมากกว่านี้ก็ยอมเป็นฝ่ายเรียกพายุไว้ จนชายหนุ่มปฏิเสธที่จะเดินต่อไม่ได้เลยยอมจำใจหมุนตัวกลับมายังห้องอาหาร

“นั่งก่อนสิ” ชายวัยกลางคนกล่าวขึ้น

“ไม่ครับ ผมรีบ” พายุปฏิเสธทันที

“กลับมานอนบ้านทำไมไม่บอกพ่อก่อน จะได้ให้แม่ครัวเตรียมของแกไว้ให้”

“...” เขาเงียบไม่เอ่ยอะไรออกไป

“อ่ะนี่น้องน้ำขิง จำได้ไหม” ภาคภูมิชี้ไปทางหญิงสาวร่างบางที่นั่งตรงข้ามแม่ตัวเอง

“จำไม่ได้และไม่จำเป็นต้องจำ” เขาตอบกลับเสียงแข็งก่อนจะเหลือบมองด้วยหางตา

“ไอ้ยุ!!” ภาคภูมิตะคอกเสียงดังอย่างไม่พอใจกับคำพูดลูกชาย

“คุณคะ อย่าเสียงดังเดียวอาการจะกำเริบอีก” น้ำตาลเอ่ยบอกสามีไม่ให้ขึ้นเสียงใส่พายุ

“น้องจะอยู่บ้านเราชั่วคราวระหว่างฝึกงาน แกคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม”

“นี่มันบ้านพ่อ มันเป็นสิทธิ์ของพ่ออยู่แล้ว”

“เราจะคุยกันดีๆ ไม่ได้เลยใช่ไหม” ภาคภูมิเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาปนเศร้า

“เมื่อไหร่ที่สองแม่ลูกนี่ออกไป เราค่อยมาคุยกัน” พายุพูดเสร็จก็เดินออกไปทันทีโดยไม่หันมามองผู้เป็นพ่ออีกเลย

“ดูมันพูดสิ ไอ้ลูกคนนี่” เขาได้แต่ส่ายหน้าเอื้อมระอา

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ สักวันพายุเขาต้องรับฉันกับลูกได้” น้ำตาลพูดปลอบใจสามีทั้งที่ในใจรู้ดีว่าไม่มีวันนั้น

“ลุงขอโทษหนูน้ำขิงด้วย มาวันแรกก็เสียบรรยากาศเเล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขิงเข้าใจ เดี๋ยวถ้าหาที่อยู่ได้ขิงจะย้ายออกทันทีค่ะ”

“อยู่ที่นี่แหละ นาน ๆ จะได้อยู่กับแม่เหมือนคนอื่นเขา”

น้ำขิงไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มรับภาคภูมิ คนที่มีบุญคุณกับเธอและแม่มาก ถึงแม้ลูกชายของเขาจะรับในตัวแม่ของเธอไม่ได้ก็ตาม

 

 

 

———————————

ฝากกดติดตามกดไลก์ด้วยนะคะ

 

 

 

ความคิดเห็น