email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 5. อยู่เฝ้าฉันได้ไหม

ชื่อตอน : Chapter 5. อยู่เฝ้าฉันได้ไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2563 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5. อยู่เฝ้าฉันได้ไหม
แบบอักษร

มือเรียวนุ่มจับผ้าเช็ดตัวผืนเล็กชุบน้ำหมาดยื่นไปเช็ดตรงลำคอแกร่งเป็นที่แรก มือสั่นๆรากผ้าลงมาเช็ดกลางอกกว้างเปลือยเปล่า หัวใจเต้นแรงตื่นเต้น เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องมานั่งเช็ดตัวให้ผู้ชาย

“สบายตัวขึ้นบ้างไหมคะ” เธอถามทำลายความเงียบภายในห้องซึ่งมีแค่เธอกับเขาอยู่กันสองคน

“ผ้ามันแห้งไป เธอช่วยชุบน้ำให้มันชุ่มกว่านี้หน่อยสิ” ผ้าก็แห้ง คนเช็ดก็เช็ดซะแรง เขาแสบตั้งแต่ลำคอลงไปถึงหน้าอก เธอไม่สังเกตเห็นบ้างเลยรึไง ว่าผิวเขามันเปลี่ยนสีกลายเป็นแดงแล้วตอนนี้ โชคดีที่มันไม่ถลอก

“ได้ๆ เดี๋ยวฉันเข้าไปเอากะละมังใส่น้ำออกมาวางไว้ใกล้ๆ จะได้เอาผ้าชุบน้ำบ่อยๆ” เธอลอบถอยหายใจ มีโอกาสเดินเข้าห้องน้ำไปหายใจหายคอ ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อรู้ว่าภายใต้ผ้าห่มที่เขาคลุมส่วนล่างอยู่ มันมีเพียงชั้นในตัวเดียวปิดบังตรงนั้นของเขา

เธอไม่ได้เป็นคนถอดเสื้อผ้าให้เขาหรอก เธอหาผ้าแล้วเข้าไปชุบน้ำแป๊บเดียว ออกมาก็เห็นเขาถอดเสื้อผ้าเรียบร้อย และยังเห็นกางเกงเขาถอดกองพับอยู่กับเสื้อตรงปลายเตียง เธอถึงขั้นพูดไม่ออก ทำหน้าไม่ถูก ได้แต่พยายามทำตัวให้เป็นปกติ ขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วเริ่มเช็ดให้เขา

“จะตื่นเต้น จะสั่นทำไมเนี่ย ก็แค่เช็ดตัวให้ผู้ชาย” เธอต่อว่าตัวเองในกระจก แล้วตั้งสติรีบเปิดน้ำใส่ภาชนะ ยกออกไปวางตรงโต๊ะข้างเตียง

สายตาคมมองตามเธอไม่ลดละ เห็นหน้าแดงๆของเธอเขายิ่งชอบใจ เวลาเธอเขินอายช่างน่ารักน่ามองไม่ต่างไปจากตอนเขาเจอเธอครั้งแรก สาวน้อยวัยใสตัวผอมแห้งทว่าใบหน้าอิ่มมีน้ำมีนวล ติดสอยห้อยตามไปงานเลี้ยงกับพ่อ ซึ่งในตอนนั้นเขายังเป็นเพียงบอดี้การ์ดมือขวาของกาเบรียล เธอคงจำเขาไม่ได้ คนที่เข้าไปช่วยประคองเธอไม่ให้ล้ม เพราะมัวแต่มองผู้คนจนเดินสะดุดขาตัวเองหน้าเกือบคะมำ

“คุณเซอร์เลอร์นอฟคะ” เสียงเรียกของเดลิก้าทำให้เขาหลุดจากภวังค์

“หือ? ว่าไง”

“คุณนั่งจ้องหน้าฉัน ฉันเรียกครั้งที่สามคุณถึงได้ยิน คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ” เผลอไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจเข้ารึเปล่า ถึงได้จ้องหน้าเธอตาขึงซะขนาดนั้น

“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร เมื่อกี้ฉันจ้องหน้าเธอหรอ โทษทีฉันไม่รู้ตัว พอดีฉันกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเลยไม่ได้ยินเธอเรียก” ปรับสีหน้าและแววตาให้เป็นปกติ แล้วเมื่อครู่เขาจ้องเธอด้วยสายตาแบบไหนวะน่ะ ไม่รู้ตัวเลย

“ฉันว่าเดี๋ยวฉันรีบเช็ดตัวให้คุณดีกว่าค่ะ เช็ดตัวเสร็จคุณจะได้นอนหลับพักผ่อน” ขึ้นไปนั่งบนเตียงอีกรอบ คราวนี้เธอดึงผ้าห่มออกจากตัวเขา รีบๆเช็ดให้เสร็จ พยายามไม่มองตรงสวนกลางกายที่มีชั้นในชายสีขาวห่อหุ่ม เขาอาจจะเริ่มรำคาญเธอแล้วก็เป็นไปได้ เช็ดตัวให้เสร็จเธอจะได้รีบออกไป

“ไม่ต้องรีบมากก็ได้ ฉันเป็นคนไม่นอนกลางวัน” ไม่เคยเขินแล้วเหรอ เอาผ้าเปียกเช็ดให้ทั่วตัวเฉียดไปเฉียดมาใกล้ลูกชายเขาจนน่าหวาดเสียวขนลุกซู่

“..........” เธอไม่พูดอะไร ตั้งหน้าตั้งตาทำความสะอาดร่างกายให้เขา

ตาคมมองปฏิกิริยาเฉยเมยของหญิงสาวแล้วขัดใจ

“หรือว่าเธอมีธุระต้องไปทำรึเปล่า ฉันก็ลืมถามก่อน พอเท่านี้ก็ได้นะ เดี๋ยวฉันทำต่อเอง” จับมือเธอไว้ให้หยุดเช็ดและดึงผ้าจากมือเธอ ทว่าเธอไม่ยอมปล่อย

“ฉันไม่มีธุระอะไร แล้วฉันก็คงไม่กลับเข้าที่ทำงานตอนบ่ายสามโมงด้วย เพราะฉะนั้นฉันว่างค่ะ” มองค้อนขวับ จับแขนล่ำข้างที่ถูกยิงเช็ดเบาๆเกรงว่าจะกระทบกระเทือนแผล พลางเหลือบมองหน้าเขาเป็นระยะ

ส่วนเขาก็มองเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่ม อยากอยู่ใกล้สูดกลิ่นกายหอมๆของเธอไปนานๆ

“เรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันไปเอาชุดนอนมาให้คุณใส่ รอแป๊บนึงนะคะ” ลงจากเตียง เอาผ้าใส่กะละมัง ยกไปเก็บในห้องน้ำ แล้วเดินกลับมาพร้อมเสื้อผ้าของเขา เธอเลือกกางเกงวอมใส่สบายกับเสื้อยืดสีขาวมาให้เขาใส่ “จะลุกไปไหนคะ” เดินมาถึงเขาดันหย่อนขาลงจากเตียงทำท่าจะลุก

“อยากเข้าห้องน้ำ จะไปล่าง...” ก้มหน้ามองกลางกายตัวเอง บอกเธอทางสายตา

ตากลมโตเผลอมองตามสายตาเขาไปยังจุดนั้น แล้วหลับตาหันหน้าไปมองทางอื่น ของเขามันโป่งพองดันชั้นในออกมาจนเธอไม่กล้ามอง

“โอเคๆค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันเอาเสื้อผ้าไปไว้ให้ในห้องน้ำนะคะ” รีบหมุนตัวเดินถือเสื้อผ้านำหน้าเขาตรงไปทางห้องน้ำด้วยหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจจะวาย

เธอนำเสื้อผ้าเขาไปแขวนไว้แล้วหันหลังจะเดินกลับออกไป

“อุ้ย!!” ทว่าเธอหันมาชนเข้ากับแผ่นอกแกร่งเต็มๆ

“ระวัง” มือใหญ่คว้าเอวบางไว้กันเธอล้ม ลมหายใจร้อนเป่ารดหน้าผากมน หน้าอกหน้าใจอวบกำลังแนบชิดกับลำตัวทำเอาเขาหายใจติดขัด แกนกลางกายผงาด

“คุณเซอร์เลอร์นอฟ” ตากลมโตเบิกโพลง อ้าปากหวอค่อยๆก้มลงมองบ้างอย่างที่กำลังทิ่มตรงหน้าท้องเธออยู่

“คืนนี้เธอนอนเป็นเพื่อนฉัน นอนเฝ้าฉันได้ไหมเดมี่” ส่งสายตาเว้าวอน เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

 

 

 

.......................................................

ไม่ได้เป็นอะไรมากทำไหมต้องมีคนเฝ้า ไม่เข้าใจเฮียเลยจริงๆ🤣🤣🤣

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว