จิตใจของผม..

ว่างเปล่า

คนที่ผมรัก

ทั้งๆที่พยายามปกป้องเอาไว้

ทั้งๆที่รักเขาขนาดนั้น

ทำไม.. ต้องมาแย่งของๆผมด้วย!!!!

ตึง!!!!!

ของเหลวสีแดงไหลมาตามหลังมือ

คนรับใช้ที่เป็นเห็นต่างหวาดกลัว

ผมน้ำตาไหลพรากราวกับเสียทุกสิ่งไปหมด

คนที่ผมรักและเสียสละให้ทุกอย่าง

ตกไปเป็นของคนอื่น

พี่สาวในชุดแต่งงานก้มลงเขียนชื่อตัวเองลงในสมุดลงนามสมรส

ผมที่นั่งอยู่ข้างหลังพวกเขา ได้แต่มองทั้งคู่

ผู้คนในงานต่างร้องเฮดีใจ

ทั้งคู่ยิ้มร่าในงานแต่งของตน

เสียงปรบดังสั่นลั่นโบสถ์

แปะ แปะ แปะ

ผมปรบมือเอื่อยพลางยิ้มให้กับทั้งคู่ที่เดินผ่านผมไป

รอยยิ้มที่ถูกฉาบขึ้นจากจิตที่ว่างเปล่า

ทว่าดวงตาที่ถูกหลอมด้วยความริษยากำลังจ้องมองทั้งคู่

ผมรักพี่นะครับ

และผม

ก็ 'เกลียด' พี่นะครับ

หลังจากวันนั้น ผมก็ตั้งใจเรียนหนังสือ

และเข้าไปรับงานในฐานะพ่อบ้าน

ผมหวังว่าจะได้เห็นคนที่ผมรักอีกครั้ง

แม้จะไม่ได้เหมือนเดิมแล้วก็ตาม

ทั้งๆที่คิดว่าจะได้เจอกันอีกแล้วแท้ๆ

ทำไมถึงต้องหนีผมด้วยหล่ะครับ..

จนกระทั่งผมเดินมาเจอเด็กคนนี้

อแมนด้าอธิบายพลางเผยให้เห็นเด็กทารกตัวน้อย

เธอสินะ

ที่ทำให้คนรักของผมจากไป

คนที่ทำลายชีวิตของผม

ชั้นได้แต่ยืนอึ้งกับเรื่องที่ฟรานซิสเล่า

เขาคือคุณอาของชั้น

ฟรานซิสก้มหน้ารับผิด

ชั้นเอ่ยพลางนั่งลงตรงข้างหน้าของฟรานซิส

ก่อนจะวางมีดลง

ฟรานซิสน้ำตาไหล

ฟรานซิสร้องไห้โฮพลางเข้ามากอดชั้น

ชั้นกอดกลับ

ฟรานซิสกอดชั้นแน่นขึ้น

ชั้นยิ้มตอบฟรานซิส

เสียงร้องไห้ที่ดังระงมในห้องนอนทั้งคืน

ทุกอย่างกำลังดีขึ้น

หัวใจที่ได้รับการเยียวยาของผม..

ผมกำลังจะเป็นคนใหม่นะครับ

พี่อนาตาเซีย..

____________________

อย่าลืมคอมเมนต์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ>~<