ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 840

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2563 16:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2
แบบอักษร

 

ณ บ้านร้างแห่งหนึ่ง อยู่ที่เขตชายป่าของเมืองหลวง ได้มีร่างสองร่างนั่งอยู่ข้างตั่งไม่เก่าช่วยกันเช็ดตัวให้กับร่างบาง ที่นอนหลับไม่ได้สติมาแล้วสามวัน และร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอดีตคุณชายตระกูลเจียง เจียง ลี่เยว่ กับบ่าวรับใช้คนสนิทที่อยู่ข้างกาย หนึ่งสตรีนามซิ่นอี้ หนึ่งบุรุษนามซิ่นจื่อ พวกมันนายบ่าวได้มาอาศัยอยู่ในบ้านร้างแห่งเป็นวันที่สี่แล้วเพราะวันแรกที่มาถึงนายของพวกมันก็ตัวร้อนแต่ก็ยังพอมีสติ พอเข้าวันที่สองนายพวกมันก็หลับไม่ได้สติมาจนถึงวันนี้ แต่อย่างนายพวกมันก็ยังหายใจอยู่ หลังจากเช็ดตัวเสร็จซิ่นจื่อก็ได้ยกน้ำไปเปลี่ยน ส่วนซิ่นอี้กำลังจัดอาภรณ์ของคุณชายของนางอยู่ เมื่อซิ่นจื่อกลับมาแล้วทั้งคู่ได้นั่งเฝ้า และคอยพัดวีให้เจ้านายอยู่นั้น ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเม่อลอยอยู่นั้น ร่างบางบนเตียงที่ไม่ได้สติมาสามนั้น เริ่มมีการตอบสนองโดยการขยับตัว แขน และขา ซิ่นจื่อ ที่รู้สึกเป็นคนแรกถลาเข้าไปช่วยพยุงร่างบางทันที

 

"คุณชายขอรับ คุณชาย" ซิ่นจื่อเอ่ยเรียกคุณชายของตนด้วยความดีใจ ไม่เเพ้ซิ่นอี้ที่ได้สติเช่น

 

"คุณชายเจ้าคะ คุณชายของบ่าวฟื้นแล้ว บ่าวเป็นห่วงคุณชายแทบแย่เลยนะเจ้าค่ะ" นางเอ่ยออกมาพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า

"อ่า น..น้ำ..น้ำ" สหัสวรรษพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า. หลังจากได้ยินเช่นนั้นซิ่นอี้จึงรีบไปยิบ แก้วที่ทำมาจากไม้ไผ่พร้อมรินน้ำ และส่งให้กับคุณชายของตนทันที

"คุณชายเจ้าคะ น้ำเจ้าค่ะ". พร้อมกับประคองแก้วไม้ไผ่ให้คุณชายตนดื่ม

"ขอบคุณ" วรรษเอ่ยออกมาหลังได้ดื่มน้ำแล้ว ที่จริงตนเข้ามาในร่างนี้ตั้งแต่ที่รู้สึกว่ามีคนเช็ดตัวให้แล้ว แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งจนไม่สามารถลืมตา จึงได้แต่นอนนิ่งๆให้คนเช็ดตัว

 

 

....ย้อนกลับไปก่อนจะมาเข้าร่าง....

"คุณวรรษครับ ถึงเวลาแล้วนะครับ" พระเจ้าเอ่ยกับร่างบางขณะที่เดินเข้ามาหาคนในห้องมิติ

"ครับ" สหัสวรรษตอบ

"งั้นตามผมมาเลยครับ เราจะไปประตูระหว่างมิติกันครับ " เคออสเอ่ยพร้อมกับเดินนำออกจากห้องไป

"ครับ" สหัสวรรษเดินตามคนอายุมากกว่าไป . หลังจากเดินมาได้สักพักร่างบางก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย

"คุณเคออสครับ ห้องที่เราจะไปมันคือห้องอะไรครับ"

"ครับ มันคือห้องที่เราสามารถเดินทางไปที่อื่น ตามเป้าหมายนั้นๆที่ผมเป็นคนกำหนด" ตอบพร้อมรอยยิ้ม

" อ่อ อย่างเช่นในกรณีของผมที่เดินทางไปเกิดใหม่ในร่างของคนอื่นด้วย หรอครับ" ร่างบางถามออกในขณะที่เดินมาหยุดที่ ที่ห้องหนึ่ง

"ใช่ ครับ " พระเจ้าเอ่ยตอบ ขณะเดินนำเข้าไปข้างในห้อง

เมื่อทั้งสองเข้ามาให้ห้องนี้ก็พบกับประตูหลายบาน ที่ลอบอยู่ในอากาศก็มี บนพื้นก็มี

"เอ่อ ผมต้องไปประตูบานไหนอย่างนั้นหรอครับ" วรรษถามออกมาด้วยความสงสัย เพราะประตูที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้ามีนับพันนับหมื่นบาน

"นั่น ครับ ประตูสีดำบานนั้น" พระเจ้าตอบข้อสงสัยพร้อมกับชี้ไปที่ประตูสีดำบานหนึ่ง ประตูมีขนาดสูงสองเมตรและกว้างประมาณหนึ่งเมตร ตัวประตูมีสีดำแวววาว ส่วนตัวลูกบิดมีลวดลายสวยงาม

"ครับ" สหัสวรรษขานรับพร้อมกับเดินมาที่หน้าบานประตู ก่อนที่ร่างบางจะเปิดประตูเข้าไป เคออสก็ได้เอ่ยขัดขึ้นก่อน

"เดี๋ยวก่อนครับ"

"ครับ??" วรรษชะงักก่อนจะหันมาหาเคออสพร้อมเอ่ยรับ ด้วยความสงสัย

"ผมแนะนำให้คุณหลับตานะครับตอนที่คุณเข้าไปในประตูแล้ว เพราะมันอาจจะทำให้คุณเวียนหัวได้ถ้าคุณไม่หลับตา" เคออสเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

"ครับ" ร่างบางยกยิ้มให้กับพระเจ้า

"เดินทางปลอดภัยนะครับ" พระเจ้าเอ่ยออกมา

"ขอบคุณครับ"

 

....กลับมาที่ปัจจุบัน....

"คุณชายขอรับ หิวหรือไม่ขอรับบ่าวจะไปนำสำรับมาให้" ซิ่นจื่อเอ่ยถามขณะประคองผนังที่ตั่งตั้งอยู่

"อะ..อืม" วรรษเอ่ยออกมาด้วยความประหม่าเล็กน้อย เพราะเขาเพิ่งรู้จักร่างนี้แค่หนึ่งปีเอง รวมถึงบ่าวรับใช้คนสนิทด้วย

 

ผ่านไปหนึ่งเค่อ (1เค่อ=15นาที) ซิ่นจื่อกลับมาพร้อมกับสำรับที่ในนั้นมี ข้าวต้ม ผักต้ม และเนื้อต่างแห้งจำนวนหนึ่ง

"มาแล้วขอรับคุณชาย" บ่าวชายตัวบางยกสำรับมาวางไว้ที่โต๊ะข้างตั่ง พร้อมกับเข้ามาหาคุณชาย

"คุณชายลุกไหวหรือไม่ขอรับ" ซิ่นจื่อถามออกมา

"ข้าไหว" ร่างบางค่อยๆลุกตามการประคองของบ่าวทั้งสอง

"คุณชายจะนั่งกินที่ตั่งก็ได้นะเจ้าคะ" ซิ่นอี้เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะคุณชายของนางเพิ่งฟื้นหลังจากหมดสติไปสามวัน

"ข้าไหว ข้าต้องการขยับร่างกายด้วย" วรรษเอ่ยออกมา เพราะร่างนี่นอนนิ่งๆมาสามวันแล้ว หลังรับประทานอาหารเสร็จ ซิ่นอี้ได้ส่งน้ำ ที่อยู่ในแก้วไม้ไผ่ให้คุณชายตนดื่มกลั้วปาก เมื่อเสร็จแล้วบ่าวทั้งสองได้ประคองคุณชายของพวกตนมาที่ตั่ง และได้ช่วยประคองให้อยู่ในท่านั่งพิงผนัง หลังจากนั่งลงแล้วร่างบางเอ่ยถามบ่าวทั้งสองด้วยความสงสัย

"ปีนี้ข้าอายุกี่หนาวอย่างนั้นรึ" เพราะตั้งแต่ที่เขาได้ดูการใช้ชีวิตของร่างนี้ก็เป็นตอนที่ผ่านวันเกิดร่างนี้มาแล้ว

"เอ่อ 16 หนาวเจ้าค่ะ วันเกิดคุณชายเพิ่งผ่านไปเดือนที่แล้วเองเจ้าค่ะ " ซิ่นอี้เอ่ยตอบ แม้นางจะแปลกใจเล็กน้อย เพราะคุณชายของตนไม่เคยลืมวันสำคัญของตนแน่นอน แต่อาจจะเพราะช่วงเดือนที่แล้วมีเรื่องต่างๆเกิดขึ้นมากอาจจะทำให้คุณชาย ของนางลืมก็เป็น พอคิดถึงเรื่องนางยิ่งเศร้าใจในโชคชะตาของคุณชายนัก

"อืม เช่นนั้นแล้วพวกเจ้าเล่า" ร่างบางถามออกมา เพราะตนไม่มีความทรงจำก่อนหน้านี้หนึ่งปีของร่างนี้เลย รู้แค่บิดามารดาเป็นใคร จากประวัติเบื้องต้นเท่านั้น

"บ่าว19 หนาวเจ้าค่ะ ส่วนน้องชายของบ่าว16 หนาวค่ะ" ซิ่นอี้เอ่ยตอบคำถาม

"เช่นนั้นรึ"

"ขอรับ/เจ้าค่ะ" หลังจากถามสารทุกข์สุขกันแล้วร่างบางก็เอ่ยว่าจะพักผ่อนแก่บ่าวทั้งสอง. เมื่อบ่าวทั้งออกไปพักในอื่นแล้ว เพราะที่บ้านร้างแห่งมีห้องนอนทั้งหมดสองห้องนั่นเอง ร่างที่อยู่บนตั่งค่อยเอนตัวลงนอนราบไปกับตั่ง

"เฮ้อออ อยากได้ความทรงจำก่อนหน้าหนึ่งปีของร่างนี้จัง" เมื่อเอ่ยออกมาลอยๆร่างบางก็ได้หลับตาลงเพื่อผ่อน

 

..ทางด้านของพระเจ้า เมื่อได้ยินสิ่งที่ร่างบางเอ่ยก็ใจดี ส่งความทรงจำของร่างนั้นไปให้

 

..ด้านล่างบางเมื่อหลับตาไปได้สักพักความทรงจำต่างก็ไหลเข้ามาให้ และฉายเป็นภาพสไลด์ไปเรื่อย ทั้งตอนที่ร่างนี้จำความได้ ได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาของวัยเยาว์ ตอนมารดาเสีย ทั้งการทำอะไรสักอย่างที่ต้องเอามือวางบนลูก ทั้งตอนที่พบเจอกับใครบางคนที่เขาจำได้ดีว่าเป็นใคร ตอนเวลาโดนกลั่นแกล้ง บิดาเฉยเมยใส่ และอีกความทรงจำมากมายที่น่าสงสารอย่าง จนทำให้เขาน้ำตาไหลทางหางตา ก่อนที่เขาจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา และหอบหายใจแรง เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามใบหน้า และลำคอ เมื่อนั่งปรับลมหายใจแล้ว เขาได้นั่งทบทวนความทรงจำของร่างนี้ เป็นชีวิตที่น่าสงสารจริงๆ

"เฮ้อ ไม่เป็นไรนะครับลี่เยว่ผมจะใช้ชีวิตที่เหลือนี้ของให้มี แต่ความสุขเองครับ คุณทุกข์มาพอแล้ว" ร่างบางเอ่ยออกมาพร้อมเข้านิทราอีก

 

"ขอบคุณขอรับ" ร่างโปร่งแสงเอ่ยขอบคุณกับร่างที่นอนก่อนที่จะค่อยๆ เลือนรางหายไป

.

.

.

.

.

.

.

.

ความคิดเห็น