email-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาสนับสนุนและอ่านนิยายจากนักเขียนธรรมดาคนนี้นะคะ ขอบคุณสำหรับ💲และ 🔑 นะคะ จะพยายามเขียนออกมาให้ดีที่สุดค่ะ 😊

EP.8 : ตอน ฉันขอโทษ

ชื่อตอน : EP.8 : ตอน ฉันขอโทษ

คำค้น : เมียมาเฟีย นิ่ง ปากร้าย มาเฟีย หมอ ดาร์ก ไทป์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2563 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.8 : ตอน ฉันขอโทษ
แบบอักษร

ดวงตาบวมแดงลืมขึ้นมองเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย พอจะขยับตัวก็ต้องนิ่วหน้าแขนถูกปลดพันธนาการแล้ว โลกสูงหมุนตื้ออื้ออึง ครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะไม่สบายตามตัวเขียวช้ำเต็มไปด้วยรอยดูดและรอยกัดไทป์ถูแขนและตัวของตนเองจนแดงไปหมดหวังลบร่องรอยความอัปยศที่เกิดกลับตัวเอง 

"ขยะแยง...ฮึก...มันมันสกปรกไอ้ไทป์...ฮึก" 

ยิ่งถูแรงมากเท่าไรเนื้อตัวก็ยิ่งแดงมากขึ้นเท่านั้นแถมตอนนี้ตามรอยกัดเริ่มมีเชือดไหลซึมออกมา 

"ฮึก...เข้มแข็งไว้ไอ้ไทป์...ฮึก...มึงต้องรีบหนีสิ" 

ร่างเล็กพูดออกมาน้ำเสียงปนสะอื้นก่อนจะพยายามขยับตัวลงจากเตียงแต่เพียงแค่ขยับนิดเดียวร่างกายมันก็ปวดร้าวเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างเล็กกัดฟันลุกขึ้นพร้อมกับก้าวขาลงจากเตียงทันทีที่ขาแตะพื้นความเจ็บปวดก็แล่นเข้ามา จนทำให้ขาชาไร้เรี่ยวแรงจนยืนแทบไม่อยู่ 

"อดทนไว้ไอ้ไทป์...มึงต้องหนีไปให้ได้...มึงต้องหลุดพ้นจากนรกนี้ให้ได้" 

ไมป์พาร่างกายที่บอบช้ำก้าวลงเตียงช้าๆกัดฟันฝืนความเจ็บเอาไว้แล้วหยิบกางเกงของตนเองมาใส่อย่างทุลักทุเลไม่ต้องถามถึงเสื้อเพราะมันโดนไอ้เลวนั่นฉีกขาดไม่เหลือชิ้นดี พอใส่กางเกงเสร็จก็ค่อยๆขยับตัวไปทางตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อที่แขวนอยู่ในนั้นมาหนึ่งตัวแล้วสวมใส่ก่อนจะค่อยๆเกาะกำแพงเดินไปเปิดประตู ซึ่งเหมือนโชคจะเข้าข้างเขาเพราะประตูมันไม่ได้ล็อคเอาไว้ ร่างเล็กชะโงกหน้าออกไปดูเมื่อเห็นว่าปลอดคนจึงค่อยๆเดินออกจากห้องด้วยความยากลำบากทุกย่างก้าวมันเต็มไปด้วยความทรมานและเจ็บปวด 

"ฮึก...ทนไว้ไทป์...ฮึก...อีกนิดเดียวเท่านั้น" 

ร่างเล็กพาตัวเองเดินลงบันไดมาชั้นล่างล่างทุลักทุเล บ้านหลังนี้ใหญ่มากแต่การคุ้มกันกลับละหลวมปล่อยให้เขาหนีลงมาอย่างง่ายดาย ไทป์มองไปรอบๆว่ามีคนของดาร์กอยู่แถวนี้ไหมเมื่อเห็นว่าปลอดภัยจึงค่อยๆแอบออกมาทางหน้าบ้านแต่ตรงประตูกลับมีการ์ดเฝ้าอยู่ถึงสองคน ไหนจะพวกที่เดินตรวจตราอีก 

"ฉันไม่ยอมอยู่ทีี่นี่" 

เมื่อเห็นว่าด้านหน้ายังไงก็ไม่มีทางออกไปได้ ไทป์จึงเดินออกมาทางด้านหลังแทนซึ่งแน่นอนการ์ดเฝ้าประตูไม่มีก็จริงแต่มันก็มีคนเดินตรวจตราเหมือนกัน แต่ถ้าเกิดเขารีบมันก็ยังพอจะมีเวลาให้หนีได้แต่ต้องปีนกำแพงออกไปนี่สิ 

"แค่นี้เราต้องทำให้ได้" 

ไทป์ใช้จังหวะที่การ์ดเด้นกลับไปทางหน้าบ้านรีบเดินออกไปทางกำแพงแต่ทุกอย่างมันดูอยากลำบากไปหมดสำหรับสภาพร่างกายไทป์ในตอนนี้ 

"อ๊ะ" 

ร่างเล็กใช้มือยันต้นไม้เอาไว้เมื่อรู้สึกมึนหัวและหน้ามืดขึ้นมาเพราะอาการไข้ อีกแค่อึดใจเดียวเขาก็จะหนีพ้นไปจากที่นี่แล้ว อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น ร่างเล็กพยายามปีนขึ้นไปบนกำแพงถึงแม้มันจะสูงแต่อีกฝั่งหนึ่งของกำแพงมันคืออิสรภาพสำหรับเขา 

"โอ๊ย!!" 

ร่างเล็กร้องออกมาเมื่อตัวเองเริ่มโงนเงนเหมือนจะล้มล่วงลงมาภาพตรงหน้ามันพร่ามัวไปหมดก่อนที่ทุกอย่างจะดับลงพร้อมกับร่างของไทป์ที่ล่วงล้นลงมาจากกำแพง 

"ไทป์!!" 

ดาร์กที่ได้รับรายงานจากแม่บ้านที่ให้ขึ้นไปดูแลเมียหมาดๆของเขาว่าอีกฝ่ายหายไปก็รีบให้ลูกน้องออกตามหาและเช็คภาพจากกล้องวงจรก็เห็นว่าอีกฝ่ายแอบออกไปทางหลังบ้านก็รีบตามออกมาทันที ภาพที่ดาร์กเห็นคือร่างเล็กของคนที่ได้ชื่อว่าเมียกำลังนั่งโซนเงนเหมือนจะล่วงแล่ไม่ล่วงแล่อยู่บนกำลังแพง ขายาวรีบก้าวไปทันทีก่อนจะเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดังเมื่อร่างเล็กนั้นกำลังจะล่วงลงมา 

พรึ่บ!! 

ดาร์กรีบเข้าไปรับร่างเล็กไว้ได้ทันอย่างหวุดหวิดก่อนจะรีบอุ้มอีกฝ่ายเดินเข้าไปในบ้านด้วยความรีีบเพราะไอความร้อนที่จากตัวของไทป์ 

"โทรตามหมอมาให้เร็วที่สุด!!" 

ร่างสูงหันไปสั่งการ์ดที่ยืนอยู่แล้วนั้นก่อนจะรีบอุ้มร่างเล็กขึ้นชั้นบนไปยังห้องนอนแล้ววางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา 

"ฮื่อออ" 

เสียงร้องครางประท้วงของร่างเล็กไหนจะเหงื่อที่ไหลซึมตามกรอบหน้าทำเอาดาร์กถึงกับร้อนใจรีบสั่งให้แม่บ้านไปเตรียมผเากับน้ำมาให้เพราะเขาจะเช็ดตัวให้อีกคน 

"นะหนาว...ฮึก...แม่ไทป์หนาว" 

ไทป์ที่ตอนนี้ถูกร่างสูงลอบคราบออกจนเปลือยเปล่าร้องออกมาเมื่อน้ำสัมผัสผิวกายของตน 

"อดทนหน่อยนะ ถ้าไม่เช็ดนายอาจจะช็อกได้" 

ดาร์กพูดออกมาก่อนจะเข็ดตัวให้อีกฝ่ายจนเสร็จแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตของตนมาใส่ไว้ให้ก่อน ส่วนท่อนล่างก็คงต้องปล่อยให้เปลือยป่าวแบบนั้นเพราะอีกฝ่ายตัวเล็กมากจนไม่สามารถใส่กางเกงของเขาได้ 

ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!  

แกร๊ก!! 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นแล้วประตูห้องก็เปิดออกเป็นดีอาร์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับคุณหมอท่านหนึ่ง 

"หมอมาแล้วครับนาย" 

ดีอาร์เดินนำคุณหมอท่านหนึ่งเข้ามา และเพียงแค่เห็นว่าต้องมารักษาใครคุณหมอคนนั้นถึงกับอ้าปากค้างแล้วชะงักไป เมื่อเห็นร่องรอยต่างๆตามตัวหมอหนุ่ม 

"รีบตรวจ รีบจ่ายยา" 

ร่างสูงพูดขึ้นแล้วขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงเพื่อให้หมอทำให้การรักษาได้สะดวก แต่เหมือนมันจะไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดเพราะยิ่งเขายืนจ้องแล้วก็มองมากเท่าไรหมอคนนั้นก็ยังกลัวจนตัวสั่นจนเขาต้องเป็นฝ่ายเดินออกไปจากห้อง 

แกร๊ก!! 

ใช้เวลาสักพักคุณหมอคนนั้นก็เดินออกมาก่อนจะยื่นใบสั่งยาให่ฝ้กับดีอาร์พร้อมกับอธิบายอาการของหมอไทป์ให้กับดาร์กฟัง 

"ตอนนี้ร่างกายของคนป่วยบอกฝบช้ำมาก ข่องทางด้านหลังฉีกขาดอย่างรุนแรง เลยเป็นสาเหตุทำให้มีไข้บวกกับร้องไห้อย่างหนักอาการเลยทรุดลงน่ะครับแล้วก็งดกิจกรรมอย่างว่านะครับไม่อย่างงั้นถ้าช่องทางฉีกขาดไปมากกว่านี้แล้วอักเสษอาจติดเชื้อและถึงขั้นเสียชีวิตได้ครับ เดี๋ยวยังไงให้คนไปซื้อยาตามที่หมอเขียนให้เลยนะครับ ไม่งั้นก็เอาใบยาอันนี้ไปเบิกที่โรงพยาบาลก็ได้ครับ หมดธุระแล้วหมอขอตัวนะครับ" 

คุณหมอคนนั้นเอ่ยลาก่อนที่ดีอาร์จะเป็นคนเดินลงไปส่งคุณหมอและไปจัดหายาตามที่หมอเขียนให้ส่วนดาร์กก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วนั่งลงบนเตียงก่อนจะลูบหัวร่างเล็กอย่างอ่อนโยน 

"ขอโทษ ฉันเป็นห่วงนาย รีบหายไวไวนะฉันรอนานมาแก้แค้นอยู่" 

 

 

.......................................................... 

ยังไม่ได้แก้ไขคำผิด  

TBC. 

ความคิดเห็น