email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 4. เสือเงียบออกลาย

ชื่อตอน : Chapter 4. เสือเงียบออกลาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2563 11:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4. เสือเงียบออกลาย
แบบอักษร

ร่างสูงใหญ่กำยำเดินออกจากสถานที่จัดประชุมของเหล่ากลุ่มมาเฟียพันธมิตรทั้งหลายซึ่งวันนี้เป็นวันรวมตัวปรึกษาหาลือประจำปี ทั้งเรื่องธุรกิจ และเรื่องมาเฟียต่างถิ่นที่เข้ามาลงทุนหาผลประโยชน์ แต่ไม่ยอมทำตามกฎระเบียบกติกาที่ตกลงกันไว้

เขาคลายเน็ตไทออกเมื่อเข้ามานั่งในรถ ใบหน้าเรียบเฉยเกินกว่าลูกน้องจะคาดเดาว่าผู้เป็นนายกำลังคิดอะไร

“คิดอะไรอยู่ครับนาย” เดาไม่ออกก็ถามเสียเลย

“ฉันว่าจะเลื่อนงานแต่งออกไป ยังไม่เปิดตัวเดลิก้าในเวลานี้” สีหน้าครุ่นคิด การที่พวกมาเฟียต่างถิ่นทำตัวมีปัญหา มันเหมือนจงใจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขาเพิ่งมารู้เมื่อไม่นานว่าวิคเตอร์หนึ่งในมาเฟียที่มีปัญหามันเป็นลูกเขยของกาเบรียล เป็นสามีของไอซา

“นายกลัวว่านายหญิงจะกลายเป็นเป้าหมายหลักของพวกมันใช่ไหมครับ”

“อือ ถ้าพวกมันรู้ว่าเธอเป็นเมียฉัน มันต้องคิดใช่เธอเป็นเครื่องมือต่อลองกับฉันแน่” เขารู้เช่นเห็นชาตินิสัยสกปรกของกาเบรียลดี เขาไม่เอาเดลิก้าเข้ามาเสี่ยงด้วยแน่

“เฮ้ย! นายครับดูนั่น!”

เอี๊ยดดดด!

ปัง!

 

เสียงรองเท้าส้นเข็มสูงห้านิ้วกระทบกับพื้นรัวๆตามจังหวะก้าวเดินเร่งรีบของร่างบางที่เร่งฝีเท้าเดินไปให้ถึงห้องสามีนอนเจ็บอยู่ พอถึงหน้าห้องเธอรีบผลักประตูเปิดเข้าไป

“คุณเป็นไงบ้างคะเซอร์เลอร์นอฟ” ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เป็นห่วงเขามากจนไม่ทันมองว่าภายในห้องนั้นไม่ได้มีเพียงแค่เขา เธอถลาไปนั่งบนเตียงข้างสามีที่นั่งพิงหัวเตียงมีผ้าก๊อซพันต้นแขนข้างซ้าย

“ไคล์มันไม่เป็นอะไรมากหรอก”

“อุ้ย!” เธอสะดุ้งตกใจ คนที่ตอบไม่ใช่สามีเธอ ทว่าเป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่

“แต่ถ้ามันยังขืนประมาทอยู่แบบนี้ ไม่ยอมให้ลูกน้องติดตามอารักขาเหมือนวันนี้ วันหน้าฉันว่ามันคงจะรอดยาก” นิโคลัสยืนกอดอกพูดอยู่ข้างประตู ถ้าเมื่อครู่เดลิก้าเปิดประตูกว้างกว่านี้อีกหน่อยคงโดนหน้าเขาเต็มๆ

ระหว่างเดินทางกลับจากประชุมรถของไคล์ที่นั่งมากับลูดอร์ฟสองคน ถูกดักยิงรถเสียหลักแฉลบลงข้างทาง หลังจากนั้นก็มีการยิงตอบโต้กับฝ่ายตรงข้าม พวกมันมากันเป็นสิบ ไคล์พลาดท่าถูกยิงเข้าที่ต้นแขน แล้วขณะนั้นขบวนรถของนิโคลัสและราฟาเอลก็ขับผ่านมาพอดี จึงเข้ามาช่วยเหลือได้ทัน พวกคนร้ายเห็นท่าไม่ดีจึงขับรถหนีไป

“ช่วยเตือนมันหน่อยนะสาวน้อย มันคงเชื่อเมียมากกว่าเชื่อพวกฉัน ฉันพูดจนปากจะฉีก มันไม่ค่อยจะฟัง”

เดลิก้าหันขวับไปอีกทาง มองตามเสียงของชายอีกคน

ราฟาเอลยืนอยู่อีกมุม เขามองสาวลูกครึ่งแอบประเมินดูแล้วลูกสาวท่านดาริโอน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับหนูแพมภรรยาของเขา

เดลิก้าทำหน้าไม่ถูกรีบปล่อยมือที่จับแขนล่ำ ขยับตัวออกห่างไคล์เล็กน้อย

ส่วนเขานั้นอมยิ้มหัวใจพองโตที่เห็นเธอเป็นห่วงเขามากถึงขนาดกระโดดขึ้นเตียงมาดูอาการและถามไถ่

เมื่อเห็นเธอก้มหน้าอายๆเขาจึงเลิกจ้องแล้วหันไปขอบคุณสองพี่น้องตระกูลเบอแอลโร่ที่ดีกับเขามาโดยตลอด คอยช่วยเหลือสนับสนุนเขาเรื่อยมาตั้งแต่เขายึดอำนาจจากกาเบรียลมาได้ แถมท่านชากาโน่พ่อของนิโคลัสยังเอ็นดูเขาเหมือนลูกเหมือนหลานคนนึง เขาไม่มีวันลืมบุญคุณของคนตระกูลนี้

“ผมขอบคุณพวกคุณสองคนอีกครั้งนะครับ ถ้าพวกคุณไม่ผ่านไปทางนั้นผมกับลูกน้องคงแย่”

“แกจะขอบคุณอะไรนักหนาวะ พวกฉันฟังคำขอบคุณจากแกจนเบื่อแล้วว่ะ” ราฟาเอลส่ายหน้าไปมาทำหน้าหงุดหงิด ไคล์มันมักจะพูดคำว่าขอบคุณ แม้แต่กระทั่งกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ

“แกเป็นเหมือนคนของตระกูลเดียวกับพวกฉันตั้งแต่วันนั้นแล้วไคล์ พ่อฉันรักแก แกมันก็เหมือนน้องชายฉัน มีอะไรให้ช่วย ขอให้บอกไม่ต้องเกรงใจ” นิโคลัสเอ่ยจากใจ

“ขอบ....”

“มึงหยุดเลย จะขอบคุณอีกแล้วใช่ไหมวะ”

ไคล์กำลังอ้าปากพูดแต่ถูกราฟาเอลชี้หน้าพูดดังทาง เขาจึงหุบปากฉับ จนเดลิก้าแอบขำ

“เดี๋ยวพวกฉันกลับก่อนแล้วกัน แกจะได้นอนพัก อย่าอ้อนเมียมันนักล่ะ พักผ่อนบ้างอย่าหักโหม” นิโคลัสเอ่ยแซวก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป ราฟาเอลกระตุกยิ้มมุมปากแล้วเดินตามลูกพี่ลูกน้องไป

ทิ้งให้ไคล์กับเดลิก้าได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง

พอประตูปิดลงใบหน้าคมสันหันมองใบหน้าหวานของคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขา อดอมยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นหน้าแดงระเรื่อรามลงมาถึงคอ คงจะเขินที่ถูกแซว

“เอ่อ...แล้วคุณไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอกเหรอคะ” เธอเห็นแขนเขายังมีเลือดซึม

“ไม่ต้องหรอก หมอมาทำแผลเย็บแผลให้แล้ว เพิ่งกลับไปก่อนหน้าเธอจะมาถึง ว่าแต่รู้เรื่องได้ไง” ขมวดคิ้วสงสัย

“ลูดอร์ฟโทรบอกค่ะ ฉันเลยรีบกลับมาดูคุณ”

“เฮ้ออ ไอ้นี่มันวุ่นวายจริง” ต่อว่าลูกน้องคนสนิท

“เขาเป็นห่วงคุณ อย่าไปว่าเขาเลยค่ะ แล้วคุณจะนอนพักห้องข้างล่างนี่เหรอคะ จะย้ายขึ้นไปนอนข้างบนไหมคะ เดี๋ยวฉันช่วยพยุง คุณพอลุกเดินไหวใช่ไหมคะ”

คำถามของเธอทำไคล์นึกขัน แผลถูกกระสุนถากมันจิ๊บจ๊อยมาก แต่ดูมันช่างเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเธอ

“เดินไหว แต่ฉันอยากพักอยู่ห้องข้างล่างนี่มากกว่า”

ขืนให้เธอไปส่งถึงห้องนอน เธอได้เห็นรูปของเธอที่ติดอยู่ในห้องนอนเขาแน่

“งั้นเดี๋ยวฉันจะขึ้นไปเอาเสื้อผ้าของคุณลงมาไว้ให้ข้างล่างสักห้าหกชุด แล้วห้องคุณอยู่ห้องไหนคะ อยู่ชั้นสองรึว่าชั้นสาม” เธอกระตือรือร้นลุกลงจากเตียง จะขึ้นไปนำเสื้อผ้าลงมาให้เขา

“ลูดอร์ฟมันจัดการไว้เรียบร้อยแล้วแหละ” มองไปทางตู้เสื้อผ้าและหันมาอมยิ้มมองหญิงสาวตาเยิ้ม อยากดึกเธอมากอดแต่ไม่กล้า

“เหรอคะ” เธอทำหน้าไม่พอใจ เขาไม่ให้เธอช่วยทำอะไรให้เขาเลยสักอย่าง คงไม่อยากให้เธอเข้าไปวุ่นวายในห้องนอน พื้นที่ส่วนตัวของเขาสิท่า “งั้นคุณนอนพักเถอะค่ะ ฉันไม่รบกวนแล้ว” ร่างบางก้าวไปยังประตู

“เดี๋ยวสิ” เขารีบเรียกไว้

เธอหันมา มือจับลูกบิดประตูค้างอยู่

“คือฉันรู้สึกไม่สบายตัว เธอช่วยเช็ดตัวให้ฉันหน่อยได้ไหม” หาเรื่องให้เธออยู่ต่อในห้องนี้กับเขา จึงออกอุบายเอาเรื่องอยากเช็ดตัวมาอ้างทั้งที่จริงเขาก็เพิ่งเสร็จตัวไปหลังจากที่หมอกับพยาบาลทำแผลให้เสร็จ

“......!” เดลิก้ายืนตัวแข็งทื่อ เช็ดตัวให้เขา แล้วเธอต้องถอดเสื้อผ้าเขาออกหมดไหมล่ะเนี่ยตากลมโตเผลอจ้องแผ่นอกที่มีเสื้อกล้ามปิดบังกล้ามเนื้อแน่นๆแล้วกลืนน้ำลาย หน้าเธอแดงเห่อขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 

 

......................................................

เฮียแอบเอารูปเมียไปติดไว้ในห้องนอนตัวเองด้วย ฮ่าๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว