ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความทรงจำที่แสนหวาน​ 2

ชื่อตอน : ความทรงจำที่แสนหวาน​ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2563 23:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความทรงจำที่แสนหวาน​ 2
แบบอักษร

วันเวลาผ่านไป... ทุกอย่างยังดำเนินไปช้าๆ​ เหมือนเดิมคือหนูลินเรียนเก่งอยู่ง่าย​ ทานง่าย​ ยังคงคอยให้อากริชมาหาอยู่ทุกเดือนๆละ​ 2 ครั้ง​ในวันเสาร์  

 

และ​ลินรดาเอง​ บางวันอาทิตย​์ก็ไปที่บ้านคุณแม่อากริช​ เพื่อร่วมกันทำกิจกรรม​ต่างๆ​ด้วยกัน อย่างทำขนม​ ทำกับข้าว​ (คุณแม่ทำอาหาร​+ขนมไทยอร่อยทุกอย่าง)​ จนคุณแม่หาเมนูใหม่ๆมาสอนหนูลินไม่ได้​ หลังๆมานี้ก็เลยอัพเดทความเป็นไปในแต่ละวันให้คุณแม่พี่กริชฟังแทน​ ว่าไปเรียนอะไรมาบ้าง​ ทำอะไรมาบ้าง​ บางทีก็พากันออกไปจิบน้ำชายามบ่ายที่ร้านอาหารสวยๆ​ ที่เธอขอให้ผู้เป็นพ่อให้เลขาฯช่วยหา​ข้อมูล​ให้​ เพื่อที่จะพาคุณแม่ของอากริชไปผ่อนคลาย​ สมองน้อยๆคอยแต่จะหาเรื่องคิดว่าจะทำยังไงดีนะ​ ให้คุณแม่ของอากริชมีความสุข​ อยู่กับเธอแล้วประทับใจ​ จะได้รักเธอมากๆ​ เผื่อสักวันจะได้ยกอากริชให้​ คริ คริ 

คุณกนกวรรณ​มีความสุขทุกครั้งที่สาวน้อยคนนี้มาหาอ้อน​ให้ทำโน่นทำนี่​ด้วยกัน​ เพราะลูกชายทุกคนเรียน​จบทำงาน​ ก็ย้ายออกไปอยู่คอนโดกันหมด​ มีคมกริชคนเดียว​ที่แวะมาค้างทุกเย็นวันอาทิตย์​ สามีก็เดินทางไปต่างประเทศ​เจรจา​ธุรกิจ​เกือบจะตลอด​ เดือน​นึงกลับบ้านนับวันได้ ได้หนูลินมาเป็นลูกสาวเพิ่มอีกคน​ ทำให้เธอมีความสุขขึ้นมาก 

 

ตอนนี้อาหารไทย​ ขนมไทย​ อาหารอิตาเลียน​ อาหารฝรั่งเศส​ เธอก็ทำเป็นหมดแล้ว​ (คุณแม่อากริชเคยบอกว่านอกจากอาหารไทย​แล้ว​ ก็มีอาหารอิตาเลียน​ และอาหาร​ฝรั่งเศส​นี่หล่ะที่อากริชชอบทาน)  

 

ดังนั้นพอปิดเทอมก็เลยขอให้คุณพ่อคุณแม่หาเชฟอิตาเลียน​ กับเชฟฝรั่งเศส​ที่รับสอนแบบรายชั่วโมงให้เด็กน้อยอย่างเธอได้เรียนรู้​ เนื่องจากยังเด็ก​ สมองดี​ ความจำดี​ การเรียนรู้​การทำอาหารต่างชาติ​ จึงเป็นไปได้ง่าย​ แถมครูยังสอนภาษาบ้านเกิดของตนแถมมาให้ด้วย​ โดยที่เธอเองก็สนใจไปซื้อสมุดสอนภาษาและซีดีมาหัดฟัง​ หัดอ่าน​ และพูดตาม  

 

การเรียนว่ายน้ำก็จบหลักสูตร​ช่วยคนจมน้ำได้สบายๆ​ ยูโดหลังจากเรียนครบ​ 3 ปีก็ได้สายดำมาครองสมใจ 

 

วันเกิดครบ​ 15​ ปี​ คราวนี้อากริชให้ของขวัญ​เป็นสร้องทอง​ 14K เส้นบางมีจี้รูปหัวใจอันเล็กๆ​ ซึ่งตอนเปิดออกมาดูเธอก็ต้องยิ้มเขิน​ จนหน้าแดงงงไปหมด​ จบด้วยการขอให้อากริชช่วยเป่าเทียน​ และจบด้วยคำอธิษฐาน​เดียวกันกับเมื่อตอนงานวันเกิดปีที่ 9 และทุกๆปีของเธอ​ "ขอให้ได้เป็นเจ้าสาวของอากริชด้วยเถิด​ เพี๊ยงงงง" 

 

พร้อมถ่ายรูป​คู่กับอากริชเหมือนเดิม​ แต่ปีนี้ต่างออกไปจากปีก่อนๆ​ อากริชไม่ยอมนั่งแล้วให้เธอหอมแก้มตอนถ่ายรูป​ ทำแค่โอบบ่าเธอไว้เท่านั้นเอง 

 

ฮึ่มมม.. มีเหรอยัยหนูน้องลินจะยอมม ?  

 

ลินรดา​ : "อากริชค๊าา​ อากริชตัวสูงจัง​ หนูลินอยากได้รูปหอมแก้มอากริช​ เหมือนทุกปี​ ย่อตัวลงหน่อยสิคะ"  

 

คมกริช: "หนูลินโตเป็นสาวแล้ว​ อาโอบบ่าก็พอนะคะ​ อย่าหอมอาเลย​ เดี๋ยว​คุณพ่อคุณแม่ดุเอานะคะ" ตอนนี้เวลาคนตัวเล็ก.. แต่หุ่นสะบึม​ มายืนใกล้ๆจนได้กลิ่มผมและตัวหอมๆ​ เค้าเริ่มจะใจเต้นแรงมากขึ้น​ จนต้องพยายามเก็บอาการ​ ยังไงก็เป็นลูกสาวเพื่อนรุ่นพี่​ ​ แถมเธอก็ยังเด็กมาก​ แม้รูปร่างอวบอัด​ เอวคอดกิ่ว​ สะโพกผายงดงาม​นั้นดูจะเกินอายุไปมาก​ แม้ว่าจะยั่ว​ยวนใจเขาแค่ไหนก็ตาม​ ก็ต้องให้เกียรติ​เพื่อนรุ่นพี่ 

 

ลินรดา​: พอถูกปฎิเสธจากอากริชก็กัดปาก​ กลั้นน้ำตา​ อดจะน้อยใจไม่ได้​ อากริชใจร้าย​ พอหนูลินโตขึ้นก็ไม่ตามใจหนูลินเหมือนเดิม​ ลินรดาคิดในใจไม่ขยับไปไหน​ เงยมองหน้าอากริชด้วยน้ำตาคลอเบ้า​ แล้วหันไปหาคนช่วย​  

 

"คุณพ่อคะ​ อากริชใจร้ายไม่ยอมย่อตัวให้หนูลินหอมแก้มเหมือนวันเกิดทุกปี" ว่าแล้วก็กระพริบตา​จนน้ำตาที่คลออยู่ไหลลงมา​ ฟ้องคุณพ่อก็ได้​ ฮึ 

 

ลิขิต​ : "แกยอมย่อให้ยายลินหอมแก้มสะหน่อยเถอะหว่ะ​ เจ้าของวันเกิดน้ำตาไหลเป็นทางแล้วนั่น​ ถือสะว่าตามใจหลาน" 

 

พอคมกริชได้ฟังก็ก้าวออกมาข้างหน้าหยิบทิชชู่​ออกมาซับน้ำตาคนตรงหน้าเบาๆ​ ใจอ่อนยวบยาบ​" โอเคค่ะ​ อากริชยอมหนูลินแล้ว​ ไม่ร้องนะคะ​ เดี๋ยว​ตามีริ้วรอย​ไม่สวยนะคะ​ ยิ้มหน่อยน๊าาคนดีของอา" 

 

ลินรดา​ :"อากริชย่อตัวสิค่ะ​ หันหน้ามาทางนี้ด้วย​" มือเล็กๆประคองหน้าเค้าให้หันมาสบตากลมโตล้อมด้วยขนตาดำขลับหนาเป็นแพ จนคนถูกมองใจลอย​ ย่อตัวตามคำสั่งลงมาจนอยู่ระดับเดียวกัน​ จากนั้นคนตัวเล็กก็หันไปสั่งคุณพ่อให้ถ่ายรูป​ ก่อนจะหันกลับมาหอมแก้มเค้าทีละข้างอย่างบรรจง 

 

เหมือนเวลาหยุดเต้น... หัวใจก็อยากจะหยุดเต้น​ตามไปด้วย​ คนตัวเล็กกดริมฝีปาก​บางหยักสวยได้รูปสีแดงระเรื่อ​ ลงบนแก้มเค้าบรรจง​ พร้อมกดจมูกโด่ง​เรียวลงมาสูดหายใจ​เข้าปอดเต็มแรงทั้ง​ 2 ครั้ง 

ลิขิต​ : "พอแล้วๆ​ ยัยหนูลิน​ พ่อได้รูปแกหอมแก้มอากริชของหนูลิน​ มาหลายรูปแล้ว​ ปล่อยอาเค้าได้แล้ว​ ย่อจนปวดเข่าแล้วมั้งนั่น​ 555+" "ขอบใจหว่ะกริช​ หนูลินไปหาคุณแม่อากริชไปลูก​ ท่านกวักมือมาทางนี้แล้ว"  

 

ด้วยความสนิทสนม​กันมานานหลายปี​ พอคุณแม่คมกริชรู้ว่าทางบ้านลินรดาจะจัดงานวันเกิดให้​ เลยเตรียมของขวัญมาให้​ ตามมาถึงทีหลังสุดพร้อมคนขับรถ​  

 

เด็กสาวหันมายิ้มโขมยหอมเค้าอีกฟอดก่อนที่เขาจะยืดตัวขึ้น​ แล้วยิ้มหวานให้​ ก่อนเดินตรงไปหาคุณแม่เค้าที่โต๊ะ​ ปล่อยให้คนถูกหอมยืนหูแดงใจลอย​ จนรุ่นพี่ต้องเดินมาตบบ่าแล้วพาไปนั่งที่โต๊ะกลุ่มเพื่อนผู้ชาย​ด้วยกัน 

 

ลิขิต: "เป็นไงหล่ะ​ หลานสาวจอมเซี้ยว​ของแก​ เคยยอมสะที่ไหน​ ไม่ต้องคิดมากลูกสาวพี่อยู่กับแกทีไรเป็นแบบนี้ทุกที​ อยากได้อะไรต้องได้​ ไม่ได้น้ำตาไหลทุกที​ ไม่เคยเปลี่ยน​ ทั้งๆที่ปกติใจแข็งจะตาย​ หกล้มเลือดออกยังไม่ร้องสักแอะ​ ไม่มีน้ำตาสักหยด​ 555+" 

 

คมกริช: "ไม่เป็นไร​ครับ​ ผมชินซะแล้ว​ ปีนี้หนูลินโตขึ้นเยอะ​ ผมเกรงใจ​ กลัวว่าถ้าทำตามที่หนูลินขอ​ จะดูไม่เหมาะไม่ควรหน่ะครับ​ ขอโทษ​ด้วยนะครับ" พูดจบก็พนมมือ​ไหว้เพื่อนรุ่นพี่อย่างเกรงใจ 

 

ลิขิต:" โอ๊ย​ ไม่ต้อง​ ไหว้ทำไม​ ลูกสาวชั้นสั่ง​ น้ำตาไหลพราก​ หัวอกคนเป็นพ่อที่ไหนจะทนไหว​ ว่าแต่เมื่อไหร่แกมีแฟนขึ้นมายายลินอกหัก​ คงร้องไห้​บ้านแตกแน่​ๆ​ 555+" 

 

คมกริช​ : หัวเราะตามแบบสบายใจขึ้น​ ที่ผ่านมาเค้าเองก็มีสาวๆ​ มากหน้าหลายตาผ่านเข้ามา​ แบบ​ one-night stand ก็เยอะมาก​ เค้าก็ป้องกัน​อย่างดีทุกครั้ง​ และยังไม่เคยถูกใจใครมากพอจะให้คบเป็นแฟนได้สักคน​ ​"ผมว่าพอหนูลินโตขึ้น​ เข้ามหาวิทยาลั​ย​ ได้เจอเพื่อนผู้ชายรุ่นเดียวกัน​ มาจีบ​ มีแฟน​ ผมก็ตกกระป๋อง​แบบที่พี่เคยบอกนั่นแหละครับ​ 555+"  

พร้อมคิดในใจ​ ลินรดาเรียนโรงเรียน​อินเตอร์​แบบหญิงล้วน​มาโดยตลอด​ ไม่เคยเจอเพศตรงข้าม​ นอกจากเค้า​ ก็หลงรักแบบเด็กๆ​ สักวันหนึ่ง​ก็คงลืม​ เฮ้อออ.. แก่แล้วต้องทำใจ​ อีกหน่อยน้องลินคงไม่มาอ้อนเค้าแล้ว​ คิดแล้วใจก็โหวงเหวง​แบบประหลาด​ 

 

หลังงานวันเกิดผ่านไป.. เหมือนเดิมคือ​ ลินรดาขอให้พ่อพาไปอัดรูป​ ในงาน​ ปีนี้ที่เพิ่มมาคืออัลบั้ม​รูปสวยๆ​ 1 เล่ม​ อยากเอาไว้เก็บรูปอากริชกับเธอสองคนโดยเฉพาะ​ พอกลับถึงบ้านก็รวบรวม​ รูปที่เธอหอมแก้มอากริชในงานวันเกิดทุกปี​ มาใส่ไว้ในอัลบั้ม​สีฟ้าสวย​ พร้อมเขียนชื่ออัลบั้ม​ด้วยกระดาษพิมพ์ลายสวยงามว่า​ "คุณอาที่รัก"  

 

ก่อนหันไปหยิบ​ กล่องของขวัญ​ที่คุณแม่อากริชให้ในงานวันเกิด​ ออกมาเปิดดูอีกครั้ง​ กล่องกำมะหยี่ขนาดเล็กสีแดง​ มีแหวนวงเล็กตรงกลางเป็นพลอยสีฟ้าข้างๆมีเพชรเม็ดเล็กๆอยู่ข้างละ​ 3 เม็ดขึ้นมาใส่ที่นิ้วนางข้างขวาได้พอดิบพอดี​ พร้อมคิดในใจ... คุณแม่อากริชน่ารักที่ซู๊ดดดด​ เหมือนอากริชที่รักของหนูลิน 

 

ย้อนไป​ 1 เดือนก่อนงานวันเกิด​ ลินรดาไปหาคุณแม่อากริชที่บ้านเหมือนเช่นเคย​ เพื่อหากิจกรร​มทำร่วมกัน​ คุณแม่อากริชก็หยิบพวงแหวนโลหะสีเงินสำหรับวัดไซส์​แหวน​ มาจับมือข้างขวาของเธอไปสวมวัดที่นิ้วนาง​ วัดได้เบอร์​ 4 เท่ากันเป๊ะกับนิ้วนางด้านซ้าย​ นำสายวัด​ มาวัดข้อมือ​ วัดรอบคอ​ แล้วจดรายละเอียด​ไว้ในสมุดเล่มเล็ก​ พอหนูลินถามด้วยความอยากรู้ว่า​ "คุณแม่วัดไปทำไมหรือคะ?"  

 

คุณแม่อากริช: "แม่วัดเผื่อๆไว้หน่ะไม่มีอะไรหรอก" "วันนี้อยากออกไปไหนไม๊​ เดินเล่นช็อปปิ้งหรือ​ อยากทานขนมจิบน้ำชาดี?" คุณกนกวรรณตอบพร้อมอมยิ้ม​ มองหน้าลินรดาอย่างรักใคร่ 

 

ลินรดา: "วันนี้ขอทานอาหารที่บ้านได้ไหมคะ​ เดี๋ยว​หนูลินเข้าครัวเอง​ จะทำของโปรดให้คุณแม่และอากริชทาน​ แล้วก็คุยกันเบาๆดีไหมคะ? " 

 

คุณแม่อากริช: "ได้สิจ๊ะ​ ตามใจเลยลูก​ ทานข้าวเสร็จ​มานั่งคุยให้แม่ฟังนะ​ ว่าตอนไม่เจอกัน​ หนูทำอะไรบ้างแม่อยากฟังจ้ะ"  

เวลาดำเนินต่อไปอย่างเชื่องช้า​ ทำอาหาร​ ทานอาหารพร้อมคุณแม่อากริชเสร็จ​ ก็เล่าเรื่องต่างๆที่เจอมาหลายวันให้คุณแม่พี่กริชฟัง​ คุณแม่ก็เล่าเรื่องอากริชในช่วงไม่เจอกันให้เธอฟังด้วยเป็นการแลกเปลี่ยน​ เมื่อถึงเวลา​ 5 โมงเย็นคุณแม่พี่กริชก็สั่งคนรถขับไปส่งเธอที่บ้าน 

 

คมกริชเดินกลับเข้ามา​ เจอกับแม่เค้าที่ห้องรับแขก​ ก็เข้าไปไหว้สวัสดี​ หลังจากนั้น​ คุณแม่ก็สั่งให้แม่บ้านตั้งโต๊ะ​ เห็นแล้วก็เป็นของโปรดของคุณแม่เกือบทุกจานก็ยิ้มกว้างแซวแม่​ "โอ้โห​ วันนี้คุณแม่ให้ทำแต่ของโปรดคุณแม่เกือบทุกจานเลยนะครับ" ผู้เป็นแม่ก็มองกลับมายิ้มๆ​ จนทานเสร็จ​ ถึงเอ่ยขึ้นมาว่า 

 

"เป็นไงอร่อยไหมกับข้าววันนี้?"  

 

คมกริช​ : "ก็ต้องอร่อยถูกใจ​อยู่แล้วสิครับ​ แม่ผมฝีมือปรุงอาหาร​เป็นเลิศ​ มื้อนี้อร่อยกว่าที่เคยสะอีกครับ ขอบคุณ​ที่ทำจานโปรดให้ผมด้วยจานนึง ยอดเยี่ยม​ที่สุดเลยครับ" 

 

ผู้เป็นแม่ยิ้มกว้างแล้วตอบว่า​ ​"คราวหน้าหนูลินมาแม่จะบอกให้นะ แต่ถ้ากริชได้เจอหนูลินก่อนก็บอกเอง​ หนูลินทำทุกจานที่แกกินไปนั่นแหละ​ วันนี้เข้าครัวเองปรุงเองทุกจาน"  

 

แค่ก​ แค่ก​ แค่ก​ คนฟังที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่มก็สำลักน้ำจนหน้าแดงเถือก​ สูดลมหายใจ​ยาวๆเข้าปอดอีกครั้งหลังหยุดสำลัก​ ​" หนูลินเนี่ยนะครับ​ ทำอาหารยากๆจานโปรดของคุณแม่เกือบทุกจานรวมถึงของผมด้วยพวกนี้?" 

 

คุณแม่​ :"อื้มมมม​ ก็ใช่สิย๊ะแม่จะโกหกให้ได้อะไร? อย่าลืมบอกหนูลินคราวหน้าที่เจอกันนะ" แม่เอ่ยย้ำอีกครั้ง แล้วเดินยิ้มจากไปปล่อยให้เค้านั่งงงอยู่อย่างนั้นเป็นนาน 

 

หนูลินคนตัวเล็กนั่นหน่ะนะ​ ทำอาหารทุกจานวันนี้​ เด็กๆแบบนั้นทำกับข้าวอร่อยถูกใจ​ขนาดนี้ได้ยังไง​ คิดแล้วก็นึกถึง​เด็กน้อยที่คอยหอมแก้มตนเองอย่างบรรจงทุกๆวันเกิด​ ขึ้นมาอย่างใจลอย​ ใจเต้นแรงแปลกๆ 

 

พอได้เจอหน้ากันที่บ้านลิขิต​ คมกริชเลยหาโอกาส​ถามสาวน้อยหน้าหวานตรงหน้า​ ออกไปเบาๆ 

 

คมกริช​ : "อาทิตย์​ก่อนหนูลินไปทำกับข้าวจานโปรดให้คุณแม่อากับอาทานที่บ้านอารึคะ?"  

 

ลินรดา​ : "ใช่ค่ะ​ อร่อยถูกใจ​คุณอากริชไหมคะ? หนูลินทำอาหารจานโปรดให้คุณแม่และอากริชทาน​ ทำไว้เยอะเลย​ค่ะ เผื่อคุณอากริชด้วย แล้วฝากคุณแม่ให้คุณอาทาน"  

 

คมกริช: "อร่อยสิคะ​ อร่อยมากๆเลยรู้ไม๊​ เซอร์​ไพรส์อากริชที่สุด​ ตัวเล็กของอาเก่งขนาดนี้เลย" 

 

คนตัวเล็กกว่าหันซ้ายหันขวา​ เห็นว่าคุณพ่อกับ​คุณแม่​ไม่อยู่​ ทางสะดวก​ เลยถามคุณอาไปว่า 

 

"หนูลินอยากได้รางวัลค่ะ​ คุณอากริชหลับตานะคะ" 

เป็นปกติที่เขาจะตามใจคนตัวเล็กกว่า​ ที่อยู่ข้างหน้า​ เป็นประจำอยู่แล้วเลยหลับตาลง 

 

ลินรดา​ หอมแก้มทั้ง​ 2 ข้างของเค้าอย่างบรรจง​ แถมที่หน้าผาก​ จมูก​ คาง​ และสุดท้าย​ first kiss ของเธอ.. ประทับจูบลงไปเบาๆ​ ที่ริมฝีปาก​หนาสีชมพู​เข้มหยักได้รูปสวยงามนั้น​  

 

คนถูกจูบมาตั้งแต่ต้น​ ลืมตาโพรง​ เลิกคิ้วตาโต​ หน้าแดง​ หูแดงอยู่นาน 

 

คนตัวเล็กกว่าก็วิ่งปรู๊ดดดด​ หายเข้าครัวไปทันที​ ปล่อยให้เค้ายืนตะลึง​ ตึง​ ตึง​ อยู่ในห้องรับแขกคนเดียวว 

 

ความคิดเห็น