ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD FRIEND 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2563 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD FRIEND 16
แบบอักษร

ธันวานั่งลงตรงข้ามฉันที่มันว่างอยู่ ซึ่งมันเป็นตรงข้างๆกับแฟนเก่าของเขาพอดี ดูๆไปแล้วสองคนนี้เหมาะสมกันดีจังเลยนะ

 

“นี่ชื่อทราย ส่วนคนนี้ชื่อเบนซ์”ธันวาพูดออกมา ไม่รู้จะบอกฉันหรือบอกใคร

 

“นี่น้ำ เดี๋ยวก็ติดคอตายกันพอดี”จูโน่เดินน้ำมาให้ฉันเมื่อเห็นฉันกินเอากินเอา

 

“เออ กันตะ มึงถ่ายรูปสวยมาก น่าจะไปเป็นตากล้องได้เลยนะเนี่ย”ฉันพยายามที่จะเบี่ยงเบนความสนใจตัวเองจากสองคนตรงหน้า เลยหันไปคุยกับคนนู้นคนนี้

 

ฉันบอกให้พายุชงเหล้าให้หน่อยเพราะว่าฉันขี้เกียจน่ะ ไม่ได้เดินไม่ไหวหรอก แล้วปกติเวลาพายุมันชงคือ เหล้าสามส่วนสี่ในแก้ว ฉันก็งงว่ามันกินขนาดนี้มันไม่หัวใจวายตายก่อนหรอวะ

 

ฉันกระดกเหล้าใส่ปากไม่รู้กี่แก้ว สายตาฉันมองไปที่สองคนตรงหน้าแล้วทำไมรู้สึกเหมือนน้ำอุ่นๆจะไหลออกจากตาเลยแหะ

 

ฉันว่าฉันคงอยู่ตรงนี้ได้มีน้ำตาแตกหน้าเลยขอตัวออกไปเดินเล่น ถึงทุกคนจะบอกว่าฉันเจ็บขาแล้วจะเดินได้ไง ก็ยังดีกว่าให้นั่งเจ็บใจตรงนี้

 

ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องรู้สึกเสียใจที่ธันวาแค่เจอกับแฟนเก่า ฉันปฏิเสธตัวเองไม่ได้เลยจริงๆว่าฉันอาจจะชอบธันวาแล้วก็ได้

 

โลกช่างไม่ยุติธรรมกับคนอย่างฉันจริงๆ โดนเขาทำร้ายแล้วยังเผลอใจไปชอบเขาได้ยัง  

 

ฉันเดินมาเรื่อยๆ จนแถวนี้แทบจะไม่มีแสงไฟ เมื่อรู้สึกตัวขึ้นได้ก็รีบวนกลับไป

 

“นี่เธอ มาเดินแถวนี้มันอันตรายนะรู้เปล่า”จู่ๆก็มีผู้ชายห้าคนเดินออกมาจากตรงไหนก็ไม่รู้

 

“เอ่อ ขอทางหน่อยค่ะ”เขายืนบังทางเพื่อไม่ให้ฉันเดินกลับไปได้

 

“จะไปไหนล่ะ อยู่เล่นด้วยกันก่อนสิ”ความรู้สึกกลัวค่อยๆเพิ่มขึ้นมา ขอร้องล่ะ ใครก็ได้ช่วยฉันที

 

“นี่!”มีหนึ่งคนดึงแขนฉันไว้อย่างแรงเมื่อฉันจะวิ่งออกมา

 

“ขาก็เจ็บ จะรีบไปไหนจ๊ะ”พวกเขาเริ่มดึงมือฉันไปที่ไหนก็ไม่รู้ มันมืดและฉันก็มองไม่ค่อยเห็น

 

โทรศัพท์ฉันก็ไม่ได้หยิบติดมือมาด้วย น้ำตาฉันไหลออกมาจริงๆด้วยความกลัว

 

“ช่วยด้วยค่ะ!!!”ฉันพยายามตะโกนออกมาให้สุดเสียงเพียงหวังว่าใครจะได้ยินเข้า

 

“นี่ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันขอร้อง”ฉันได้แต่เพียงยื้อเวลา และขอให้ใครบางคนเดินหาฉันที

 

“เห้ยมึงจะทำอะไรเพื่อนกูวะ”แล้วปาฏิหารก็เกิดขึ้นกับฉัน แต่ทำไมฉันรู้สึกไม่ได้ดีใจเท่าไหร่เลยที่หันไปแล้วเห็นแค่พายุกับเอิร์ธและโซ่(เดี๋ยวนะ ต้องดีใจสิที่มีคนมาช่วยไว้เนี่ย:ไรท์)

 

เมื่อพวกคนที่ดึงฉันไว้เห็นว่ามีเข้าจึงปล่อยฉันแล้วรีบวิ่งหนีกันไป

 

“บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาคนเดียว”พายุดุฉัน

 

ฉันสวมกอดเพื่อนทั้งสามคนและร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว ตัวฉันสั่นจนแทบจะเหมือนลูกนก ทุกคนทำได้แต่กอดปลอบตัว และพาฉันเดินกลับไป

 

เมื่อฉํนรู้สึกตัวได้ว่าเท้าของฉันมันรู้สึกเปียกๆ และเจ็บขึ้นมา จึงยกเท้าตัวเองขึ้นมาดูพบว่าที่พันแผลของฉันเต็มไปด้วยเลือด เพราะความมึนทำให้ฉันไม่รู้สึกเจ็บสักเท่าไหร่

 

“นี่ไงกูถึงบอกว่าอย่าเดินเยอะ”พายุบ่นฉันและแบกฉันขึ้นหลังของมัน

 

ฉันขอให้ไม่ต้องเล่าเรื่องนี้ให้คนอื่นฟังเพราะกลัวว่าคนอื่นจะเป็นห่วงฉัน และเราจะเที่ยวไม่สนุก

 

เมื่อเดินกลับมาที่โต๊ะก็พบว่าธันวาหายไปพร้อมกับทรายและเพื่อนของทราย สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เดินตามฉันออกมา 

 

ฉันแค่หวังลึกๆว่าเขาจะเป็นห่วงฉันบ้าง ฉันเลยขอตัวกลับเข้าไปนอนเมื่อพายุทำแผลให้ฉันเสร็จ

 

 

ความคิดเห็น