email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 07 My family is your family.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 165

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2563 16:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
07 My family is your family.
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

Chep #07 

My family is your family. 

 

 

 

 

 

 

#Aztec part 

 

เมื่อวานไอ้ผัวตัวแสบทั้งสองหน่อเล่นผมไว้หนักมาก!! บังอาจเอายาปลุกมาให้ผมกิน!! หึ!! ไอ้ยานั่นน่ะหมดฤทธิ์ไปตั้งแต่ตีห้าแล้ว ที่เหลือคือผมโซโล่เองทั้งนั้น ฮ่าๆ เจอผมรีดจนหมดตัวเลยล่ะสิ เพิ่งจะปล่อยให้นอนตอนบ่ายสาม บังอาจมากระตุกหนวดมังกร ก็ต้องเจอย้อนแผนแบบนี้แหละ 

ถ้าสงสัยว่าทำไมถึงอึด ถึงทนไหวน่ะหรอ ก็ผมเป็นแวมไพร์นี่ครับ จะให้ยอมปถุชนคนธรรมดาแบบผัวๆ ของผมมาข่มได้อย่างไงล่ะครับ ฮึๆ 

 

"โอ๊ย!!!" 

"เป็นอะไร เจ็บตรงไหนครับ" 

"ไหนๆ เจ็บก้นหรอ" 

"อื้อ มะ มันเดินไม่ได้ ขะ ขามันสั่น" 

"ก็แน่นอนอยู่แล้วครับ เล่นคลุกวงในกันตั้งแต่สามทุ่มยันบ่ายสามอีกวันเนี่ย" 

"ไหน จะไปไหนครับ จะเอาอะไร" 

"ฉันหิวนี่" 

"รออยู่นี่แหละเดี๋ยวไปทำอะไรมาให้กิน" 

"มาๆ มานอนก่อนครับ พวกเราทำความสะอาดให้หมดแล้ว มานอนรอไอ้เธิร์ซเร็ว" 

 

ผะ ผมแค่ หมดแรงเฉ๊ยๆ ก็ตั้งหลายรอบนี่เนาะ ก็ต้องมีกันบ้างแหละ ใช่ไหมล่ะ!!! (*ไรด์ : อ่ะ จ่ะ ปากเก่งงงงงง เก่งทั้งผัวทั้งเมีย) 

 

"เสร็จแล้วครับ นี่แลมบ์เสต็ก กินโปรตีนหนักๆ ไปก่อนนะ ไหวหรือเปล่า มีไข้ไหม หื้ม..." 

"เสียงอ่อย เสียงหวาน เสียงที่สามสิบสอง!!!" 

"ไม่ได้ชื่อแอชเทคนี่ เงียบปากไป" 

"เหอะ!! เออๆๆ ของกูอยู่ไหนอ่ะ" 

"ข้างล่าง ฝากเอาของกูมาด้วย" 

"เออ!!!!!!" 

 

ผมอดหัวเราะความลำเอียงของเธิร์ซไม่ได้ ซึ่นได้ซึ่นดี มุมมุ้งมิ้งกับผมสุดๆ ธอร์สเองก็เหมือนกัน รายนั้นชอบมาอ้อน มาออเซาะ ถึงจะมากันคนละสไตล์ผมก็รับรู้ได้ว่าทั้งสองคนรักผมจริงๆ ไม่ได้มาหลอก หรือคิดร้ายอะไร แต่...ทั้งสองคนเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา แน่นอนว่าอายุขัยย่อมน้อยกว่าผมที่เป็นแวมไพร์อยู่แล้ว ไม่ว่าอย่างไงเราก็ต้องตายจากกันอยู่ดี และมันจะคุ้มไหมที่ผมจะยกใจดวงนี้ให้กับพวกเค้าทั้งสองคน... 

 

"แอช แอชเทค แอชเทคครับ!" 

"ห๊ะๆ วะ ว่าไงนะ" 

"ทำไมเหม่อ คิดอะไรอยู่ หน้าเศร้าจัง" 

"ป่าวหรอก คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยแหละ" 

"มาแล้ว!!! แอบจู๋จี๋กันไหมเนี่ย????" 

 

แต่... ตอนนี้ผมขอเป็นคนเห็นแก่ตัวรับความสุขนี้ไปก่อนแล้วกัน เรื่องอนาคตค่อยว่ากันอีกที และหัวใจดวงนี้ผมขอเอาไว้ในที่ที่ปลอดภัยก่อน ขอคิดอีกนิดแล้วกัน พวกนายช่วยรอฉันหน่อยนะ...เธิร์ซ...ธอร์ส... 

 

"บ้าเหอะ มาเร็วๆ ฉันหิวแล้ว กินข้าวกัน" 

"มาครับ" 

"อื้อๆๆ แอชยังตอบคำถามไม่เสร็จ พวกผมยังไม่หายสงสัย ทำไมร่างกายของแอชถึงเปลี่ยนเป็นเพศเมีย แล้วท้องได้ไหม อันตรายหรือเปล่า แล้ว!" 

"พอก่อน!! ทีละคำถามสิ" 

"อ่ะๆๆ ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นเพศเมีย" 

"อืม...ก็...มันแบบว่า..." 

"ว่าอะไรครับ ทำไมต้องหน้าแดงขนาดนั้น" 

"ก็มาน่าอายนี้ หื้อ!!!" 

 

จะไม่ให้อายได้อย่างไงไหวล่ะครับ ผมนี่เปลี่ยนเพศเชียวนะ ไอ้ตัวผมเองก็เคยได้ยินแต่ในตำนาน ใครมันจะไปคิดล่ะว่าจะเจอกับตัวเอง ใครมันจะไปคิ๊ด!!!! ไอ้บ้า! 

 

"ตั้งใจฟังนะ ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว ไม่เล่าซ้่ำอีกแน่" 

"ครับ/ครับ" 

"ตามตำนานของชาวแวมไพร์เมื่อร้อยล้านปีก่อน แวมไพร์กลุ่มแรกที่ถือกำเนิดมาไม่มีเพศเมีย จะมีเพียงเพศผู้อย่างเดียวเพราะชาวเราถือว่าเพศผู้เป็นเพศที่สง่าและ บริสุทธิ์ที่สุด จนเมื่อเวลาล่วงมานานมีคู่เพื่อนรักที่สนิทกันมากเล่น กิน เที่ยวด้วยกัน จนก่อเกิดความรู้ที่ที่มากกว่าคำว่าเพื่อน จนมันประทุออกมา และคืนนั้นคู่เพื่อนชายได้ร่วมรักกัน แล้วเกิดการเปลี่ยนแปลงของร่างกายกับฝ่ายรับหลังจากนั้นมา" 

"สุดยอด!!" 

"แล้วท้องล่ะ ท้องได้ไหม มีอันตรายต่อร่างกายหรือเปล่า" 

"เฮ้อ!! มันก็ต้องได้สิ แต่ว่าการคลอดบุตรที่เกิดมาจากเพศชายนั้นมันก็มีข้อจำกัดอยู่ จะว่าอย่างไงดีล่ะ ก็ผู้ชายน่ะ ไม่ได้มีช่องทางไว้สำหรับให้เด็กออก ดังนั้นจึงต้องผ่าเอาออกมาในครั้วแรกร่างกายก็ยังไม่แปลกอะไร จนแวมไพร์ตนนั้นตั้งท้องอีกเป็นครั้งที่ 3 พอเด็กออกมาได้แวมไพร์ตนนั้นก็ตายไป" 

"ห๊ะ!/ห๊ะ!" 

"ก็นะ ถ้าไม่มีข้อผิดพลาดแรกเกิดขึ้น ก็จะไม่มีการเรียนรู้ ดังนั้นตั้งแต่นั้นมาก็มีกฎของสภาแวมไพร์ออกมาว่าห้ามแวมไพร์เพศผู้มีความสัมพันธุ์ลึกซึ้งกัน" 

"อ้าวแล้วจะทำอย่างไงล่ะ ก็ตอนนั้นยังไม่มีแวมไพร์เพศเมียนี่" 

"ก็มันมีแวมไพร์ที่รั้นต่อกฎไง จึงทำให้มีการตายเกิดขึ้นเรื่อยๆ แล้วเด็กที่ถือกำเนิดก็เริ่มมีการวิวัฒนาการขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มีแวมไพร์ตนที่ผิดพลาดเกิดขึ้น แล้วถือกำเนิดแวมไพร์เพศเมียตนแรกของโลก ซึ่งมีนามว่า มีอาน่า รามันซ์" 

"แล้วกับมนุษย์ล่ะ แวมไพร์สามารถตั้งครรภ์จากมนุษย์ได้ไหม" 

"ในแวมไพร์เพศเมียปกติน่ะได้ แต่เด็กที่เกิดมามีอายุไม่เกิด 9 ขวบ ก็ตายลง ส่วนในแวมไพร์เพศชายกับมนุษย์ผู้ชายยังไม่เคยมีมาก่อน พวกนายคิดดูนะ แวมไพร์เพศชายแบบฉันหน้าตาก็หล่อเกิดมนุษย์ไปมาก และไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมาหลงรักแวมไพร์เพศชายเลยสักคน!!!" 

"..../...." 

 

นี่ผมเผลอตัวพูดอะไรให้สองคนนี้กลัวหรือเปล่าเนี่ย หน้าตาทั้งคู่ถึงเคร่งเครียดขนาดนี้ ไม่สิ ไม่ใช่เคร่งเครียดอย่างเดียว ยังมีความเศร้า และความกลัวอยู่ด้วย 

 

"นี่... ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า" 

"ไม่แอช คุณคือเคสแรกนะ พวกผมต้องคอยดูแลคุณอยู่ข้างๆ ไม่ให้ห่างสายตา" 

 

และ...และ!!! และหลังจากนั้นไอ้แฝดปีศาจมันก็ดูแลผมดุจขนเป็ด ผมแทบจะทำอะไรเองไม่เป็นแล้ว! ไม่ใช่แค่ที่บ้านนะ เวลาผมเข้าบริษัทไอ้พวกนี้ก็จะตามดูแล ขับรถพาไปส่ง เดินล้อมผมจนผมแทบจะบ้าตาย!!! 

คนในบริษัทรู้ไหมน่ะหรอ เหอะ! จะเหลืออะไรล่ะ แต่ผมก็ไม่ได้ไปป่าวประกาศอะไรที่ไหนหรอกนะ พวกปีศาจนั่นแหละแสดงออกเกินจนเค้ารู้กันทั่วไปหมด ขนาดไอ้โจมันยังโทรมาแซวผมอยู่เลย 

แต่ผมก็ไม่ได้ให้สิทธิพิเศษอะไรกับสองแฝดหรอกนะ ทั้งสองยังคงต้องฝึกงาน และทำงานตามที่รับมอบหมายจากหัวหน้าฝ่ายอีกที และสองแฝดก็บอกผมไว้ด้วยแหละว่าไม่ต้องมาให้สิทธิพิเศษอะไร เพราะมันไม่ได้อยากจะผ่านฝึกงานเพราะเป็นผัว เอ้ย สามีเจ้าของบริษัทเหมือนกัน 

"นี่...แอชเทคครับ" 

"ว่าไง มีอะไรกัน" 

"คือ...หม่ามี้ยื่นคำขาดว่าให้กลับบ้านอ่ะ" 

"แต่พวกเรากลับไม่ได้หรอก พวกเราต้องดูแลแอชเมียรัก" 

"เหอะ โตแล้วไหม? ฉันดูแลตัวเองได้" 

"ไม่ได้!!!/ไม่ได้!!!" 

"ทำไม??" 

"ก็มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว" 

"ใช่ แอชไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว" 

"อ่ะ แล้วจะเอาไง ไม่งั้นโดนตัดหางปล่อยวัดทั้งคู่นะ" 

"ไม่ต้องห่วง พวกเราหาเลี้ยงแอชได้สบาย" 

"ไอ้พวกไม่รู้บุญคุณ จะกลับก็กลับ ฉันไปด้วย" 

"ไม่ใช่นะ" 

"ไม่เอาจะอยู่ดูแลแอชเทค!!" 

"หือ??/หือ??" 

"งงอะไร ไป...เก็บของ" 

"นี่จะไปบ้านกับพวกเราจริงหรอ" 

"อือ" 

 

และผมก็ต้องหอบเอาสังขารของผมตามพวกแฝดกลับมาบ้านมันจนได้... บ้านพวกแฝดก็ดูอบอุ่นดีนะ หลังไม่ได้ใหญ่มากจนเกินไป คุณพ่อ คุณแม่ก็ดูจะรักพวกบ้านั่นมาก แต่จากที่ฟังคร่าวๆ ระหว่างทางมานี่ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าบ้านนี้มีลูกแค่สองคนนี้ แถมไม่มีญาติคนอื่นเหลืออยู่อีก เป็นบ้านมนุษย์ที่...ที่แบบ...แบบไม่วุ่นวายดี ฮึๆ 

 

"มากันแล้วหรอลูก" 

"คร้าบบบบบบ รัมม๊านะ จุ๊บ" 

"เยอะไปละมึงอ่ะ ผมก็รักม๊านะครับ ฟอด" 

"เหอะ พอกันนั่นแหละ" 

 

ผมบ่นออกมากับความแย่งกันของทั้งสองคน ทุกอย่างมันจะต้องแข่ง ต้องขิงกันไปถึงไหนเนี่ย ผมชอบพวกมันลงไปได้อย่างไงเนี่ย ดะ เดี๋ยวๆๆ นี่เราชอบไอ้แฝดพวกนี้แล้วหรอเนี่ย?? 

 

"นี่ใครคะลูก" 

"อะแฮ่มๆ" 

"นี่คือเมียรักของพวกเราครับ" 

"ชื่อ แอชเทค เบอร์นาร์ด บร็องซ์ ครับ" 

"มะ เมีย?" 

"ใช่แล้วครับ ลูกสะไภ้ถูกใจแม่ไหมครับ" 

"พ่อ มารับแม่ที!!!" 

"ม๊า!!!!/ม๊า!!!!" 

 

อ้าว... แม่พวกแฝดช็อกไปแล้วครับ... คือ พวกท่านไม่ชอบผมหรอ คงจะทำใจยอมรับไม่ได้สินะ ก็แน่ล่ะสิ อุตส่าห์มีลูกชายถึงสองคนแล้ว ลูกก็ยังมารักผู้ชายด้วยกันอีก แถมยังรักคนเดียวกันอีก เป็นใคร...ก็คงรับไม่ได้ทั้งนั้นแหละ 

 

"ไม่ต้องตกใจนะแอช ม๊าไม่เป็นอะไรหรอก" 

"เดี๋ยวกูพาแอชขึ้นไปพักบนห้องก่อนนะ" 

"เออๆๆ เดี๋ยวกูช่วยป๊ายกม๊าเข้าข้างในก่อน" 

"ม๊า.... ทำไมหนักงี้เนี่ย ธอร์สจะไม่ไหวแล้ว ป๊าเอาอะไรให้ม๊ากินเนี่ย" 

"ก็ปกตินั่นแหละ ทำไม? เมื่อก่อนไม่เคยบ่น ทำไมวันนี้มาบ่น ไปหมดเรี่ยวหมดแรงจากไหนมา" 

"แหม่... ก็น่าจะรู้นะป๊า ไม่น่าถามเลย วัยกำลังโต" 

"เหอะ รอม๊าแกตื่นเถอะ บ้านจะแตกเอา" 

 

ผมถูกเธิร์ซพาขึ้นมาบนห้องของแฝด ใช่พวกแฝดนอนด้วยกันครับ ก็พอจะรู้นะว่ามันโตกันแต่ตัว แต่ไม่คิดว่ามันจะยังนอนห้องเดียวกันอยู่ ยังดีที่แยกเตียงกัน แล้วเตียงควีนไซส์สองเตียงด้วยนะ แหม่!! ถ้าจะขนาดนี้ก็แยกห้องเถอะ 

แต่...ที่คุณพ่อของแฝดบอกว่าแม่ตื่นแล้วจะบ้านแตกนี่ เป็นเพราะผมหรือเปล่าเนี่ย เห้อ!!! จะทำไงดีเนี่ย คิดแล้วก็รู้สึกผิดต่อท่านอยู่เหมือนกัน คนในตระกูลก็เหลือกันอยู่แค่นี้ ลูกก็ดันมาชอบผู้ชายอีก ท่านคงจะเครียดจริงๆ นั่นแหละ ไม่มีทายาทให้สืบสกุลนี่เนาะ เห้อ!!! 

 

"ทำไมทำหน้าอย่างนั้น หืม... กังวลเรื่องม๊าหรอ" 

"อืม... ก็พวกรายมีแฟนเป็นผู้ชายนี่ พ่อแม่พวกนายคงยอมรับกันไม่ได้ แม่นายถึงเป็นลมล้มพับไปขนาดนั้น ให้ฉันเลิกกับพวกนายก็ได้นะ ฮึก พ่อแม่นายจะได้สบายใจขึ้น นายจะได้มีทายาทสืบสกุลกัน ฮึก" 

"โอ๋ๆๆ ไม่เอาครับ ไม่ร้องๆ นะ ที่ม๊าเป็นลมไปไม่ใช่เพราะแอชนะครับ แต่ เอ่อ แต่ก็ไม่เชิง อย่างไงดี" 

"ฮือ... เห็นไหมอ่ะ อึก ฮึก แม่นายเป็นลมเพราะฉัน ฮึก จริงๆ นี่" 

"ไม่ใช่ๆๆๆ ไม่ร้องคนดี ไม่ร้องนะครับ เชื่อเธิร์ซสิ แม่จะต้องรักแอชนะ เชื่อเธิร์ซนะ" 

"ฮึกๆ ไม่ต้องมาปลอบใจเลย ฮึก แม่เป็นลมไปขนาด ชอบบ้าอะไรล่ะ ฮึก" 

"จริงๆ เชื่อเธิร์ซสิ เนี่ยเดี๋ยวรอแม่ตื่นมาบอก ว่าเป็นลมเพราะอะไร" 

"ฮึก ฮือ..." 

 

ผมไม่เคยรู้สึกเศร้า จนร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน จะว่าไปชาวงนี้อารมณ์ผมก็ขึ้นๆ ลงๆ ง่ายอยู่เหมือนกัน หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เปลี่ยนไปจากเดิมด้วย ต้องบอกพวกแฝดไหมนะ ค่อยบอกละกัน 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้มาน้อยหน่อยนะคะ คือไรด์เนี่ยอยากจะซอยนิยายให้สั้นลงหน่อย เหลือตอนละประมาณ 10-12 หน้าพอ เพราะไรด์ลองกลับไปอ่านดูแล้วรู้สึกว่าเนื้อหามันจะแน่นไปหน่อย กลัวรีดจะไม่ชอบกันด้วย อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ 

 

ตอนต่อไปจากนี้เนื้อเรื่องจะดำเนินไปเร็วๆ แล้วนะ อาจจะไม่ค่อยมีฉาก NC เท่าไหร่ แต่ก็จะมีให้พอหอมปากหอมคอ 

ก็อย่างว่าอ่ะเนาะ พระเอกไรด์มันขี้หื่น!!  

ความคิดเห็น