Like a Pause รอเธอมาหยุด
บท 1 # 1.1 # บุกบ้านเจ้าหนี้
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บท 1 # 1.1 # บุกบ้านเจ้าหนี้

บท 1 บุกบ้านเจ้าาหนี้ 

แม้ว่าในปัจจุบันเป็นยุค 2000 แล้วก็ตาม ทว่ายังมีการเอาตัวไปขัดดอกใช้หนี้เกิดขึ้นอยู่แล้วกรรมนั้นต้องมาตกที่ ‘กวินดา’ หญิงสาวที่ไม่ใช่ลูกแท้ๆของ ‘ไตรภพ’ ผู้เป็นลูกหนี้อย่างแท้จริง ด้วยคำว่าบุญคุณค้ำคอจึงไม่มีทางปฏิเสธได้เลย อีกอย่างเธอต้องทำเพื่อปกป้องน้องสาวต่างสายเลือดลูกสาวแท้ๆ ของไตรภพไม่ให้ต้องตกเป็นของ ‘ภวิศ นิติพัฒนกุล’ เจ้าหนี้หนุ่มวัย 29 ปี จากคนธรรมดาพันตัวเข้าสู่วงการธุรกิจมืดจนสามารถสร้างทรัพย์สินเป็นของตัวเองได้ตั้งมากมาย 

“ใครมันจะไปรู้ว่าเจ้าหนี้จะเป็นไอ้เด็กเวรนั่น” ไตรภพระเบิดอารมณ์อย่างหัวเสีย 

“แล้วตอนคุณลงทุน คุณไม่ได้ดูในสัญญาหรือไง”  

อัญชลีย์ โต้กลับอย่างเสียงแข็ง 

“มันใช้เลขามันจัดการ ส่วนสัญญาบ้านั่น...”  

ไตรภพนึกไปถึงคำพูดของเลขาภวิศ 

‘ในสัญญาระบุว่าต้องชำระหนี้รวมดอกเบี้ยภายในเวลาปีนี้เท่านั้น เนื่องจากคุณผ่อนผันมาหลายงวดแล้ว ถ้าไม่มีจ่ายให้ส่งคนในครอบครัวหนึ่งคนมาขัดดอก ซึ่งคุณภวิศได้ให้โอกาสเลือกว่าถ้าส่งคนมาหนี้จะลดลงครึ่งหนึ่ง บวกกับยืดเวลาให้ชำระออกไป แต่ถ้าไม่เต็มใจจะส่งคนมาก็ชำระหนี้เต็มจำนวน ระยะเวลาชำระหนี้ตามในสัญญาครับ’ หนุ่มแว่นยิ้มบาง 

“เงินตั้ง 20 ล้านใครมันจะไปหาทันภายในเวลา 3 เดือน ไอ้บ้านั่นก็เขี้ยวจริงๆ”  

“ฉันกับยัยพลอยไม่มีทางไปแน่นอน” อัญชลีย์รู้ดีว่าพลอยนิลลูกสาวไม่มีทางไปเป็นคนขัดดอกแน่ถึงแม้อีกฝ่ายจะหล่อ รวยก็เถอะ เพราะตอนนี้พลอยนิลกำลังเข้าสู่วงการบันเทิงเผลอๆถ้าดังกว่านี้อาจเจอคนที่ดีกว่าแน่นอน จะให้มาเสียประวัติตอนนี้ไม่ได้ ประจวบเหมาะที่กวินดาเลิกจากการเรียนมาพอดี จึงทำให้สองสามีภรรยาได้เห็นหนทางรอดแล้ว 

สาวน้อยหน้าเศร้าหมองตามเลขามาที่บ้านของเจ้าหนี้หลังเจรจากับครอบครัวไตรภพเสร็จแล้ว 

“คุณกวินดาเชิญทางนี้ครับ” ชยุตย์เลขาหนุ่มวัยใกล้เคียงกับภวิศกำลังสั่งให้คนขนข้าวของที่มีอยู่น้อยนิดของกวินดาขึ้นไปยังบ้านหรูสไตล์โมเดินท์ในย่านของคนรวยผู้มีอันจะกิน 

“คุณชยุตย์เรียกฉันว่าแก้มเฉยๆก็ได้ค่ะ” 

“ได้ครับ” ชายหนุ่มยังคงส่งยิ้มให้ราวกับว่าการมาบ้านหลังนี้ของเธอเป็นเรื่องที่น่ายินดี 

“แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างหรือคะ” 

“เรื่องนั้น เดี๋ยวคุณภวิศจะบอกคุณเองครับ” 

หนุ่มแว่นยกข้อมือดูนาฬิกา 

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับต้องไปจัดการงานที่ค้างต่อ” 

“เอ่อ..” ยังไม่ทันที่กวินดาจะได้พูดอะไร คนคล่องตัวไวก็เดินออกไปเสียแล้ว ทิ้งให้เธออยู่ในห้องรับแขกคนเดียว โดยที่อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเจ้าของบ้านก็จะกลับมาถึง 

 

ทันทีที่รถสปอร์ตสองที่นั่งคันหรูเข้าจอดโรงรถ หัวใจกวินดากับเต้นกระหน่ำปะปนไปด้วยหลากหลายความรู้สึก เขาจะเป็นคนอย่างไร จะใจดีไหม แล้วตอนนี้เธอควรยืนอยู่ตำแหน่งไหนในบ้าน  

ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม แขนเสื้อพับถึงศอกทั้งสองข้าง กระดุมเสื้อถูกปลดออกก่อนแล้วสองสามเม็ดพร้อมกับชายเสื้อที่ออกมานอกกางเกงขายาวสีดำ เขาดูแต่งตัวสบายๆ ไหนจะทรงผมสั้นเข้าทรงที่ตอนนี้ยุ่งเยิง ยิ่งส่งให้คนตรงหน้าดูผิดแปลกจากลุคนักธุรกิจ 

“สวัสดีค่ะ คุณภวิศ” กวินดายกมือไหว้อย่างกลัวๆ 

ชายหนุ่มไม่ได้รับไหว้เพียงแค่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงไปยังเคาท์เตอร์ห้องครัวเพื่อหาอะไรดื่ม ภวิศแทบไม่สนใจการมีตัวตนอยู่ของกวินดาเลยด้วยซ้ำ 

กวินดารู้สึกหน้าเสียเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะต่อรองได้ จึงได้แต่ยืนรอจนกว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอ 

“เธอคือกวินดาเหรอ” เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นยอมเอ่ยปากคุยเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงยืนอยู่อย่างนั้น 

“ค่ะ” 

“ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของไตรภพใช่ไหม” 

ฟังจากน้ำเสียงเขาคงจะรู้สึกโกธรอยู่ไม่น้อยละมั้งที่ไตรภพส่งเด็กรับใช้ในบ้านมาแทน กวินดานิยามให้ตัวเองแบบนั้นเพราะตั้งแต่ที่จำความได้เธอเหมือนที่รองมือรองเท้ารับใช้คนในบ้านหลังนั้นมาตลอด แม้ฝ่ายนั้นจะบอกคนอื่นว่าเธอคือลูกบุณธรรมเมื่อมีคนถาม แต่การกระทำต่อเธอดูแล้วไม่แน่ใจว่าเรียกคำว่าลูกได้หรือไม่ 

“ค่ะ” กวินดาตอบอย่างไม่ลังเล 

“หึ ไอ้แก่นั่นเล่นตุกติกตลอดอีกตามเคย” เขาแค่นหัวเราะพลางใช้สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า 

“เธอรู้ไหมว่าต้องทำอะไรที่นี่บ้าง” เขาถามหน้านิ่ง 

กวินดาส่ายหน้า 

ฉับพลันนั้นภวิศก็ลุกขึ้นยืน เดินตรงมาประชิดตัวหญิงสาว จนเธอต้องถอยหลัง แววตาสีหน้าเปลี่ยนเป็นคนละคน เขาดูเจ้าเล่ห์ สนุกที่ได้ไล่ต้อนเธอ 

“ฉันให้เวลาเธอคิดดูก่อน เป็นเธอ จะทำยังไงกับเด็กขัดดอกแลกกับหนี้ 10 ล้าน”  

'10 ล้าน! ไหนคุณไตรภพบอกเราว่าแค่ไม่กี่แสน’ กวินดาอดตกใจไม่น้อยที่ได้รู้ความจริงว่าจำนวนเงินมันมากกว่านั้น มิน่าล่ะ ถึงขอให้เธอมาแทน เพราะคงรู้ว่าไม่น่าจะให้มาทำงานบ้านอย่างเดียว 

ภวิศใช้เรียวนิ้วไล้ไปตามกรอบหน้าเรียว แววตาใสกลมโตตอนนี้ดูหวั่นกลัว  

“คุณบอกมาเลยดีกว่า” กวินดาเบี่ยงหน้าหนีแทนการปัดมือออก สายตาดูระแวดระวังมากขึ้น 

“ทำงานทุกอย่างในบ้าน รวมไปถึงงานบนเตียงด้วย”  

“อะไรนะคะ!” 

“ถ้าเธอมายืนอยู่ที่นี่ได้ แปลว่าเธอยอมรับสัญญานั่นแล้ว” 

“สัญญาที่คุณไตรภพบอกคือแค่ให้มาทำงาน...บ้าน” 

“เงิน 10 ล้านแค่ทำงานบ้านเฉยๆ สบายไปไหมครับ” เขาพูดอย่างกวนๆ “ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้น”  

“แต่ฉันยังไม่พร้อม” 

เขายักไหล่ประมาณว่า ‘ใครสน’ “ฉันเป็นนักธุรกิจนะ ถ้าขาดทุนหรือไม่พอใจจะเก็บไว้ทำซากอะไร จริงป่ะ”  

กวินดาเพิ่งรู้ว่าตัวจริงของภวิศไม่ได้ขรึมอย่างที่คิด เขาออกแนวห่ามๆ พูดจากวนประสาทเสียด้วยซ้ำ หลังจากจบบทสนทนาชายหนุ่มใช้มือหนาคว้าข้อมือเล็กอย่างถือวิสาสะ ส่วนอีกมือยกกระเป๋าเดินทางที่เห็นอยู่ใบเดียวของเธอขึ้น ราวกับว่ามันน้ำหนักน้อยทั้งๆ ที่เธอต้องใช้ตั้งสองมือถือ 

ร่างสูงออกแรงลากหญิงสาวที่น่าจะสูงเลยไหล่กว้างเขามานิดเดียวให้ขึ้นไปยังห้องนอน 

สวัสดีค่ะ ทุกๆคน 

เราเพิ่งเริ่มหัดเขียนนิยาย และเป็นคนรักการอ่านนิยาย 

ขอบคุณที่เข้ามาชม มาอ่าน มาติดตามด้วยนะคะ 

ฝากเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ^__^

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น